Sa mismong araw ng kasal ko, ibinigay ng lalaking minahal ko nang labing-apat na taon ang bridal car ko sa ibang babae.
Hindi para sa emergency.
Hindi dahil may nasaktan.
Kundi dahil nakalimutan ng pinsan kong bridesmaid ang paborito niyang lipstick sa bahay.
At habang naghihintay ako sa init, suot ang wedding gown ko, ang sabi ng nobyo ko:
“Car lang ’yan, Andrea. Huwag kang masyadong madrama.”
Doon ko unang naisip na baka hindi ako ang babaeng gusto niyang pakasalan.
Ako lang ang babaeng sigurado siyang hindi kailanman aalis.
Ako si Andrea Villanueva, trenta-dos anyos, managing director ng isang construction and property company ng pamilya namin sa Makati.
At noong araw na iyon, ikakasal sana ako kay Gabriel Mendoza, ang lalaking minahal ko mula pa noong college.
Sa bahay namin sa Ayala Alabang ginanap ang bridal preparations.
Nang oras nang umalis papunta sa hotel sa BGC, hinahanap ng kapatid kong si Paolo ang puting Rolls-Royce na siyang bridal car.
Wala iyon.
“Kuya Gab, nasaan ’yung bridal car?” tanong ni Paolo.
Kaswal lang na sumagot si Gabriel.
“May dinaanan lang. Babalik din.”
Lumipas ang halos labinlimang minuto.
Nakatayo kami sa labas habang tirik ang araw.
Pinupunasan na ni Mama ang pawis sa noo niya. Si Paolo naman ay halatang naiirita.
“Gabriel, malapit na tayong ma-late sa ceremony,” sabi ni Mama. “Nasaan ba talaga ang sasakyan?”
Napabuntong-hininga si Gabriel.
“Ang daming kotse rito. Sumakay na lang si Andrea sa isa.”
Napatingin ako sa kanya.
“Gabriel, bridal car iyon.”
“Exactly. Kotse.”
Parang ako pa ang katawa-tawa.
Maya-maya, inilabas niya ang cellphone niya.
“Sige. Tatawag ako ng GrabCar Premium. Happy?”
Hindi ako agad nakapagsalita.
“Grab?”
“Premium naman,” sagot niya. “Hindi ka naman isasakay sa jeep.”
May ilang kamag-anak na napatingin sa isa’t isa.
Pinilit kong huwag umiyak.
“Kasalan natin ngayon.”
“At makakarating ka naman sa hotel, ’di ba?” malamig niyang sagot. “Ang importante, matuloy.”
Bago pa ako makasagot, may busina sa tapat ng gate.
Dumating ang Rolls-Royce.
Bumukas ang passenger window.
At lumitaw ang mukha ng pinsan kong si Celeste Ramirez.
Isa siya sa bridesmaids ko.
At ang pinakaayaw kong makita sa loob ng bridal car ko.
“Gab!”
Masayang kumaway si Celeste.
“Thank you talaga! Buti pinabalik mo ako. Naiwan ko ’yung Dior lipstick ko!”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Lumapit si Mama sa kotse.
“Ginamit ninyo ang bridal car para ibalik siya sa bahay dahil sa lipstick?”
Napangiwi si Gabriel.
“Tita, saglit lang naman.”
“Pero ang anak ko ang bride.”
“Ang liit na bagay naman po nito.”
Bumaba si Celeste, naka-off-white na gown na halos parang wedding dress kung hindi mo titigan nang mabuti.
Lumapit siya kay Gabriel at ipinakita ang lipstick.
“Look. Mas bagay talaga itong shade, ’di ba?”
At ang lalaking laging nagsasabing wala siyang pakialam sa makeup ay biglang ngumiti.
“Mas classy. Bagay sa ’yo.”
Tumawa si Celeste.
Doon ako tumingin sa kapatid ko.
“Paolo.”
“Ate?”
“Ibaba mo na ang train ng gown ko.”
“Ano?”
“Dumating na ang Grab.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Ate, huwag. Ikaw ang bride.”
Ngumiti ako.
“Exactly.”
Lumapit ako sa itim na SUV na dumating sa gate.
Napatingin sa akin ang driver na para bang may maling booking siyang tinanggap.
“Ma’am… kayo po ang passenger?”
“Yes.”
Tiningnan niya ang gown ko.
“Wedding po?”
“Oo.”
Parang gusto pa niyang magtanong, pero pinigilan niya.
Pagkasakay ko, agad tumawag si Mama.
