Hinawakan ni Kyla ang maliit na kutsilyo sa ibabaw ng mesa at idiniin iyon sa sariling pulso.

—Kapag ako ang ipinakasal ninyo sa dukhang magsasakang iyon, dito mismo ako mamamatay!

Nanlamig ang buong sala.

Sa tabi ng bintana, tahimik na nakatayo si Mara Villanueva. Hindi siya umiiyak. Hindi rin siya nagsasalita. Ngunit sa loob ng dibdib niya, parang may unti-unting nababasag.

Sa edad na dalawampu’t pito, sanay na si Mara na isantabi ang sariling sakit para lamang maging maayos ang lahat. Siya ang panganay. Siya ang laging umiintindi. Siya ang laging nagsasakripisyo.

Samantalang ang nakababatang kapatid niyang si Kyla ay laging nakukuha ang gusto kapag sapat ang lakas ng iyak, sigaw at pagbabanta.

—Kyla, ibaba mo ang kutsilyo! —sigaw ng kanilang ama na si Mang Renato.

Ngunit lalo lamang itong idiniin ni Kyla sa balat.

—Hindi! Bakit ako ang ipapadala ninyo sa bukid? Bakit si Ate Mara ang mapapangasawa ni Adrian Montemayor? Anak siya ng pamilyang may mga hotel, restaurant at condominium sa Makati. Samantalang ako, ipapakasal ninyo sa lalaking nagtatanim ng kamote sa Quezon Province?

Napapikit si Mara.

Bago pumanaw ang kanilang ina, may iniwan itong dalawang pangako.

Ang isa sa magkapatid ay pakakasalan sa pamilyang Montemayor, isang kilalang angkan sa Maynila.

Ang isa naman ay pakakasalan kay Elias Ramirez, anak ni Aling Rosa, ang babaeng minsang nagligtas sa buhay ni Kyla noong sanggol pa ito.

Noong panahong iyon, bumabagyo sa kanilang bayan. Halos hindi makahinga ang bagong silang na si Kyla. Walang sasakyang gustong sumuong sa baha. Si Aling Rosa ang nagbuhat sa sanggol, naglakad sa putik at ulan, at dinala ito sa pinakamalapit na health center.

Kung hindi dahil sa kanya, hindi na sana lumaki si Kyla.

—Anak, hindi parusa ang pangakong iyon —mahinang sabi ni Mang Renato.—Utang natin kay Aling Rosa ang buhay mo.

Mapait na tumawa si Kyla.

—Dahil iniligtas niya ako noong sanggol pa ako, kailangan kong isuko ang buong buhay ko? Kailangan kong tumira sa bahay na may bubong na yero at magbilang ng manok araw-araw?

—Hindi mo pa nga nakikilala si Elias —sabi ni Mara.—Baka mabuti siyang tao.

Biglang humarap si Kyla sa kanya.

—Madali para sa iyo na sabihin iyan dahil ikaw ang mapupunta sa marangyang buhay.

Huminga nang malalim si Mara.

—Hindi ko hiningi ang arrangement na ito.

—Pero hindi ka rin tumanggi.

Bumakas ang isang malamig na ngiti sa labi ni Kyla.

—Sabagay, bagay nga sa iyo ang bukid, Ate.

Tahimik ang lahat.

Pagkatapos ay dinugtungan niya ang mga salitang alam niyang pinakamasakit.

—Ano naman ang gagawin ng Montemayor family sa isang babaeng hindi kayang magbigay ng anak?

Parang binuhusan ng kumukulong tubig ang dibdib ni Mara.

—Kyla! —sigaw ni Mang Renato.

Ngunit hindi na napigilan ang sugat na muling bumuka.

Alam ni Kyla ang buong katotohanan.

Noong labing-siyam na taong gulang pa lamang siya, inatake si Kyla ng matinding appendicitis. Iisang operasyon lamang ang kaya nilang bayaran noon. Kasabay nito, matagal nang may nararamdamang kakaibang pananakit si Mara.

Pinili niyang unahin ang kapatid.

—Si Kyla muna, Papa. Mas delikado ang kalagayan niya —sabi niya noon.

Lumipas ang ilang buwan bago siya nakapagpatingin. Huli na nang matuklasan ng doktor ang komplikasyon. Nagkaroon ng matinding pinsala ang kanyang reproductive system. Posibleng hindi na siya magkaroon ng anak.

