Ninakaw Niya ang Mukha Kong Hinahangaan ng Buong Campus—Hindi Niya Alam na Kasama sa Kagandahan Ko ang Pamilyang Ginawang Kulungan ang Katawan Ko, at Doon Nagsimula ang Kanyang Bangungot
Sa loob ng isang gabi, nawala sa akin ang mukha na kinaiinggitan ng buong University of the Philippines.
Pero sa halip na matakot, napaiyak ako sa tuwa.
Dahil ang babaeng nagnakaw ng mukha ko ay walang kaalam-alam na ang “perpektong katawan” na ipinagmamalaki niya ngayon ay isang kulungang itinayo ng sarili kong mga magulang.
Ako si Alessandra Villareal, dalawampu’t isang taong gulang, at tinatawag na “campus goddess” ng UP Diliman.
Maputi ang balat, maliit ang mukha, makitid ang baywang, mahahabang binti. Isang litrato ko lang na kuha nang palihim sa campus ay puwedeng umabot sa libo-libong shares.
Samantalang si Mara Domingo, kaklase ko, ay palaging tampulan ng biro dahil halos isang daang kilo ang timbang niya.
Hindi kami magkaibigan.
Kaya nang magising ako isang umaga at makita sa salamin ang bilugang mukha ni Mara, halos mawalan ako ng hininga.
Bago pa ako makasigaw, nag-vibrate ang cellphone.
May mensahe mula sa account ko.
【Hindi ba’t mukha lang naman ang puhunan mo?】
【Permanenteng palitan ito. Sa akin na ang mukha mo, pamilya mo, si Gabriel, at ang buhay na para sa ’yo.】
【Ikaw naman, mabulok ka sa katawan kong kinamumuhian ng lahat.】
Kasunod noon ay isang selfie.
Suot niya ang sutla kong pantulog, nakahiga sa kama ko sa bahay namin sa Forbes Park, nakangiti gamit ang mukha kong dating akin.
Tinitigan ko ang larawan.
At saka ako tumawa.
Hindi niya alam.
Hindi regalo ang ganda ko.
Presyo iyon.
Noong limang taong gulang ako, nakatimbang na sa gramo ang bawat kinakain ko. Noong dose, nagsimula ang whitening treatments. Noong kinse, pinasailalim ako sa cosmetic procedure para lumiit ang panga ko. Noong disiotso, pinilit akong magpa-liposuction kahit normal ang timbang ko.
At para mapanatili ang baywang na ipinagmamalaki ng mga tao online, may isa pang operasyong hindi ko kailanman pinili.
Sa bahay namin, hindi ako anak.
Investment ako.
Isang magandang mukha na kailangang ipakasal sa pamilyang kasingyaman namin.
Kaya nang makita ko ang katawan ni Mara sa salamin—malaki, mabigat, may stretch marks—hindi ako nasuka.
Itinaas ko ang damit ko at napahagulgol.
Buong-buo ang katawan niya.
Pantay ang tadyang.
Malakas ang paghinga.
Walang kirot sa tagiliran kapag humihinga nang malalim.
At higit sa lahat, gutom ako.
Totoong gutom.
May kumatok sa pinto.
“Mara? Gising ka na ba?”
Pumasok ang isang babaeng naka-daster, may dalang mainit na pandesal, itlog, at taho.
Nang makita niya akong umiiyak, halos mabitiwan niya ang tray.
“Anak, masama ba pakiramdam mo? Tara, ospital tayo.”
Mali ang suot niyang tsinelas sa pagmamadali.
Umupo siya sa tabi ko at hinawakan ang noo ko.
Napatitig ako sa kaniya.
Noong minsang nilagnat ako nang halos apatnapung grado, pinatawag lang ng nanay ko ang private nurse dahil may charity gala ako kinabukasan.
Pero ang nanay ni Mara, luha lang ng anak niya, handa nang tumakbo sa ospital.
Dahan-dahan kong hinawakan ang kamay niya.
“Ma… okay lang ako.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Ang tagal mo nang hindi ako tinatawag na Ma.”
Pinunasan niya ang luha at itinulak sa akin ang plato.
“Huwag mong pansinin ang sinasabi ng mga tao online. Para sa akin, maganda ka. At saka… anak kita.”
Parang may bumangga sa dibdib ko.
