Tinawag Akong Maputla ng Lalaking Minahal Ko Online, Pero Nang Buksan Niya ang Regalong Pampaalis, Lumabas ang Itim na King Cobra na Mas Tapat, Mas Mayaman, at Mas Mahal Ako Kaysa sa Kanya—At Doon Nagsimula ang Ganti ng Pusong Minaliit
Tinawag akong “walang dating” ng lalaking minahal ko sa chat sa loob ng anim na buwan.
Nag-abot siya ng kahon, parang bayad-pinsala sa pagkasira ng puso ko.
Pero pag-angat ng takip, hindi bag, hindi alahas, hindi pabango ang lumabas.
Isang itim na king cobra ang dahan-dahang umangat mula sa loob.
At sa harap ng buong café sa BGC, hinampas nito ng buntot ang bibig ng lalaking kakasabi lang na hindi ako bagay sa kanya.
Napasinghap ang mga tao.
Ako, si Mira Santos, dalawampu’t anim, simpleng illustrator mula Mandaluyong, hindi ko alam kung sisigaw ba ako, tatakbo, o magpapasalamat.
Si Nico Villareal naman, ang lalaking nakilala ko online, gwapo, mayaman, at apo ng may-ari ng Villareal Group, napahawak sa namamagang pisngi niya.
“Mira, sandali—”
Hindi siya natapos.
Muling pumalo ang buntot ng cobra sa mesa, sapat para matapon ang iced americano niya.
Biglang may mga letrang lumutang sa harap ng mata ko, parang comment section ng livestream.
【Patay! Napagkamalan ni Nico ang kahon ni Tiyo Rafael na breakup gift!】
【Ang sakit ng hampas! Mukhang sukang-suka na rin si Tiyo sa kabastusan ng pamangkin niya.】
【Reminder: si Tiyo Rafael ang tunay na head ng Villareal clan. Hindi dapat nilalagay sa gift box!】
Napatitig ako sa cobra.
Tiyo?
Head ng Villareal clan?
At bakit parang naiintindihan niya ang nangyayari?
Kanina lang, habang sinusuri ako ni Nico mula ulo hanggang paa, parang ako ang pinakamurang damit sa mamahaling tindahan.
“Akala ko kasi mas… presentable ka sa personal,” sabi niya, may sigarilyong hawak kahit bawal sa loob ng café. “Sa pictures mo, may charm ka. Pero ngayon, parang ordinaryo lang. Tahimik. Walang spark.”
Ang sakit noon.
Anim na buwan kaming nag-usap gabi-gabi. Alam niya ang paborito kong pandesal sa umaga, ang takot ko sa elevator, ang pangarap kong makapagbukas ng maliit na art studio.
Tapos sa unang pagkikita, isang tingin lang, itinapon niya na ako.
“Hindi kita gustong paasahin,” dagdag niya. “Ito, regalo na lang. Para walang samaan ng loob.”
Regalo pala na may king cobra.
At ngayon, ang “regalo” ay nakatingin sa akin gamit ang gintong matang parang galit sa mundo, pero pagdating sa akin, biglang lumambot.
Dahan-dahan nitong itinulak ang kahon palapit sa akin.
Hindi ako gumalaw.
Itinulak niya ulit.
Tapos ulit.
Parang sinasabi, “Kunin mo ako. Mabait ako.”
Napalunok ako.
“Mira, sorry,” sabi ni Nico, pilit ngumiti kahit namumula ang labi. “Mali ang nakuha kong kahon. May isa pa akong regalo sa kotse. Limited edition na bag. Dalawa pa nga.”
Biglang tumigas ang katawan ng cobra.
Bumaling ito kay Nico, nakataas ang ulo, parang isang dignitaryong na-insulto.
Lumabas ulit ang comments.
【Naku, ginagamit na ni Nico ang pera card!】
【Tiyo Rafael, kalma! Baka mag-transform ka sa galit.】
【Pero sa original plot, hindi tatanggapin ni Mira ang ahas. Iiwan niya ito at iiyak kay Nico. Tapos magsisimula ang long chase arc.】
Napakunot ang noo ko.
Original plot?
Long chase arc?
So dapat ba akong masaktan, umiyak, maghabol, at maghintay na matutong magsalita nang maayos ang lalaking nanlait sa akin?
Hindi.
Hindi ako lumaki sa bahay na laging sinasabihang “tiisin mo na lang” para lang ulitin iyon sa pag-ibig.
Tumayo ako.
