Pinilit kong lumabas sa bagyo ang nobyo kong kagagaling lang sa construction site.

Wala na raw siyang pera. Bukas pa ang bayad sa renta.

Pero sinigawan ko siya.

“Lumayas ka! Wala kang silbi!”

Pagkasara ng pinto, akala ko ako ang panalo.

Hanggang sa may lumitaw na mga komentong lumulutang sa harap ng mga mata ko.

[Grabe, minumura niya ang nawawalang tagapagmana ng Monteverde Group!]

[Siya ang lalaking hinahanap ng buong Makati elite. Nawalan lang ng alaala dahil sa aksidente.]

[At buntis na ang kontrabidang babae. Kapag bumalik ang tunay na nobya, tapos na ang buhay niya.]

Nanigas ang buong katawan ko.

Napahawak ako sa ibabang bahagi ng tiyan ko.

Hindi. Imposible.

Ako si Mara Villanueva, dating nursing aide sa isang maliit na clinic sa Quezon City. Si Nico naman, o ang kilala kong Nico, ay isang tahimik na trabahador sa construction site sa Taguig.

Isang taon na kaming magkasama sa isang maliit na inuupahang kwarto sa Tondo.

Sa loob ng isang taong iyon, ginawa ko siyang utusan, tagaluto, tagalaba, taga-abot ng lahat ng kapritso ko.

Kapag hindi niya nabibili ang gusto ko, sinisigawan ko siya.

Kapag pagod siya, lalo ko siyang sinusubok.

Akala ko kasi, mahirap lang siya. Akala ko, dahil mahal niya ako, kaya kong tapakan ang pagmamahal niya kahit kailan.

Pero ang mga komentong iyon…

Tagapagmana?

Bilyong piso?

Nawawalang alaala?

At ako… buntis?

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Nico, basang-basa mula ulo hanggang paa. Tumutulo ang tubig-ulan mula sa buhok niya, nanginginig ang labi sa lamig, pero mahigpit niyang hawak ang isang supot.

Sa loob noon, may durian.

“Pasensya na,” mahinang sabi niya. “Nag-deliver pa ako ng dalawang oras. Nakabili na ako. Huwag mo na akong paalisin, ha?”

Para akong sinaksak sa dibdib.

Dati, tiyak na aagawin ko ang durian at mumurahin pa siya dahil ang tagal niya.

Pero ngayon, hindi ako makagalaw.

“Nico…” garalgal ang boses ko. “Magpalit ka muna ng damit. Basang-basa ka.”

Natigilan siya.

Parang hindi niya alam kung narinig niya ba nang tama.

“Hindi ka galit?” tanong niya, halos pabulong.

Napalingon ako sa mga lumulutang na salita.

[O, natakot na ang kontrabida.]

[Kahit magpakabait siya ngayon, huli na. Papunta na si Celina dela Vega.]

[Kapag bumalik ang alaala ni Rafael Monteverde, iiwan niya agad ang babaeng ito.]

Rafael Monteverde.

Hindi Nico.

Ang lalaking nasa harap ko ay hindi pala kung sino lang.

Nilunok ko ang kaba.

“Hindi ko na gusto ang durian,” sabi ko. “Ibalik natin.”

“Ha?”

“Ang mahal niyan. Ilang araw mong pinagpaguran ang pera. Kailangan pa nating magbayad ng renta.”

Tumingin siya sa akin na parang bigla akong naging ibang tao.

Mula nang magsama kami, ako ang babaeng laging humihingi, laging galit, laging hindi kuntento.

Kaya nang hawakan ko ang supot at hilahin siya palabas para ibalik ang durian, hindi siya agad nakasunod.

Pagbalik namin, hawak niya ang perang na-refund. Inabot ko sa kanya ang ₱1,850.

“Para sa renta,” sabi ko.

Matagal niya akong tinitigan.

May pagtataka sa mga mata niya. May saya. May takot din.

“Mara,” maingat niyang tanong, “may sakit ka ba?”

“Wala.”

“Bakit parang… ang bait mo ngayon?”

Muntik na akong matawa at umiyak sabay.

