Hindi ko na siya kilala.
Hindi ko na kilala ang lalaking minsang sinamba ko… at siya ring sumira sa buong pagkatao ko.
At ang pinakamasakit?
Hindi ko na rin maalala kung bakit ako umiiyak noon gabi-gabi dahil sa kanya.

Isang taon na ang nakalipas mula nang magising ako sa operating room—walang alaala, walang galit, walang pagmamahal. Parang binura ang buong pagkatao ko, at iniwan lang ang isang katawan na kailangang mabuhay.

Kaya lumayo ako.
Sa isang maliit na baybaying bayan sa Pilipinas. Tahimik. Mabagal. Walang nakakakilala sa akin.

Doon ako nagsimula ulit.

Araw-araw, nakatayo ako sa gilid ng kalsada, nagbebenta ng kendi—makukulay na candied fruits na nakatusok sa kahoy. May maliit akong pushcart. May QR code para sa bayad. Simple lang ang buhay ko.

At payapa.

Pero sabi nila, hindi raw lahat ng sugat kailangang maalala para masaktan ka ulit.

Isang gabi, umuulan nang malakas. Halos wala nang tao sa night market. Hawak ko ang isang stick ng kendi, pinagmamasdan kung paano unti-unting natutunaw ang asukal sa ulan.

Doon sila dumating.

Isang mahabang linya ng mamahaling sasakyan. Mga lalaking naka-itim na suit. Halatang hindi sila bagay sa lugar na iyon.

“Ma’am… umuwi na po kayo. Hinihintay na kayo ni Sir.”

Hindi ako sumagot.

“Hinahanap po kayo ni Mr. Rafael Monteverde. Isang taon na siyang halos mabaliw kakahanap sa inyo.”

Tinaasan ko sila ng tingin, walang emosyon.

“Sorry, hindi ko siya kilala. Bibili ba kayo? Sampung piso lang bawat isa.”

Natahimik sila.

At doon bumukas ang isang pintuan ng sasakyan.

Isang lalaking basang-basa sa ulan ang bumaba. Diretso siyang lumakad papunta sa akin—hindi nag-aatubili, hindi humihinto.

May kung anong bigat sa paraan ng paglakad niya. Parang bawat hakbang, may kasamang galit… at sakit.

Pagdating niya sa harap ko, bigla niya akong hinawakan sa pulso.

Mahigpit.

Napakasakit.

“Hanggang kailan mo ako iiwasan, Elena?”

Napakunot-noo ako.

“Sir, nasasaktan ako. Pakibitawan.”

Parang may kung anong nabasag sa mukha niya.

“Hindi mo ako kilala?” nanginginig ang boses niya. “Ako ‘to… si Rafael.”

Tinitigan ko siya.

Wala.

Walang kahit anong pamilyar.

“Pasensya na, hindi talaga kita kilala.”

Parang unti-unting nawalan ng kulay ang mundo niya.

Bigla niya akong hinila papunta sa kotse.

“Ayos na ang kalokohan mo. Uuwi ka na.”

“Hindi ako sasama!” sigaw ko, pilit kumakapit sa pushcart ko. “’Yan lang ang meron ako!”

Pero sa isang iglap—sinipa niya ang kariton.

Bumagsak.

Nagkalat ang mga kendi sa putik.

Tumahimik ako.

Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil… kinakalkula ko kung magkano ang lugi ko.

“Bayaran mo,” sabi ko, diretso ang tingin sa kanya. “Sinira mo ’yan.”

Napatawa siya, pero halatang galit.

Kinuha niya ang phone niya, at binayaran ang QR code ko.

“TING!”

“Received: ₱10,000,000.”

Napatigil ako.

Hindi ko agad naproseso.

Sampung milyon?

Tumingin ako sa kanya.

“Pwede na,” sabi ko. “Sobrang bayad pa nga.”

Hindi na ako tumutol nang ipasok niya ako sa kotse.

Tahimik.

Pero pag-upo ko pa lang, may naamoy akong pabango.

Isang malamig na scent… parang kahoy na may halong ulan.

At bigla—

“ZZZZ—!”

Parang may bumutas sa utak ko.

Mga imahe.

Isang malamig na operating table.

Ilaw na nakakasilaw.

At isang boses—

“Hindi ka baliw, Elena… kailangan ka lang gamutin.”

“Ayoko! Pakiusap, huwag—huwag n’yo tanggalin… hindi ko kaya mawalan ng emosyon…”

Sumigaw ako noon.

