Pitong Taon Akong Minahal Niya—Akala Ko Ako ang Tahanan Niya, Hanggang Bumalik ang Babaeng Hindi Niya Nakalimutan at Pinalayas Niya Ako Nang Walang Dala, Walang Paliwanag
Pitong taon akong nakitira sa puso ng isang lalaking akala ko ay mahal ako.
Hindi niya kailanman nakalimutan ang birthday ko. Alam niyang allergic ako sa hipon. Kapag nilalagnat ako, kahit alas-dos ng madaling-araw, siya mismo ang nagdadala sa akin sa ospital.
Kaya nang sabihin niyang “laruan ka lang naman,” doon ko lang nalaman na pitong taon pala akong nabuhay sa isang pagmamahal na hindi kailanman naging akin.
Ako si Mara de Leon, dalawampu’t siyam na taong gulang.
At sa loob ng pitong taon, si Rafael Villanueva ang naging buong mundo ko.
Isang beses, habang naglalakad kami sa isang mall sa Makati, nabanggit kong gusto ko ang isang lumang bracelet na matagal nang hindi ginagawa ng brand.
Hindi ko na iyon naalala.
Tatlong buwan pagkatapos, naroon na iyon sa ibabaw ng dresser ko.
“Paano mo nahanap?” tanong ko noon.
Nagkibit-balikat lang siya.
“May paraan kapag gusto.”
Mali pala ang pagkakaintindi ko.
Akala ko ako ang gusto niya.
Isang hapon ng Agosto, tumunog ang doorbell ng bahay namin sa Ayala Alabang.
Nang buksan ko ang pinto, isang magandang babae ang nakatayo sa labas. Maputi ang suot niyang damit, mahaba ang buhok, at namumugto ang mga mata.
Hindi ko pa siya nakikita nang personal.
Pero kilala ko ang mukha niya.
Pitong taon na ang nakalipas, aksidente kong nakita ang isang lumang litrato sa nakalock na drawer sa opisina ni Rafael.
Isang dalagang nakaputing damit sa ilalim ng mga punongkahoy.
Sa likod ng litrato, iisa lang ang nakasulat.
Celeste Alcantara.
Tinanong ko si Rafael noon kung sino siya.
“Kaibigan dati,” sagot niya.
Pagkatapos, isinara niya ang drawer, hinila ako papunta sa kandungan niya at tinanong kung gusto kong kumain sa labas.
Hindi na ako nagtanong.
Siguro dahil mahal ko siya.
O siguro dahil may mga sagot na matagal na nating alam pero pinipili nating huwag pakinggan.
Tiningnan ako ng babae sa harap ko.
“Ikaw si Mara?”
“Oo.”
“So ikaw pala ang nakasama ni Rafael habang wala ako.”
Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagkakasabi niya.
Parang ako ang nanghimasok.
Parang siya ang tunay na may-ari ng bahay at pitong taon lang akong pansamantalang nanirahan dito.
Bago ako makasagot, may narinig kaming sasakyan sa driveway.
Dumating si Rafael.
Pagkababa niya ng kotse, nag-iba agad ang mukha niya nang makita si Celeste.
Hindi niya ako tiningnan.
Diretso siyang lumapit sa babae.
“Anong ginagawa mo rito?”
Napangiti si Celeste, pero kasabay noon ay bumagsak ang luha niya.
“Kung hindi ako pumunta, hindi ko malalaman na may ibang babae ka na pala.”
Kumunot ang noo ni Rafael.
Pagkatapos, ginawa niya ang isang bagay na parang kutsilyong dahan-dahang pumasok sa dibdib ko.
Itinaas niya ang kamay at pinunasan ang luha ni Celeste.
“Huwag ka nang umiyak.”
Pamilyar na pamilyar sa akin ang boses na iyon.
Ganoon niya ako kausapin kapag may sakit ako.
Ganoon siya kapag natatakot ako.
Akala ko espesyal iyon.
Hindi pala.
Tumingin sa akin si Celeste.
“Ayokong nandito siya.”
Natahimik si Rafael.
Ilang segundo pagkatapos, saka niya ako hinarap.
“Mara.”
“Ano?”
“Umakyat ka. Mag-empake ka.”
Hindi ako agad nakasagot.
“Ano?”
“Umalis ka muna rito.”
Napatawa ako, pero walang saya.
“Dahil sinabi niyang ayaw niya akong makita?”
“Kararating lang ni Celeste. Hindi maayos ang kalagayan niya. Huwag mo nang palakihin.”
Doon ako napatingin nang matagal sa lalaking minahal ko nang pitong taon.