Dahil natatakot akong mamatay.

Dahil baka may anak kami.

Dahil baka bukas, maalala niya lahat, at malaman niyang niloko ko siya.

Noong una ko siyang makita sa ospital, sugatan siya. Walang ID. Walang maalala. Ako ang unang taong nakita niya paggising.

Sinabi kong ako ang nagbayad ng gamot niya. Sinabi kong dapat siyang magpasalamat sa akin.

Hindi iyon buong katotohanan.

Tinulungan ko siya, oo. Pero hindi ₱50,000 ang ginastos ko gaya ng sinabi ko. Halos wala nga akong nailabas dahil charity case siya noon.

Pero naniwala siya.

At mula noon, tinuring niya akong mundo niya.

Kinagabihan, humiga kami sa iisang kama. Maliit ang kwarto, manipis ang dingding, amoy ulan pa rin ang damit niyang sinampay sa sulok.

Karaniwan, kapag gusto ko siyang parusahan o lambingin, ginagawa ko siyang laruan ng mood ko.

Pero ngayong gabi, tumalikod ako at niyakap ang sarili.

“Matulog na tayo,” sabi ko.

Tahimik siya sa likod ko.

Pagkaraan ng ilang segundo, marahan niyang inilagay ang braso niya sa bewang ko, parang natatakot siyang itulak ko siya palayo.

“Pagod ka ba?” tanong niya.

“Oo.”

Hindi na siya nagsalita.

Pero hindi ako nakatulog.

Buong gabi, paulit-ulit ang mga komento sa isip ko.

[Buntis siya.]

[Darating ang tunay na bida.]

[Mabubunyag ang lahat.]

Kinabukasan, pagkasara ng pinto pagkaalis ni Nico, tumakbo ako sa botika. Bumili ako ng dalawang pregnancy test.

Sa CR, nanginginig ang kamay ko habang naghihintay.

Isang minuto.

Dalawa.

Tatlo.

Dalawang linya.

Pareho.

Napaupo ako sa malamig na sahig.

Totoo.

Buntis ako.

At kasabay ng paglabas ng luha ko, may bagong komentong lumitaw.

[Si Celina dela Vega nasa Tondo na.]

[May dala siyang doktor at bodyguard.]

[Ngayong araw mababalik ang alaala ni Rafael.]

Hindi pa ako nakakabangon nang may kumatok sa pinto.

Tatlong malalakas na katok.

Pagbukas ko, isang babaeng elegante ang nakatayo sa labas, suot ang puting dress, may perlas sa leeg, at may mga lalaking naka-itim sa likod niya.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

Pagkatapos, ngumiti siya.

“Mara Villanueva?” tanong niya. “Nandito ba si Rafael Monteverde?”

Bago ako makasagot, lumitaw si Nico sa likod niya, hingal, putikan ang damit, at nanlaki ang mga mata nang makita ang babae.

At sa sandaling iyon, bumagsak ang supot ng pandesal mula sa kamay niya.

Bumuka ang labi niya.

“Celina…?”

PARTE2

“Celina…?”

Isang pangalan lang iyon.

Pero sapat para durugin ang dibdib ko.

Hindi “sino ka?”

Hindi “bakit mo ako hinahanap?”

Kundi Celina.

Ibig sabihin, may bahagi ng alaala niya ang bumalik.

Napahawak ako sa gilid ng pinto para hindi matumba.

Si Celina dela Vega ay ngumiti, pero hindi umabot sa mga mata niya ang ngiting iyon.

“Rafael,” malambing niyang tawag. “Sa wakas nahanap na kita.”

Lumapit siya kay Nico—hindi, kay Rafael—at akmang hahawakan ang kamay niya.

Pero umatras siya.

Kumunot ang noo niya. Hinawakan niya ang ulo, parang may kirot na biglang sumabog sa loob.

“Ako… Rafael?” bulong niya.

Sumabat ang lalaking naka-suit sa likod ni Celina.

“Sir, kayo po si Rafael Monteverde, panganay na anak ni Don Emilio Monteverde, CEO ng Monteverde Group. Isang taon na po kayong nawawala matapos ang aksidente sa Tagaytay.”

