Tinalikuran ng Nobyo Ko ang Pangarap Naming Magtrabaho sa Singapore Para Alagaan ang Ex Niyang Ikakasal Na—Pero Isang Larawan sa Kanyang Tablet ang Nagdala sa Akin sa Ospital, Kung Saan Nabunyag Kung Kaninong Anak ang Dinadala Nito
Pareho kaming inalok ng nobyo ko ng trabaho sa regional headquarters ng kompanya namin sa Singapore.
Akala ko iyon na ang simula ng buhay na anim na taon naming pinlano.
Ngunit habang masaya niyang kinukuwento kung saan kami titira at paano kami mag-iipon para sa kasal, nakita ko sa tablet niya ang isang mensaheng hindi kailanman dapat mabasa ng isang kasintahan.
“Kailangan kitang piliin ngayon. Baka ito na ang huling pagkakataon nating maitama ang lahat.”
Ang nagpadala?
Ang ex-girlfriend niyang ikakasal na sa ibang lalaki.
Ako si Mara Villanueva, dalawampu’t siyam na taong gulang at senior financial analyst sa isang logistics company sa Bonifacio Global City.
Anim na taon na kami ni Paolo Reyes.
Magkasabay kaming nagsimula bilang mga bagong graduate na empleyado. Magkasabay kaming nag-overtime, nag-review para sa professional certifications, at nagtiis sa murang instant noodles tuwing petsa de peligro.
Kapag pagod na kami, lagi niyang sinasabi, “Konting tiis pa, Mara. Darating din ang panahon natin.”
Dumating nga iyon.
Isang Lunes ng umaga, tinawag kami pareho ng regional director. Napili kami para sa dalawang posisyon sa Singapore office—ako bilang finance planning manager, at si Paolo bilang operations strategy manager.
Triple ang halos magiging sahod namin sa piso.
May relocation allowance, apartment subsidy, at malinaw na pagkakataong umangat sa kompanya.
Pagkalabas namin ng conference room, niyakap ako ni Paolo sa hallway kahit maraming nakatingin.
“Singapore na tayo,” bulong niya. “Ito na talaga.”
Nang gabing iyon, dinala niya ako sa isang seafood restaurant sa Pasay.
Habang kumakain kami, binuksan niya ang laptop at ipinakita ang mga condominium na nakita niya online.
“Dito tayo sa Queenstown para malapit sa MRT,” sabi niya. “Tapos after two years, kasal. Pag nakaipon, bili tayo ng maliit na bahay sa Laguna para sa parents natin kapag tumanda na sila.”
Nakikinig ako habang nakangiti.
Maging ako, naniwalang nakahanda na ang hinaharap namin.
Hanggang sa tumayo siyang sandali para sagutin ang tawag ng kanyang ina.
Naiwan ang tablet niya sa tabi ko.
Nag-vibrate iyon.
Hindi ko sana papansinin, ngunit lumitaw sa screen ang pangalan ni Bianca Alonzo.
Kilala ko ang pangalang iyon.
Si Bianca ang unang nobya ni Paolo noong college—ang babaeng matagal na raw niyang nakalimutan.
May fiancé na rin si Bianca. Isang doktor na nagngangalang Dr. Adrian Lim, ayon sa mga litrato nitong madalas lumabas sa social media.
Ang preview ng mensahe ay maikli lamang.
“Nasa ospital na naman ako. Sinabi ng doktor na hindi ko dapat harapin ito nang mag-isa.”
Napatitig ako sa screen.
Hindi ko binuksan ang kanilang conversation. Ayokong maging babaeng lihim na nagbabasa ng mensahe ng nobyo.
Ngunit bago mawala ang notification, may sumunod pang lumitaw.
“Kailangan kitang piliin ngayon. Baka ito na ang huling pagkakataon nating maitama ang lahat.”
Pagbalik ni Paolo, tahimik kong ibinalik ang tablet sa tabi niya.
Hindi ko siya hinarap agad.
Hinintay kong siya mismo ang magsabi.
Tatlong araw ang lumipas.
Wala siyang binanggit tungkol kay Bianca.
Sa ikaapat na araw, dumating ang deadline para tanggapin namin ang Singapore offer.
Agad kong pinirmahan ang kontrata ko.
Si Paolo naman ay humingi ng dalawang araw na palugit.