Ako ang pinapalayas.
Pero ako pa ang gumagawa ng problema.
“Rafael,” mahinahon kong sabi. “Ano ba talaga ako sa buhay mo?”
Hinawakan ni Celeste ang braso niya.
Agad niyang tinapik ang kamay nito, parang awtomatikong ginagawa iyon ng katawan niya.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Masaya tayo habang tumagal.”
“Hindi iyon ang tanong ko.”
Humigpit ang panga niya.
“Kailangan ba talagang lagyan ng pangalan lahat?”
“Oo.”
Huminga siya nang malalim.
At saka niya sinabi ang mga salitang babago sa lahat.
“Hindi mo naman talaga iniisip na relasyon ang meron tayo, hindi ba?”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Pitong taon, Rafael.”
“Hindi ibig sabihin na tumagal, pag-ibig na.”
Hindi ako umiyak.
Tumango lang ako.
“Sige.”
Naglabas siya ng wallet at inilapag ang isang black card sa mesa.
“May sapat na pera riyan para makapagsimula ka.”
Hindi ko ginalaw.
“Hindi ko kailangan.”
“May condo rin sa BGC. O gusto mo ang bahay sa Tagaytay? Pili ka.”
“Wala akong kukunin.”
Napangisi siya.
“Mara, tigilan mo ang drama. Kung gusto mong may makuha, sabihin mo nang diretso. Huwag kang magkunwaring ayaw mo para lang pigilan kitang umalis.”
Parang may huling hibla sa loob ko na tuluyang naputol.
“Fine.”
Tumingin ako diretso sa kanya.
“Lahat ng ibinigay mo sa akin, iiwan ko.”
“Tulad ng gusto mo.”
Tumalikod ako.
Pero bago ako makalayo, nagsalita siya.
“Sandali.”
Napalingon ako.
Nakatingin siya sa suot kong cream dress.
“Ibinili ko rin sa iyo iyan sa Paris.”
Natahimik maging si Celeste.
Tiningnan ko ang damit.
Pagkatapos ay inabot ko ang zipper sa likod.
Biglang nagbago ang mukha ni Rafael.
“Mara!”
Hinawakan niya ang pulsuhan ko.
“Ano ang ginagawa mo?”
“Isinasauli ko.”
“Baliw ka ba?”
“Hindi ba gusto mong wala akong dalang kahit anong galing sa iyo?”
Mahabang segundo niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay binitawan niya ako.
“Umakyat ka. Magpalit ka. At umalis ka.”
Huminto siya.
“Kapag nagsisi ka, huwag kang babalik dito na umiiyak.”
Tumango ako.
“Hindi ako babalik.”
Sa dressing room, hindi ko hinawakan ang mga designer bag, relo, alahas o sapatos na binili niya.
Sa ilalim ng cabinet, nakita ko ang lumang maleta ko.
Nasa loob pa ang damit na suot ko noong unang araw na tumira ako sa bahay na iyon.
Puting T-shirt.
Kupas na jeans.
Nagpalit ako.
Tinali ko ang buhok ko.
At nang tumingin ako sa salamin, bigla akong hindi makahinga.
May isang imahe akong naalala.
Ang litrato ni Celeste sa nakalock na drawer.
Puting damit.
Mahabang buhok.
Manipis na kilay.
Parehong hugis ng mukha.
Parehong ngiti.
Pitong taon kong inisip kung bakit napakabilis akong pinagkatiwalaan ni Rafael.
Pitong taon kong inisip kung bakit mula sa unang pagkikita namin ay parang matagal na niya akong kilala.
Ngayon, alam ko na.
Hindi ako ang nakita niya noon.
Si Celeste ang nakita niya sa akin.
Hinila ko ang zipper ng maleta.
At nang papalabas na ako ng kuwarto, narinig ko ang boses ni Celeste mula sa hallway sa ibaba.
“Rafael… bakit siya? Bakit siya ang pinili mong makasama nang mawala ako?”
Sumunod ang mahabang katahimikan.
Huminto ako sa hagdan.
Pagkatapos, malinaw kong narinig ang sagot ng lalaking minahal ko nang pitong taon.
“Dahil noong una ko siyang makita…”
Saglit siyang tumigil.
“…kamukha mo siya.”
PARTE2
Hindi ako gumalaw.
Hindi ako umiyak.
Wala ring dramatic na pagbasag ng gamit o pagtakbo pababa para komprontahin sila.
Nakakatawa.
Kapag ang sakit pala ay lumampas sa kaya mong dalhin, minsan wala ka nang mararamdaman.
Tahimik kong binuhat ang maleta.
