Akala Ko Nabaliw Na ang Childhood Best Friend Ko Nang Sumigaw Siyang Hinding-Hindi Niya Ako Pakakasalan, Kaya Isinumbong Ko Siya sa Nanay Niya—Pero Sa Gitna ng Basketball Game, Isang Pangalan ang Nagpabago sa Lahat ng Akala Ko Tungkol sa Kanya
“KAHIT MAMATAY AKO, HINDING-HINDI KITA PAKAKASALAN, MIKA!”
Iyan ang isinigaw ng childhood best friend kong si Adrian Villanueva sa harap ng buong klase.
Napatingin sa amin ang lahat. Pati ang adviser namin sa kabilang silid, napalabas.
Ako naman, ilang segundo lang na natulala bago inilabas ang cellphone ko.
Tinawagan ko ang nanay niya.
“Tita, mukhang may problema po si Adrian. Grade 12 pa lang kami, pero kasal na ang iniisip niya. Baka po may nililigawan na!”
Kinagabihan, rinig hanggang bahay namin ang pagmamakaawa niya.
“MA! WALA AKONG GIRLFRIEND! MANIWALA KA NAMAN!”
Habang ako?
Tahimik na nagsasagot ng Math assignment.
Excuse me. May college entrance exams pa kaming paghahandaan. Bakit kasal agad ang problema niya?
Ako si Mikaela Santos, labingwalong taong gulang, Grade 12 student sa isang private school sa Quezon City.
At ang pinakamalaking problema sa buhay ko ngayon ay hindi ang Calculus, hindi ang research defense, at lalong hindi ang college applications.
Kundi ang childhood best friend kong si Adrian.
Magkakilala na kami bago pa kami matutong maglakad.
Best friends ang mga nanay namin mula high school. Magkapitbahay rin ang pamilya namin, kaya halos sabay kaming lumaki.
Ayon kay Mama, noong ipinagbubuntis pa lang kami, minsan nang nagbiro si Tita Lorna.
“Kapag babae ang anak mo at lalaki ang akin, gawin na nating mag-asawa!”
Pero mabilis na sumagot si Mama.
“Ayoko! Paano kung pangit ang anak mo paglaki? Kawawa naman ang prinsesa ko!”
Hindi nagpatinag si Tita.
“Edi ipapaayos ko ang mukha niya! May plastic surgery naman!”
Simula noon, naging paboritong biro ng dalawang pamilya ang kasal namin.
Pero para sa akin, kapatid lang ang tingin ko kay Adrian.
Noong bata kami, sobrang uto-uto niya.
Tatlong buwan siyang mas matanda sa akin, pero napaniwala ko siyang ako ang ate.
“Ate Mika, hintayin mo ako!”
“Ate Mika, bili mo ako ng ice cream!”
“Ate Mika, huwag mo akong iwan!”
Kahit saan ako pumunta, nakasunod siya.
Minsan, tinanong siya ni Mama kung bakit lagi niya akong sinusundan.
Sumagot siya nang buong seryoso.
“Kasi po, kapag nawala si Mika, sino na ang mag-aalaga sa akin?”
Halos maiyak sa katatawa ang mga nanay namin.
Pero noong sampung taong gulang kami, natutunan niyang magbilang ng buwan.
At doon niya natuklasang mas matanda pala siya.
“Mikaela Santos! Niloko mo ako!”
Mula noon, hindi na niya ako tinawag na ate.
Sa halip, buong pangalan ko na ang lagi niyang sinisigaw.
Akala ko normal lang iyon.
Hanggang nitong mga nakaraang araw.
Nagsimula ang lahat noong Lunes.
Nahulog ko ang notebook niya sa sahig habang kumukuha ng libro.
“Oops. Sorry.”
Pinulot ko iyon at pinagpag.
Pero bigla siyang tumayo.
“Mikaela! Hindi na ako magiging sunud-sunuran mong aso!”
Napakurap ako.
“Ha?”
“Hindi mo na ako maloloko sa maliliit mong kabaitan!”
Inabot ko ang notebook niya.
“Adrian, okay ka lang? Baka kulang ka sa tulog.”
Tinabig niya ang kamay ko.
“Napakasama mong babae!”
Pagkatapos, lumabas siya ng classroom.
Naiwan akong nakatingin sa pinto.
Napaisip ako kung may nasabi ba akong masama.
Pero wala akong maalala.
Kinabukasan, mas lumala pa.
Habang kumakain kami sa cafeteria, inilapag ko sa harap niya ang paborito niyang siomai rice.