Umiyak.

Nagmamakaawa.

Pero siya—
nakatayo lang sa likod ng salamin.

Walang awa.

Walang galaw.

Napayuko ako sa kotse.

Bigla akong nasuka—diretso sa suot niyang mamahaling suit.

Napaatras siya agad.

Pero bago niya ako tuluyang itulak palayo—

nahawi niya ang buhok ko.

At nakita niya.

Ang peklat.

Isang mahabang, baluktot na marka sa noo ko.

Parang pilit na tinahi ang isang bagay na hindi na dapat nabuksan.

Nanginginig siya.

Unti-unti niyang inabot ang peklat—

pero umatras ako.

“Huwag mo akong hawakan,” malamig kong sabi.
“Mahina daw ’yan. Sabi ng doktor, delikado.”

Tumahimik siya.

Hindi na siya nagsalita buong biyahe.

Pagdating namin sa mansyon—
pamilyar ang lugar.

Pero hindi sa akin.

May babaeng nakaupo sa sala. Nakasuot ng silk na damit. Mukhang komportable. Parang siya ang may-ari ng bahay.

“Rafael… nahanap mo na siya?”

Tumayo siya, lumapit… pero agad ding nagtago sa likod niya.

“Gumaling ka na ba?” tanong niya sa akin, mahina ang boses pero may halong takot. “Hindi mo na ba ako lalasunin ulit?”

Napakunot-noo ako.

“Teka… customer ka ba? Gusto mo ba ng kendi?”

Biglang tumahimik ang buong sala.

Napasigaw si Rafael.

“Hindi ka ba magseselos?! Hindi ka ba magagalit?!”

Tinitigan ko sila.

“Bakit ako magseselos?”

Bigla niyang binasag ang isang vase.

“Dahil siya ang dahilan kung bakit ka nawala! Dahil muntik mo siyang patayin noon!”

Huminga ako nang mabagal.

Tumingin sa babae.

Tumingin ulit sa kanya.

“At gusto mong mag-sorry ako?”

Lumapit ako.

Diretso.

At sa unang pagkakataon—
bahagyang sumakit ang ulo ko.

May pira-pirasong alaala.

Isang tasa ng tsaa.

Isang ngiti.

Isang lihim.

At isang… tray na may halong gamot.

Ngumiti ako nang marahan.

“At sigurado ka… na ako ang may kasalanan?”

…

Nawala ang kulay sa mukha ni Rafael.

Hindi siya agad nakasagot.

Pero ang babae—si Lara—agad na napaatras.

“Anong ibig mong sabihin?” nanginginig niyang tanong.

Tumawa ako. Mahina lang.

Pero may kung anong lamig sa tunog.

“Hindi ko maalala lahat,” sabi ko, dahan-dahan. “Pero naaalala ko ang pakiramdam.”

“Na may mali.”

Lumapit ako sa mesa.

May tray doon. May tasa.

Kinuha ko.

Inamoy.

At bigla—
isang malinaw na eksena ang sumabog sa isip ko.

Si Lara—nakangiti.
Naglalagay ng kung ano sa tsaa.
At ako—walang kamalay-malay.

“Hindi ako ang naglagay ng lason,” bulong ko.

Napaatras si Lara.

“Sinungaling ka!”

Pero ngayon—
hindi na ako ang dating babae.

Hindi ako sumigaw. Hindi ako umiyak.

Ngumiti lang ako.

“At ikaw… hindi mo na kayang itago ’yan.”

Napalingon si Rafael sa kanya.

“Lara… totoo ba ’to?”

Tahimik.

Walang sagot.

At doon niya naintindihan.

Unti-unti siyang napaupo.

Parang gumuho ang buong mundo niya.

“Ginamit mo ako…” bulong niya.

Hindi ko na sila pinansin.

Tumalikod ako.

Papunta sa pinto.

“Sandali!” sigaw niya.

Huminto ako.

“Bakit… bakit hindi ka galit?”

Hindi ako lumingon.

“Kasi wala na akong maalala para magalit.”

“Pero…”

Bahagya akong ngumiti.

“At dahil doon… mas malaya ako kaysa sa’yo.”

Lumakad ako palabas.

Iniwan sila.

Iniwan ang nakaraan.

Hindi ko kailangan maalala ang sakit para piliing hindi na bumalik doon.

Sa labas, umuulan pa rin.

Pero ngayon—
hindi na malamig.