“May kailangan lang akong ayusin sa pamilya,” paliwanag niya.
Ngunit nang gabing iyon, nakatanggap ako ng mensahe mula sa dati naming kaklaseng si Chloe.
May kasama itong litrato.
Kuhang-larawan iyon sa labas ng isang pribadong ospital sa Quezon City.
Nasa larawan si Paolo, nakasuot ng asul na polo. Hawak niya sa balikat si Bianca, na nakayuko habang lumalabas sila sa entrance.
“Hindi ba nobyo mo ito?” tanong ni Chloe. “Nakita ko kanina habang dinadala ko si Mama sa checkup.”
Pakiramdam ko ay biglang naging malamig ang buong kuwarto.
Tinawagan ko si Paolo.
Hindi niya sinagot.
Pagkaraan ng halos isang oras, siya rin ang tumawag pabalik.
“Mara, nasa bahay ako ni Mama,” sabi niya agad.
Wala pa man akong itinatanong, nagsinungaling na siya.
“Sigurado ka?”
“Bakit?”
“Tinanong ko lang.”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay bumuntong-hininga siya na parang ako ang nagpapahirap sa kanya.
“May sakit si Mama. Hindi magandang oras para maghinala ka.”
Hindi ako sumagot.
Kinabukasan, inanunsyo ni Paolo sa regional director na tatanggihan niya ang posisyon sa Singapore.
Nagulat ang buong department.
Pati ako, kahit alam ko nang may itinatago siya.
Sa pantry, saka niya ako kinausap.
“Mara, hindi ako makakaalis.”
“Dahil sa mama mo?”
Hindi siya makatingin sa akin.
“May mga taong nangangailangan sa akin dito.”
“Sinong mga tao?”
“Mara, huwag na nating gawing komplikado.”
Napatawa ako, ngunit walang saya iyon.
“Tayo ang anim na taong nagplano nito, Paolo. Kaya may karapatan akong malaman kung bakit bigla mong tinatalikuran ang lahat.”
Humigpit ang panga niya.
“Hindi mo kailangang maintindihan ang bawat desisyon ko.”
“Pero inaasahan mong tatanggihan ko rin ang offer?”
Doon siya tumingin sa akin.
“Magkahiwalay ba tayong aalis? Ano’ng mangyayari sa atin?”
Hindi ko agad sinagot.
Mukhang hindi man lamang pumasok sa isip niya na maaari akong tumuloy nang wala siya.
Inakala niyang dahil tumanggi siya, awtomatiko rin akong susunod.
“Tinanggap ko na ang trabaho,” sabi ko.
Namula ang mukha niya.
“Hindi mo man lang ako hinintay?”
“Ang deadline ay kahapon.”
“Pwede mo pang bawiin.”
“Bakit ko babawiin?”
Dahan-dahan siyang lumapit.
“Mara, anim na taon tayo. Hindi mo pwedeng itapon iyon dahil lang sa trabaho.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“At hindi mo pwedeng itapon ang anim na taon natin para sa isang babaeng ikakasal na sa iba.”
Namutla siya.
“Mara—”
“Ilang beses mo siyang dinala sa ospital?”
Hindi siya nakasagot.
“Ano ang sakit niya?”
“Personal iyon.”
“Mas personal ba iyon kaysa sa relasyon natin?”
Ilang segundo kaming nakatitig sa isa’t isa.
Pagkatapos ay ibinaba niya ang boses.
“May pinagdaraanan si Bianca. Hindi siya ligtas mag-isa.”
“Nasaan ang fiancé niya?”
“Hindi mo alam ang buong kuwento.”
“Kung ganoon, sabihin mo.”
Ngunit tumalikod lamang siya.
“Masyado kang galit ngayon. Mag-usap tayo kapag kalmado ka na.”
Parang hinampas ako ng mga salitang iyon.
Siya ang nagsinungaling.
Siya ang nakipagkita nang palihim.
Ngunit ako pa ang kailangang kumalma.
Nang gabing iyon, umalis ako sa apartment naming inuupahan. Kinuha ko lamang ang mahahalagang gamit ko at pansamantalang tumuloy sa kapatid ko.
Hindi ako hinabol ni Paolo.
Isang text lang ang ipinadala niya.
“Bigyan mo lang ako ng panahon. Kapag naayos ko ito, maiintindihan mo rin.”
