PINAGBAWALAN NIYA KAMING GUMAMIT NG ELEVATOR PARA MAGHATID NG 80 GALON NG TUBIG SA 36-PALAPAG NA GUSALI! AKALA NG BAGONG MANAGER, KAYA NIYA KAMING APIHIN—PERO KINABUKASAN, SA HARAP NG ISANG LIBONG BISITA, SIYA MISMO ANG NAGMAKAAWA SA AKIN!
“Simula ngayon, bawal nang gumamit ng elevator ang mga delivery ng tubig!”
Napatawa ako nang marinig ko iyon.
Tatlumpu’t anim na palapag ang gusali. Walumpung galon ng tubig ang inihahatid namin araw-araw.
At gusto niyang buhatin namin ang lahat sa hagdan?
Pero ang hindi alam ng mayabang na manager, kinabukasan ay may isang libong bisitang darating sa kanilang kumpanya.
At ang bagong water filtration system na ipinagmamalaki niya ay may isang napakalaking problema.
Ako si Marissa Reyes, tatlumpu’t walong taong gulang, may-ari ng isang maliit na water refilling station sa Laguna.
Dalawang taon na akong nagsusuplay ng tubig sa Montierra Holdings, isang malaking kumpanyang may opisina sa tatlumpu’t anim na palapag na gusali sa isang industrial park sa Calamba.
Noong nagsisimula pa lamang sila, halos walang gustong tumanggap ng kontrata nila.
Malayo ang lugar, mahirap ang biyahe, at kakaunti ang empleyado.
Ako ang pumayag.
Noong panahong iyon, si Grace Mendoza ang administrative manager.
Ilang beses siyang pumunta sa aming maliit na tindahan para makiusap.
“Ate Marissa, puwede bang sa katapusan pa ng susunod na buwan kami magbayad? Nagsisimula pa lang talaga ang kumpanya namin.”
Naawa ako.
Kaya kahit maliit ang kita, tinanggap ko ang kontrata.
Habang lumalaki ang kumpanya, nadagdagan ang aming mga delivery truck at tauhan. Umabot sa halos limang daan ang kanilang empleyado.
Walang araw na nahuli ang aming delivery.
Hanggang dumating si Bianca Villanueva.
Bagong administrative director.
Pinsan ng vice president.
At sa unang linggo pa lamang niya, para bang pag-aari na niya ang buong gusali.
“Hindi na puwedeng gumamit ng freight elevator ang mga delivery boy ninyo,” malamig niyang sinabi habang nakahalukipkip.
“Bakit po?” tanong ko.
“Nakakasira kayo sa imahe ng kumpanya. Pawisan ang mga tauhan ninyo. Minsan may mga bisitang sumasabay sa freight elevator.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ma’am, nakasaad sa kontrata namin na maaari naming gamitin ang freight elevator.”
Ngumisi siya.
“Nakasulat din sa kontrata na dapat kayong sumunod sa company policies.”
“Pero thirty-six floors po ito.”
“Problema ninyo na iyon.”
Huminga ako nang malalim.
“Final na po ba ang desisyon ninyo?”
“Kung ayaw ninyo, umalis kayo! Bukas naman, gagana na ang bago naming drinking water system. Hindi na namin kailangan ang mga galon ninyo.”
Tumango ako.
“Sige po.”
Humarap ako sa mga tauhan ko.
“Mga kuya, ibalik muna natin ang mga galon sa truck.”
Pero bago pa kami makaalis, biglang humarang si Bianca.
“Sandali! Saan kayo pupunta?”
“Uuwi po kami.”
“Hindi maaari! May eighty gallons pa kayong kailangang ihatid ngayon!”
“Ma’am, hindi po makatarungan ang bagong patakaran ninyo. Handa akong sundin ang termination clause ng kontrata at bayaran ang anumang nararapat na penalty.”
Bigla siyang tumawa.
“Akala mo ganoon kadali? Kapag hindi ninyo inihatid ang tubig ngayon, hindi ko babayaran ang buong buwan ninyo!”
Lumapit siya sa akin.