Bigla siyang tumawa nang mapait.
“Akala mo mabibili mo ulit ang puso ko sa pagkain?”
Napatingin ako sa siomai.
“Libre lang ‘yan. Mali ang order ni Ate sa counter.”
“Hindi na ako magpapakatanga sa iyo!”
Tumayo siya at umalis.
Tinawag ko siya.
“Hoy! Bayaran mo muna ang iced tea mo!”
Hindi siya lumingon.
Kaya kinuwento ko kay best friend kong si Bea ang nangyari.
“Mika, baka may gusto sa iyo si Adrian,” sabi niya.
Halos mabulunan ako.
“Si Adrian? Iyong batang umiyak dahil kinain ko ang huling hotdog niya?”
“Matagal na kayong magkasama. Malay mo.”
Umiling ako.
“Hindi. Baka nasobrahan lang siya sa romantic dramas.”
Pero nang sumunod na araw, sumigaw siyang hindi niya ako pakakasalan kahit kailan, doon na ako nagdesisyong isumbong siya sa nanay niya.
At sa wakas, tumahimik siya.
O iyon ang akala ko.
Biyernes nang magkaroon ng interclass basketball championship.
Hindi sana ako manonood.
Mas gusto kong mag-review sa library kaysa makipagsiksikan sa gym.
Pero sobrang ingay ng buong campus.
Kaya bumaba ako para magpalipas ng oras.
Pagdating ko, puno ang bleachers.
May mga estudyanteng may dalang banner. May sumisigaw ng pangalan ng players. May mga nagvi-video para sa social media.
Umupo ako sa pinakadulong bahagi, malapit sa electric fan.
Binuksan ko ang cellphone ko at nanood ng videos ng mga kuting.
Biglang sumabog ang sigawan.
“ADRIAN! ADRIAN! ADRIAN!”
Napatingala ako.
Nasa gitna ng court si Adrian, suot ang jersey number 10.
Pawis na pawis siya, pero aminado akong magaling talaga siyang mag-basketball.
Mabilis siyang nag-dribble, umiwas sa dalawang defender, at tumalon para mag-shoot.
Pumasok ang bola.
Nagtilian ang mga babae.
At sa hindi ko inaasahan, tumingin siya sa direksyon ko.
Sa isang segundo, lumiwanag ang mga mata niya.
Parang batang nakakita ng paborito niyang laruan.
Pero agad ding nawala ang ngiti niya.
Sumimangot siya at tumalikod.
Napakunot-noo ako.
“Ano na naman ang problema ng lalaking iyon?”
Maya-maya, lumapit si Bea sa akin.
“Mika, may tsismis!”
“Ano?”
“May nag-confess daw kay Adrian kahapon.”
“So?”
“Si Trisha Mendoza!”
Napatingin ako sa kabilang bleachers.
Si Trisha ang isa sa pinakamagandang babae sa batch namin. Student council officer, honor student, at laging kasama sa school events.
Hawak niya ngayon ang malaking banner na may nakasulat:
GO, ADRIAN! I’M PROUD OF YOU!
“Bagay sila,” sabi ko.
Pero kakaiba ang naging reaksyon ni Bea.
“Mika, hindi mo ba talaga napapansin?”
“Ang alin?”
Hindi siya nakasagot.
Dahil biglang tumunog ang buzzer.
Nanalo ang team ni Adrian.
Nagkagulo ang mga estudyante sa tuwa.
Tumayo ako para bumalik sa classroom, pero may biglang humarang sa daanan.
Si Adrian.
Habol niya ang hininga.
Basa ang buhok niya sa pawis.
At seryoso siyang nakatingin sa akin.
“Mika, may kailangan tayong pag-usapan.”
“Kung tungkol na naman sa kasal, ayoko. May quiz tayo sa Monday.”
Napapikit siya.
“Hindi ka talaga nagbabago.”
“Ano bang problema mo?”
Bago siya makasagot, lumapit si Trisha dala ang isang bote ng tubig.
“Adrian! Congratulations!”
Ngumiti ito at iniabot ang tubig.
Pero hindi iyon kinuha ni Adrian.
Sa halip, mas lumapit siya sa akin.
“Mika, may tanong ako.”
“Ano?”
Huminga siya nang malalim.
“Kung sabihin kong may naaalala akong nangyari sa atin na hindi mo pa nararanasan… maniniwala ka ba?”
Natawa ako.
“Anong klaseng tanong ‘yan?”
Hindi siya natawa.