Kinuha ko ang kahon at maingat na inabot ang kamay ko sa cobra.
Sa gulat ko, hindi ito kumagat.
Ipinatong lang nito ang ulo sa palad ko.
Mainit. Mabigat. At kakaibang… maamo.
“Sige,” sabi ko. “Ito na lang ang kukunin ko.”
Natigilan si Nico.
“Sigurado ka? Mira, hindi mo alam kung ano ‘yan.”
“Mas alam ko siya kaysa sa’yo,” sagot ko. “Hindi niya ako tinawag na walang dating.”
Nanlaki ang mata ni Nico.
Ang cobra naman, kung posible lang ngumiti ang ahas, sigurado akong nakangiti siya.
Inilagay ko siya sa canvas tote bag ko, pero agad siyang sumilip, parang ayaw mawala sa paningin ko. Lumabas ako ng café habang nasa likod ko ang boses ni Nico.
“Mira, wait! Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”
Hindi ako lumingon.
Sa basement parking, halos nanginginig pa ang kamay ko habang binubuksan ang lumang sasakyan kong binili secondhand. Iniupo ko ang bag sa passenger seat.
Pero bago pa ako makapag-seatbelt, gumapang palabas ang cobra at pumulupot sa kandungan ko.
“Hoy,” bulong ko. “Hindi ligtas ‘yan. Nagda-drive ako.”
Tumingala siya sa akin.
Sumulpot ang comments.
【Ang kapal ng mukha ni Tiyo Rafael. Kakakuha lang, clingy agad.】
【Cold-blooded siya, pero mukhang natutunaw sa amoy ni Mira.】
【Sa buong buhay niya, ngayon lang siya kusang lumapit sa tao.】
Hindi ko alam kung matatawa ako o matatakot.
Habang bumabagtas kami sa EDSA, nakapulupot lang siya sa akin, tahimik, parang pagod na hari. Minsan, idinidikit niya ang ulo niya sa braso ko. Kapag tinatangka kong ilipat sa upuan, bumabalik siya agad.
“Kung totoong tao ka,” sabi ko, “sana marunong kang magpaliwanag.”
Humuni siya ng mahina.
Pagdating sa inuupahan kong maliit na townhouse sa Quezon City, saka ko lang napagtantong may problema ako.
May king cobra ako.
Sa bahay.
At ayon sa mahiwagang comments, hindi siya basta ahas. Siya raw ang Tiyo Rafael, ang tunay na pinuno ng pamilyang Villareal.
“Kung may-ari ka ng malaking kumpanya,” sabi ko habang inilalapag ang kahon sa sala, “bakit ka nasa gift box?”
Tiningnan niya ako na parang siya rin ay napapahiya sa nangyari.
Biglang nag-ring ang doorbell.
Hindi pa ako nakakahinga nang sunod-sunod ang katok.
“Mira!” boses ni Nico mula sa labas. “Buksan mo. Kailangan kong kunin si Tiyo Rafael. Hindi mo alam kung gaano kapanganib ang dinala mo.”
Napatayo ako.
Ang cobra sa sahig ay dahan-dahang umangat.
Sa ilalim ng ilaw ng sala, ang itim niyang kaliskis ay kumislap na parang mamahaling seda.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Nico kasama ang apat na lalaking naka-itim. Namamaga pa rin ang bibig niya, pero ngayon, takot ang nasa mukha niya.
“Mira,” mariin niyang sabi, “ibalik mo siya. Hindi siya alaga. Hindi siya regalo. Siya ang pinakamakapangyarihang lalaki sa angkan namin.”
Bago ako makasagot, may malamig na hangin na umikot sa sala.
Napalingon ako.
Ang cobra ay nakapulupot sa gitna ng sahig.
Unti-unting naglaho ang anyo nito sa makapal na aninong itim.
At mula roon, tumayo ang isang matangkad na lalaki na may gintong mata, itim na buhok, at boses na kalmadong mas nakakatakot kaysa sigaw.
“Sino ang nagsabing kukunin ninyo ang magiging asawa ko?”
PARTE2
“Asawa?” halos sabay na sabi namin ni Nico.
Ako dahil hindi ko alam kung nahilo ba ako, nananaginip, o nabaliw na.
Si Nico dahil halatang iyon ang huling salitang gusto niyang marinig mula sa tiyuhin niya.
