Tatlong Taon Niya Akong Niloko sa Bawat Tableta—Pero Nang Malaman Niyang Apat ang Nainom Ko, Huli Na: Isang Mensahe Tungkol sa Aking “Burol” ang Tuluyang Nagpabagsak sa Lalaking Hindi Kailanman Natutong Mahalin Ako
“Sir Adrian… apat talaga ang pinainom ninyo kay Ma’am?”
Nakasandal si Adrian Villareal sa mamahaling leather chair sa kanyang opisina sa Makati, isang hindi pa sinisindihang sigarilyo sa pagitan ng mga daliri.
Ngumisi siya.
“Napakadaling lokohin ni Elena.”
“Sabihin mong calcium, iinumin niya.”
Ngunit sa halip na tumawa, biglang namutla ang kanyang executive secretary.
Tumayo si Paolo Reyes nang napakabilis kaya nalaglag sa sahig ang hawak niyang folder.
“Sir… hindi.”
Napakunot-noo si Adrian.
“Ano?”
“Hindi contraceptive supplement ang nasa puting bote.”
Nawala ang ngisi sa mukha ni Adrian.
“Anong ibig mong sabihin?”
Nilunok ni Paolo ang laway.
“Yung bote na kinuha ni Ma’am Elena kaninang umaga… iyon ang experimental hormone compound na ipinadala noong nakaraang buwan ni Ms. Bianca.”
Tumayo si Adrian.
“Ano?”
“Hindi pa iyon approved para sa regular use.”
Nanginginig ang boses ni Paolo.
“At kung apat ang nainom niya nang sabay-sabay… puwede siyang magkaroon ng matinding organ toxicity.”
Bumagsak ang sigarilyo mula sa mga daliri ni Adrian.
Sa loob lamang ng ilang segundo, nasa labas na siya ng opisina.
Hindi niya hinintay ang elevator.
Mabilis siyang umakyat sa private staircase patungo sa second floor ng kanilang mansion sa Forbes Park.
Dalawa, minsan tatlong baitang ang nilalaktawan niya.
Pagdating sa master bedroom, halos wasakin niya ang pinto sa lakas ng pagtulak.
“Elena!”
Tahimik.
Sobrang tahimik.
Maayos ang kama.
Nakatupi ang kumot.
Walang maleta sa gilid.
Wala ang simpleng tsinelas na palaging suot ni Elena.
Sa bedside table ay naroon ang puting bote.
Walang laman.
Katabi nito ang isang maliit na piraso ng papel.
At wala ang asawa niya.
Dahan-dahang kinuha ni Adrian ang sulat.
Isang linya lang ang nakasulat.
“Adrian, panalo ka na.”
Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nanginig ang kamay niya.
Dumating si Paolo na hinihingal.
“Sir…”
“CCTV.”
“Ano po?”
“Buksan mo lahat ng CCTV!”
Sa security room nila nakita ang huling recording ni Elena.
Suot nito ang kupas na gray na pambahay na damit na ilang beses nang napansin ni Adrian ngunit ni minsan ay hindi niya naisip palitan.
May hawak itong maliit na canvas bag.
Naglakad siya palabas ng gate.
Mag-isa.
Hindi lumingon.
Tatlong oras na ang nakalipas.
“Tawagan mo!”
“Off na po ang phone.”
“Mga ospital.”
“Sir—”
“Lahat!”
Napasinghap si Adrian.
“St. Luke’s BGC, Makati Medical Center, Asian Hospital, kahit saan. Hanapin ninyo siya!”
Tumakbo palabas si Paolo.
Naiwan si Adrian sa silid.
Doon lang niya muling tiningnan ang puting bote.
Walang label.
At doon bumalik sa kanya ang nangyari noong umaga.
Nasa dining table siya noon, abala sa pagbabasa ng emails.
Lumapit si Elena.
“Adrian, ano itong nasa maliit na bote?”
Hindi man lang siya tumingin.
“Calcium.”
“Sigurado ka?”
Nainis siya.
“Elena, kailangan mo ba talagang itanong lahat?”
Tumahimik ito.