Kinuha ko ang pandesal at kinagat nang malaki.
Dalawampu’t isang taon.
Unang beses kong kumain ng almusal nang walang nagtatanong kung ilang calories iyon.
Kinahapunan, nagpa-checkup ako sa Quezon City.
Sinabi ng doktor na mataas ang timbang ko at may insulin resistance, na pinalala ng maling paggamit ng slimming pills at hormonal supplements.
“Hindi mo kailangang magutom,” sabi niya. “Ibabalik muna natin ang kalusugan mo.”
Nag-hire ako ng nutritionist at nag-enroll sa gym.
Hindi para pumayat agad.
Para maging malusog.
Ang nanay ni Mara ang namili ng sariwang isda, gulay at prutas. Ang tatay niyang si Mang Ben naman ay bumili ng secondhand treadmill at binuhat iyon hanggang ikalimang palapag.
“Dahan-dahan lang, anak,” sabi niya. “Kahit pumayat ka o hindi, ang importante, malakas ka.”
Sa unang pagkakataon, may nagsabi sa akin na hindi kailangang maging maganda para maging karapat-dapat mahalin.
Lumipas ang dalawang buwan.
Hindi ako naging payat na modelo. Pero bumaba ang pamamaga ng mukha ko, gumanda ang kutis, naging mas magaan ang kilos ko, at hindi na ako hingal sa hagdan.
Dumating ang unang araw ng semestre.
Habang papasok ako sa campus, narinig ko ang isang pamilyar na boses.
“Alessandra?”
Pagharap ko, naroon si Gabriel de Vera—ang lalaking ipinangakong mapapangasawa ko mula pagkabata.
Katabi niya ang babaeng nasa dati kong katawan.
Nakakapit siya sa braso ni Gabriel, nakangiti gamit ang mukha ko.
Pero nang makita niya ako, kumupas ang ngiti niya.
Dahil sa likod ni Gabriel ay nakatayo ang nanay ko.
At sa kamay nito ay hawak ang isang makapal na medical folder.
Tumingin siya sa “akin,” malamig ang mga mata.
“Anong ibig mong sabihin,” sabi ng nanay ko, “na hindi mo alam kung bakit kailangan mong sumailalim sa operasyon bukas?”
PARTE2
Namula ang mukha ni Mara—o mas tama, namula ang mukha kong suot niya.
“Operation?” ulit niya.
“Alessandra,” sabi ng nanay ko, “may fitting ka sa BGC ngayong hapon, skin treatment mamayang gabi, at bukas ang procedure. Hindi puwedeng umatras.”
Nakapitan ni Mara ang braso ni Gabriel.
“Pero wala naman akong problema.”
Malamig na ngumiti ang nanay ko.
“Hindi ikaw ang magdedesisyon kung may problema ka.”
Iyon mismo ang linyang narinig ko noong umiyak ako bago ang procedures, noong sinabi kong hindi ko na kayang tumakbo nang gutom, at noong nakiusap akong huwag na nilang galawin ang katawan ko.
Hindi ako natuwa sa takot ni Mara.
Pero pinili niyang nakawin ang buhay na hindi niya nauunawaan.
Lumapit si Gabriel.
“Mara, okay ka lang?”
Bago ako makasagot, biglang sinabi ng babaeng nasa katawan ko, “Huwag mo siyang pansinin. Obsessed lang ’yan sa akin.”
Ngumiti siya gaya ko.
Pero hindi niya alam ang isang bagay: kapag dalawang beses na pumipitik ang hintuturo ng nanay ko sa hawak nitong folder, ubos na ang pasensya nito.
“At bakit,” tanong ng nanay ko, “tatlong araw ka nang kumakain ng kanin sa gabi?”
Napatigil si Mara.
“Ha?”
“Dalawang beses kang humingi ng extra rice. Kumain ka pa ng ensaymada.”
“Gutom ako.”
“Ang Villareal women do not eat because they are hungry. They eat according to plan.”
Doon niya unang naintindihan.
Hindi palasyo ang bahay ko.
Showroom iyon.
At siya na ngayon ang produktong kailangang panatilihing perpekto.
“Mom, baka puwedeng—”
“Mom?”
Nanliit ang mata ng nanay ko.
Hindi ko siya tinatawag na Mom.
Lagi akong “Mother.”
Isang maliit na pagkakamali, pero sapat iyon.