Ang lalaking nakatayo sa gitna ng sala ko ay hindi mukhang galing sa kahon ng regalo. Mukha siyang lumabas sa boardroom ng isang bilyon-pesong kumpanya at sa alamat na ibinubulong lang ng matatanda kapag brownout.
Matangkad siya, malapad ang balikat, nakasuot ng itim na long-sleeved shirt na parang likas lang sa kanya ang pagiging elegante. Sa leeg niya, may manipis na pilak na kuwintas na may disenyong ahas. Ang mga mata niya, ginto pa rin, diretso sa akin.
“Mira,” sabi niya, mas malambot ang boses. “Ako si Rafael Villareal.”
Napahawak ako sa gilid ng sofa.
“Yung… cobra?”
Bahagyang yumuko ang ulo niya. “Oo.”
Mula sa labas, sumingit si Nico.
“Tito, tama na. Natakot lang siya. Ibabalik na kita sa bahay.”
Hindi man lang lumingon si Rafael.
“Bahay?” malamig niyang tanong. “Yung bahay na pinamamahalaan ng pamangkin kong hindi marunong rumespeto sa babaeng inimbitahan niya?”
Namula ang mukha ni Nico.
“Tito, misunderstanding lang ‘yon.”
Biglang lumutang ulit ang comments sa harap ko.
【Misunderstanding daw, pero tatlong beses niyang tinawag na ordinaryo si Mira.】
【Classic male lead excuse: masama lang magsalita pero mabait ang puso.】
【Hindi ba puwedeng mabait ang puso at maayos din ang bibig?】
Gusto kong pumalakpak sa huling comment.
Huminga ako nang malalim. “Mr. Villareal—”
“Rafael,” agad niyang sabi. “O Rafa, kung mas komportable ka.”
Hindi ko alam bakit uminit ang pisngi ko.
“Rafael,” ulit ko, “salamat sa pagtatanggol mo kanina. Pero hindi mo puwedeng basta sabihin na magiging asawa mo ako.”
Saglit siyang natahimik.
Sa unang pagkakataon, nakita kong nawalan siya ng lakas ng loob. Ang lalaking kayang patigilin ang apat na bodyguard sa isang tingin ay parang batang napagalitan.
“Tama ka,” sabi niya. “Hindi dapat ganoon ang pagkakasabi ko. Hindi kita pag-aari. Hindi kita pinipili para lang angkinin. Ang ibig kong sabihin…” Tumingin siya sa akin. “Ikaw ang babaeng matagal ko nang hinahanap.”
Nico laughed bitterly.
“Tito, please. Nakilala mo lang siya ngayon.”
Doon nagbago ang hangin.
Hindi galit si Rafael, pero ang katahimikan niya ay mas mabigat kaysa sigaw.
“Pitong taon na ang nakalipas,” sabi niya. “Sa isang baha sa Marikina, may isang babaeng estudyante na bumaba sa tricycle para iligtas ang isang itim na ahas na pinagbabatuhan ng mga lalaki.”
Parang may bumukas na lumang pinto sa alaala ko.
Marikina. Ulan. Putik hanggang bukung-bukong. Pauwi ako noon mula sa raket kong caricature drawing sa isang school fair. May maliit na ahas sa kanal, sugatan, pinagtatawanan ng ilang tambay.
Hindi ko alam kung makamandag ba iyon. Pero kinuha ko ang kahon ng sapatos na dala ko, inilagay siya roon, at dinala sa bakanteng lote malapit sa puno.
Bago ko siya pinakawalan, sinabi ko pa, “Sana mabuhay ka. Hindi ka naman masama. Natakot lang sila sa hitsura mo.”
Napatitig ako kay Rafael.
“Ikaw ‘yon?”
Tumango siya.
“Nasugatan ako noon. Hindi ko kayang bumalik sa anyong tao. Ikaw ang unang taong hindi ako itinuring na halimaw.”
Tahimik ang lahat.
Pati si Nico, hindi nakapagsalita.
Si Rafael ay nagpatuloy. “Mula noon, hinanap kita. Hindi para guluhin ang buhay mo. Gusto ko lang siguraduhing maayos ka. Nalaman kong illustrator ka, na tumutulong ka sa kapatid mong nag-aaral, na hindi ka tumatanggap ng trabahong nanloloko ng tao kahit kailangan mo ng pera.”
Napakapit ako sa kamay ko.
Hindi ako sanay na may nakapansin sa maliliit kong pagpupursige.
Sanay ako sa mga taong nagsasabing “okay lang ‘yan” kapag pagod ako. Pero hindi sa taong naaalala kung gaano ako lumaban kahit tahimik lang.