“Andrea, huwag kang gumawa ng desisyon dahil lang sa galit. Labing-apat na taon kayo ni Gabriel.”
Napatingin ako sa side mirror.
Nakita kong si Gabriel mismo ang nagbukas ng pinto ng Rolls-Royce para kay Celeste.
Hinawakan pa niya ang ulo nito para hindi tumama sa frame ng pinto.
Parang siya ang bride.
“Ma,” sabi ko, “matutuloy ang kasal.”
Nakarinig ako ng buntong-hininga sa kabilang linya.
“Buti naman.”
“Sayang ang ballroom. Sayang ang catering. Sayang ang flowers.”
“Andrea…”
“Matutuloy.”
Pinatay ko ang tawag.
Ilang segundo kaming tahimik ng driver.
Maya-maya, natawa siya nang mahina.
“Ma’am, pasensya na. Pero parang mabigat po ang araw ninyo.”
Napatingin ako sa kanya.
Mukhang nasa early thirties siya. Simple lang ang suot—puting polo, maayos ang buhok, kalmado ang boses.
Sa dashboard, may ID na nakasabit.
Marco Reyes.
“May girlfriend ka?” tanong ko.
Halos mapreno siya.
“Po?”
“Asawa?”
“Wala po.”
“Engaged?”
“Hindi rin.”
Tumango ako.
“Good.”
Napatingin siya sa akin saglit bago ibinalik ang tingin sa kalsada.
“Ma’am, bakit parang kinakabahan ako sa susunod ninyong tanong?”
Hindi ako tumawa.
“Marco, kung sakaling kailangan ko ng lalaking tatayo sa harap ng isang ballroom mamaya…”
Napakunot-noo siya.
“…magkano ang rate mo?”
Napalingon siya.
“Excuse me?”
“Joke lang.”
Pero sa totoo lang, hindi ko na alam kung nagbibiro pa ako.
Pagdating namin sa five-star hotel sa BGC, hindi pinayagang pumasok ang Grab sa bridal entrance.
Kaya bumaba ako at naglakad.
Sa parking area pa lang, narinig ko na ang boses ni Gabriel.
“Hindi ko alam kung anong drama na naman ’yan. May Rolls-Royce na nga, ayaw pa niyang sumakay.”
Naroon ang mga magulang niya.
Katabi niya si Celeste.
Namumula ang mata nito na parang siya pa ang inapi.
“Tita, Tito, sorry po,” sabi ni Celeste. “Ayoko naman talagang gamitin ang bridal car. Si Andrea lang talaga ang nagdesisyong mag-Grab.”
Agad siyang niyakap ng ina ni Gabriel.
“Wala kang kasalanan, hija.”
Sumunod ang ama ni Gabriel.
“Si Andrea talaga, napaka-prideful.”
Hindi na ako nagtago.
“Interesting.”
Lahat sila napalingon.
Lumapit ako.
“Celeste, gusto mo bang sabihin din kung bakit ikaw nasa bridal car bago ako nag-Grab?”
Namula siya.
“Pinsan…”
“Dahil sa lipstick.”
Agad humarang si Gabriel sa pagitan namin.
“Andrea, tama na.”
Napangiti ako.
“Bakit? Napapahiya siya?”
“Hindi mo kailangang pagbuntungan si Celeste.”
“Pero puwede mo akong iwan sa araw sa wedding day natin para lang masigurong tama ang lipstick niya?”
Natahimik sandali ang paligid.
Pero imbes na humingi ng tawad, napairap ang ina ni Gabriel.
“Andrea, bago pa kayo ikasal, ganito ka na ka-demanding. Paano pa kapag asawa ka na?”
Tumawa ang ama niya.
“Isang kotse lang, gusto mo nang gawing malaking problema.”
Tumingin ako kay Gabriel.
Umaasa pa rin siguro ang isang bahagi ko na pipiliin niya ako kahit isang beses.
Hindi niya ginawa.
Sa halip, ngumiti siya nang mapanukso.
“Ano na naman? Sasabihin mong cancel ang wedding?”
Tumawa ang pamilya niya.
“Ganyan naman lagi si Andrea,” dagdag ng nanay niya. “Banta nang banta na iiwan si Gabriel pero never naman niyang ginagawa.”
Tama sila.
Noong makita kong tinatawag ni Gabriel si Celeste na “baby” sa chat, sinabi kong makikipaghiwalay ako.
Hindi ko ginawa.