Kilala ni Kyla ang presyo ng sakripisyong iyon.

Ngunit ginamit pa rin niya iyon bilang sandata.

—Ang dali mong sinabi —mahina ngunit matatag na sabi ni Mara.

Nagkibit-balikat si Kyla.

—Totoo naman.

Namula sa galit ang mukha ni Mang Renato.

—Lumabas ka sa sala!

—Lalabas ako kapag binago ninyo ang desisyon. Ako ang pakakasal kay Adrian. Si Ate Mara ang ipadala ninyo sa magsasaka.

—Hindi maaari.

Muling itinaas ni Kyla ang kutsilyo.

—Kapag hindi ninyo ginawa, makikita ninyo akong duguan dito mismo.

—Kyla, tama na! —sigaw ni Mara habang lumalapit.—Ibaba mo na iyan. Huwag mong saktan ang sarili mo.

—Huwag kang lalapit!

Huminto si Mara.

Nakita niya ang takot sa mukha ng kanilang ama. Ngunit mas malinaw niyang nakita ang pamilyar na panghihina nito.

Lagi itong sumusuko kay Kyla.

Lagi.

Mahabang katahimikan ang lumipas bago tuluyang napayuko si Mang Renato.

—Sige —mahina niyang sabi.—Ikaw ang pakakasal kay Adrian Montemayor.

Parang may pinindot na switch.

Agad na ibinaba ni Kyla ang kutsilyo. Nawala ang mga luha sa kanyang mukha. Tumuwid ang kanyang likod at napangiti.

—Salamat, Papa. Alam kong maiintindihan mo rin ako.

Tinitigan ni Mara ang kapatid.

—Nakuha mo na ang gusto mo.

—Dapat lang.

—Dalhin mo ang apelyido ng Montemayor. Dalhin mo ang mansion, ang mga sasakyan at ang buhay na pinapangarap mo. Pero tandaan mo ang araw na ito.

Napatawa si Kyla.

—Bakit? Dahil magsisisi ako?

Hindi sumagot si Mara.

Kinaumagahan, isang maleta lamang ang dala niya nang bumiyahe siya patungong Tayabas, Quezon.

Walang engrandeng sundo. Walang driver na nakasuot ng uniporme. Walang marangyang sasakyan.

Huminto ang lumang van sa dulo ng sementadong kalsada dahil masikip at maputik na ang daan patungo sa bahay ni Aling Rosa.

Naglakad si Mara habang bitbit ang maleta. Sa magkabilang panig ng daan ay may niyugan, taniman ng gulay at maliliit na bahay na yari sa kahoy.

Nang makarating siya sa isang lumang bungalow na napapalibutan ng taniman at kulungan ng manok, sinalubong siya ng isang babaeng nakasuot ng kupas na bestida.

—Ikaw si Mara, hindi ba? —nakangiting tanong nito.—Ako si Rosa. Mula ngayon, anak na rin kita.

Walang tanong kung baog ba siya. Walang malamig na tingin. Walang paghusga.

Niyakap siya ni Aling Rosa na para bang matagal na siyang hinihintay.

Bago lumubog ang araw, dumating si Elias Ramirez.

Matangkad ito, moreno, maayos manamit ngunit simple lamang. May bahid ng lupa ang sapatos nito at nakatiklop ang manggas ng puting polo. Tahimik ang tindig niya, ngunit may kakaibang bigat ang presensya niya.

—Pasensya ka na at nahuli ako —sabi nito.—May kailangang ayusin sa kabilang bukid.

Iniabot nito kay Mara ang isang maliit na kahon na nababalutan ng velvet.

—Hindi ito kapalit ng pagmamahal. Gusto ko lamang malaman mong hindi ka dumating dito bilang isang obligasyon.

Nang buksan ni Mara ang kahon, napahinto ang kanyang paghinga.

Isang mabigat na gintong pulseras ang kumislap sa kanyang palad. Hindi iyon pangkaraniwang alahas na mabibili sa mall. Halatang mamahalin at maingat ang pagkakagawa.

—Elias, hindi ko puwedeng tanggapin ito.

Bago pa makasagot ang lalaki, lumapit si Aling Rosa dala ang isa pang kahon.