“At ipapakalat ko sa social media na walang kuwenta ang serbisyo ninyo. Sisiguraduhin kong wala nang kumpanyang kukuha sa inyo!”
Nanlamig ang mukha ko.
Hindi dahil natakot ako.
Kundi dahil naalala ko kung ilang beses kong tinulungan ang kumpanyang ito.
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Grace.
“Ate Marissa…” mahina niyang sagot.
“Grace, ano bang nangyayari sa kumpanya ninyo?”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos, narinig kong nanginginig ang kanyang boses.
“Pasensiya na po, Ate. Nilipat na nila ako sa maliit na branch sa Batangas.”
“Bakit?”
“Pinsan kasi ng vice president si Bianca. Gusto niyang magpakitang-gilas sa pagtitipid.”
Ikinuwento niyang pinalitan ni Bianca ang tissue sa mga comfort room ng pinakamurang klase. Nilimitahan ang paggamit ng aircon kahit napakainit. Pati papel sa opisina ay mahigpit na binibilang.
“At ngayon,” dagdag niya, “gusto niyang alisin ang lahat ng bottled water dahil nagpakabit siya ng sariling filtration system.”
Napakunot ang noo ko.
“Grace, hindi ba niya alam na dating chemical processing facility ang lugar na iyan?”
“Alam niya, Ate.”
“Kung ganoon, bakit siya nagpakabit ng ordinaryong filtration system? May lumang environmental report na nagsasabing kontaminado ang groundwater sa lugar!”
“Sinubukan ko siyang pigilan,” umiiyak na sabi ni Grace. “Pero inakusahan niya akong tumatanggap ng komisyon sa iyo.”
Napapikit ako.
Sampung minuto bago ako pumasok sa gusali, may natanggap akong mensahe mula sa isang technician na kakilala ko.
May problema raw sa bagong filtration system.
Hindi pumasa ang water samples sa laboratory testing.
May mga contaminant na lumampas sa pinapayagang antas para sa inuming tubig.
Hindi pa ito aprubadong gamitin.
At dahil sa kailangang pagsusuri at posibleng pagpapalit ng kagamitan, maaaring abutin ng ilang buwan bago ito tuluyang makapasa.
Ngunit hindi ko iyon sinabi kay Bianca.
Pagkababa ko ng telepono, nakatayo pa rin siya sa harapan ko.
“Tapos ka nang tumawag sa mga kakilala mo?” pangungutya niya.
“Wala kang magagawa. Ihatid ninyo ang tubig!”
Tinitigan ko siya.
Pagkatapos, ngumiti ako.
“Sige, Ma’am Bianca. Ihahatid namin.”
Agad akong tumawag sa aming refilling station.
“Jun, ipadala mo rito lahat ng available nating tao. May espesyal tayong delivery.”
“Bakit, Ate?”
“Magbubuhat tayo ng walumpung galon sa thirty-six floors.”
“Ano?!”
“Five times ang bayad sa lahat ng sasama. At may pahinga, pagkain, at tubig. Walang pipiliting magbuhat kung hindi kaya.”
Wala pang dalawampung minuto, dumating ang karagdagang mga tauhan.
Tinipon ko sila sa lobby.
“Makinig kayo. Bawal ang tubig sa elevator. Pero hindi bawal ang tao, tama?”
Nagtanguan sila.
“Unang grupo, umakyat sa fifth floor gamit ang elevator. Pangalawa, sa tenth floor. Pangatlo, sa fifteenth floor. Maglalagay tayo ng grupo kada limang palapag.”
Unti-unting nagliwanag ang kanilang mga mukha.
“Ang mga nasa ground floor, magdadala ng galon hanggang fifth floor. Ipapasa sa susunod na grupo. Relay system tayo!”
“Gets, Ate!” sigaw ni Jun.
Nagsimula ang operasyon.
Ang mga walang dalang galon ay sumakay sa elevator.
Ang mga may dalang tubig ay gumamit ng hagdan.
Lahat ay salitan, may pahinga, at walang kailangang magbuhat nang diretso hanggang thirty-sixth floor.