Noong makita kong magkasama silang nagsusukat ng gown at suit para sa prenup concept na hindi ko naman alam, sinabi kong kakanselahin ko ang engagement.
Hindi ko ginawa.
Dahil labing-apat na taon akong naniwalang ang tagal ng pagmamahal ay dahilan para manatili.
Ngayon alam kong puwede rin pala itong maging kulungan.
Tumigil ako sa harap ni Gabriel.
“Ikaw mismo ang nagsabi, ’di ba?”
“Ano?”
“Hindi ko kayang kanselahin ang kasal.”
Ngumisi siya.
“Because you can’t.”
Tumango ako.
“Tama ka.”
Lalong lumaki ang ngiti niya.
“See?”
“Hindi ko kakanselahin.”
Biglang natuwa ang nanay niya.
“Sabi ko na nga ba—”
“Matutuloy ang reception. Matutuloy ang ceremony. Nabayaran ko na ang lahat.”
Natigil sila.
Dahan-dahan kong hinubad ang engagement ring.
Nawala ang ngiti ni Gabriel.
“Andrea?”
Inabot ko sa kanya ang singsing.
“Ang babaguhin ko lang…”
Napatingin ako sa likuran nila.
Naroon si Marco, ang Grab driver, hawak ang cellphone kong naiwan ko sa sasakyan.
“Ma’am Andrea, naiwan ninyo—”
Lumakad ako papunta sa kanya.
At sa harap ng nobyo kong labing-apat na taon akong minahal, sinabi ko:
“Marco.”
“Opo?”
“Naalala mo ’yung tanong ko sa kotse?”
“Ma’am…”
“Hinihintay ko ang sagot.”
Namumutla na si Gabriel.
“Ano’ng pinagsasasabi mo?”
Humarap ako sa kanya.
Ngayon, ako naman ang ngumiti.
“Matutuloy ang kasal, Gabriel.”
“Pero baka hindi na ikaw ang lalaking hihintayin ko sa altar.”
PART2
Natahimik ang buong parking entrance.
Pati si Marco ay mukhang gusto nang bumalik sa sasakyan at mag-log out sa Grab app.
“Ano’ng kabaliwan ’to?” sigaw ni Gabriel.
Lumapit siya sa akin.
“Andrea, huwag mo akong ipahiya dahil lang nagtantrum ka.”
Hindi ako umatras.
“Hindi kita ipinapahiya.”
“Then what is this?”
“Consequence.”
Tumawa siya nang pilit.
“Ano? Papakasalan mo ang Grab driver?”
Bago pa ako sumagot, biglang nagsalita si Marco.
“Ma’am Andrea.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pwede po ba tayong mag-usap nang thirty seconds?”
Tumango ako.
Lumayo kami nang kaunti.
Mahina niyang sinabi, “Hindi ko alam kung seryoso kayo, pero kung literal na civil marriage ang ibig ninyong sabihin, hindi ganoon kasimple iyon. May license, documents at solemnizing officer.”
Napakurap ako.
Sa gitna ng galit ko, muntik ko nang makalimutan ang totoong mundo.
At doon ako natawa.
Hindi hysterical.
Hindi bitter.
Talagang natawa ako.
“You’re right.”
“Good.”
“Salamat.”
“Welcome po.”
Pagbalik ko sa harap ng pamilya ni Gabriel, nakangisi na siya.
“Sabi ko na. Drama lang.”
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na masakit marinig.
Inabot ko kay wedding coordinator ang bouquet.
“Ms. Lara, start the program thirty minutes late.”
“Ma’am?”
“Keep the ballroom. Keep the food. Keep the band.”
Tumingin ako kay Gabriel.
“But remove his name from the LED wall.”
Nanigas ang mukha niya.
“Andrea.”
“Palitan ng ‘Andrea’s New Beginning.’”
Napahawak sa dibdib ang nanay niya.
“Ano?”
“Hindi na wedding reception.”
“Baliw ka!”
“Maybe.”
Tumingin ako kay Celeste.
“Pero hindi na ako desperada.”
Doon tuluyang nagbago ang mukha ni Gabriel.
Hinawakan niya ang braso ko.
“Enough.”
Agad siyang tinanggalan ng kamay ni Paolo.
“Huwag mong hawakan ate ko.”
“Family matter ’to.”
“Hinding-hindi ka pa naging pamilya.”
Nagkumpulan ang ilang bisita sa lobby.
Karamihan ay hindi pa alam ang nangyari.
May mga kaibigan kong nakasilip mula sa ballroom doors.