“Mika, sa panaginip ko, ikinasal tayo.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“At pagkatapos ng pitong taon, ikaw ang humingi ng divorce.”
Napahinto ako.
Pero hindi pa siya tapos.
“Alam mo kung bakit ayaw na kitang pakasalan?”
Tahimik ang paligid sa pandinig ko.
Tumingin siya diretso sa mga mata ko.
“Dahil sa panaginip na iyon, namatay ako habang hinihintay kang bumalik.”
At bago pa ako makapagsalita, may malamig na boses na narinig sa likuran namin.
“Adrian…”
Paglingon namin, nakita ko si Trisha.
Wala na ang ngiti niya.
Nanginginig ang kamay niyang may hawak na tubig.
At ang sumunod niyang sinabi ang lalong nagpalamig sa buong katawan ko.
“Bakit mo ikinukuwento kay Mika ang nangyari sa nakaraang buhay natin?”
PART 2 — BUONG KUWENTO SA WEBSITE
Hindi ako agad nakapagsalita.
Nakatitig lang ako kay Trisha, pagkatapos kay Adrian.
Nakaraang buhay?
Divorce?
Pagkamatay?
Ano ito, bagong project sa Creative Writing?
“Sandali,” sabi ko. “May hidden camera ba rito?”
Pero walang tumawa.
Namumutla si Adrian habang si Trisha naman ay tila nagsisisi sa sinabi niya.
“Trisha,” mahina niyang sabi. “Ano ang ibig mong sabihin?”
Hindi sumagot ang dalaga.
Sa halip, hinawakan niya ang braso ni Adrian.
“Hindi tayo dapat mag-usap dito.”
Tinanggal ni Adrian ang kamay niya.
“Paano mo nalaman ang tungkol sa panaginip ko?”
Nakita kong namasa ang mga mata ni Trisha.
“Dahil napanaginipan ko rin.”
Dinala kami ni Adrian sa bakanteng classroom sa ikatlong palapag.
Umupo ako sa harap nila, habang silang dalawa ay nakatayo na parang mga kriminal na naghihintay ng hatol.
“Sige,” sabi ko. “Ipaliwanag ninyo bago ko kayo dalhin sa guidance office.”
Huminga nang malalim si Adrian.
“Tatlong linggo na akong nananaginip ng iisang kuwento.”
Sa panaginip niya, pareho kaming lumaki, nag-aral, at kalaunan ay nagpakasal.
Ako raw ang naging asawa niya.
Pero hindi naging masaya ang pagsasama namin.
Ayon sa kanya, naging matagumpay akong architect at madalas bumiyahe para sa trabaho.
Siya naman ay naging engineer na nagtayo ng sariling construction company.
Habang lumilipas ang mga taon, palagi raw kaming nag-aaway.
“Sinabi mong hindi mo ako minahal,” mahina niyang dagdag.
Napakunot-noo ako.
“Hindi ko pa nga alam kung gusto kitang maging boyfriend!”
“Alam ko.”
“E bakit galit na galit ka sa akin?”
Napayuko siya.
“Dahil sa panaginip, iniwan mo ako sa araw ng anniversary natin. Nagkaroon ako ng aksidente noong gabing hinabol kita.”
Tahimik akong napatingin sa kanya.
Hindi ko alam kung matatawa ako o maaawa.
“Adrian, panaginip lang iyon.”
“Pero sobrang totoo, Mika. Naaalala ko pati amoy ng ospital. Pati tunog ng monitor.”
Pagkatapos, humarap siya kay Trisha.
“Pero paano mo nalaman?”
Dahan-dahang umupo si Trisha.
“Dahil may napanaginipan din akong buhay kung saan magkakilala tayong tatlo.”
Ikinuwento niyang sa panaginip niya, naging katrabaho siya ni Adrian.
Siya raw ang taong nakikinig sa mga problema nito sa asawa.
Unti-unti silang naging malapit.
At nang mamatay si Adrian, siya raw ang nag-asikaso sa ilang naiwan nitong dokumento.
“Akala ko ako lang ang may ganoong panaginip,” sabi niya. “Hanggang marinig kong sumigaw ka kay Mika noong isang araw.”
Tumayo ako.
“Okay. Pareho kayong may kakaibang panaginip. Pero bakit parang ako ang kontrabida?”
Walang sumagot.
“Hindi pa tayo nakakapag-college, pero hinusgahan ninyo na ako bilang masamang asawa?”
Napatingin si Adrian sa akin.