Bumaba ako.
Pagkakita sa akin, tumigil magsalita si Celeste.
Si Rafael naman ay sandaling nanigas.
Hindi ko alam kung napansin niyang narinig ko sila.
Hindi ko rin tinanong.
Inilapag ko ang susi ng bahay sa tabi ng black card.
“Goodbye.”
“Mara.”
Unang beses noong araw na iyon na parang may alinlangan sa boses niya.
Pero hindi na ako lumingon.
Mahigpit ang security sa subdivision, kaya hindi makapasok ang taxi.
Halos dalawang kilometro akong naglakad sa ilalim ng init habang hinihila ang lumang maleta ko.
Basang-basa na ng pawis ang likod ng T-shirt ko nang sa wakas ay makasakay ako.
Habang umaandar ang sasakyan palabas ng Alabang, nag-vibrate ang cellphone ko.
May bagong post si Rafael.
Larawan nila ni Celeste.
Magkatabi sila sa isang restaurant. Nakayuko si Rafael habang hinahalikan ang kamay nito.
Punô agad ng comments.
“Finally, bumalik na ang first love!”
“So ano na si Mara?”
“Break na ba talaga kayo?”
May isang lalaking kakilala namin, si Nico Sarmiento, na nagkomento:
“Kung tapos na talaga kayo, pwede ko na bang ligawan si Mara?”
Isang minuto pagkatapos, sumagot si Rafael.
Dalawang salita lang.
“Bahala ka.”
Matagal kong tinitigan iyon.
Pagkatapos, pinatay ko ang screen.
“Saan tayo, Ma’am?” tanong ng driver.
Tumingin ako sa kalsada.
Sa loob ng pitong taon, lahat ng plano ko ay may Rafael.
Kung saan titira.
Kung saan magbabakasyon.
Kung kailan kami magpapagawa ng maliit na bahay sa Tagaytay.
Kahit anong hinaharap ang isipin ko, naroon siya.
Ngayon, sa unang pagkakataon, wala siya.
“Sa Makati na lang po,” sagot ko. “May maliit na hotel malapit sa Ayala.”
Tatlong araw akong nanatili roon.
Hindi ako lumabas maliban kapag kailangang kumain.
Hindi rin ako nag-check ng social media.
Sa ikaapat na araw, may tumawag.
Si Nico.
Hindi ko sinagot.
Tumawag ulit.
At ulit.
Sa huli, nag-text siya.
Mara, huwag kang kabahan. Hindi kita liligawan. Gusto ko lang malaman kung buhay ka pa.
Hindi ko napigilang mapangiti nang kaunti.
Nagkita kami sa isang coffee shop.
Hindi niya ako tinanong agad tungkol kay Rafael.
Inilapag niya lang ang isang folder sa harap ko.
“Ano ito?”
“Job offer.”
Natawa ako.
“Nico.”
“Seryoso ako. Kailangan namin ng brand strategist. Alam kong ikaw ang gumagawa ng halos kalahati ng campaign concepts ng Villanueva Group kahit pangalan ni Rafael ang laging nasa presentation.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi alam ng maraming tao iyon.
Pitong taon akong tumulong kay Rafael mula sa likod.
Hindi dahil empleyado niya ako.
Dahil akala ko partner niya ako.
“Ayokong tanggapin dahil naaawa ka.”
“Hindi ako naaawa.”
Tumango siya sa folder.
“Gusto kitang kunin dahil mahusay ka.”
Iyon ang unang pagkakataon matapos akong palayasin na may tumingin sa akin at nakita akong Mara, hindi dating babae ni Rafael, hindi kahawig ni Celeste, hindi kawawang iniwan.
Ako lang.
Tinanggap ko ang trabaho.
Lumipas ang isang buwan.
Unti-unting bumalik ang normal na buhay.
Nagrenta ako ng maliit na condo sa Mandaluyong. Ako ang pumili ng kurtina. Ako ang bumili ng sarili kong mesa. Walang mamahaling chandelier, walang driver, walang walk-in closet.
Pero sa unang pagkakataon, lahat ng nasa paligid ko ay akin.
Maging ang katahimikan.
Samantala, nagsimulang tumawag si Rafael.
Noong una, minsan isang linggo.
Pagkatapos, araw-araw.
Hindi ko sinagot.
Hanggang isang gabi, habang palabas ako ng opisina, nakita ko siyang naghihintay sa parking area.
Nakasandal siya sa kotse.
Mukha siyang pagod.
“Mara.”
Huminto ako.
“Ano?”
“Hindi mo sinasagot ang tawag ko.”
“Wala naman tayong kailangang pag-usapan.”