At dahil sa gulo, dumating si Papa mula sa bridal suite.
Hindi siya palasalita.
Pero nang makita niyang nakatayo si Celeste sa tabi ni Gabriel habang ako ay mag-isa, parang may naintindihan agad siya.
“Ano ang nangyari?”
Hindi ako nakasagot kaagad.
Si Mama ang lumapit.
“Victor…”
Kinuwento niya nang mabilis ang tungkol sa bridal car.
Tahimik na nakinig si Papa.
Pagkatapos ay tinanong niya si Gabriel:
“Ginamit mo ang bridal car ng anak ko para ihatid ang bridesmaid pabalik sa bahay?”
“Sir, simpleng bagay lang po—”
“Hindi iyon ang tanong ko.”
Tumigas ang mukha ni Gabriel.
“Opo.”
“Para sa lipstick?”
Hindi sumagot si Gabriel.
Si Celeste ang bumulong.
“Sorry po, Tito.”
Tumango si Papa.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Gusto mo pa bang ituloy?”
Tumigil ang dibdib ko.
Sa loob ng maraming taon, kapag nagrereklamo ako tungkol kay Gabriel, lagi kong naririnig mula sa iba:
Sayang ang tagal.
Sayang ang relasyon.
Sayang ang wedding preparations.
Pero hindi iyon ang tanong ni Papa.
Hindi niya tinanong kung magkano ang nagastos.
Hindi niya tinanong kung ano ang sasabihin ng mga bisita.
Ang tinanong niya ay kung gusto ko pa.
Umiling ako.
“No.”
Isang salita lang.
Pero parang doon ako unang nakahinga nang maluwag sa loob ng labing-apat na taon.
Tumango si Papa.
“Then there is no wedding.”
Biglang sumigaw ang nanay ni Gabriel.
“Victor, huwag ninyong kunsintihin ang anak ninyo!”
Napatingin si Papa sa kanya.
“Bakit? Kayo ba ang nagbayad ng kasal?”
Namula siya.
Hindi.
Kami ang nagbayad halos lahat.
Venue.
Catering.
Flowers.
Photo and video.
Bridal car.
Pati honeymoon reservation.
Dahil sa tuwing pinag-uusapan ang expenses, lagi sinasabi ni Gabriel na mas malaki naman ang kinikita ng pamilya ko.
At ako, dahil gusto kong mapakasalan siya, pumapayag.
Lumapit si Gabriel.
“Andrea, don’t do this.”
“Ginagawa ko na.”
“You’re emotional.”
“Actually, ngayon lang ako naging malinaw.”
Bumaba ang boses niya.
“Fourteen years.”
“Exactly.”
“Tatapon mo lang?”
Napatingin ako sa kanya.
“Gabriel, hindi ko tinatapon ang fourteen years.”
“Then marry me.”
“Tinapos ko lang ang fifteenth.”
Parang sinampal ko siya.
Pero hindi pa iyon ang pinakamasakit.
Dahil biglang nagsalita si Celeste.
“Gab…”
Napalingon siya.
May kakaiba sa mukha ng pinsan ko.
Takot.
Hindi guilt.
Takot.
“Maybe we should leave.”
Napatitig ako sa kanya.
“Bakit ka nagmamadali?”
“Andrea, tama na.”
“No.”
May naalala ako.
Tatlong araw bago ang kasal, may anonymous message akong natanggap.
Ask your fiancé why Room 1807 is booked under Celeste’s name.
Akala ko prank.
Hindi ko pinansin.
Dahil iyon ang specialty ko noon—huwag pansinin ang ebidensyang maaaring sumira sa kuwentong gusto kong paniwalaan.
Kinuha ko ang cellphone ko kay Marco.
Binuksan ko ang message.
“Gabriel.”
“What now?”
“Room 1807.”
Namutla siya.
At sa unang pagkakataon sa araw na iyon, tumigil si Celeste sa pag-arte.
Tiningnan ko ang wedding coordinator.
“Lara, anong room ang ginagamit ng bridesmaids?”
“1704 po, ma’am.”
“And groomsmen?”
“1711.”
Tumingin ako kay Celeste.
“So bakit may Room 1807?”
Walang nagsalita.
Si Paolo ang unang gumalaw.
“Check natin.”
“Paolo—” sigaw ni Gabriel.
Maling sagot.
Dahil lalong naging malinaw na may itinatago siya.
Tinawagan ko ang hotel manager.