Maya-maya, apat na tableta ang inilagay nito sa palad.
“Dalawa sa umaga, dalawa sa gabi?”
Hindi pa rin siya tumingin.
“Bahala ka.”
At dahil iyon lang ang sagot niya…
nilunok ni Elena ang apat.
Parang ordinaryong bitamina lang.
Ngayon, parang may mabigat na kamay na dumudurog sa dibdib niya.
Tumunog ang phone.
Bianca Serrano.
Ang babaeng minahal niya bago siya sapilitang ikasal.
Ang babaeng hanggang ngayon ay lihim pa rin niyang kinikita.
“Adrian,” malambing nitong bungad, “dinner tayo mamaya? Naka-reserve na ako sa BGC—”
Pinatay niya ang tawag.
Tumawag siya agad sa medical consultant ng Villareal Group.
“Doc, sabihin mo sa akin ang totoo. Yung batch na ipinadala ni Bianca noong nakaraang buwan—ano iyon?”
Matagal ang katahimikan sa kabilang linya.
“Sir Adrian… nasabihan ko na po kayo tungkol doon.”
“Diretso.”
“Experimental hormonal formulation.”
“Kapag maraming nainom?”
“Puwedeng mag-trigger ng matinding toxic reaction. Depende sa katawan, maaaring makaapekto sa atay, bato, puso…”
Napapikit si Adrian.
Tatlong taon.
Tatlong taon niyang pinainom si Elena ng regular contraceptive medication nang hindi sinasabi ang totoo.
Sa bawat umaga, siya mismo ang naglalagay ng tableta sa maliit na pill case.
Kapag nagtatanong si Elena kung ano iyon, ang sagot niya palagi—
“Vitamin.”
Hindi niya gustong magkaroon sila ng anak.
Dahil sa isip niya, ang kasal nila ay pansamantala lamang.
Isang legal arrangement.
Isang obligasyon.
Wala nang iba.
Tatlong taon na ang nakalipas, namatay ang lolo niyang si Don Eduardo Villareal.
Sa kanyang last will, malinaw ang kondisyon.
Kung gustong makuha ni Adrian ang controlling shares ng Villareal Holdings, kailangan niyang pakasalan ang apo ng matalik nitong kaibigan—
si Elena Mendoza.
Ang tahimik na anak ng pamilyang matagal nang nalugi.
Pumayag si Adrian.
Pero hindi dahil gusto niya si Elena.
Dahil gusto niya ang kumpanya.
At mula sa unang gabi ng kasal nila, malinaw ang sinabi niya.
“May sarili kang kwarto.”
“Huwag kang makialam sa personal kong buhay.”
“At huwag mong asahan na magiging tunay tayong mag-asawa.”
Hindi sumagot si Elena.
Tumango lang.
Sa loob ng tatlong taon, hindi sila nagsalo ng kama.
Hindi sila nag-date.
Hindi sila nag-anniversary dinner.
Kapag birthday ni Elena, pera ang ipinapadala niya sa account nito.
Walang regalo.
Walang tawag.
Walang kahit simpleng “Happy birthday.”
Kapag iniinsulto siya ng ina ni Adrian, tahimik siyang nakikinig.
Kapag dumarating si Bianca sa mga family events at sinasabing—
“Napakaswerte mo, Elena. Kung hindi dahil sa will ni Lolo Eduardo, hindi ka man lang mapapansin ni Adrian.”
Ngumingiti lang si Elena.
Maliit.
Maputla.
Tahimik.
At si Adrian?
Wala siyang ginagawa.
Akala niya kasi walang pakialam si Elena.
Akala niya walang nasasaktan.
Akala niya tanga lang ito.
Bandang alas-diyes ng gabi, bumalik si Paolo.
“Sir, na-check namin ang tatlumpu’t dalawang major hospitals at clinics sa Metro Manila.”
Tumayo si Adrian.
“At?”
“Walang Elena Villareal.”
“Check Mendoza.”
“Ginawa na rin po.”
“At private admission?”
“Wala.”
“Airport?”
“Walang record.”
