PINATULOG SA GARAHE ANG 68-ANYOS NA RETIRADONG BUMBERO HABANG NILULUSTAY ANG PENSIYON NIYA—PERO ISANG LIHIM NA RECORDING NG ANAK ANG SUMIRA SA PLANO NG MANUGANG
—Kapag nagtanong ka pa tungkol sa pera, kahit hapunan wala kang makukuha ngayong gabi.
Iyon ang unang narinig ni Gabriel Mendoza nang buksan niya ang pinto ng garahe ng bahay ng kanyang ama sa Quezon City.
Hindi niya inaasahang makikita roon ang 68-anyos na retiradong bumbero na minsang sumugod sa nasusunog na gusali para magligtas ng mga estranghero.
Ngunit ngayon, si Ramon Mendoza ay natutulog sa manipis na kutson sa tabi ng lumang bisikleta—may pasa sa mukha, plastik na baso para sa tubig, at sariling tahanan na tila hindi na kanya.
Nanggaling si Gabriel sa Cebu para sa isang business meeting sa Maynila. Natapos iyon nang mas maaga kaya naisip niyang sorpresahin ang kanyang ama.
Karaniwan, kapag bumibisita siya, nakaupo si Ramon sa sala habang nanonood ng balita, may kape sa mesa at nakabukas nang malakas ang electric fan kahit naka-aircon.
Pero nang gabing iyon, madilim ang sala.
May bagong sofa.
May malaking telebisyon.
May ilang mamahaling kahon ng sapatos sa hagdan.
At walang bakas ng kanyang ama.
Hanggang marinig niya ang boses mula sa garahe.
—Pa?
Napalingon si Ramon.
Sa halip na tuwa, hiya ang unang lumitaw sa mukha nito.
—Gabriel? Bakit hindi ka nagsabi?
Hindi sumagot si Gabriel.
Nakatingin siya sa pasa sa ilalim ng kaliwang mata ng kanyang ama.
—Ano’ng nangyari sa mukha mo?
Agad umiwas ng tingin si Ramon.
—Nadulas lang ako.
—Sa garahe ka nadulas?
Walang sagot.
Tumingin si Gabriel sa kutson.
Sa gilid nito ay may dalawang lumang pantalon, tatlong kamiseta, ilang maintenance medicine at isang maliit na kahon ng mga litrato ng namatay niyang ina.
Parang ang buong buhay ng kanyang ama ay pinagsiksikan sa dalawang metro ng malamig na sahig.
—Pa… bakit ka dito natutulog?
Mahina ang buntong-hininga ni Ramon.
—Huwag ka nang gumawa ng gulo.
Tatlong buwan bago iyon, dumating ang nakatatandang kapatid ni Gabriel na si Marissa kasama ang asawa nitong si Dennis Aguilar.
Nalugi ang maliit na construction supply business ni Dennis. Hindi na rin nila kayang bayaran ang inuupahang condominium sa Pasig.
Umiyak si Marissa sa kusina.
—Pa, ilang linggo lang. Kapag nakabangon si Dennis, lilipat din kami.
Apat na taon nang biyudo si Ramon.
Mula nang mamatay ang kanyang asawang si Lorna, pakiramdam niya ay napakalaki ng tatlong-kuwartong bahay.
Kaya hindi siya nagdalawang-isip.
—Anak kita. Hindi mo kailangang magmakaawa para umuwi.
Sa unang dalawang linggo, tila perpekto si Dennis.
Siya ang bumibili ng grocery.
Siya ang nagbabayad ng bills online.
Siya pa ang nag-aalok na samahan si Ramon sa bangko.
—Tay Ramon, mahirap na ngayon. Puro apps, OTP, passwords. Ako na ang bahala para hindi ka ma-stress.
Isang gabi, naglatag siya ng ilang papeles sa dining table.
—Authorization lang ito. Para kung kailangan ninyong mag-withdraw o magbayad, magagawa ko para sa inyo.
Nag-atubili si Ramon.
Pero hinawakan ni Marissa ang balikat niya.
—Pirmahan mo na, Pa. Asawa ko naman si Dennis.
Pumirma si Ramon.
Iyon ang simula.
Makalipas ang ilang araw, nawala ang ATM card niya.
Sinabi ni Dennis na naiwan daw sa bangko.