“Nang malaman kong kausap ka ni Nico,” sabi ni Rafael, saka lang niya tiningnan ang pamangkin, “binalaan ko siya.”
Bumagsak ang tingin ni Nico.
“Sinabi kong kung seryoso siya, dapat pumunta siya nang may respeto. Hindi may laro. Hindi mayabang. Hindi parang bumibili ng tao gamit ang designer bag.”
“Mahal ko siya,” mariing sabi ni Nico.
Napatingin ako sa kanya.
Parang gusto kong matawa, pero mas masakit.
“Mahal?” tanong ko. “Nico, kanina lang sinabi mong maputla ako. Walang dating. Hindi bagay sa lifestyle mo.”
“Dahil natakot ako!” sigaw niya, pero agad ding bumaba ang boses. “Nung nakita kita, nagustuhan talaga kita. Mas maganda ka sa pictures. Mas totoong tao. Hindi ka kagaya ng mga babaeng ipinapakilala sa akin. Hindi ko alam kung paano haharapin iyon.”
“So sinaktan mo ako?”
Wala siyang naisagot.
Lumutang ang comments.
【Ayan na. Hindi pala siya walang feelings. Wala lang siyang accountability.】
【Character development starts with apology, not excuse.】
【Team Rafael na ako.】
Nico humakbang papalapit. Agad na humarang si Rafael, pero itinaas ko ang kamay ko.
“Ako ang sasagot.”
Tumingin ako kay Nico.
Sa loob ng anim na buwan, akala ko siya ang pahinga ko. Kapag pagod ako sa deadlines, siya ang unang nagme-message. Kapag may masamang client, pinapatawa niya ako. May magaganda rin kaming alaala, kahit nasa screen lang.
Pero minsan, iyon ang pinakamahirap bitawan—hindi ang taong nasa harap mo, kundi ang bersyong binuo mo sa isip mo.
“Nico,” sabi ko, “siguro may parte sa iyo na nagustuhan ako. Pero hindi ibig sabihin noon kailangan kong tanggapin ang parte mong nananakit.”
“Mira, kaya kong bumawi.”
“Bumawi ka sa sarili mo. Matuto kang maging mabuting tao kahit walang premyong babae sa dulo.”
Parang may sumuntok sa dibdib niya. Napaatras siya.
“Tapos siya?” itinuro niya si Rafael. “Pipiliin mo siya? Isang taong-ahas? Isang lalaking ilang taon kang minanmanan?”
Kumislap ang mata ni Rafael, pero hindi siya nagsalita.
Ako ang sumagot.
“Hindi ko pa siya pinipili bilang minamahal. Pero pinipili kong huwag bumalik sa taong unang pagkikita pa lang, pinahiya na ako.”
Natahimik si Nico.
Ang apat na bodyguard ay nagkatinginan, parang ayaw na ring makialam.
Pagkatapos ng ilang segundo, yumuko si Nico. Hindi perpekto. Hindi dramatiko. Pero totoo ang pagkabasag sa mukha niya.
“Sorry,” mahina niyang sabi. “Sa lahat.”
Hindi ko sinabi na okay lang. Dahil hindi pa okay.
Tumango lang ako.
Umalis siya nang walang dalang kahit ano.
Nang magsara ang pinto, saka ko lang naramdaman ang panghihina ng tuhod ko. Umupo ako sa sofa, habang si Rafael ay nanatiling nakatayo sa malayo, tila ayaw akong takutin.
“Pasensya na,” sabi niya. “Sa kahon. Sa biglaang pahayag. Sa lahat.”
Napatingin ako sa kanya. “Bakit ka ba nasa kahon?”
Sa unang pagkakataon, ngumiti siya nang kaunti.
“Nagpapahinga ako sa anyong ahas sa kotse. May meeting ako dapat sa Makati. Kinuha ni Nico ang maling kahon.”
Hindi ko napigilang matawa.
Ang absurd ng gabi ko.
Nakipag-break sa akin ang online boyfriend ko, sinampal siya ng tiyuhin niyang cobra, tapos ngayon nasa sala ko ang isa sa pinakamayamang lalaki sa bansa.
“Rafael,” sabi ko, “hindi ako prinsesa sa fairy tale.”
“Alam ko.”
“Wala akong malaking pamilya. Wala akong shares. May utang pa ako sa laptop installment.”
“Alam ko rin.”