“Bus terminal?”
“Wala.”
“Grab?”
“Walang booking mula sa account niya.”
Napahawak si Adrian sa noo.
“Police.”
“Na-report na po natin as missing person, pero kailangan pa rin nilang i-verify ang circumstances.”
Biglang ibinato ni Adrian ang baso sa pader.
Nabasag iyon.
“Hindi ko kailangan ng verification!”
Sigaw niya.
“Kailangan ko ang asawa ko!”
Napatigil si Paolo.
Marahil dahil iyon ang unang pagkakataong narinig niyang tawagin ni Adrian si Elena bilang—
asawa ko.
Lumabas si Adrian mag-isa.
Nag-drive siya buong gabi.
Makati.
Pasay.
Cubao.
Bus terminals.
Private clinics.
Mga hotel.
Maging ang lumang bahay ng pamilya Mendoza sa Quezon City, pinuntahan niya.
Walang tao.
Bandang alas-tres ng madaling-araw, huminto siya sa ilalim ng Skyway sa Buendia.
Bumuhos ang ulan.
Hindi niya alam kung gaano na siya katagal nakatayo roon.
Basa ang buhok niya.
Basa ang polo.
Nanginginig ang mga kamay.
Pagkatapos—
umilaw ang phone.
Unknown number.
Isang mensahe lamang.
“Hindi na kailangang abalahin pa ng pamilya Villareal ang sarili nila sa burol ni Elena.”
Burol.
Paulit-ulit niyang binasa ang salita.
Parang biglang nawala ang tunog ng mga sasakyan sa paligid niya.
Agad niyang tinawagan ang numero.
Patay.
Tinawagan ulit.
Patay.
At doon, sa gitna ng ulan, unang naramdaman ni Adrian Villareal ang uri ng takot na hindi kayang bilhin ng pera.
Hindi takot mawalan ng kumpanya.
Hindi takot mawalan ng inheritance.
Hindi takot mawalan ng reputasyon.
Takot na baka ang babaeng tatlong taon niyang itinuring na parang hangin—
ay tuluyan na ngang nawala.
Pero makalipas ang limang minuto, may dumating pang isang mensahe.
Isang litrato.
Nang buksan iyon ni Adrian…
parang tumigil ang puso niya.
Dahil sa litrato, nakahiga si Elena sa puting kama.
Maputla.
May nakakabit na IV line sa kamay.
At nakatayo sa tabi niya ang isang lalaking matagal nang hindi nakikita ni Adrian.
Ang lalaking personal na pinatalsik niya sa Pilipinas limang taon na ang nakalipas.
Sa ilalim ng litrato, may isang pangungusap.
“Kung gusto mong malaman kung buhay pa ang asawa mo, pumunta ka rito nang mag-isa.”
PARTE2
Hindi na nag-isip si Adrian.
Sinundan niya ang location pin.
Dinala siya nito sa isang maliit na private medical facility sa Tagaytay.
Hindi iyon kilalang ospital.
Walang malaking signage.
Walang press.
Walang Villareal security.
Pagbukas ng pinto ng private room sa second floor, unang nakita ni Adrian si Elena.
Buhay.
Nakahiga.
Maputla pero humihinga.
Napakapit siya sa doorframe.
“Elena…”
Ngunit bago siya makalapit, isang lalaki ang humarang sa kanya.
Matangkad.
Naka-puting long-sleeved shirt.
Kalmado ang mukha.
Dr. Rafael Mendoza.
Nakatatandang kapatid ni Elena.
Limang taon na ang nakalipas, nagkaroon ito ng financial dispute sa Villareal Group.
Sa utos ni Adrian, na-blacklist ang clinic network ni Rafael mula sa corporate partnerships ng kumpanya.
Mula noon, nagtrabaho ito sa Singapore.
“Lumabas tayo,” malamig nitong sabi.
“Hindi ako aalis.”
“Hindi ka rin lalapit sa kapatid ko.”
“Rafael—”
Sinuntok siya nito.
Diretso sa mukha.
Napaatras si Adrian.
Hindi gumanti.