Pagkatapos, tumigil ang SMS alerts.
Ang cellphone ni Ramon ay laging “naka-charge” sa kuwarto nina Dennis.
Kapag hinihingi niya, sinasabing sira.
Isang hapon, nagpunta siya sa botika at sinubukang gamitin ang ATM.
Declined.
Kinabukasan, nakihiram siya ng telepono sa isang dating kasamahan.
Doon niya nalaman ang totoo.
Sa loob lamang ng sampung linggo, mahigit ₱310,000 ang nawala sa kanyang pension account.
Restaurants.
Designer shoes.
Installment ng SUV.
Online shopping.
At sunod-sunod na transfers patungo sa account ni Dennis.
Bilang retiradong opisyal ng Bureau of Fire Protection, tumatanggap si Ramon ng halos ₱62,000 kada buwan kasama ang ilang benepisyo.
Pera iyon na pinaghirapan niya sa mahigit tatlong dekada.
Nang gabing komprontahin niya si Dennis, isinara nito ang pinto ng kusina.
—Akin ang perang iyon.
Ngumiti si Dennis.
—Ginagamit para sa bahay.
—Akin ang bahay.
Doon nagbago ang mukha ni Dennis.
—Mag-ingat kayo sa sinasabi ninyo.
—Ninanakawan mo ako.
Isang malakas na tulak ang sumunod.
Tumama ang balikat ni Ramon sa cabinet.
Hindi siya bumagsak, pero napahawak siya sa tagiliran.
At sa buong oras na iyon…
nakatayo si Marissa sa pintuan.
Nangingilid ang luha.
Ngunit hindi niya ipinagtanggol ang ama.
Pagkaraan ng dalawang linggo, inilabas ni Dennis ang kutson mula sa guest room.
—Kailangan namin ang kuwarto. Dito ka muna.
—Sarili kong bahay ito.
Lumapit si Dennis.
—Kung gusto mong manatili rito nang tahimik, sumunod ka.
At mula noon, sa garahe natutulog ang lalaking minsang ilang ulit muntik mamatay habang nagliligtas ng iba.
Nanginginig ang panga ni Gabriel habang nakikinig.
Bago pa siya makapagsalita, bumukas ang pinto.
Dumating si Dennis.
May hawak na baso ng whisky at tila walang kahit anong ikinabahala.
—O, nandito pala ang paboritong anak.
Itinuro ni Gabriel ang pasa sa mukha ng ama.
—Ikaw ba gumawa niyan?
Kibit-balikat si Dennis.
—OA ang tatay mo.
—Bakit nasa garahe siya?
—Gusto niya rito.
Napatingin si Gabriel sa ama.
Si Ramon ay yumuko lamang.
Biglang naintindihan ni Gabriel.
Takot ang dahilan kaya tahimik ito.
Dahan-dahan niyang hinubad ang mamahaling relo sa kanyang pulso.
Inilapag niya iyon sa workbench.
—₱240,000 ang halaga niyan. Kunin mo. Kapalit, mag-impake kayo ni Marissa at umalis ngayong gabi.
Napahalakhak si Dennis.
—₱240,000?
Hindi napansin ni Dennis na habang nagsasalita siya, inilapag ni Gabriel ang kanyang cellphone sa likod ng isang lumang toolbox.
Naka-record iyon.
—Hindi ako tanga, Gabriel. Habang pumapasok ang ₱62,000 buwan-buwan sa account ng tatay mo, mas malaki ang kinikita ko kaysa sa relo mo.
Pumasok si Marissa.
—Dennis, tama na.
Biglang lumingon ang lalaki.
—Tumahimik ka.
Napaatras si Marissa.
Tumingin muli si Dennis kay Gabriel.
—At saka, malapit na rin namang matapos ang problema.
—Anong problema?
Ngumisi si Dennis.
—Ang tatay mo.
Nanigas si Ramon.
—Ano’ng ibig mong sabihin?
Lumapit si Dennis kay Gabriel.
—May medical certificate na kami. May mga papeles na ring nagsasabing hindi na siya capable magdesisyon para sa sarili niya.
Namutla si Ramon.
—Anong papeles?
—Kapag naayos lahat, kami na ang hahawak sa bahay.
Huminga nang malalim si Gabriel.
—At saan ninyo dadalhin si Papa?