Namula sa galit si Bianca.
“Anong ginagawa ninyo?!”
Ngumiti ako.
“Sinusunod po namin ang patakaran ninyo.”
“Hindi puwede iyan!”
“Bakit po? Wala namang galon sa elevator.”
Hindi siya makasagot.
Makalipas ang ilang oras, naihatid namin ang lahat ng walumpung galon.
Pinapirma ko sa receiving staff ang delivery receipt.
Kinuhaan ko rin ng litrato ang dokumento.
Pagkatapos, iniabot ko kay Bianca ang isang sobre.
“Ano ito?”
“Formal notice of contract termination, ayon sa mga probisyon ng kontrata natin. Handa rin akong ayusin ang lahat ng nararapat na bayarin.”
Tumawa siya.
“Akala mo kawalan ka sa amin? May sarili na kaming water system!”
“Kung ganoon, congratulations po.”
Tumalikod ako.
Pero bago ako makarating sa pinto, narinig kong tumunog ang cellphone niya.
“Hello, Sir?”
Unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mukha.
“Ano pong ibig sabihin na hindi puwedeng gamitin ang filtration system?”
Napatigil ako.
“Hindi pumasa sa laboratory test?!”
Lumingon siya sa akin.
At sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata.
Ngunit hindi pa iyon ang pinakamatinding problema.
Dahil sa kabilang linya, narinig kong sumigaw ang isang lalaki:
“BIANCA! BUKAS NA ANG INVESTORS’ CONFERENCE! MAY ISANG LIBONG BISITA! KUNG HINDI GAGANA ANG WATER SYSTEM, SAAN TAYO KUKUHA NG INUMING TUBIG?!”
Biglang tumingin si Bianca sa walumpung galong katatapos lamang naming ihatid.
Pagkatapos ay tumingin siya sa sobre sa kanyang kamay.
At saka niya sinabi ang mga salitang hindi ko inaasahang maririnig mula sa kanya.
“Marissa… sandali. Hindi mo puwedeng kanselahin ang kontrata.”
Lumapit siya at hinawakan ang braso ko.
“Dahil kapag nalaman ng vice president kung bakit nawalan tayo ng supplier…”
Hindi niya natapos ang pangungusap.
Dahil sa mismong sandaling iyon, bumukas ang elevator.
At lumabas ang isang lalaking nakaitim na amerikana, hawak ang isang makapal na folder.
Pagkakita sa kanya, biglang namutla si Bianca.
“Sir Rafael…”
Tumingin ang lalaki sa akin.
Pagkatapos ay inilapag niya sa reception desk ang folder na may pulang tatak:
FAILED — NOT SAFE FOR DRINKING.
At malamig niyang tinanong si Bianca:
“Bakit may nakalagay sa report na ikaw mismo ang nag-utos na ituloy ang paggamit ng system kahit hindi pa ito pumapasa sa safety inspection?”
PART 2 — WEBSITE: ANG KATOTOHANANG HINDI NIYA KAYANG ITAGO
Natahimik ang buong lobby.
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay ng mga empleyado, mga trolley, at mga elevator.
Si Bianca, na ilang minuto lamang ang nakalipas ay nagbabanta pang sisirain ang negosyo ko, ngayon ay halos hindi makatingin sa lalaking nakatayo sa harapan niya.
Si Rafael Villanueva ang vice president ng Montierra Holdings.
At pinsan niya mismo si Bianca.
“Sir Rafael, may misunderstanding lang po,” mabilis niyang sabi.
Binuksan ni Rafael ang folder.
“Misunderstanding? Tatlong beses na nagpadala ng notice ang engineering team. May laboratory report na nagsasabing hindi ligtas inumin ang tubig mula sa bagong system.”
“Sir, inaayos na po namin—”
“Kung inaayos ninyo, bakit may email kang nagsasabing puwede nang gamitin bukas?”
Hindi sumagot si Bianca.
Tumingin si Rafael sa akin.
“Kayo po ba si Mrs. Marissa Reyes, ang supplier namin?”