“Tatlong taon.”
Mababa ang boses ni Rafael.
“Tatlong taon kitang pinabayaan dahil sinabi ni Elena na kaya niya.”
Isa pang suntok.
“Tatlong taon siyang nakatira sa bahay mo na parang bisita.”
Isa pa.
“Tatlong taon siyang umiinom ng kung ano mang ibinibigay mo dahil naniwala siyang kahit paano, hindi mo siya papatayin.”
Napapikit si Adrian.
“Huwag.”
“Ano?”
“Hindi ko alam na iyon ang nasa bote.”
Tumawa si Rafael.
Mapait.
“Pero alam mong niloloko mo siya tungkol sa regular pills.”
Walang naisagot si Adrian.
“At iyon,” sabi ni Rafael, “ang problema.”
Hindi na siya sinuntok ulit.
Mas masakit ang katahimikan.
“Hindi mo intensyong patayin siya.”
Lumapit si Rafael.
“Pero araw-araw, sinanay mo siyang huwag magtanong.”
Napalunok si Adrian.
“Kamusta siya?”
“Stable.”
Napapikit siya.
Parang doon lang muling pumasok ang hangin sa baga niya.
“May permanent damage?”
“Hindi pa namin masasabi.”
“Magbabayad ako ng kahit magkano.”
Biglang ngumiti si Rafael.
“Alam mo ba kung bakit wala siya sa records ng mga ospital?”
Tahimik si Adrian.
“Dahil ako ang kumuha sa kanya.”
Napakunot-noo siya.
“Paano mo nalaman?”
“Tinawagan niya ako.”
Napatigil si Adrian.
Rafael pulled out his phone.
“Bandang alas-dose y medya ng tanghali.”
Binuksan niya ang audio recording.
Mahina ang boses ni Elena.
“Kuya…”
Nang marinig iyon ni Adrian, nanigas siya.
“Masama pakiramdam ko.”
Tahimik.
“Parang may mali sa mga tableta.”
Maya-maya, maririnig ang mahinang hinga nito.
“Kuya… kung sakaling may mangyari sa akin, huwag mong hayaang sabihin nilang aksidente lang ang lahat.”
Napatitig si Adrian kay Rafael.
Ano ang ibig sabihin noon?
Nagpatuloy ang recording.
“Matagal ko nang alam.”
Namutla si Adrian.
“Alam ko na hindi vitamins ang iniinom ko.”
Parang biglang may humampas sa sikmura niya.
“Hindi ko lang alam kung ano eksakto.”
Boses ni Elena.
Mahina.
Pero malinaw.
“Isang taon na ang nakalipas, nakita ko ang pangalan ng gamot sa resibo mula sa pharmacy.”
Napaupo si Adrian.
Tatlong taon.
Akala niya hindi alam ni Elena.
Akala niya tanga ito.
Pero alam pala niya.
Patuloy ang recording.
“Hindi ako nagtanong.”
“Dahil ano pa bang mababago?”
“Sinabi na niya noong unang araw ng kasal na hindi niya ako gusto.”
“Kung ayaw niyang magkaroon kami ng anak, hindi ko ipipilit ang sarili ko.”
Napayuko si Adrian.
“Pero Kuya…”
Huminto ang boses ni Elena.
“Pagod na ako.”
Napatakip si Adrian sa mukha.
“Hindi dahil hindi niya ako mahal.”
“Kaya ko iyon.”
“Ang hindi ko na kaya ay araw-araw niyang ipinaparamdam na dahil hindi niya ako mahal, wala na rin akong halaga.”
Pinatay ni Rafael ang recording.
Walang nagsalita.
Ilang minuto ang lumipas bago nakapagsalita si Adrian.
“Gising na ba siya?”
“Sandali kanina.”
“Pwede ko ba siyang makita?”
“Hinding-hindi ka niya gustong makita.”
Tumango si Adrian.
Masakit.
Pero hindi siya nagreklamo.
“Naiintindihan ko.”
Sa sumunod na tatlong araw, hindi umalis si Adrian sa Tagaytay.
Hindi siya pumasok sa opisina.