Tinanong niya si Mara tungkol sa schedule ko, designer ko, foundation ng pamilya, pangalan ng doktor ko.
Halos kalahati ang mali.
Maya-maya, naging malamig ang buong mukha ng nanay ko.
“Who are you?”
Napaatras si Mara.
“Mother, ako ’to.”
Tumawag ang nanay ko sa bodyguard.
“Dalhin siya sa sasakyan.”
Nag-panic si Mara.
“Hindi! Gabriel!”
Habang hawak siya ng dalawang bodyguard, tumingin siya sa akin.
Sa unang pagkakataon, nawala ang yabang sa mukha ko.
“Sabihin mo sa kanila kung sino ako!”
Lumapit ako.
“Bakit? Hindi ba’t sinabi mong sa ’yo na ang mukha ko, pamilya ko, si Gabriel, at buong buhay ko?”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Alessandra—”
Narinig ni Gabriel.
Narinig ng nanay ko.
At doon nagsimula ang tunay na gulo.
Sa bahay ng mga Villareal, apat na oras akong tinanong ng nanay ko, tatay ko, family lawyer, at psychiatrist.
Nagbigay ako ng mga bagay na ako lang ang makaaalam.
Ang code sa lumang music box ko.
Ang lihim na marka sa likod ng cabinet na ginawa ko noong pito ako.
Ang pangalan ng yaya kong pinaalis dahil palihim niya akong pinakain ng champorado.
At ang eksaktong sinabi ng tatay ko nang ipaliwanag niya kung bakit kailangan kong mapangasawa si Gabriel:
“Ang beauty mo ang magiging pinakamahusay nating negotiation asset.”
Sa bawat sagot ko, lalo silang natahimik.
Si Mara naman, nakaupo sa kabilang sofa, walang masagot.
Sa huli, tumayo ang tatay ko.
Hindi niya ako niyakap.
Hindi niya tinanong kung nasaktan ba ako.
Ang una niyang sinabi ay:
“Kung ikaw talaga si Alessandra, kailangan nating ayusin ito bago malaman ng De Vera family.”
Napatawa ako.
“Ayan na naman tayo.”
“Ano?”
“Hindi n’yo pa rin ako iniisip bilang anak.”
Tinuro ko si Mara.
“Nasa kaniya ang mukha na pinahalagahan ninyo nang higit sa akin. So keep it.”
Napatayo si Mara.
“Ano?!”
“Gusto mo ’di ba? Ang mukha ko. Ang fiancé ko. Ang bahay ko. Ang apelyido ko.”
Ngumiti ako.
“Congratulations.”
“Hindi! Ayoko na!”
Namutla siya.
“Hindi ako papayag sa operasyon. Hindi ako kakain ayon sa schedule ninyo. Hindi ako magpapakasal sa taong pinili ninyo. Gusto kong bumalik sa pamilya ko!”
Doon ako unang nagalit.
“Pamilya mo?”
Napalingon siya.
“Alam mo bang umiiyak ang nanay mo dahil dalawang taon mo na siyang ikinahihiya? Binubura mo ang posts niya dahil ayaw mong malaman ng classmates mong nagtitinda siya ng kakanin. Ang tatay mo, halos mawalan ng hininga sa pagbuhat ng treadmill para sa ’yo, pero ikinahihiya mong construction worker siya.”
Nanginginig ang labi niya.
“Hindi mo alam kung gaano ako pinagtawanan.”
“Alam ko.”
Lumapit ako.
“Alam ko kung paano pagtawanan. Pero hindi dahilan ang sakit para saktan ang mga taong nagmamahal sa ’yo.”
Biglang bumukas ang pinto.
Nasa labas sina Aling Tess at Mang Ben.
Ang tunay na mga magulang ni Mara.
May tumawag pala sa kanila.
Nang makita nila ang mukha ng anak nila sa katawan ko, litong-lito sila.
Pero nang makita ako—ang katawan ng anak nilang kilala nila—agad tumakbo si Aling Tess.
“Mara!”
Huminto siya sa harap ko.
At niyakap ako.
Mahigpit.
Walang tanong.
Walang pag-aalinlangan.
Dahil katawan man ito ni Mara, ang iyak ko ay iyak ng isang batang matagal nang gustong yakapin.
Sa balikat niya ako humagulgol.