“Opo.”
“Bakit po ninyo kinakansela ang kontrata?”
Bago pa ako makasagot, sumingit si Bianca.
“Sir, ayaw po nilang sumunod sa bagong company policy! Gusto nila ng special treatment!”
Hindi ako nakipagsigawan.
Kinuha ko ang cellphone ko at ipinakita ang dokumentadong bagong patakaran, delivery records, at termination notice.
“Sir, dalawang taon kaming naghahatid ng tubig dito. Walumpung galon araw-araw. Nakasaad sa kontrata na puwede naming gamitin ang freight elevator.”
“Ngayon po, ipinagbabawal na nila iyon.”
Tumingin si Rafael kay Bianca.
“Totoo ba?”
“Para po makatipid at mapanatili ang professional image ng kumpanya.”
“Professional image?”
Napailing si Rafael.
“Ang tingin mo ba sa mga taong nagtatrabaho nang marangal ay nakakahiya?”
Namula ang mukha ni Bianca.
“Sir, hindi naman po ganoon—”
“Then explain.”
Walang lumabas sa kanyang bibig.
Ipinakita ko ang pinirmahang delivery receipt.
“Na-deliver na po namin ang eighty gallons ngayon. Pero kailangan naming gumamit ng relay system sa hagdan. Nagbayad ako ng limang beses na labor rate para hindi mapinsala ang mga tauhan ko sa biglaang utos.”
Napatingin si Rafael sa mga delivery worker na nakaupo sa gilid ng lobby, nagpapahinga.
Lumapit siya sa kanila.
“Pasensiya na kayo. Hindi dapat nangyari ito.”
Nagtayuan ang mga tauhan ko.
“Okay lang po, Sir,” sabi ni Jun.
Umiling si Rafael.
“Hindi. Hindi okay ang pagtrato nang ganito sa mga taong tumutulong sa operasyon ng kumpanya.”
Pagkatapos ay bumaling siya sa akin.
“Mrs. Reyes, maaari ba tayong mag-usap sa conference room?”
Sumang-ayon ako.
Pero bago kami umakyat, tumunog ang telepono ni Rafael.
Tumawag ang event coordinator.
“Sir, confirmed na po ang nine hundred eighty-six guests bukas. May foreign investors, government representatives, at business partners.”
“Okay. Ano ang problema?”
“Sir, sinabihan po kami ng Admin na hindi na kailangan ang bottled water dahil operational na ang filtration system.”
Napapikit si Rafael.
“Hindi iyon operational.”
“Sir… paano po ang drinking stations? Paano ang conference rooms? Paano ang lunch service?”
Tahimik si Rafael nang ilang segundo.
Pagkatapos ay sumagot.
“Ayusin natin. Huwag kayong gagamit ng tubig mula sa bagong system.”
Pagkababa niya ng telepono, bumaling siya kay Bianca.
“Magkano ang ginastos mo sa installation?”
“Mga 2.4 million pesos po.”
“May approval ba ng engineering department?”
Hindi sumagot si Bianca.
“May clearance ba ng safety team?”
Tahimik pa rin siya.
“May final acceptance report?”
Nagsimulang manginig ang kanyang mga kamay.
“Sir… urgent po kasi ang cost-cutting program.”
Dahan-dahang isinara ni Rafael ang folder.
“Ang cost-cutting ay hindi lisensiya para isugal ang kalusugan ng mga tao.”
Sa conference room, ipinatawag ni Rafael ang engineering supervisor at procurement officer.
Doon lumabas ang mas nakakagulat na detalye.
Tatlong buwan na palang may babala tungkol sa filtration system.
Ang unang water test ay may nakitang mataas na antas ng ilang contaminant.
Inirekomenda ng laboratoryo ang karagdagang pagsusuri at mas angkop na treatment equipment.
Ngunit sa halip na sundin iyon, minadali ni Bianca ang installation.
Bakit?
Dahil gusto niyang maipakita sa quarterly management meeting na nakapagbawas siya ng malaking halaga sa operating expenses.