Tagaytay.

Monteverde Group.

CEO.

Lahat ng iyon parang martilyong bumabagsak sa utak ko.

Si Celina naman ay lumingon sa akin.

“At ikaw siguro ang babaeng nagkubli sa kanya.”

“Hindi ko siya kinubli,” mabilis kong sabi.

Tumingin siya sa maliit naming kwarto. Sa kumukupas na kurtina, sa plastik na mesa, sa sampay na damit ni Rafael, sa bitak-bitak na sahig.

“Talaga?” malamig niyang tanong. “Isang taon siyang nanirahan dito. Nagtrabaho sa construction. Nag-deliver sa ulan. At hindi mo man lang sinubukang alamin kung sino siya?”

Napatikom ako.

Dahil may katotohanan sa sinabi niya.

Noong una, oo, maaari kong hanapin ang pamilya niya. Maaari kong ipaalam sa pulis. Maaari kong itanong sa ospital kung may nawawalang tao.

Pero hindi ko ginawa.

Dahil natakot akong mawala siya.

Dahil nasanay akong may taong handang magtiis para sa akin.

Dahil naging sakim ako sa pagmamahal na hindi ko naman karapat-dapat ang paraan ng pagtanggap.

“Sumama ka na sa akin, Rafael,” sabi ni Celina. “Naghihintay ang pamilya mo.”

Tumingin si Rafael sa akin.

Sa mga mata niya, may gulo. May sakit. May tanong.

“Mara,” tawag niya.

Hindi ko alam kung paano siya sasagutin.

Doon muling lumitaw ang mga komento.

[Ayan na! Iiwan na niya ang kontrabida.]

[Sabihin mo na buntis ka! Gamitin mo ang bata para pigilan siya!]

[Kapag kumapit siya, mas lalo siyang kamumuhian.]

Nanginig ang kamay ko sa tiyan ko.

Gusto kong sabihin.

Gusto kong sumigaw: Buntis ako. Anak mo ito. Huwag kang umalis.

Pero naalala ko lahat ng ginawa ko sa kanya.

Ang mga gabing umuuwi siyang pagod, tapos pinapagalitan ko pa.

Ang mga umagang hindi siya kumakain para lang may pambili ako ng milk tea.

Ang mga pagkakataong sinabi kong wala siyang mararating.

Kung sasabihin ko ang tungkol sa bata ngayon, magmumukha lang akong ginagamit siya ulit.

Kaya kinagat ko ang labi ko at umatras.

“Sumama ka sa kanila,” sabi ko.

Nanlaki ang mata niya.

“Ano?”

“Kung pamilya mo sila, dapat kang bumalik.”

“Mara…”

“Hindi mo ako kailangang alalahanin.”

Sumakit ang dibdib ko sa bawat salita.

Hindi iyon kabaitan. Parang pagputol iyon sa sariling laman.

Biglang tumawa si Celina.

“Buti naman at marunong ka palang lumugar.”

Tumalim ang tingin ni Rafael sa kanya.

“Celina, huwag mo siyang pagsalitaan nang ganyan.”

Natigilan si Celina.

Ako rin.

Kahit hindi pa buo ang alaala niya, ipinagtanggol niya pa rin ako.

Dumating ang doktor na kasama nila at sinuri siya. Habang nasa loob sila, pinapaupo siya sa upuan, tinatanong tungkol sa pangalan, pamilya, aksidente.

Ako naman ay nakatayo sa tabi ng lababo, tahimik na pinupunasan ang luhang ayaw tumigil.

Unti-unti, bumalik ang mga alaala niya.

Ang pangalan niyang Rafael Monteverde.

Ang ama niyang may sakit sa puso.

Ang board meeting na dapat niyang puntahan.

Ang aksidenteng hindi pala aksidente.

May nag-sabotage sa preno ng sasakyan niya.

At bago siya tuluyang mawalan ng malay, nakita niya ang isang pulseras na nahulog sa putikan.

Pulseras na may maliit na letrang C.