Pamilya namin ang regular corporate client ng hotel.
Hindi nila ibinigay ang guest information nang basta-basta, ngunit sinabi nilang may room booking na ginawa gamit ang card ni Gabriel bilang guarantee.
Check-in: kahapon.
Registered guest: Celeste Ramirez.
Parang huminto ang hangin.
Nanlaki ang mata ni Mama.
“Celeste…”
Agad umiyak ang pinsan ko.
“Hindi gano’n—”
“Then explain it,” sabi ko.
Wala siyang masabi.
Si Gabriel ang sumingit.
“May bridesmaid emergency lang.”
Napatawa si Paolo.
“Emergency kaya kailangan ng hotel room overnight?”
“Shut up!”
Doon ko nakita ang buong larawan.
Ang private chats.
Ang “baby.”
Ang matching outfit.
Ang sobrang pagprotekta.
Ang bridal car.
Hindi iyon koleksiyon ng maliliit na disrespect.
Iisa lang pala ang ugat.
Matagal nang may relasyon ang dalawa.
At ako ang huling nakakaalam dahil ako mismo ang ayaw tumingin.
Lumapit ako kay Celeste.
“Ilang buwan?”
Umiyak siya.
“Pinsan…”
“Ilang buwan?”
Mahina niyang sinabi:
“Almost two years.”
Napapikit si Mama.
Si Papa naman ay tuluyang namutla.
Pero ako?
Wala akong naramdaman sa unang segundo.
Pagkatapos ay dumating ang sakit.
Hindi parang kutsilyo.
Parang buong gusali ang bumagsak sa dibdib ko.
“Two years.”
Humagulgol si Celeste.
“Hindi namin planado.”
“Two years is not an accident.”
“Andrea—”
“At bridesmaid pa kita.”
“I’m sorry.”
“Hindi.”
Umiling ako.
“Sorry is what you say when you step on someone’s foot.”
Napatingin ako kay Gabriel.
“You planned to marry me while sleeping with her?”
“Hindi gano’n kasimple.”
“Make it simple.”
Tahimik siya.
At saka siya gumawa ng pinakamalalang pagkakamali niya.
“Celeste understands me.”
Napangiti ako.
Kahit nangingilid ang luha ko.
“Finally.”
“Ano?”
“Finally, sinabi mo rin.”
Napayuko siya.
Sabi niya, hindi raw ako madaling mahalin.
Masyado raw akong busy.
Masyado raw akong independent.
Masyado raw akong successful.
Sa tabi raw ni Celeste, pakiramdam niya kailangan siya.
Sa tabi ko raw, pakiramdam niya maliit siya.
Pinakinggan ko lahat.
At sa bawat dahilan niya, lalo kong naintindihan na walang kulang sa akin.
Gusto lang niyang maramdaman na makapangyarihan siya.
At pinili niya ang isang babae na nagpanggap na mas mahina para maramdaman niyang mas lalaki siya.
“Then choose her,” sabi ko.
Napatingin si Celeste.
“Ha?”
“Congratulations.”
Tinuro ko ang Rolls-Royce sa labas.
“Gusto mo ng bridal car ko? Sayo na ang sakay.”
Tinuro ko si Gabriel.
“Gusto mo ng groom ko?”
Napangiti ako.
“Sayo na rin.”
“Andrea!” sigaw niya.
“Pero ang kasal?”
Tumingin ako sa ballroom.
“No.”
Pumasok ako sa reception hall.
Mahigit tatlong daang bisita ang nakaupo.
Tumahimik sila nang makita akong nag-iisang pumasok.
Walang groom.
Walang veil procession.
Walang wedding march.
Kinuha ko ang microphone.
“My apologies to everyone.”
Nagsimulang magbulungan ang mga tao.
“The wedding is canceled.”
May mga napasinghap.
Huminga ako nang malalim.
“Pero dahil bayad na ang pagkain, open bar at band…”
May ilang tumawa nang alanganin.
“…hindi ko hahayaang masayang ang magandang gabi dahil lang maling lalaki ang pinili ko.”
Mas malakas ang tawanan.
May pumalakpak.
Sumunod ang iba.
“Twelve hours ago, akala ko ang pinakamalaking problema ko ngayon ay kung magiging maayos ang ceremony.”
Napatingin ako sa pinto.
Naroon si Gabriel.
Katabi si Celeste.
“Ngayon alam kong ang pinakamagandang nangyari sa wedding day ko ay hindi ako nakasal.”
Tumayo si Papa at pumalakpak.