Ngumiti si Dennis.
—May nakita na akong murang home for the elderly sa Bulacan.
Parang nabasag ang mukha ni Ramon.
Ngunit hindi pa roon natapos si Dennis.
—Kapag nailipat na siya, ibebenta namin ang bahay.
—Hindi puwede.
—Puwede.
Kumuha si Dennis ng brown envelope mula sa ibabaw ng isang cabinet.
Hinugot niya ang ilang dokumento at buong yabang na inilapag sa mesa.
—Sa katunayan…
tinapos na namin ang unang bahagi.
Dinampot ni Gabriel ang mga papel.
At nang makita niya ang dokumentong nasa pinakataas, biglang nanlamig ang kanyang mga kamay.
DEED OF ABSOLUTE SALE.
Nandoon ang pangalan ng ama niya bilang seller.
Nandoon ang pirma ni Ramon.
At ang nakapangalan na buyer…
ay si Dennis Aguilar mismo.
Napabulong si Ramon:
—Hindi ko kailanman pinirmahan iyan.
Ngumiti si Dennis.
—Patunayan mo.
At sa mismong sandaling iyon, napansin ni Gabriel ang isang bagay sa huling pahina na nagpabago sa lahat.
PARTE2
Ang notaryong nakalagay sa dokumento ay pamilyar kay Gabriel.
Hindi dahil naging kliyente niya ito.
Kundi dahil anim na buwan nang patay ang notaryong iyon.
Hindi agad nagsalita si Gabriel.
Pinilit niyang panatilihing kalmado ang mukha.
—Mukhang pinaghandaan mo talaga.
Ngumiti si Dennis.
—Kaya kung ako sa iyo, huwag ka nang makialam.
Tahimik na ibinalik ni Gabriel ang mga papel.
Hindi alam ni Dennis na corporate compliance lawyer ang pangunahing trabaho ni Gabriel sa Cebu at nakahawak na siya sa ilang kasong may kinalaman sa falsified documents at fraudulent transfers.
At higit sa lahat…
hindi alam ni Dennis na patuloy pa ring nagre-record ang cellphone sa likod ng toolbox.
—So gusto mong ilipat si Papa sa Bulacan, ibenta ang bahay at ikaw ang kukuha ng pera?
—Hindi ko sinabing ako lang.
Napatingin si Dennis kay Marissa.
—Kami ng asawa ko.
Napahikbi si Ramon.
—Marissa…
Hindi makatingin sa kanya ang anak.
Doon tuluyang nagbago ang mukha ni Gabriel.
Hindi na galit.
Mas nakakatakot.
Kalmado.
—Sige.
Nagulat si Dennis.
—Sige?
—Kung legal naman lahat gaya ng sinasabi mo, wala akong magagawa.
Kinuha niya ang relo at muling isinuot.
—Bukas na lang tayo mag-usap.
Lumapit siya sa ama.
—Pa, sasama ka muna sa akin.
Agad humarang si Dennis.
—Hindi puwede.
—Bakit?
—May gamot siya.
—Dadalhin namin.
—May appointment siya bukas.
—Ako ang maghahatid.
Hindi makasagot si Dennis.
Sa wakas, si Marissa ang bumulong.
—Hayaan mo na siyang sumama.
Tinitigan siya ni Dennis nang matagal.
Pagkatapos ay umiling.
—Fine. Isang gabi.
Hindi na sinabi ni Gabriel na hindi na babalik ang ama niya sa garahe kailanman.
ANG UNANG GABI NG KALAYAAN
Sa hotel, halos hindi makatulog si Ramon.
Tatlong beses siyang bumangon para tingnan kung naka-lock ang pinto.
Nang dalhan siya ni Gabriel ng pagkain, matagal lamang niyang tinitigan ang plato.
—Kumain ka, Pa.
—Pwede ba?
Napahinto si Gabriel.
—Ano?
—Pwede ba akong kumain ngayon?
Parang may humigpit sa dibdib niya.
Lumuhod siya sa harap ng ama.
—Pa… kailangan mong tandaan ito. Wala nang taong magdedesisyon kung kailan ka kakain, saan ka matutulog o kung pwede mong gastusin ang sarili mong pera.
Napaluha si Ramon.
—Anak ko rin si Marissa.
—Alam ko.
—Ayokong makulong siya.