—May iniwan din akong munting regalo para sa iyo, anak.

Nang buksan ni Mara iyon, halos mabitawan niya ang kahon.

Isang kuwintas na may pink diamond pendant ang nasa loob.

Napatingin siya sa lumang kisame, sa simpleng mesa at sa mga lumang kurtina. Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya kay Elias.

—Sino ba talaga kayo?

Bahagyang ngumiti si Elias.

Ngunit bago siya nakasagot, may humintong itim na SUV sa labas ng bakuran.

Bumukas ang pinto.

Isang lalaking naka-amerikana ang mabilis na bumaba at yumuko sa harap ni Elias.

—Sir Elias, naghihintay na po ang board of directors. Dumating na rin po ang mga abogado mula Singapore. Kailangan na po ng pirma ng chairman ng Ramirez Global Holdings.

Nanlaki ang mga mata ni Mara.

At sa unang pagkakataon, nakita niyang nagbago ang ekspresyon ni Elias.

Hindi na ito mukhang simpleng magsasaka.

Mukha itong lalaking kayang baguhin ang kapalaran ng buong pamilya niya sa isang pirma lamang.

PARTE2

Hindi agad nakapagsalita si Mara.

Parang biglang lumiit ang lumang bungalow sa paligid niya. Ang simpleng mesa, ang mga kupas na kurtina at ang mga kahon ng gulay sa sulok ay tila may itinatagong ibang kuwento.

—Chairman? —mahina niyang tanong.

Huminga nang malalim si Elias at tumingin sa lalaking naka-amerikana.

—Nestor, bigyan mo muna kami ng ilang minuto.

Tumango ang lalaki.

—Opo, sir. Nasa sasakyan lang po ako.

Nang makalayo ito, umupo si Elias sa tapat ni Mara. Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya umiwas ng tingin.

—May karapatan kang malaman ang totoo bago ka magdesisyon kung gusto mong manatili rito.

—Anong totoo?

Dahan-dahang inilapag ni Elias ang dalawang palad sa ibabaw ng mesa.

—Ang Ramirez Global Holdings ay pag-aari ng pamilya namin. May mga logistics company, food manufacturing plants, agricultural estates at commercial properties kami sa iba’t ibang bahagi ng bansa. May negosyo rin kami sa Southeast Asia.

Hindi agad nakaimik si Mara.

Narinig na niya ang Ramirez Global Holdings. Madalas lumabas ang pangalan nito sa business news. Ang kompanya ang nagmamay-ari ng malalaking warehouse, organic farms, export facilities at ilang high-end resorts.

Ngunit sa isip niya, ang mga may-ari noon ay tiyak na naninirahan sa mga mansion at laging napapalibutan ng security.

Hindi sa isang lumang bungalow sa Tayabas.

—Bakit ka nandito? —tanong niya.—Bakit nagpapanggap kang dukhang magsasaka?

—Hindi ako nagpapanggap na magsasaka —sagot ni Elias.—Magsasaka talaga ako.

Tumingin siya sa labas ng bintana, kung saan kita ang mahabang hanay ng mga puno ng niyog.

—Nagsimula ang lolo ko sa maliit na bukid na ito. Dito niya itinanim ang unang mga punong nagbigay sa amin ng puhunan. Nang lumaki ang negosyo, gusto ng mga kamag-anak naming lumipat si Mama sa Manila at kalimutan ang lugar na ito. Pero ayaw niya.

Napangiti si Aling Rosa.

—Dito ko nakilala ang tatay ni Elias. Dito rin lumaki ang anak ko. Hindi kabawasan sa pagkatao ang mabuhay nang simple.

Bumalik ang tingin ni Elias kay Mara.

—May bahay ako sa BGC. May opisina ako sa Makati. Pero kapag gusto kong maalala kung sino ako bago dumating ang pera, bumabalik ako rito.

—Bakit hindi sinabi ng pamilya namin ang tungkol sa iyo?

Natawa nang mahina si Aling Rosa.

—Hindi alam ng ama mo ang lawak ng negosyo namin. Matagal na kaming hindi nagkita. Alam lamang niya na nagtatanim si Elias at tumutulong sa bukid.

—At hindi mo siya itinama? —tanong ni Mara.

—Hindi —sagot ni Elias.—Ayokong may pumili sa akin dahil sa perang hawak ko.