Makalipas ang dalawang araw, habang inaayos ko ang visa requirements ko para sa Singapore, tumawag ang isang numerong hindi ko kilala.
“Ms. Mara Villanueva?” tanong ng lalaki.
“Opo.”
“Ako si Adrian Lim.”
Napahigpit ang hawak ko sa telepono.
Ang fiancé ni Bianca.
“Kailangan kitang makausap,” sabi niya. “Tungkol ito kay Paolo.”
“Bakit ako?”
Dinig ko ang mabigat niyang paghinga.
“Dahil pareho tayong ginagawang tanga.”
Nagkita kami sa coffee shop sa tapat ng ospital.
Mukhang ilang gabi nang walang tulog si Adrian.
Inilapag niya ang telepono sa harap ko at ipinakita ang litrato ng isang ultrasound.
May petsa iyon—tatlong buwan na ang nakalipas.
“Buntis si Bianca,” sabi niya.
Parang may kumuyom sa dibdib ko.
“Akala ko anak mo.”
“Akala ko rin.”
May inilabas siyang laboratory envelope.
“Pero hindi tugma ang mga petsa. Nang komprontahin ko siya, sinabi niyang may nangyari raw sa kanila ni Paolo bago pa ako mag-propose.”
Hindi ako makahinga nang maayos.
Tatlong buwan na ang nakalipas, nasa Cebu si Paolo para sa isang “operations conference.”
Apat na araw siyang halos hindi matawagan.
Sinabi niyang mahina ang signal sa hotel.
“Nasaan sila ngayon?” tanong ko.
“Sa maternity wing,” sagot ni Adrian. “Nagkaroon siya ng pagdurugo kaninang umaga. Si Paolo ang tinawagan niya, hindi ako.”
Tumayo ako.
Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang lakas ng mga paa ko habang tumatawid kami patungo sa ospital.
Pagdating namin sa ikapitong palapag, nakita ko si Paolo sa hallway.
Nakasandal siya sa pader, nakayuko, hawak ang isang puting sobre.
Nang makita niya ako, nanlaki ang mga mata niya.
“Mara? Bakit ka nandito?”
Hindi ako sumagot.
Lumapit si Adrian at inagaw ang sobre sa kamay niya.
Bumukas ang pinto ng kuwarto.
Lumabas ang ina ni Bianca, umiiyak.
“Tuloy pa rin ba ang Singapore?” tanong niya kay Paolo. “Dahil kung aalis ka, paano ang anak ninyo?”
Natahimik ang buong hallway.
Tiningnan ako ni Paolo—takot, gulat, at pagkakasala ang nasa mukha niya.
Ngunit bago pa siya makapagsalita, lumabas si Bianca mula sa silid, maputla at nakahawak sa tiyan.
At ang una niyang sinabi ay hindi paghingi ng tawad.
“Mara,” mahina niyang sabi, “hindi mo dapat nalaman nang ganito.”
…
“Kung ganoon, paano ko dapat nalaman?” tanong ko.
Walang sumagot.
Si Paolo ay nakatayo ilang hakbang mula sa akin, ngunit para bang biglang naging estranghero ang lalaking minahal ko nang anim na taon.
Lumapit siya.
“Mara, hayaan mong ipaliwanag ko.”
“Hindi rito,” sabi ng nurse na lumabas mula sa silid. “Kailangang magpahinga ng pasyente.”
Napatingin ako kay Bianca.
Nakapambahay lamang siya at may nakakabit pang hospital wristband. Bakas ang pagod sa mukha niya, ngunit may kakaibang katatagan sa mga mata—parang matagal na niyang inihanda ang sarili sa sandaling ito.
Si Adrian ang unang nagsalita.
“Kailan mo balak sabihin sa akin na hindi akin ang bata?”
Napalunok si Bianca.
“Adrian, hindi pa sigurado—”
“Huwag mo akong lokohin. Nakita ko ang messages ninyo.”
Napatingin si Paolo sa kanya.
“Binasa mo ang phone niya?”
“Fiancé niya ako,” matigas na sagot ni Adrian. “O fiancé mo pa ba ako, Bianca?”
Humawak ang ina ni Bianca sa braso ng anak.
“Hindi ito ang tamang lugar.”
“Walang tamang lugar para sa ganitong kasinungalingan,” sagot ko.
Napatingin sa akin si Paolo.