“Mika—”
“Hindi. Makinig ka muna.”
Naramdaman kong umiinit ang mukha ko.
“Labingwalong taon tayong magkaibigan. Kapag may sakit ka, ako ang nagdadala ng notes mo. Kapag nag-aaway kayo ng papa mo, sa bahay namin ka pumupunta. Noong bumagsak ka sa Math, tatlong gabi kitang tinuruan.”
Napakagat siya sa labi.
“At ngayon, dahil sa isang panaginip, tinatawag mo akong masamang babae?”
Tumahimik ang classroom.
“Hindi ako ang babaeng nasa panaginip mo, Adrian.”
Kinuha ko ang bag ko.
“At kahit maging totoo pa iyon, wala kang karapatang parusahan ako ngayon sa isang bagay na hindi ko ginawa.”
Lumabas ako nang hindi lumilingon.
Kinagabihan, hindi ako makapag-concentrate.
Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi ni Adrian.
Namatay raw siya habang hinihintay akong bumalik.
Hindi ako naniniwala sa past lives.
Pero may isang bagay akong hindi maikaila.
Takot na takot siya.
Hindi galit ang nakita ko sa mga mata niya noong huli kaming nag-usap.
Takot.
Parang may isang bagay siyang gustong takasan, pero hindi niya alam kung paano.
Maya-maya, kumatok si Mama.
“Anak, nag-away ba kayo ni Adrian?”
Umiling ako.
“Hindi po.”
“E bakit nagpunta rito kanina at iniwan ang paborito mong ensaymada?”
Napatingin ako sa mesa.
May maliit na paper bag.
Sa loob, may ensaymada at isang sulat.
Sorry, Mika.
Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang lahat.
Pero natatakot akong mawala ka.
Matagal kong tinitigan ang sulat.
Pagkatapos, tinupi ko iyon at itinago sa drawer.
Lunes ng umaga, hindi pumasok si Adrian.
Ayon sa adviser namin, nilagnat siya.
Hindi ko sana papansinin.
Pero nang mag-lunch break, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Tita Lorna.
Mika, anak, puwede ka bang dumaan mamaya? Ayaw kumain ni Adrian.
Napabuntong-hininga ako.
Kahit nakakainis siya, hindi ko kayang pabayaan ang taong kasabay kong lumaki.
Pagkatapos ng klase, dumiretso ako sa bahay nila.
Nasa kama si Adrian, may kumot hanggang dibdib.
Pagkakita sa akin, bigla siyang umupo.
“Mika?”
“Inutusan lang ako ni Tita.”
Inilapag ko ang lugaw sa mesa.
“Kumain ka.”
Tumingin siya sa mangkok, pagkatapos sa akin.
“Galit ka pa rin?”
“Oo.”
“Sorry.”
“Hindi sapat ang sorry.”
Tumango siya.
“Alam ko.”
Umupo ako sa silya.
“May gusto akong malaman. Bakit ngayon lang nagsimula ang mga panaginip mo?”
Matagal siyang natahimik.
“Tatlong linggo na ang nakaraan, nagkaroon ako ng aksidente sa basketball practice. Nadulas ako at tumama ang ulo ko sa sahig.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Hindi naman malala. Dinala ako sa clinic at nagpatingin din kami sa doktor. Pero kinagabihan, nagsimula ang panaginip.”
Napahawak ako sa noo.
“Adrian, baka may kinalaman iyon sa pagkakatama ng ulo mo. Sinabi mo ba sa doktor ang mga panaginip?”
Umiling siya.
“Akala ko mawawala rin.”
“Sabihin mo kay Tita. Kailangan mong magpatingin ulit.”
Tahimik siyang tumango.
Pagkatapos, mahina siyang nagsalita.
“May hindi pa ako nasasabi.”
“Ano na naman?”
“Sa panaginip, hindi ikaw ang dahilan kung bakit namatay ako.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pero sinabi mong—”
“Alam ko. Mali ako.”
Napapikit siya.
“Noong una, iyon ang akala ko. Pero habang paulit-ulit ang panaginip, mas marami akong naaalala.”
Sa kuwento niya, hindi raw kami naghiwalay dahil wala akong pagmamahal.
Nagkaroon kami ng malaking problema sa negosyo.
May partner siyang gumamit ng peke at mapanlinlang na dokumento para makakuha ng pera mula sa mga kliyente.
Nang matuklasan ko iyon, pinilit ko siyang magsampa ng reklamo.
Pero tumanggi siya.
Kaibigan daw niya ang taong sangkot.