Sa kabilang panig ng sala, bumulong si Mara.
“Ma…”
Napalayo si Aling Tess at tumingin sa kaniya.
Hindi niya naintindihan ang lahat.
Pero lumapit pa rin siya at hinawakan ang pisngi ni Mara.
“Anak?”
Doon tuluyang gumuho si Mara.
Humingi siya ng tawad.
Sa nanay niyang ikinahihiya niya.
Sa tatay niyang hindi niya ipinakilala sa mga kaibigan.
Sa katawan niyang ilang taon niyang kinamuhian.
At sa akin.
Hindi namin alam kung paano ibabalik ang mga katawan.
Walang doktor o paliwanag na gumana.
Lumipas ang mga buwan.
Kinansela ko ang engagement kay Gabriel.
Hindi siya masamang tao, pero napagtanto naming hindi namin kailanman pinili ang isa’t isa. Pinili kami ng mga pamilya namin.
Nagalit ang mga Villareal.
Tinakot nila akong putulin ang allowance at mana ko.
“Sige,” sagot ko.
Sa unang pagkakataon, wala silang magamit laban sa akin.
Tumira ako kina Aling Tess at Mang Ben sa maliit nilang apartment sa Project 4 habang tinatapos ang semester.
Nagtrabaho ako bilang tutor.
Nagpatuloy sa gamutan at ehersisyo.
Hindi ako naging kasingpayat ng dati kong katawan.
Pero lumakas ako.
Natuto akong lumangoy, maglakad nang malayo, at kumain ng birthday cake nang hindi nagkukulong sa banyo pagkatapos.
Samantala, si Mara ay nanatili sa katawan ko.
Sa una, sinubukan siyang kontrolin ng pamilya ko gaya ng ginawa nila sa akin.
Pero matapos niyang maranasan ang ilang buwan ng buhay ko, siya mismo ang naglabas ng records mula sa mga clinic na gumawa ng procedures sa akin noong menor de edad pa ako.
May consent forms na hindi ko pinirmahan.
May resibo.
May litrato.
May messages ng nanay ko sa mga doktor.
Dahil nasa katawan ko si Mara, hindi na kayang itanggi ng pamilya ko ang ebidensiya.
Naging iskandalo iyon.
May kaso.
May therapy.
May mga taong kumampi sa pamilya ko at nagsabing, “Sayang ang ganda.”
Pero sa bawat pagkakataong naririnig ko iyon, natatawa na lang ako.
Isang taon matapos ang palitan, nagkita kami ni Mara sa Sunken Garden.
Maganda pa rin ang mukha niya.
Ang mukha ko.
Pero mas malusog na siya ngayon.
Hindi na sobrang payat.
Hindi na siya nanginginig kapag may pagkain sa harap.
Umupo siya sa damuhan at iniabot sa akin ang paper bag.
“Cheese bread,” sabi niya. “Paborito ni Mama.”
Kumuha ako ng isa.
“Ng mama mo?”
Ngumiti siya.
“Ng mama natin, siguro.”
Napatawa ako.
Pagkatapos ay sinabi niya, “Noong una, akala ko kung magiging maganda lang ako, magiging masaya na ako.”
Tumingin ako sa mga estudyanteng tumatakbo at nagtatawanan sa malayo.
“Ako naman, akala ko kung magiging perpekto lang ako, mamahalin nila ako.”
“Pareho tayong mali.”
“Oo.”
Tumingin siya sa akin.
“Kung puwede tayong bumalik, gusto mo ba?”
Pinag-isipan ko iyon.
Pagkatapos ay hinawakan ko ang tiyan kong hindi patag, ang mga braso kong hindi payat, at ang mukha ni Mara na natutunan ko nang mahalin.
Umiling ako.
“Hindi na.”
Hindi ko kailangan ang lumang mukha para mabawi ang buhay ko.
Kailangan ko lang piliin, araw-araw, ang buhay na gusto kong mabuhay.
Mensahe: Minsan, ang katawan na pilit nating kinamumuhian ang siyang unang tahanang naghihintay na mahalin natin. At ang pamilyang may kaunting pera pero marunong magtanong ng “Kumain ka na ba?” ay maaaring mas mayaman kaysa sa isang mansiyong puno ng salamin ngunit walang lugar para sa tunay mong pagkatao.