Hindi niya sinagot ang board.
Hindi niya kinausap si Bianca.
Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, may bagay siyang hindi kayang ayusin gamit ang pera, abogado, o koneksyon.
Noong ikaapat na araw, dumating ang legal counsel ni Elena.
May dalang envelope.
“Mr. Villareal.”
Inabot nito ang mga dokumento.
Petition for annulment.
Separation of assets.
Waiver of all claims against the Villareal inheritance.
Tinitigan ni Adrian ang huling dokumento.
“Waiver?”
“Opo.”
Hindi niya agad naintindihan.
“Kahit ano mula sa marriage settlement?”
“Wala.”
“Condo?”
“Hindi.”
“Shares?”
“Hindi.”
“Money?”
“Wala.”
Napatawa siya.
Isang tuyong tawa.
Sa loob ng tatlong taon, kumbinsido siyang pera at pangalan ng Villareal ang dahilan kung bakit hindi umaalis si Elena.
Ngayon, mismong si Elena ang kusang tumatalikod sa lahat.
At biglang naging malinaw kung sino talaga sa kanilang dalawa ang nakakulong sa kasal.
Hindi si Elena.
Siya.
Sa sarili niyang kayabangan.
“Pipirma ako,” sabi niya.
Napatingin ang abogado.
“Sir?”
“Lahat.”
Kinuha niya ang ballpen.
“Kung gusto niyang umalis, hindi ko siya pipigilan.”
Huminto siya bago pumirma.
“Pero may gusto akong ibigay sa kanya.”
“Hindi niya tatanggapin.”
“Hindi pera.”
Tumayo si Adrian.
“Katotohanan.”
Kinabukasan, nagpatawag siya ng emergency board meeting sa Villareal Holdings.
Naroon ang directors.
Shareholders.
Legal team.
At si Bianca.
Pagpasok ni Adrian, agad itong lumapit.
“Adrian, finally! Hindi mo sinasagot ang calls ko. Ano bang nangyayari?”
Hindi niya ito nilingon.
Umupo siya sa head chair.
At sa unang pagkakataon sa kasaysayan ng kumpanya, siya mismo ang nag-record ng buong meeting.
“May announcement ako.”
Tahimik ang boardroom.
“Effective immediately, suspindido lahat ng medical partnerships at research projects na konektado sa Serrano Biotech.”
Namutla si Bianca.
“Ano?”
“May experimental compound na ipinasok sa personal residence ko nang walang proper clearance.”
“Hindi ako—”
“May delivery receipt.”
Inilapag ni Paolo ang dokumento.
“May laboratory batch number.”
Isa pang folder.
“At may message mula sa assistant mo.”
Binuksan sa screen ang chat logs.
“Ma’am Bianca, sure po ba kay Ma’am Elena ipapadala?”
Sagot ni Bianca:
“Ilagay lang sa bahay nila. Bahala na kung sino ang gumamit.”
Natahimik ang buong board.
Tumayo si Bianca.
“Hindi ko sinabing ipainom mo iyon!”
Tumayo rin si Adrian.
“Tama.”
Tinitigan niya ito.
“Ikaw ang naglagay ng panganib sa bahay ko.”
“Pero ako ang nagsinungaling sa asawa ko.”
Namula ang mata ni Bianca.
“Adrian, ginawa mo lang naman iyon dahil ayaw mong magkaanak sa kanya!”
“Exactly.”
Tahimik ang silid.
At sa wakas, sinabi ni Adrian ang bagay na matagal niyang tinatakasan.
“Ako ang may kasalanan.”
Walang paliwanag.
Walang dahilan.
Walang pagtatanggol.
“Ako ang nagturo sa kanya na huwag akong tanungin.”
“Ako ang nagturo sa kanya na manahimik.”
“Ako ang nagturo sa sarili kong asawa na normal lang na hindi siya igalang.”
Napaatras si Bianca.
“Dahil sa kanya, iiwan mo ako?”
Umiling si Adrian.
“Hindi.”
“Matagal na kitang dapat iniwan.”