Kumunot ang noo niya.
“Hindi ka man lang nagtatanong tungkol kay Celeste?”
“Bakit ako magtatanong?”
Parang hindi niya inaasahan iyon.
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkatapos ay napansin niya ang manipis na bracelet sa kamay ko.
Hindi iyon ang mamahaling bracelet na binili niya.
Murang silver bracelet iyon na ako mismo ang bumili mula sa unang sweldo ko.
“Tinapon mo ba lahat ng ibinigay ko?”
“Iniwan ko lahat sa bahay mo.”
“Maging ang bracelet?”
“Oo.”
Humigpit ang panga niya.
“Favorite mo iyon.”
“Favorite ko dahil galing sa taong akala kong mahal ako.”
Naputol ang sasabihin niya.
Lumampas ako sa tabi niya.
Pero hinawakan niya ang braso ko.
“Mara.”
Bumaling ako.
“Sabi mo laro lang tayo, Rafael. Tapos na ang laro. Ano pa ba ang gusto mo?”
Sa unang pagkakataon, walang sagot ang lalaking laging may sagot.
Pagkalipas ng ilang segundo, binitawan niya ako.
“Hindi ko alam.”
“Then figure it out without me.”
Umalis ako.
Dalawang linggo pagkatapos, nalaman ko kay Nico na naghiwalay na sina Rafael at Celeste.
Hindi ko tinanong kung bakit.
Pero si Celeste mismo ang dumating sa opisina ko.
Umupo siya sa conference room sa harap ko.
Wala na ang mahina at umiiyak na babae noong una kaming magkita.
“Mara,” sabi niya. “May dapat kang malaman.”
“Nakikinig ako.”
“Hindi ako umuwi para makipagbalikan kay Rafael.”
Napakunot ang noo ko.
“Then bakit?”
“Iniwan ako ng fiancé ko sa Singapore.”
Diretso ang sagot niya.
“Nasaktan ako. At naalala ko ang isang taong alam kong dati ay laging naghihintay sa akin.”
Napatawa siya nang mapait.
“Akala ko ganoon pa rin siya.”
“Hindi ba?”
Matagal niya akong tiningnan.
“Hindi.”
Hindi ko sinabi ang anumang bagay.
Nagpatuloy siya.
“Noong unang linggo, akala ko panalo ako. Lahat ng gusto ko, ginagawa niya. Pero napansin kong tuwing kakain kami, automatic niyang tinatanong kung may shellfish ang pagkain.”
Nanigas ako.
Allergic ako sa shellfish.
“Kapag malamig ang aircon, hinahanap niya ang shawl sa likod ng upuan kahit hindi naman ako nilalamig. Kapag dumadaan kami sa pharmacy, bumibili siya ng gamot na iniinom mo kapag migraine.”
Huminga nang malalim si Celeste.
“Isang gabi tinanong ko siya kung anong kape ko.”
Hindi ako gumalaw.
“Hindi niya alam.”
Mapait siyang ngumiti.
“Pero kabisado niya ang order mo.”
Natahimik ang conference room.
“Sinabi ko sa kanya na pitong taon niya akong hinanap sa ibang babae. Galit siya.”
Sandaling tumigil si Celeste.
“Pero sinabi ko rin sa kanya na baka sa sobrang tagal niyang hinahanap ako sa iyo… hindi niya napansin na matagal na akong nawala sa pagitan ninyong dalawa.”
May kung anong kumirot sa dibdib ko.
Hindi saya.
Hindi rin pag-asa.
Pagod lang.
“Bakit mo sinasabi sa akin ito?”
“Dahil pupunta siya sa iyo.”
Tumayo ako.
“Kung iyon lang—”
“Mara.”
Pinahinto niya ako.
“Naging malupit siya sa iyo dahil ayaw niyang harapin na mali siya. Noong araw na pinalayas ka niya, tinanong ko kung bakit ka niya pinili.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam kong narinig mo ang unang sagot niya.”
Kamukha mo siya.
Iyon ang hindi ko malilimutan.
Pero may idinagdag si Celeste.
“Hindi mo narinig ang kasunod.”
Nanahimik ako.
Sinabi niya:
“Ang sabi niya, ‘Noong una, dahil kamukha mo siya. Pero hindi ko na alam kung kailan siya tumigil maging kapalit mo.’”
Parang huminto ang mundo nang ilang segundo.
Pero bago pa man ako makasagot, bumukas ang conference room door.
Naroon si Rafael.
Namumula ang mga mata niya.
Hindi ko alam kung gaano katagal siyang nakatayo roon.
Tumayo si Celeste.