“Mara, isang beses lang nangyari.”
Natawa ako.
Isang beses lang.
Para bang ang pagtataksil ay nababawasan ang sakit kapag minsan lamang ginawa.
“Sa Cebu?” tanong ko.
Tumango siya.
“Lasing kami. Nagkita kami pagkatapos ng conference dinner. May problema sila ni Adrian at—”
“At naisip mong solusyon ang matulog kayo?”
“Mara, pinagsisisihan ko iyon.”
“Pero patuloy mo siyang kinikita.”
“Dahil buntis siya!”
Tumaas ang boses niya, at ilang taong nasa hallway ang napalingon.
Agad siyang humina.
“Hindi ko siya pwedeng pabayaan.”
Tiningnan ko ang mukha niya.
“Pero kaya mo akong pabayaan.”
“Mahal kita.”
Naramdaman kong may kung anong tuluyang namatay sa loob ko.
Hindi dahil sinabi niyang mahal niya ako.
Kundi dahil tila naniniwala siyang sapat pa rin ang mga salitang iyon.
“Hindi,” sabi ko. “Mahal mo ang buhay na ibinibigay ko sa iyo. Ang apartment na hati tayo sa bayad kahit mas malaki ang sahod mo. Ang babaeng naghihintay kapag may overtime ka. Ang babaeng nag-aayos ng reports mo kapag nahihirapan ka. Pero kapag dumating si Bianca at kailangan ka niya, palagi mo siyang pipiliin.”
“Mara, hindi mo naiintindihan.”
“Anim na taon kitang inintindi.”
Tumulo ang luha sa mga mata ko, ngunit hindi ko iyon pinunasan.
“Ngayon ko lang naintindihan na hindi pala ako ang pinili mo. Ako lang ang pinakakombinyenteng manatili.”
Tahimik na umiiyak si Bianca.
Lumapit siya sa akin.
“Huwag mong sisihin si Paolo nang buong-buo. Ako ang unang tumawag sa kanya sa Cebu.”
“Hindi ko kayo paghahatian ng kasalanan,” sagot ko. “Pareho kayong may sapat na gulang para malaman ang ginagawa ninyo.”
Biglang nagsalita si Adrian.
“May isa pang bagay na hindi mo alam, Mara.”
Kumuha siya ng ilang screenshot mula sa telepono niya.
Mga mensahe iyon nina Paolo at Bianca.
Sa isa sa mga mensahe, isinulat ni Bianca:
“Kapag nakuha mo ang Singapore role, pwede tayong magsimula roon. Sasabihin ko kay Adrian pagkatapos ng kasal preparations.”
Sumagot si Paolo:
“Hindi ganoon kadali. Kasama sa offer si Mara.”
At ang sagot ni Bianca:
“Kaya mo siyang kumbinsihing tumanggi. Lagi ka naman niyang sinusunod.”
Nanigas ako.
Hindi pala talaga binalak ni Paolo na talikuran ang Singapore para manatili kay Bianca.
Ang una nilang plano ay mas malala.
Gusto niyang dalhin si Bianca sa buhay na kami ang bumuo.
Nang hindi pumayag si Bianca na umalis agad dahil sa kaniyang pagbubuntis at engagement, saka lamang tumanggi si Paolo sa trabaho.
“Sinubukan mong kumbinsihin akong tumanggi,” sabi ko. “Para mapunta sa iyo ang pagkakataon at maisama mo siya kalaunan?”
“Mara, hindi natuloy ang planong iyon.”
“Hindi dahil pinili mong maging tapat. Hindi lang natuloy dahil hindi sumunod sa gusto mo ang mga pangyayari.”
Tumahimik siya.
At sa katahimikang iyon, nakuha ko ang sagot.
Hindi aksidente ang lahat.
May plano.
May mga mensaheng pinag-isipan.
May hinaharap silang binuo sa likod ko habang ako naman ay abalang nagpaplano ng apartment naming dalawa.
Hinarap ni Adrian si Bianca.
“Bakit ka pumayag na pakasalan ako?”
Humagulgol si Bianca.
“Dahil akala ko tapos na talaga kami ni Paolo. Ikaw ang nandiyan. Ikaw ang mabuti sa akin.”
“Pero hindi mo ako minahal.”
“Mahal kita, Adrian.”
Umiling siya.
“Ganiyan din ang sinabi niya kay Mara.”