Nang araw ding iyon, isinuko ng kumpanya ang buong record ng experimental compound sa regulators.
Tinanggal si Bianca sa lahat ng corporate partnerships.
Hindi siya ipinakulong ni Adrian gamit ang impluwensya.
Hinayaan niya ang investigation na dumaan sa tamang proseso.
Pagkaraan ng isang linggo, pinayagan siya ni Rafael na makita si Elena.
Isang beses.
Sampung minuto.
Pagpasok ni Adrian, nakaupo na si Elena sa may bintana.
Payat.
Maputla.
Pero gising.
Hindi ito ngumiti.
“Elena.”
“Adrian.”
Iyon lang.
Umupo siya sa malayo.
“Pumirma ako.”
Tumango ito.
“Salamat.”
“Wala akong kukunin sa iyo.”
“Hindi kita tinawag para doon.”
“Alam ko.”
Napakuyom si Adrian.
“Gusto ko lang sabihin na hindi ko hihilingin na patawarin mo ako.”
Tahimik si Elena.
“Dahil kung humingi ako ng tawad para gumaan ang loob ko, isa na naman iyong bagay na gagawin ko para sa sarili ko.”
Sa unang pagkakataon, tumingin si Elena nang diretso sa kanya.
“Natuto ka palang magsalita nang maayos.”
Napangiti siya.
Masakit.
“Late lang.”
“Oo.”
Tumango siya.
“Late na.”
Matagal ang katahimikan.
Pagkatapos, inilabas ni Adrian ang lumang wedding ring niya.
Inilapag sa mesa.
“Hindi kita minahal bilang asawa.”
Nanginginig ang boses niya.
“Pero ngayon ko lang naintindihan na hindi iyon excuse para tratuhin kang parang wala kang halaga.”
Hindi sumagot si Elena.
“Hindi ko hinihingi na bumalik ka.”
“Good.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Hindi ako babalik.”
Tumango si Adrian.
Alam na niya.
“Pero sana…”
Tumingin siya sa sahig.
“…maging maayos ka.”
Sumagot si Elena matapos ang ilang segundo.
“Magiging maayos ako.”
At sa wakas, iyon ang unang pangungusap na narinig ni Adrian mula sa kanya na hindi umiikot sa gusto niya.
Hindi “Opo.”
Hindi “Sige.”
Hindi “Kung iyon ang gusto mo.”
Kundi—
Magiging maayos ako.
Para sa sarili niya.
Lumipas ang labing-isang buwan.
Tuluyang natapos ang kanilang marriage proceedings.
Hindi na bumalik si Elena sa Maynila.
Kasama ang kapatid, nagbukas siya ng maliit na wellness and women’s health foundation sa Batangas para tulungan ang mga babaeng walang sapat na access sa medical consultations at legal support.
Hindi niya ginamit ang apelyidong Villareal.
Elena Mendoza na ulit siya.
Samantala, nanatili si Adrian sa Villareal Holdings.
Mas tahimik.
Mas kaunti ang parties.
Wala nang Bianca.
Wala nang mga babaeng naghihintay sa private lounges.
Sa desk niya ay may maliit na litrato.
Hindi larawan ni Elena.
Larawan iyon ng lumang bedside table.
Sa ibabaw nito—
isang walang lamang puting bote.
Paulit-ulit siyang tinatanong ni Paolo kung bakit hindi niya iyon itapon.
Lagi lang siyang sumasagot—
“Para maalala ko.”
“Ang alin, sir?”
Naalala ni Adrian ang babaeng tatlong taon niyang tinawag na mahina.
Ang babaeng akala niya ay walang tapang dahil hindi sumisigaw.
Ang babaeng sa huli ay hindi kumuha ng kahit piso mula sa kanya.
At ang babaeng hindi na kailangang maghiganti dahil sapat nang gantimpala ang mabuhay nang malaya.
“Na minsan,” sabi ni Adrian, “ang pinakamasakit na paraan para mawalan ng isang tao…”
“…ay ang mapagtanto mong matagal mo na pala siyang itinutulak palayo bago pa man siya tuluyang umalis.”