May isa pang natuklasan.
Ang kumpanyang nag-install ng filtration system ay hindi ang unang inirekomenda ng engineering team.
Pinalitan iyon ni Bianca ng mas murang contractor.
“Bakit po ito ang pinili?” tanong ni Rafael.
Nagkatinginan ang procurement officer at engineering supervisor.
Sa wakas, nagsalita ang procurement officer.
“Sir, may written instruction po mula kay Director Bianca na huwag nang ituloy ang technical evaluation ng ibang suppliers.”
“May justification?”
“Cost savings lang po ang nakalagay.”
Tumingin si Rafael sa kanyang pinsan.
“Hindi ka ba nagtanong kung bakit mas mura?”
“Sir, reputable naman po sila—”
“Pero hindi pumasa ang tubig.”
Walang nakasagot.
Hindi ko na kailangang magsalita.
Ang mga dokumento na mismo ang nagsasabi ng katotohanan.
Bandang alas-singko ng hapon, nagsimulang maghanap ng emergency water supplier ang administrative team.
Tumawag sila sa mga refilling station sa Calamba, Cabuyao, at Santa Rosa.
Pero halos lahat ay may nakatakdang deliveries na para sa susunod na araw.
May ilan na puwedeng magbigay ng sampu o dalawampung galon.
May iba namang makapagdadala lamang kinabukasan ng hapon.
Hindi sapat.
Dahil bukod sa halos limang daang empleyado, mayroon pang halos isang libong bisita sa conference.
At ang walumpung galong naihatid namin ay para lamang sa karaniwang pangangailangan ng opisina.
Hindi para sa napakalaking event.
Alas-sais na nang muling pumasok si Rafael sa conference room.
Kasama niya si Bianca.
Wala na ang dating mataray na ekspresyon ng babae.
Namumugto ang kanyang mga mata.
“Mrs. Reyes,” mahinahong sabi ni Rafael, “may posibilidad bang makapag-supply pa kayo bukas?”
Hindi ako agad sumagot.
“Sir, may iba rin po kaming regular customers. Hindi ko puwedeng basta kanselahin ang deliveries nila.”
“Naiintindihan ko.”
“At hindi rin po tama na pilitin ang mga tauhan kong magtrabaho nang lampas sa kaya nila.”
“Oo naman.”
“Kung emergency order po, kailangan ng hiwalay na kasunduan, sapat na lead time, ligtas na delivery access, at advance payment.”
Tumango si Rafael.
“Handa kaming pag-usapan lahat iyon.”
Biglang lumapit si Bianca.
“Marissa, please. Tulungan mo kami.”
Tiningnan ko siya.
“Ilang oras lang ang nakalipas, pinagbantaan mong sisirain ang negosyo ko.”
Napayuko siya.
“Sorry.”
“Sinabi mong nakakahiya sa imahe ng kumpanya ang mga tauhan kong pawisan.”
Namula ang kanyang mga mata.
“Mali ako.”
“Sinabi mong wala kaming halaga dahil delivery workers lang kami.”
Hindi na siya makatingin.
Tumahimik ako sandali.
Pagkatapos ay sinabi ko ang matagal ko nang gustong sabihin.
“Bianca, hindi nakakahiya ang pawis ng taong naghahanapbuhay. Ang nakakahiya ay ang taong may mataas na posisyon pero mababa ang tingin sa kapwa.”
Napatakip siya sa bibig.
Ngunit hindi ako naroon para gumanti.
Naroon ako para ipagtanggol ang negosyo ko at ang mga taong umaasa rito.
Kaya humarap ako kay Rafael.
“Sir, maaari akong tumulong. Pero may kondisyon.”
“Ano po iyon?”
“Una, written authorization na puwede naming gamitin ang freight elevator habang sumusunod sa safety rules.”
“Approved.”
“Pangalawa, lahat ng overdue payments ay kailangang bayaran ayon sa napagkasunduan.”
“Approved.”
“Pangatlo, emergency delivery fee, overtime compensation, at advance payment para sa karagdagang order.”