Doon nagsimula ang mga away.
“Ako ang hindi nakinig,” sabi ni Adrian.
Napansin kong nanginginig ang boses niya.
“Sa panaginip, sinabi mong aalis ka muna dahil hindi mo na kayang panoorin akong sirain ang sarili ko.”
Hindi ako umimik.
“Hinabol kita noong gabing iyon. Umuulan. Galit ako, pagod, at hindi nag-iingat sa pagmamaneho.”
Napayuko siya.
“Hindi ikaw ang pumatay sa akin, Mika. Ako ang gumawa ng mga desisyong humantong sa aksidente.”
Matagal kaming natahimik.
Pagkatapos, tinanong ko siya.
“Kung ganoon, bakit mo ako tinawag na masamang babae?”
Tumulo ang luha niya.
“Dahil mas madaling sisihin ka kaysa tanggapin na ako ang may kasalanan.”
Hindi ko inaasahang maririnig iyon mula sa kanya.
Si Adrian, na laging may dahilan sa bawat pagkakamali.
Si Adrian, na kahit noong bata kami ay ayaw umaming siya ang nakabasag ng paso ni Mama.
Ngayon, umiiyak sa harap ko.
“Natakot ako,” bulong niya. “Akala ko kapag itinulak kita palayo, hindi na mangyayari ang lahat.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero mas natakot ako nang makita kong kaya mo pala talagang lumayo.”
Kinabukasan, may isa pang nangyari.
Hinintay ako ni Trisha sa labas ng library.
“Mika, puwede ba tayong mag-usap?”
Gusto ko sanang tumanggi.
Pero pumayag ako.
Umupo kami sa isang bakanteng mesa.
“May kailangan akong aminin,” sabi niya.
Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang confident na student council officer.
Mukha siyang kinakabahan.
“Totoo na nanaginip ako tungkol sa inyong dalawa. Pero may mga bagay akong sinabi kay Adrian na hindi ko sigurado.”
“Ano?”
“Sinabi kong nakita kitang masaya pagkatapos ng pagkamatay niya.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Bakit?”
Napaluha siya.
“Dahil gusto ko siyang lumayo sa iyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“May gusto ako kay Adrian, Mika. Matagal na. At sa panaginip, kahit ako ang laging nasa tabi niya, ikaw pa rin ang hinahanap niya.”
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
“Nainggit ako. Kaya nang malaman kong galit siya sa iyo dahil sa mga panaginip, hindi ko agad itinama ang mga sinabi niya.”
“Trisha, hindi mo kailangang sirain ang pagkakaibigan namin para mapansin ka niya.”
Tumango siya habang umiiyak.
“Alam ko. At mali ako.”
Ipinakita niya ang isang mensaheng ipinadala na niya kay Adrian.
Humihingi siya ng tawad at inaaming hindi niya alam kung totoo ang lahat ng nakita nila.
“Hindi ko inaasahang patatawarin mo ako,” sabi niya.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi pa kita kayang patawarin ngayon. Pero salamat sa pag-amin.”
Tumango siya.
At sa unang pagkakataon, wala nang paligsahan sa pagitan namin.
Dalawang dalaga lang kaming natututo kung paano harapin ang sarili naming pagkakamali.
Lumipas ang dalawang linggo.
Nagpatingin muli si Adrian sa doktor kasama ang kanyang mga magulang. Sinuri ang kanyang kalagayan pagkatapos ng pagkakatama ng ulo at pinayuhang bantayan ang mga sintomas at mag-follow-up kung kinakailangan.
Hindi namin nalaman kung bakit napakalinaw ng mga panaginip nila ni Trisha.
Pero unti-unting humupa ang mga iyon.
At mas mahalaga, tumigil na si Adrian sa pagtrato sa akin na para bang may kasalanan akong hindi ko ginawa.
Isang hapon, pagkatapos ng review class, nakita ko siyang naghihintay sa school gate.
May hawak siyang dalawang taho.
Inabot niya ang isa sa akin.
“Peace offering.”
Kinuha ko iyon.
“Bakit walang extra arnibal?”
Napangiti siya.
“Alam kong sasabihin mo iyan.”
Naglakad kami pauwi, tulad ng ginagawa namin noong elementary.
Maya-maya, nagsalita siya.
“Mika, tungkol sa sinabi kong hindi kita pakakasalan…”
Napahinto ako.
“Adrian Villanueva, kung magsisimula ka na naman—”
“Hindi!” mabilis niyang sabi.