Nagkatinginan kami ni Adrian.
Pareho kaming matagal na nagsilbing ligtas na tahanan ng dalawang taong patuloy na bumabalik sa isa’t isa.
Inalis ni Adrian ang engagement ring sa daliri ni Bianca at inilapag iyon sa maliit na mesa sa hallway.
“Hindi ko kayang pakasalan ang taong pinili lang ako dahil hindi siya pinili ng lalaking gusto niya.”
“Adrian, please.”
“Tutulong ako sa gastusin sa ospital dahil nangako ako sa pamilya mo bago ko nalaman ang lahat. Pero pagkatapos nito, tapos na tayo.”
Tahimik siyang lumakad palayo.
Tinawag siya ni Bianca, ngunit hindi siya lumingon.
Ako naman ay hinarap ni Paolo.
“Huwag kang umalis nang ganito.”
“Paano mo gustong umalis ako?”
“Bigyan mo ako ng pagkakataong ayusin ito.”
“Anong aayusin mo? Ang relasyon natin? Ang anak ninyo? Ang kasal na sinira ninyo? O ang trabahong tinangka mong agawin mula sa akin?”
“Hindi ko inagaw ang trabaho mo.”
“Sinabi mo sa director na maaaring umatras din ako.”
Nagbago ang mukha niya.
Hindi niya alam na nalaman ko iyon.
Nang tanggapin ko ang Singapore contract, sinabi sa akin ng HR manager na nagtanong si Paolo kung maaaring ipagpaliban ang pag-finalize sa posisyon ko dahil “pinag-iisipan pa raw naming mag-partner ang family circumstances.”
Buti na lamang, ako mismo ang nakipag-ugnayan agad sa regional office.
Kung naghintay ako ng isa pang araw, maaaring ibinigay na ang trabaho sa ibang kandidato.
“Akala ko kailangan natin magdesisyon bilang mag-partner,” depensa niya.
“Hindi mo ako itinuring na partner. Ginawa mo akong hadlang.”
Humawak siya sa braso ko.
“Mara, huwag kang pumunta sa Singapore. Hindi ko kayang mawala ka.”
Dahan-dahan kong inalis ang kamay niya.
“Nawala mo na ako bago pa kita mahuli.”
Kinabukasan, nagsumite ako ng formal report sa human resources.
Hindi tungkol sa pagtataksil.
Walang pakialam ang kompanya kung sino ang minamahal ng empleyado.
Ang iniulat ko ay ang panghihimasok ni Paolo sa aking job acceptance, ang maling impormasyon na ibinigay niya sa regional director, at ang paggamit niya sa pangalan ko nang walang pahintulot.
May mga email at chat records ang HR.
Lumabas na hindi lamang niya sinabing maaaring umatras ako. Inirekomenda rin niyang huwag munang isara ang recruitment dahil “emosyonal” daw ako at baka hindi kayanin ang relocation.
Ang masakit, ginamit niya laban sa akin ang mga bagay na pribado kong ikinuwento—ang pag-aalala ko sa kalusugan ng ama ko, ang takot kong mamuhay mag-isa sa ibang bansa, at ang stress ko noong nakaraang taon.
Sinubukan niyang ipakita sa management na hindi ako handa, habang kinakausap niya naman si Bianca tungkol sa posibilidad na sumunod ito sa Singapore.
Hindi agad tinanggal si Paolo.
Ngunit inalis siya sa strategic projects habang iniimbestigahan ang ethical complaint.
Nawala rin ang tiwala sa kanya ng mga direktor.
Ang trabahong akala niyang madali niyang makukuha balang araw ay tuluyang ibinigay sa ibang empleyado.
Nang malaman niya iyon, pumunta siya sa apartment ng kapatid ko.
Hindi ako lumabas.
Ilang oras siyang naghintay sa lobby.
Nagpadala siya ng mahahabang mensahe.
Sinabi niyang natatakot lamang siya.
Sinabi niyang nalito siya.
Sinabi niyang si Bianca ang unang pag-ibig niya, ngunit ako raw ang tunay niyang tahanan.
Iyon marahil ang pinakamalupit na mensaheng natanggap ko.
Dahil ayaw kong maging tahanang binabalikan lamang kapag nasunog ang ibang bahay na gusto niyang tirhan.