“Fair enough.”
“At panghuli, gusto ko ng nakasulat na assurance na hindi na muling hahamakin o pagbabantaan ang mga tauhan ko.”
Tumayo si Rafael.
“Ibibigay ko iyon. At sisiguraduhin kong may accountability ang mga taong lumabag.”
Paglabas ko ng gusali, agad kong tinawagan ang operations supervisor ko.
“Jun, tingnan mo kung ilang galon ang kaya nating ihanda nang hindi maaapektuhan ang regular customers.”
“Ate, may available tayong stock, pero kailangan ng dagdag na sasakyan.”
“Makipag-coordinate ka sa dalawang partner refilling stations natin. Siguraduhin mong may maayos silang water testing records at sapat na delivery capacity.”
“Opo.”
“Walang shortcut sa quality. At walang pipiliting mag-overtime.”
Nagsimula kaming magplano.
Sa tulong ng dalawang partner suppliers, nakapaglaan kami ng karagdagang drinking water para sa conference, kasama ang mga dispenser at naka-seal na bottled water para sa mga bisita.
Ang event team naman ang nag-ayos ng distribution sa mga conference hall.
Bandang alas-diyes ng gabi, nakumpirma ang final order.
Nagbayad ang Montierra Holdings ng advance ayon sa emergency supply agreement.
At sa unang pagkakataon matapos ang dalawang taon, nakatanggap ako ng opisyal na liham mula sa senior management na nagpapasalamat sa aming serbisyo.
Hindi lamang dahil sa tubig.
Kundi dahil sa aming propesyonalismo.
Kinabukasan, alas-sais pa lamang ng umaga, nasa gusali na kami.
Maayos na gumagana ang freight elevator.
May mga empleyadong nakatalaga para tumulong sa paglipat ng mga galon at dispenser.
Walang sigawan.
Walang pangmamaliit.
Walang nagbabawal sa amin dahil lamang pawisan ang mga damit namin.
Pagsapit ng alas-nuwebe, handa na ang mga drinking station.
Isa-isang dumating ang mga bisita.
May mga negosyanteng naka-amerikana, mga dayuhang investor, at mga kinatawan ng iba’t ibang organisasyon.
Walang nakapansin na muntik nang magkaroon ng malaking problema sa supply ng inuming tubig.
At iyon mismo ang gusto ko.
Hindi ko gustong mapahiya ang isang libong tao dahil sa pagkakamali ng isang manager.
Gusto ko lamang na matutong rumespeto ang mga taong may kapangyarihan.
Bandang tanghali, habang sinusuri ko ang mga delivery receipt, lumapit si Rafael.
“Mrs. Reyes, may gusto akong sabihin.”
“Opo, Sir?”
“Suspended na si Bianca habang iniimbestigahan ang procurement at safety violations.”
Hindi ako nagsalita.
“Hindi ko alam na umabot na sa ganito ang mga ginagawa niya. Pero responsibilidad din naming mga namumuno na siguraduhing hindi naaabuso ang kapangyarihan.”
Tumango ako.
“Sir, hindi naman po masama ang magtipid. Ang masama ay kapag ang pagtitipid ay ipinapasa bilang pasanin sa mga manggagawa, o kapag isinasakripisyo ang kaligtasan.”
“Exactly.”
Pagkatapos ay may inilabas siyang dokumento.
“Gusto naming i-renew ang inyong supply agreement. Pero sa pagkakataong ito, may malinaw na payment schedule, delivery access, at dispute resolution process.”
Binasa ko muna ang dokumento.
“Pag-aaralan ko po kasama ang accountant ko.”
Ngumiti si Rafael.
“Of course. Take your time.”
Makalipas ang isang linggo, nakatanggap ako ng tawag mula kay Grace.
“Ate Marissa!”
Masigla na ang boses niya.
“Bakit, Grace?”
“Binalik na po ako sa main office!”
Napangiti ako.
“Talaga?”
“Opo! Pinareview ni Sir Rafael ang mga reklamo ng employees. Nalaman nilang maraming recommendations ko ang binale-wala kahit may supporting reports.”