“Talk to her.”
Pagkatapos, umalis siya.
Kami na lang ni Rafael ang naiwan.
“Mara.”
“Kung magsosorry ka, hindi mo kailangang—”
“Mahal kita.”
Napapikit ako.
Seven years.
Pitong taon kong hinintay ang mga salitang iyon.
Ngayon, nang marinig ko na, wala na silang kapangyarihan.
Lumapit siya.
“Hindi ko alam kung kailan nangyari. Noong una, oo. Nilapitan kita dahil may pagkakahawig kayo.”
Tumulo ang luha sa gilid ng mata niya.
“Pero iyong babaeng kabisado kong hindi kumakain ng seafood, iyong babaeng binibilhan ko ng gamot, iyong babaeng nagsasalita habang tulog, iyong babaeng naghihintay sa akin kapag gabi…”
Huminga siya nang nanginginig.
“Ikaw iyon. Lahat iyon, ikaw.”
Tahimik lang ako.
“Bakit mo ako pinalayas?”
Napapikit siya.
Doon siya tuluyang nasira.
“Dahil bumalik si Celeste at natakot akong aminin na wala na pala akong nararamdaman sa kanya gaya ng dati. Mas madaling itulak ka palayo kaysa aminin na pitong taon akong nakakapit sa isang alaala.”
Tumango ako.
“At noong sinabi mong laro lang ako?”
Wala siyang maibigay na dahilan.
Kaya ako na ang nagsabi.
“Dahil gusto mo akong saktan.”
“Mara—”
“Hindi mo kailangang ipaliwanag.”
Lumapit ako nang kaunti.
“Naniniwala akong mahal mo ako ngayon.”
Kita ko ang pag-asa sa mukha niya.
Pero agad ko itong pinatay.
“Pero hindi lahat ng pagmamahal ay kailangang balikan.”
Namutla siya.
“Hindi ba pwedeng magsimula tayo ulit?”
Umiling ako.
“Ang pitong taon na iyon, totoo para sa akin. Hindi ko sisirain ang alaala ko sa sarili kong pagmamahal sa pamamagitan ng pagpapanggap na walang nangyari.”
“Mara, kaya kong ayusin.”
“Hindi.”
Mahinahon ang boses ko.
“Ang taong nagmamahal sa akin ay maaaring magkamali. Maaari niya akong masaktan. Pero hindi niya ako kailangang durugin para lang patunayan sa ibang babae na wala akong halaga.”
Wala siyang naisagot.
“Rafael, noong pinalayas mo ako, hindi lang bahay ang iniwan ko.”
Tumigil ako.
“Iniwan ko rin ang bersyon ng sarili kong laging naghihintay na piliin mo.”
Tumulo ang luha niya.
Sa pagkakataong iyon, hindi ko pinunasan.
Hindi na iyon trabaho ko.
Lumipas ang isang taon.
Naging senior brand director ako sa kompanyang pinasukan ko.
Nakalipat ako sa mas maaliwalas na condo na tanaw ang Pasig River.
Minsan ay nakikita ko pa rin ang pangalan ni Rafael sa business news.
Minsan ding nagkakasalubong kami sa events.
Magalang kami sa isa’t isa.
Wala nang galit.
Pero wala na ring pagbabalik.
Si Celeste naman ay umalis ulit ng bansa at nagsimula ng sarili niyang buhay.
At si Nico?
Hindi niya ako minadali.
Isang gabi, halos isang taon pagkatapos ng lahat, tinanong niya ako habang nagkakape kami:
“Pwede na ba kitang ligawan? Totoo na this time. Hindi dahil may nag-comment ako sa Facebook.”
Natawa ako.
“Pwede.”
“Talaga?”
“Pero dahan-dahan.”
Ngumiti siya.
“Mas gusto ko iyon.”
Hindi ko alam kung saan hahantong iyon.
At sa wakas, hindi na ako natatakot sa hindi ko alam.
Dahil natutunan kong ang pag-ibig ay hindi dapat isang bahay na kailangan mong ipaglaban para lang payagan kang manatili.
Ang tamang pagmamahal ay hindi ka kailangang gawing kapalit, reserba, o anino ng ibang tao.
At higit sa lahat—
Kung dumating ang araw na kailangan mong mamili sa pagitan ng paghawak sa isang taong ayaw kang piliin at paghawak sa sarili mong dignidad, piliin mo ang sarili mo.
Dahil may mga pintong sobrang sakit kapag isinara sa harap natin.
Pero minsan, iyon mismo ang pintong kailangang magsara para makita nating may mas malawak palang mundo sa labas.