Napakamot siya sa ulo.
“Gusto ko lang sabihin na hindi ko alam kung sino ang mapapangasawa ko balang araw.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero ayokong hayaan ang isang panaginip na magdesisyon kung sino ang dapat kong mahalin o pagkatiwalaan.”
Napangiti ako.
“Good. Sa wakas, gumagana na ulit ang utak mo.”
Tumawa siya.
Pagkatapos, mahina niyang tinanong:
“Puwede ba kitang ligawan pagkatapos ng graduation?”
Muntik kong maibuga ang taho.
“HA?!”
Namula siya.
“Hindi ngayon! Pagkatapos ng graduation nga!”
Tinitigan ko siya.
Sa labingwalong taon naming magkasama, ngayon ko lang napansing may kakaiba sa paraan ng pagtingin niya sa akin.
Hindi na tulad ng batang laging humihila sa damit ko.
Hindi rin tulad ng lalaking galit na galit dahil sa isang panaginip.
Kundi tulad ng isang taong handang maghintay.
“Adrian,” sabi ko, “unahin muna natin ang entrance exams.”
Tumango siya.
“Oo naman.”
“At bawal mo akong tawaging masamang babae.”
“Never again.”
“At kapag nanaginip ka na naman ng kasal, huwag mo akong sisigawan.”
Tumawa siya.
“Promise.”
Nagpatuloy kaming maglakad.
Pagdating sa tapat ng bahay namin, bigla niyang sinabi:
“By the way, Mika…”
“Ano?”
“Mas matanda pa rin ako sa iyo ng tatlong buwan.”
Ngumisi ako.
“Okay, baby brother.”
“MIKAELA SANTOS!”
Napahalakhak ako.
Sa kabilang bahay, lumabas si Tita Lorna.
“ADRIAN! BAKIT MO NA NAMAN SINISIGAWAN SI MIKA?”
Namutla siya.
“MA! HINDI AKO GALIT!”
Ngumiti ako nang matamis.
“Tita, baka po naiisip na naman niya ang kasal!”
“MIKA!”
At muli, umalingawngaw sa buong street ang sigaw ng childhood best friend ko.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na galit ang narinig ko.
Kundi ang pamilyar na boses ng batang minsang nangakong hindi niya ako iiwan.
MAKALIPAS ANG APAT NA TAON
Graduation day namin sa kolehiyo.
Sa labas ng auditorium, may lalaking naghihintay sa akin na may hawak na bouquet ng sunflower.
Si Adrian.
Pareho naming natupad ang mga pangarap namin. Naging civil engineering graduate siya, at ako naman ay nagtapos ng architecture.
Dalawang taon na rin kaming magkasintahan.
Walang grand proposal.
Walang biglaang pangako ng kasal.
Walang takot sa mga panaginip.
Mayroon lang dalawang taong araw-araw na pinipiling maging tapat sa isa’t isa.
Inabot niya ang bulaklak.
“Congratulations, Architect Mika.”
Ngumiti ako.
“Congratulations din, Engineer Adrian.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Mika, may tanong ako.”
“Ano?”
“Naalala mo noong sinabi kong hinding-hindi kita pakakasalan?”
Napatawa ako.
“Paano ko makakalimutan? Narinig iyon ng buong floor!”
Ngumiti siya.
“Pwede ko bang bawiin?”
Tinitigan ko siya sandali.
Pagkatapos, marahan kong pinisil ang kamay niya.
“Pwede. Pero hindi pa ngayon.”
“Bakit?”
“Mag-ipon muna tayo.”
Napahalakhak siya.
At sa pagkakataong iyon, hindi na niya kailangang habulin ang sinuman.
Dahil magkatabi na kaming naglalakad, pareho ang direksyon, at pareho ang pangarap.
MENSAHE NG KUWENTO
Hindi natin dapat parusahan ang isang tao dahil sa takot natin sa maaaring mangyari bukas. Ang pagmamahal ay hindi nasusukat sa pangako ng habang-buhay, kundi sa respeto, katapatan, at pagpiling ayusin ang mga pagkakamali ngayon.
Minsan, ang pinakamagandang love story ay hindi iyong walang away o takot. Ito ang kuwento ng dalawang taong natutong makinig, magpatawad, at lumago nang magkasama.
Dahil ang tunay na pag-ibig ay hindi nakasulat sa nakaraan at hindi rin garantisado ng kapalaran. Binubuo ito ng dalawang taong malayang pumipili sa isa’t isa, araw-araw.