Sumunod si Paolo.
Pagkatapos si Mama.
At maya-maya, halos buong ballroom.
Umiyak ako noon.
Pero hindi dahil gusto kong bumalik kay Gabriel.
Umiyak ako dahil sa wakas, tapos na.
Nagpatuloy ang gabi.
Tinanggal namin ang wedding cake topper.
Pinalitan ng florist ang signage.
Ang photographer, sa halip na couple photos, kumuha ng litrato naming pamilya.
At ang Grab driver na si Marco?
Umalis siya nang tahimik pagkatapos ibalik ang cellphone ko.
Akala ko hindi ko na siya makikita.
Pero makalipas ang tatlong araw, may dumating na maliit na envelope sa office ko.
Nasa loob ang resibo ng ride.
At isang maikling note.
Ma’am Andrea, hindi ako puwedeng maging replacement groom. Pero kung kailangan ninyo ng kape na walang wedding emergency, libre ako sa Sabado. — Marco
Napatawa ako nang malakas.
Tumagal ako ng dalawang linggo bago sumagot.
Hindi dahil nagpapakipot ako.
Dahil sa unang pagkakataon mula eighteen years old ako, gusto kong matutunang huwag gawing sentro ng buhay ko ang isang lalaki.
Nag-therapy ako.
Nag-travel kasama si Mama.
Tinulungan kong mag-expand ang kumpanya namin sa Cebu.
At tuluyan kong pinutol ang lahat ng financial ties kay Gabriel.
May ilang deposits sa kasal na hindi na-refund.
Tinuring ko iyon bilang tuition fee.
Mahal.
Pero sulit.
Pagkalipas ng apat na buwan, nalaman kong naghiwalay din sina Gabriel at Celeste.
Hindi dahil sa akin.
Kundi dahil kapag nawala na ang thrill ng pagtatago, natuklasan nilang hindi sapat ang “understanding” para bumuo ng totoong relasyon.
Ilang beses akong tinawagan ni Gabriel.
Hindi ko sinagot.
Hanggang isang gabi, naghihintay ako sa isang coffee shop sa BGC nang lumitaw sa screen ang pangalan niya.
Tinanggihan ko ang tawag.
Umupo sa tapat ko si Marco.
Hindi na siya full-time driver.
Engineer pala siya noon sa isang construction firm ngunit nawalan ng trabaho matapos magsara ang kumpanya. Habang naghahanap ng bagong position, nagda-drive siya para may income.
“Ex?” tanong niya.
Tumango ako.
“Hindi mo sasagutin?”
“Wala na siyang sasabihin na kailangan kong marinig.”
Inilapag ni Marco ang dalawang kape.
“Good.”
“Bakit good?”
“Kasi baka tumagal na naman tayo ng thirty minutes bago makapag-order.”
Tumawa ako.
Hindi naging fairy tale ang buhay ko pagkatapos noon.
Hindi rin kami agad nagkatuluyan ni Marco.
Walang instant replacement groom.
Walang magic.
Naging kaibigan muna kami.
Pagkatapos, makalipas ang halos dalawang taon, saka ko siya pinayagang manligaw nang seryoso.
At nang tanungin niya ako isang gabi kung gusto ko ba siyang pakasalan, hindi siya nag-assume na sasagot ako ng yes.
Sinabi niya:
“Pag-isipan mo. Hindi ako mawawala bukas.”
Doon ko naintindihan ang pagkakaiba.
Si Gabriel ay sigurado noon na hindi ako aalis.
Si Marco naman ay gustong manatili ako dahil pinipili ko siya.
At iyon pala ang pag-ibig na matagal kong hinahanap.
Hindi iyong nagpaparamdam na masuwerte kang pinili ka.
Kundi iyong araw-araw kang tinatrato na parang may karapatan kang pumili rin.
Mensahe
Minsan, hindi nasasayang ang maraming taon dahil pinili mong umalis. Mas masasayang ang mga susunod mong taon kung mananatili ka lamang dahil nanghihinayang ka sa mga panahong lumipas.
Ang respeto ay hindi maliit na bagay. Kapag paulit-ulit kang pinapaliit, binabalewala at ginagawang pangalawa sa sarili mong relasyon, huwag mong tawaging “pag-unawa” ang pananahimik.
May mga kasalang hindi natutuloy dahil may malas.
At may mga kasalang hindi natutuloy dahil sa wakas, may isang taong natutong iligtas ang sarili niya bago pa maging huli ang lahat.