“Masaya ako para sa iyo.”
“Ate, salamat talaga.”
“Wala kang kailangang ipagpasalamat.”
“Meron po. Kung hindi dahil sa nangyari, baka walang nakinig sa amin.”
Napatingin ako sa mga tauhan kong abala sa paghahanda ng deliveries.
“Grace, ang mahalaga, ngayon ay may nakikinig na.”
Ilang araw pa ang lumipas, may dumating na liham mula kay Bianca.
Hindi ito mahaba.
Wala ring palusot.
Humingi siya ng tawad sa akin at sa mga tauhan ko.
Inamin niyang masyado siyang naging abala sa pagpapahanga sa kanyang mga nakatataas.
Akala niya, ang pagiging mahusay na manager ay nasusukat lamang sa laki ng perang natitipid.
Hindi niya naisip na may mga taong nasasaktan sa bawat desisyong ginagawa niya.
Hindi ko alam kung tuluyan siyang nagbago.
Hindi rin ako nagkunwaring agad kong nakalimutan ang kanyang ginawa.
Pero tinanggap ko ang kanyang paghingi ng tawad.
Dahil may pagkakaiba ang pagpapatawad at muling pagbibigay ng tiwala.
Ang una ay maaari mong ibigay.
Ang pangalawa ay kailangang paghirapan.
Pagkalipas ng isang buwan, pumirma kami ng bagong kontrata sa Montierra Holdings.
Mas malinaw ang mga kondisyon.
Mas maayos ang bayaran.
At higit sa lahat, mas ligtas at makatao ang proseso ng paghahatid.
Isang umaga, habang naghahanda kaming mag-deliver, nilapitan ako ni Jun.
“Ate, naaalala mo noong pinagbawalan tayong gumamit ng elevator?”
Napatawa ako.
“Paano ko makakalimutan?”
“Akala ko talaga noon, mawawalan tayo ng malaking customer.”
“Natakot din ako, Jun.”
“Pero bakit hindi ka nagmakaawa sa manager?”
Tiningnan ko ang aming mga sasakyan, ang mga galong nakahanay, at ang mga tauhang maagang gumising para magtrabaho.
“Dahil, Jun, puwede tayong makiusap para sa trabaho. Pero hindi natin kailangang magmakaawa para lang respetuhin tayo.”
Ngumiti siya.
Pagkatapos ay binuhat niya ang isang galon.
“Ate, ready na ang delivery.”
Tumango ako.
“Tara. May mga taong naghihintay ng tubig.”
At habang umaandar ang aming truck papunta sa gusaling minsang naging dahilan ng aming pag-aalala, napagtanto ko ang isang bagay.
Dalawang taon akong nagsikap para mapanatili ang isang malaking kliyente.
Pero isang araw lamang ang kinailangan para maintindihan kong hindi dapat nakasalalay ang dignidad ng isang tao sa laki ng kontratang hawak niya.
Hindi kami may-ari ng tatlumpu’t anim na palapag na gusali.
Hindi kami nakaupo sa mamahaling opisina.
Hindi kami nagsusuot ng mamahaling amerikana.
Pero ang aming trabaho ay marangal.
At iyon ay sapat na dahilan para itaas namin ang aming mga ulo.
MENSAHE NG KUWENTO
Huwag kailanman maliitin ang taong kumikita sa pamamagitan ng marangal na trabaho. Ang delivery rider, janitor, driver, construction worker, tindero, at ordinaryong empleyado ay hindi mas mababa kaysa sa taong nakaupo sa mataas na posisyon.
Ang tunay na lider ay hindi iyong maraming kayang utusan, kundi iyong marunong makinig, umunawa, at gumalang.
At tandaan: Ang pera ay maaaring bumili ng serbisyo, pero hindi nito binibili ang dignidad ng tao. Ang respeto ay hindi pabor na ibinibigay ng makapangyarihan—karapatan ito ng bawat isa.
Minsan, ang taong minamaliit mo ngayon ang siya ring taong kakailanganin mo bukas.