Lahat ng tao sa kwarto ay napalingon kay Celina.

Namuti ang mukha niya.

“Rafael, hindi mo siguro naaalala nang tama.”

Pero mariing tumingin si Rafael sa kanya.

“Hindi ako sigurado noon. Pero ngayon, naaalala ko na. Ikaw ang huling tumawag sa akin bago ako umalis ng Tagaytay. Ikaw ang nagpumilit na doon ako dumaan sa lumang kalsada.”

“Dahil mas mabilis iyon!”

“At bakit may tauhan ng pamilya mo ang nakita sa CCTV sa parking area ko?”

Hindi na nakangiti si Celina.

Ang mga bodyguard sa likod niya ay nagkatinginan.

Ako naman ay parang hindi makahinga.

Akala ko ang darating na babae ay tunay na bida na magliligtas sa kanya.

Pero bakit parang siya ang may tinatago?

Biglang lumitaw ang bagong komento.

[Wait… hindi pala si Celina ang totoong heroine?]

[Plot twist! Siya ang nagpaaksidente kay Rafael para maagaw ang merger!]

[Si Mara lang ang masama sa ugali, pero hindi siya ang nagtangkang pumatay.]

Nanlambot ang tuhod ko.

Si Celina ay biglang nagtaas ng boses.

“Kung hindi dahil sa babaeng iyan, matagal ka na naming nahanap! Siya ang nanamantala sa pagkawala mo!”

“Tama,” sabi ko bigla.

Lahat sila napatingin sa akin.

Pinunasan ko ang mukha ko.

“Tama siya. Nagsinungaling ako kay Rafael. Sinabi kong malaki ang ginastos ko sa ospital kahit hindi totoo. Hindi ko hinanap ang pamilya niya. Tinanggap ko ang kabutihan niya kahit hindi ko siya tinrato nang maayos.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero hindi ko siya sinaktan para mawala ang alaala niya. Hindi ko siya tinangkang patayin. At kung kailangan kong managot sa mga kasalanan ko, tat

Tahimik ang buong silid.

Kahit si Celina ay napahinto.

Hindi ko na alam kung saan ko nakuha ang lakas ng loob para sabihin iyon. Marahil dahil pagod na akong magsinungaling. Pagod na akong kumapit sa isang bagay na hindi ko naman pag-aari.

Humakbang ako palayo kay Rafael.

“Pasensya ka na,” mahinang sabi ko. “Sa lahat.”

Nanikip ang panga niya.

“Mara, huwag mong sabihin na parang tapos na ang lahat.”

Napangiti ako nang mapait.

“Hindi ba?”

Bago pa siya makasagot, lumapit ang isa sa mga bodyguard.

“Sir Rafael, may tawag po mula sa Monteverde residence. Emergency daw po.”

Ilang minuto lang ang lumipas, tuluyan na siyang umalis kasama ng mga iyon.

Bago sumara ang pinto, lumingon siya sa akin.

Hindi siya nagsalita.

Pero ang tinging iyon ang halos dumurog sa puso ko.

Lumipas ang tatlong buwan.

Hindi ko sinabi kay Rafael ang tungkol sa pagbubuntis.

Lumipat ako ng tirahan.

Nagbenta ako ng halos lahat ng gamit na hindi kailangan.

Nagtrabaho ulit bilang nursing aide sa isang maliit na klinika.

Mahirap.

Lalo na kapag umaga at nagsusuka ako dahil sa pagbubuntis.

Lalo na kapag gabi at nami-miss ko ang lalaking dating naghahanda ng almusal para sa akin kahit siya ang mas pagod.

Paminsan-minsan, may lumilitaw pa ring mga komento.

[Grabe, hindi pa rin niya sinasabi.]

[Rafael has been looking for her for months.]

[Girl, sabihin mo na!]

Pero hindi ko pinapansin.

Hanggang isang araw.

Habang palabas ako ng klinika, may humintong itim na sasakyan sa harap ko.

Bumukas ang pinto.

At bumaba si Rafael.

Naka-itim siyang suit.

Mas maayos.