Napayuko si Mara.

—Kaya pala pumayag kang magpakasal sa isang estranghero?

—Hindi ako basta pumayag.

Nagbago ang tono ng boses ni Elias.

—Matagal na kitang kilala, Mara.

Napatingin siya rito.

—Paano?

—Noong nasa ospital si Kyla, pareho tayong naroon. Dinala ko si Mama para sa checkup. Nakita kitang magmakaawa sa cashier na unahin ang operasyon ng kapatid mo kahit ikaw mismo ay namimilipit sa sakit.

Napatigil si Mara.

Halos isang dekada na ang lumipas mula noon.

—Naalala mo iyon?

—Hindi ko nakalimutan.

Bahagyang ngumiti si Elias.

—Dahil sa araw na iyon, nakita ko ang isang taong kayang isuko ang sarili para sa pamilya. Pero naisip ko rin na balang araw, sana may taong pumili naman sa iyo.

Nangilid ang luha sa mata ni Mara.

Hindi niya napansin kung kailan nagsimula ang pag-iyak niya.

Sa loob ng maraming taon, tinawag siyang matigas. Tahimik. Walang emosyon.

Walang nakapansin na napagod lamang siyang ipaliwanag ang mga sugat na walang gustong pakinggan.

—Mara —mahinang sabi ni Elias.—Hindi kita pipilitin. Hindi dahil may lumang pangako ang mga magulang natin ay kailangan mong ibigay sa akin ang buong buhay mo. Maaari kang manatili rito hanggang maging maayos ka. Maaari ka ring umalis anumang oras.

Tumingin si Mara sa kanya.

—At kapag umalis ako?

—Ihahatid kita kung saan mo gustong pumunta. Walang sumbat. Walang utang na loob.

Iyon ang unang pagkakataong may nagbigay sa kanya ng kalayaang pumili.

Hindi nagmamadali si Mara.

Sa mga sumunod na linggo, nanatili siya sa Tayabas. Hindi siya tinrato ni Elias na bisita o obligasyon. Tinuruan siya nito tungkol sa negosyo ng cacao, niyog at organic vegetables. Ipinakita rin sa kanya ang mga kooperatibang tinutulungan ng kompanya upang magkaroon ng patas na presyo ang ani ng mga magsasaka.

Nakita niyang magkaiba ang mukha ni Elias sa boardroom at sa bukid.

Sa video meetings, kalmado ngunit matalas ang bawat salita nito. Kapag may problema sa kompanya, hindi ito sumisigaw. Kapag may nagkamali, naghahanap ito ng solusyon bago maghanap ng masisisi.

Ngunit sa umaga, nakikita rin niya itong nakikipagbiruan sa mga trabahador habang nagkakape sa ilalim ng puno ng mangga.

Hindi kayamanan ang unang minahal ni Mara kay Elias.

Kundi ang katahimikang hindi mapanakit.

Ang kabutihang hindi kailangang ipagsigawan.

Ang paraan nitong tumingin sa kanya na para bang hindi siya kulang.

Samantala, sa Manila, mabilis na nagbago ang buhay ni Kyla.

Noong una, parang natupad ang lahat ng pangarap niya.

Ikinasal siya kay Adrian Montemayor sa isang malaking hotel ballroom sa Pasay. May crystal chandeliers, designer gown at daan-daang bisita. Araw-araw siyang nagpo-post ng litrato mula sa mamahaling restaurant, beach resort at luxury car showroom.

Paulit-ulit niyang ipinapakita sa social media ang buhay na pinili niya.

Ngunit sa likod ng mga litrato, may bitak na unti-unting lumalaki.

Ang pamilyang Montemayor ay hindi na kasing-yaman ng inaakala ng lahat. Nakabaon sa utang ang kanilang negosyo. Nakasangla ang ilan sa mga property. Ang engrandeng kasal ay binayaran gamit ang loans at advances mula sa investors.

At si Adrian ay hindi naghahanap ng asawa.

Naghahanap siya ng pamilyang maaari niyang mapakinabangan.

—Hindi ba may lupa ang tatay mo sa Batangas? —tanong nito kay Kyla isang gabi.—Sabihin mo sa kanya, gamitin niya bilang collateral. Kailangan lamang natin ng pansamantalang puhunan.

—Hindi papayag si Papa.