Makalipas ang dalawang linggo, narinig kong tuluyang nakipaghiwalay si Adrian kay Bianca.
Hindi rin agad nagsama sina Bianca at Paolo.
Nang mawala ang lihim, nawala rin ang romantikong ilusyon ng kanilang relasyon.
Ang dating bawal at nakaaakit ay napalitan ng mga medical bills, galit na pamilya, at takot sa hinaharap.
Nagkaroon din ng prenatal test sa tamang panahon ng pagbubuntis.
Si Paolo nga ang ama.
Naisip kong iyon na marahil ang malaking sagot na hinihintay ng lahat.
Ngunit para sa akin, hindi na mahalaga kung kanino ang bata.
Ang pinakamahalagang katotohanan ay pinili ni Paolo ang magsinungaling bago pa man magkaroon ng resulta.
Pinili niyang kontrolin ang career ko.
Pinili niyang ilagay ako sa isang buhay na wala akong alam sa totoong papel ko.
Isang linggo bago ang paglipad ko, muli niya akong hinarang sa labas ng opisina.
Payat siya at mukhang hindi natutulog.
“Tinanggap ko ang responsibilidad sa bata,” sabi niya. “Pero hindi ibig sabihin na kailangan kong mahalin si Bianca.”
“Hindi ko problema kung mahal mo siya.”
“Mara, kapag naging maayos na ang lahat, pwede pa ba tayong magsimula ulit?”
Tiningnan ko ang lalaking minsang inakala kong makakasama ko habang-buhay.
May panahon na sapat na ang isang paghingi niya ng tawad upang lumambot ako.
Ngunit ngayon, malinaw na sa akin ang lahat.
“Gusto mo akong bumalik dahil nasira ang plano mo,” sabi ko. “Hindi dahil bigla mo akong pinili.”
“Hindi totoo iyon.”
“Kung natuloy ang lahat ayon sa gusto mo, nasa Singapore ka ngayon at ako ang naiwan dito, iniisip kung saan ako nagkulang.”
Hindi siya nakasagot.
Ngumiti ako nang bahagya.
“Ang kaibahan lang, Paolo, ako ang tumuloy.”
Lumipad ako papuntang Singapore nang mag-isa.
Noong una, mahirap.
May mga gabing tahimik ang maliit kong apartment at bigla kong naaalala ang lahat ng plano naming dalawa.
May mga pagkaing gusto kong tikman sana kasama siya.
May mga estasyong nakikita kong minsan niyang minarkahan sa mapa.
Ngunit araw-araw, unti-unting naging akin ang lungsod.
Hindi na iyon lugar ng pangarap naming dalawa.
Naging lugar iyon ng buhay na pinili kong huwag isuko para sa taong hindi kayang piliin ako nang buo.
Makalipas ang isang taon, na-promote ako bilang regional finance lead.
Sa isang business conference sa Manila, muli kong nakita si Paolo.
Nasa likod siya ng conference hall, tahimik at halos hindi makatingin sa akin.
Nalaman kong umalis na siya sa dati naming kompanya. Magkasama sila ni Bianca sa pag-aalaga sa anak, ngunit hindi sila nagpakasal.
Hindi na ako nagtanong kung masaya sila.
Hindi ko na kailangan ang sagot.
Bago matapos ang conference, lumapit siya.
“Maganda ang buhay mo,” sabi niya.
“Oo.”
“Minsan iniisip ko kung ano sana tayo ngayon kung hindi ako nagkamali.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi isang pagkakamali ang ginawa mo. Maraming desisyon iyon.”
Bumaba ang mga mata niya.
“Tama ka.”
Sa unang pagkakataon, wala siyang palusot.
At sa unang pagkakataon, wala rin akong galit.
“Masaya akong maayos ka,” sabi niya.
“Hindi ako naging maayos dahil sa nangyari,” sagot ko. “Naging maayos ako dahil tumigil akong hayaang ang nangyari ang magtakda ng halaga ko.”
Tumango siya.
Pagkatapos ay nagpaalam kami na parang dalawang taong minsang nagbahagi ng isang mahabang kuwento, ngunit wala nang kailangang idagdag.
Habang naglalakad ako palabas ng hotel, nakita ko ang sarili ko sa salamin ng lobby.
Hindi na ako ang babaeng naghihintay na piliin.
Ako na ang babaeng marunong pumili para sa sarili niya.