Mas matikas.

Mas malayo sa Nico na nakilala ko.

Pero nang tumingin siya sa akin, iyon pa rin ang parehong mga mata.

“Mara.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Ano’ng ginagawa mo rito?”

“Hinahanap kita.”

“Bakit?”

Napatawa siya nang mahina.

“Tatlong buwan mo akong tinatakasan, tapos bakit pa ang tanong mo?”

Hindi ako makatingin sa kanya.

Hanggang sa napunta ang tingin niya sa tiyan ko.

At tuluyang natigilan.

Malaki na ito para itago.

Unti-unting namutla ang mukha niya.

“Mara…”

Napapikit ako.

Nahuli na.

“Anak ko ba?”

Hindi ko na nagawang magsinungaling.

Tumulo ang luha ko habang tumatango.

Ilang segundo siyang walang sinabi.

Pagkatapos ay mabilis siyang lumapit.

Akala ko magagalit siya.

Akala ko sisisihin niya ako.

Pero ang una niyang ginawa ay lumuhod sa harap ko.

Dahan-dahan niyang ipinatong ang nanginginig na kamay sa tiyan ko.

At doon ko nakita.

Umiiyak siya.

“May anak tayo…” bulong niya.

Parang hindi siya makapaniwala.

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Dahil natakot ako.”

“Sa akin?”

“Sa lahat.”

Tumingala siya.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang sakit na matagal niyang kinimkim.

“Mara, alam mo ba kung gaano kita hinanap?”

Napakagat ako sa labi.

“Narinig ko lahat ng sinabi mo noon,” dugtong niya. “Alam kong nagsinungaling ka. Alam kong may mga pagkakamali ka.”

Unti-unti akong napaiyak.

“Pero alam mo rin ba kung sino ang nagpalit ng benda ko araw-araw?”

Tahimik ako.

“Sino ang nagbantay sa akin sa ospital?”

“…Ako.”

“Sino ang unang taong nagbigay sa akin ng dahilan para mabuhay noong wala akong maalala?”

Hindi ako nakasagot.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Hindi perpekto ang ginawa mo. Pero hindi mo rin ako iniwan.”

Tuluyan na akong humagulgol.

Pagkalipas ng anim na buwan, tuluyang napatunayan ng imbestigasyon na si Celina ang nasa likod ng aksidente.

Nawalan siya ng lahat ng posisyon sa kompanya at naharap sa mga kasong isinampa laban sa kanya.

Samantala, si Rafael ang naging bagong pinuno ng Monteverde Group.

At ako?

Hindi ako biglang naging prinsesa.

Hindi rin ako agad tinanggap ng lahat.

Kailangan kong pagtrabahuhan ang pagtitiwala na minsan kong sinira.

Ngunit araw-araw, pinipili kong maging mas mabuting tao kaysa noong nakaraan.

Isang taon matapos ang lahat.

Nakatayo ako sa hardin ng Monteverde estate.

Sa mga bisig ko ay isang malusog na batang babae.

May mga mata siyang katulad ng ama niya.

Sa di kalayuan, papalapit si Rafael habang may hawak na maliit na cake.

“Birthday na naman ng prinsesa natin,” nakangiti niyang sabi.

Tumakbo siya papunta sa amin.

Paglapit niya, hinalikan niya ang noo ng anak namin at saka ako.

“Mahal kita.”

Dati, hindi ko alam kung paano pahalagahan ang ganoong mga salita.

Ngayon, alam ko na.

Ngumiti ako habang pinagmamasdan ang pamilya naming minsang akala kong mawawala sa akin.

“Mahal din kita.”

At sa huling pagkakataon, may lumitaw na komento sa hangin.

[Finally, happy ending.]

[The villain learned how to love.]

[And this time, she chose the right ending.]

Napangiti ako.

Pagkurap ko, tuluyan nang naglaho ang mga salita.

Hindi ko na sila kailangan.

Dahil sa wakas, ang buhay ko ay hindi na isinusulat ng iba.

Ako na mismo ang nagsusulat ng sarili kong kuwento.

Wakas.