—Kumbinsihin mo.

—At kapag hindi?

Tumigas ang mukha ni Adrian.

—Akala ko ba gusto mong maging Montemayor? Ang pagiging bahagi ng pamilya ay may kasamang obligasyon.

Doon unang naramdaman ni Kyla na hindi pala siya reyna sa mansion.

Isa lamang siyang bagong paraan para makahiram ng pera.

Lumipas ang mga buwan.

Isang gabi, nakatanggap si Mang Renato ng imbitasyon para sa pagbubukas ng isang bagong agricultural innovation center sa Quezon Province.

Ang nakalagay na pangalan sa invitation ay:

Ramirez Global Holdings Foundation

At sa ibaba nito:

Chairman and CEO: Elias Ramirez

Napatayo si Mang Renato mula sa upuan.

—Hindi maaari.

Nang makita ni Kyla ang invitation, namutla siya.

—Siya iyon? Ang magsasaka?

Hindi sumagot ang ama.

Sa araw ng pagbubukas, nagtungo sila sa Tayabas.

Pagdating nila, halos hindi makapaniwala si Kyla sa nakita.

Sa dating daang maputik ay mayroon nang maayos na access road. Sa paligid ng malawak na bukid ay nakatayo ang modernong processing facility, training center para sa mga magsasaka at bagong health clinic para sa mga kalapit na barangay.

May mga opisyal ng lokal na pamahalaan, negosyante at reporters.

Huminto ang isang convoy ng itim na sasakyan sa harap ng gusali.

Unang bumaba si Elias, nakasuot ng simpleng dark suit.

Pagkatapos ay bumaba si Mara.

Hindi magarbo ang damit niya. Isang eleganteng Filipiniana-inspired dress lamang na may malinis na disenyo. Ngunit ang tindig niya ay kakaiba na.

Wala na ang babaeng umalis sa bahay na may isang maleta at pusong puno ng sugat.

Katabi niya si Elias, ngunit hindi siya nakatago sa anino nito.

Lumakad siya na parang alam na niya ang sariling halaga.

Nilapitan sila ng isang reporter.

—Ma’am Mara, kayo po ba ang namamahala sa women’s livelihood program ng foundation?

Ngumiti si Mara.

—Kasama ang aming team. Nais naming tulungan ang mga kababaihang nawalan ng oportunidad dahil sa kahirapan, problema sa pamilya o kawalan ng access sa training. Hindi kailangang matapos ang pangarap ng isang babae dahil lamang may bagay siyang hindi nakuha sa buhay.

Napalunok si Kyla.

Alam niyang hindi lamang tungkol sa kabuhayan ang sinasabi ng ate niya.

Nang matapos ang programa, mabilis siyang lumapit.

—Ate.

Huminto si Mara.

Sumunod si Mang Renato, ngunit hindi agad makatingin sa mata ng panganay na anak.

—Mara —mahina niyang sabi.—Patawarin mo ako.

Tahimik si Mara.

—Alam kong mali ang ginawa ko —patuloy ng ama.—Hinayaan kong umalis ka nang wala man lamang akong ipinaglaban para sa iyo. Natakot akong may gawin si Kyla sa sarili niya. Pero sa takot kong mawala ang isang anak ko, nakalimutan kong sinasaktan ko ang isa pa.

Nanginginig ang labi ni Mara.

Matagal niyang hinintay ang mga salitang iyon.

Ngunit ngayong narinig na niya, hindi pala nito mabubura ang lahat.

—Papa, napatawad na kita —sabi niya.—Pero hindi ibig sabihin noon ay babalik tayo agad sa dati. Kailangan mo ring tanggapin na may mga sugat na hindi gumagaling dahil lamang nagsabi ka ng sorry.

Tumango si Mang Renato habang pinipigilan ang luha.

Pagkatapos ay humarap si Mara kay Kyla.

Wala na ang mayabang na babaeng minsang ngumiti matapos makuha ang gusto.

Payat ito, balisa at halatang pagod.

—Ate, hindi ko alam na mayaman siya —sabi ni Kyla.—Kung nalaman ko lang—

Napapikit si Mara.

—Kung nalaman mo lang na mayaman si Elias, ano?

Hindi nakasagot si Kyla.