Hindi agad sumagot si Gabriel.
—Hindi natin kontrolado ang magiging consequence ng ginawa niya. Pero hindi rin pwedeng ikaw ang magsakripisyo para protektahan ang taong hindi ka pinrotektahan.
Kinabukasan, nagsimula silang kumilos.
Una, pumunta sila sa bangko.
Kinansela ang ATM card.
Pinalitan lahat ng PIN at online banking access.
Tinanggal ang authorization na ibinigay kay Dennis.
Doon nila nadiskubreng mas malala pa pala ang sitwasyon.
Hindi ₱310,000 lamang ang nawala.
May isa pang ₱480,000 time deposit na halos ma-withdraw na gamit ang mga dokumentong isinumite ni Dennis.
May request din para sa loan gamit ang bahay bilang collateral.
Agad nag-freeze ang bangko ng mga pending transaction.
Pagkatapos, dinala ni Gabriel ang ama sa doktor.
Buong pagsusuri.
Neurological exam.
Memory tests.
Psychological assessment.
Malinaw ang resulta.
Si Ramon Mendoza ay mentally competent at walang dementia.
Ibig sabihin, ang medical certificate ni Dennis ay kasinungalingan.
Sumunod silang pumunta sa abogado at sa pulisya.
Nang marinig ng imbestigador ang recording, napataas ang kilay nito.
Malinaw ang boses ni Dennis.
“Habang pumapasok ang ₱62,000 buwan-buwan…”
“May medical certificate na kami…”
“Ibebenta namin ang bahay…”
Hindi na iyon simpleng away-pamilya.
May posibleng financial abuse.
Falsification.
Fraud.
At physical violence laban sa isang senior citizen.
Ngunit may isang tanong pa.
Paano nakuha ni Dennis ang pirma ni Ramon?
ANG PIRMANG HINDI NIYA NAALALA
Ipinakita ni Gabriel ang deed of sale sa ama.
Matagal itong tinitigan ni Ramon.
—Kamukha ng pirma ko.
—Pero hindi mo pinirmahan?
—Hindi.
Biglang may naalala siya.
Isang buwan na ang nakaraan, dinalhan siya ni Dennis ng ilang papel para raw sa renewal ng insurance at pension records.
May ilang pahinang puro signature boxes.
—Hindi ko binasa lahat.
—Posibleng kinuha nila ang pirma mo roon.
Kinuha ng document examiner ang mga papeles.
Makalipas ang ilang araw, lumabas ang findings.
May ilang tunay na pirma ni Ramon na ginamit sa ibang dokumento.
May ilan namang ginaya.
At ang pinakamalaking pagkakamali ni Dennis?
Ang notarial details.
Ang notaryong nakapangalan sa deed ay namatay na bago pa man ang petsa ng pagpirma.
Peke ang notarization.
Peke ang bentahan.
Hindi legal na nailipat ang bahay.
Samantala, hindi alam ni Dennis na gumuguho na ang plano niya.
Patuloy siyang tumatawag kay Ramon.
“Umuwi ka na.”
“Niloloko ka lang ni Gabriel.”
“Aayusin natin ito bilang pamilya.”
Nang hindi sumagot ang matanda, nagpalit ang tono.
“Kapag hindi ka bumalik, ibebenta ko lahat ng gamit mo.”
Pagkatapos ay dumating ang mensaheng talagang nagpabago kay Ramon.
Mula kay Marissa.
Pa, patawad. Natatakot ako kay Dennis.
Ipinakita niya iyon kay Gabriel.
—Tulungan natin ang kapatid mo.
Hindi natuwa si Gabriel.
—Pa—
—Anak ko pa rin siya.
Matagal siyang tumingin sa ama.
Sa kabila ng lahat, iyon pa rin ang lalaking nagligtas ng tao buong buhay niya.
Hindi niya alam kung paano tumalikod.
ANG PAGBABALIK SA BAHAY
Tatlong araw makalipas, bumalik si Ramon sa kanyang tahanan.
Ngunit hindi siya nag-iisa.
Kasama niya si Gabriel.
Dalawang pulis.
Isang abogado.
At isang social worker mula sa barangay na tumutulong sa kaso ng senior abuse.
Nang makita sila ni Dennis, namutla ito.
—Ano’ng drama ito?