“Hindi ako bagay sa mundo ninyo.”
Doon siya lumapit, dahan-dahan, hanggang tumigil siya sa layo na kaya kong tanggihan.
“Mira, hindi ko hinahanap ang bagay sa mundo namin. Hinahanap ko ang taong hindi natatakot maging mabuti kahit walang nanonood.”
Nabara ang lalamunan ko.
Gusto kong maging matapang, pero sa totoo lang, pagod na pagod ako sa laging kailangang patunayan na may halaga ako.
“Hindi kita hihingan ng sagot ngayon,” sabi niya. “Kung gusto mo, aalis ako. Kung gusto mo, mananatili ako sa anyong ahas hanggang maging komportable ka. Kung gusto mo, bukas mismo, magpapadala ako ng abogado para siguraduhing hindi ka madadamay sa gulo ng pamilya namin.”
“May gulo?”
Bahagya siyang napangiti. “Mira, pamilya kami ng bilyonaryo at taong-ahas. Lagi kaming may gulo.”
Muli akong natawa.
At dahil siguro doon, gumaan ang dibdib ko.
Sa sumunod na mga linggo, hindi naging instant romance ang lahat.
Hindi ako biglang yumaman dahil may king cobra akong napulot. Hindi rin ako nagising kinabukasan na mahal ko na si Rafael.
Pero araw-araw, may dumadating na pagkain sa studio ko kapag nakakalimutan kong kumain. Hindi mamahalin, kundi mga paborito ko: arroz caldo, turon, mainit na pandesal.
Kapag may client na ayaw magbayad, hindi niya tinatakot. Tinuturuan niya akong gumawa ng kontrata.
Kapag may nagsasabing “sayang, simpleng artist ka lang,” hindi niya ako sinasagot para magyabang. Tinatanong niya ako, “Gusto mo bang ikaw ang sumagot, o gusto mong samahan lang kita?”
At doon ko unti-unting naintindihan ang pagkakaiba.
May lalaking gusto kang ipanalo para gumanda ang tingin niya sa sarili niya.
At may lalaking gusto kang tumayo, kahit hindi siya ang bida sa eksena.
Isang buwan matapos ang gabing iyon, pumunta ako sa private garden ng Villareal estate sa Tagaytay. Doon opisyal na ipinakilala ni Rafael ang sarili niyang mundo: ang angkan ng mga taong-ahas, ang sumpang nagtatali sa kanila sa kapangyarihan, at ang dahilan kung bakit bihira silang magmahal ng tao.
“Kapag pumili kami,” sabi niya, “habambuhay.”
Dati, matatakot ako sa salitang iyon.
Pero ngayon, tiningnan ko ang lalaking minsang naging ahas sa kandungan ko, at naalala ko ang isang bagay.
Hindi niya ako minadali.
Hindi niya ako binili.
Hindi niya ako pinilit na patawarin ang pamangkin niya.
Hinintay niya lang akong maniwala ulit na karapat-dapat akong mahalin nang maayos.
Kaya inabot ko ang kamay niya.
“Hindi pa kasal,” sabi ko.
Kumislap ang mga mata niya.
“Hindi pa,” sagot niya.
“Hindi pa rin ako sanay sa cobra thing.”
“Puwede akong mag-practice maging maliit na sawa.”
“Mas lalong hindi.”
Tumawa siya, malalim at tahimik.
Sa gilid ng paningin ko, lumutang ang huling comments.
【Plot changed successfully.】
【Hindi lahat ng babaeng sinaktan ay babalik sa lalaking nagsisi.】
【Minsan, ang tunay na happy ending ay nagsisimula sa unang beses na pinili niya ang sarili niya.】
Tama sila.
Hindi ako naging mahalaga dahil pinili ako ng mayamang lalaki.
Hindi ako gumanda dahil may humabol sa akin.
Matagal na akong sapat.
May mga tao lang talagang kailangang mawala sa buhay natin para marinig natin ang katotohanang iyon.
At kung sakaling may makabasa nito na minsan ding tinawag na kulang, ordinaryo, walang dating, o hindi sapat—sana tandaan mo:
Ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi ka muna dudurugin bago ka pahalagahan. Hindi ka niya gagawing palaisipan, laro, o leksyon sa ego niya.
Piliin mo ang taong marunong maging mabait kahit may kapangyarihan siyang manakit.
At higit sa lahat, piliin mo ang sarili mo—dahil minsan, doon nagsisimula ang pinakamagandang kuwento.