—Pipiliin mo siya? —tanong ni Mara.—Hindi dahil mabuti siyang tao. Hindi dahil kaya ka niyang mahalin. Kundi dahil mas marami siyang pera?

—Hindi ganoon ang ibig kong sabihin.

—Ganoon na ganoon ang ibig mong sabihin.

Namula ang mukha ni Kyla.

—Nagsisisi ako.

—Dahil nasaktan mo ako? O dahil hindi mo nakuha ang pinakamayamang lalaki?

Tumulo ang luha sa pisngi ni Kyla.

—Pareho siguro.

Masakit ang sagot, ngunit iyon ang unang pagkakataong naging tapat siya.

Hindi siya niyakap agad ni Mara.

Hindi rin siya tinalikuran.

—Kyla, hindi kita kailangang iligtas sa bawat problemang ikaw mismo ang pumili. Pero tutulungan kitang tumayo kung handa kang baguhin ang sarili mo.

—Gusto kong umalis kay Adrian —bulong ni Kyla.—Pinipilit niya si Papa na isanla ang lupa. Kapag tumatanggi ako, minamaliit niya ako. Akala ko kapag mayaman ang lalaking pinakasalan ko, magiging ligtas ako.

—Hindi pera ang nagbibigay ng seguridad sa isang babae —sabi ni Mara.—Kundi ang kakayahan niyang kilalanin ang sariling halaga at lumayo sa mga taong yumuyurak dito.

Tinulungan ni Mara ang kapatid na makahanap ng abogado. Hindi niya ginamit ang kapangyarihan ni Elias upang gantihan ang mga Montemayor. Hindi rin niya binayaran ang mga utang ng pamilya ni Adrian.

Hinayaan niyang harapin ng mga ito ang resulta ng sariling mga desisyon.

Samantala, nagsimula si Kyla sa simula.

Kumuha siya ng training sa livelihood center ni Mara at nagtrabaho sa isang maliit na social enterprise na gumagawa ng local food products. Sa unang pagkakataon, natuto siyang kumita nang hindi umaasa sa pangalan ng pamilya o sa kayamanan ng isang lalaki.

Hindi naging mabilis ang pagbabago niya.

May mga araw na bumabalik ang yabang niya. May mga araw na gusto niyang sumuko.

Ngunit sa bawat pagkakamali, natuto siyang humingi ng tawad nang walang dahilan at bumangon nang walang drama.

Makalipas ang isang taon, ikinasal sina Mara at Elias sa maliit na chapel malapit sa bukid.

Walang reporters.

Walang engrandeng convoy.

Naroon lamang si Aling Rosa, Mang Renato, ilang malalapit na kaibigan at mga trabahador na matagal nang itinuring ni Elias na pamilya.

Bago magsimula ang seremonya, nilapitan siya ni Kyla.

—Ate, may sasabihin ako.

Tumingin si Mara sa kanya.

—Noong araw na pinili kong palitan ka sa kasal, akala ko ikaw ang talo. Akala ko ipinadala kita sa pinakamahirap na buhay habang ako ang kumuha ng pinakamaganda.

Napangiti siya nang malungkot.

—Pero ang totoo, hindi dahil mayaman si Kuya Elias kaya ikaw ang maswerte. Maswerte ka dahil marunong kang makakita ng kabutihan kahit walang nakabalot na ginto.

Hinawakan ni Mara ang kamay ng kapatid.

—At ikaw, Kyla, maswerte ka dahil natutunan mong puwedeng magsimula muli.

Sa altar, naghihintay si Elias.

Nang lumapit si Mara, hindi niya nakita ang chairman ng isang bilyong pisong kompanya.

Nakita niya ang lalaking unang nagsabi sa kanyang hindi siya obligasyon.

Hindi siya kulang.

Hindi siya kapalit.

At hindi niya kailangang patunayan ang sariling halaga sa sinumang tumangging makita iyon.

Mensahe Para sa Mga Mambabasa

Minsan, ang buhay na minamaliit ng iba ang siyang magdadala sa atin sa tunay na kapayapaan. Hindi lahat ng marangya ay ligtas, at hindi lahat ng simple ay kawalan. Ang tunay na yaman ay hindi lamang nasa laki ng bahay, dami ng pera o apelyidong dala mo. Nasa taong marunong rumespeto, magmahal at pumili sa iyo kahit wala kang kailangang patunayan.