Mahinahon si Gabriel.
—Uuwi ang may-ari ng bahay.
—May papeles ako.
—Yung deed of sale?
Ngumisi si Dennis.
—Exactly.
Inabot ng abogado ang isang folder.
—Forgery ang deed.
Nawala ang ngiti ni Dennis.
—Ano?
—Patay na ang notaryong ginamit ninyo bago pa ang petsa ng dokumento.
—Hindi ko alam—
—At may report na rin ang document examiner tungkol sa forged signatures.
Napaatras si Dennis.
Lumabas si Marissa mula sa hagdan.
Namamaga ang mga mata.
Nang makita ang ama, napaiyak siya.
—Pa…
Hindi siya agad nilapitan ni Ramon.
Sa unang pagkakataon, hindi siya ang naunang yumakap.
Tumingin si Dennis sa asawa.
—Ano’ng sinabi mo sa kanila?
—Wala pa.
—Ano’ng “wala pa”?
Dahan-dahang bumaba si Marissa.
May hawak siyang USB drive.
—Pero magsasalita na ako ngayon.
Nanigas si Dennis.
Lumapit si Marissa sa pulis.
—Nasa loob nito ang screenshots ng transactions. May kopya rin ako ng messages niya sa fixer na gumawa ng medical certificate at sa taong naghanda ng pekeng deed.
—Marissa!
Sumugod si Dennis patungo sa kanya.
Agad humarang ang isang pulis.
—Sir, huwag kayong lalapit.
Nagsimulang sumigaw si Dennis.
—Asawa kita! Kasabwat ka rin!
Humagulgol si Marissa.
—Oo.
Napatingin ang lahat sa kanya.
—Kasabwat ako dahil nanahimik ako.
Huminga siya nang nanginginig.
—Noong una, akala ko kukunin lang natin nang advance ang ilang pera ni Papa at ibabalik kapag nakabawi ang negosyo.
Napapikit si Ramon.
—Pero nang makita kong tinulak niya si Papa… wala akong ginawa.
Tumulo ang luha niya.
—Natatakot ako kay Dennis. Pero hindi sapat na dahilan iyon para pabayaan ko ang sarili kong ama.
Tumingin siya kay Ramon.
—Hindi ko hinihinging patawarin mo ako.
Tahimik ang matanda.
—Totoo bang alam mong pinepeke niya ang papeles?
—Noong una, hindi.
—At noong nalaman mo?
Napayuko si Marissa.
—Hindi ako umalis.
Iyon ang sagot na pinakamasakit.
Hindi nagsalita si Ramon nang ilang segundo.
Pagkatapos ay tumingin siya sa pulis.
—Gawin ninyo ang dapat gawin.
Doon tuluyang nawala ang yabang ni Dennis.
ANG PAGBAGSAK NI DENNIS
Sa sumunod na imbestigasyon, mas marami pang lumabas.
May utang si Dennis na halos ₱1.8 milyon.
Ginagamit niya ang pension ni Ramon para bayaran ang buwanang hulog ng SUV, personal loans at credit cards.
Balak niyang isangla muna ang bahay.
Kapag hindi iyon naging posible, ibebenta niya gamit ang pekeng deed.
At kapag nailipat na si Ramon sa isang murang care facility sa labas ng Metro Manila, plano niyang sabihin sa mga kapitbahay at kamag-anak na may dementia na ang matanda.
Sa ganoong paraan, kapag nagsumbong si Ramon…
walang maniniwala.
Ngunit ang sariling bibig ni Dennis ang sumira sa kanya.
Ang recording ni Gabriel, bank records, pekeng medical certificate, document examination at USB ni Marissa ang nagsara sa lahat ng butas.
Kinasuhan si Dennis.
Ang SUV na binabayaran gamit ang pera ni Ramon ay na-repossess.
Na-freeze ang ilang account.
At higit sa lahat, nabawi ni Ramon ang kontrol sa kanyang pension at bahay.
Hindi lahat ng perang nawala ay agad na naibalik.
Ngunit ang pinakamahalaga—
hindi na siya natatakot humingi ng sarili niyang pera para makabili ng pagkain.
ANG MAS MAHIRAP NA TANONG
Lumipas ang dalawang buwan.
Nakatira muli si Ramon sa kanyang sariling kuwarto.
Tinapon niya ang kutson mula sa garahe.
Hindi dahil galit siya sa kutson.
Kundi dahil ayaw na niyang may bagay sa bahay na magpapaalala sa kanya na minsang hinayaan niyang paniwalaan siyang wala siyang karapatang umiral sa sarili niyang tahanan.
Isang hapon, dumating si Marissa.
Mag-isa.
Simple ang damit.
Wala nang alahas.
Nakatayo siya sa gate nang halos sampung minuto bago siya pinapasok ng ama.
—Kumusta ka, Pa?
—Mabuti.
Tahimik.
—Hindi ako pumunta para humingi ng pera.
—Alam ko.
—Hindi rin ako pumunta para pilitin kang patawarin ako.
Napatingin si Ramon sa anak.
—Ano’ng gusto mo?
Umiyak si Marissa.
—Gusto kong sabihin na pinili kong maging duwag noong kailangan mo ako.
Napakurap si Ramon.
—Mahal kita, Pa. Pero noong kailangan kong patunayan iyon, pinrotektahan ko ang sarili ko.
Lumapit siya nang kaunti.
—Kung ayaw mo akong makita ulit, maiintindihan ko.
Mahaba ang katahimikan.
Pagkatapos ay sinabi ni Ramon:
—Hindi ganoon kadali ang patawad.
Tumango si Marissa habang umiiyak.
—Alam ko.
—At hindi ibig sabihin na anak kita, babalik tayo agad sa dati.
—Naiintindihan ko.
—Pero kung gusto mong ayusin ang sarili mo… huwag mo nang hayaan na takot ang magdikta sa tama at mali.
Doon unang napahagulgol si Marissa.
Hindi siya niyakap agad ng ama.
Ngunit bago ito umalis, sinabi ni Ramon:
—Bumalik ka sa Linggo.
Napalingon si Marissa.
—Bakit?
—Magluluto ako ng sinigang.
Maliit iyon.
Hindi pa kapatawaran.
Pero simula iyon.
ISANG TAON PAGKATAPOS
Sa ika-69 na kaarawan ni Ramon, puno muli ang bahay.
May ilang dating kasamahan niya sa BFP.
Mga kapitbahay.
Mga apo.
Nandoon din si Gabriel na lumipad mula Cebu.
At sa dulo ng mesa, tahimik na tumutulong maghain si Marissa.
Hindi pa rin perpekto ang relasyon nila.
May counseling.
May mga araw na bumabalik ang galit.
May mga tanong na mahirap sagutin.
Pero hindi nila kunwaring walang nangyari.
Pinagtrabahuhan nila ang tiwala.
Bago hipan ni Ramon ang kandila, lumapit si Gabriel.
—Pa, may regalo ako.
Inabot niya ang isang maliit na kahon.
Sa loob ay bagong smart door lock.
Napatawa si Ramon.
—Ano ito?
—Ikaw lang ang admin.
Nagtawanan ang lahat.
Kahit si Ramon.
Pagkatapos ay napansin ni Gabriel na lumuluha ang ama niya.
—Bakit?
Umiling si Ramon.
—Wala.
Tumingin siya sa paligid ng bahay.
Sa sala.
Sa hapag.
Sa mga litrato ni Lorna.
Sa pintuang minsang hindi niya kayang pasukin nang walang pahintulot.
—Masarap lang palang maramdaman ulit na nasa bahay ka.
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, hindi sa garahe natapos ang gabi ni Ramon Mendoza.
Natulog siya sa sarili niyang silid.
Sa sarili niyang kama.
Sa sarili niyang bahay.
At higit sa lahat—
nang walang takot na may taong magsasabing wala siyang karapatang manatili roon.
Minsan, ang pinakamasakit na pang-aabuso ay hindi nanggagaling sa estranghero kundi sa taong pinapasok natin mismo sa ating tahanan. Ang pagmamahal sa pamilya ay hindi lisensya para kunin ang pera, dignidad o kalayaan ng isang magulang. At ang pagiging matanda ay hindi nangangahulugang nawawala na ang karapatan nilang marinig, respetuhin at protektahan. Kapag may nakikita tayong mali, huwag piliing manahimik—dahil minsan, isang taong handang magsalita ang kailangan upang maibalik sa isang tao ang buong buhay na unti-unting inaagaw sa kanya.
