NANG UNANG ARAW KONG WALANG TRABAHO, NALASING AKO DAHIL SA ISANG INUMIN… PAGGISING KO, ANG LALAKING NAKASAMA KO AY NAG-IWAN LANG NG… ISANG KALBONG MANOK. HINDI KO ALAM NA SIYA PALA ANG PINAKAMAKAPANGYARIHANG “PHOENIX” SA PILIPINAS—AT ANG PAGLUTO KO SANA SA KANYA ANG MAGPAPABAGO SA KAPALARAN KO.
Unang araw ko pa lang bilang unemployed.
Natanggal ako sa trabaho dahil tumanggi akong maging “special assistant” ng boss kong mahilig mang-abuso sa kapangyarihan.
Hindi lang ako sinibak.
Hindi pa ibinigay ang separation pay ko.
Sa sobrang sama ng loob, dumiretso ako sa isang bar sa Bonifacio Global City para uminom.
Ang huling naaalala ko…
May kung anong inihalo sa alak ko.
Pagkatapos noon, puro malabong ilaw na lang ng hotel corridor ang nasa isip ko.
May isang matangkad na lalaki ang sumalo sa akin.
Mainit ang katawan ko.
Mainit din ang gabi.
At nang magising ako kinabukasan…
Wala na ang lalaki.
May iniwan lang siyang…
Isang malaking kalbong manok.
“Hala…”
Inangat ko ito sa magkabilang kamay.
“Grabe naman.”
“Bayad ba ‘to?”
Akala ko nga noong una, parang kabayaran iyon ng lalaking nakasama ko kagabi.
Kaya kahit papaano, nahiya pa ako.
Tutal…
Ako ang unang yumakap sa kanya.
Pero habang iniisip ko kung lulutuin ko ba ito bilang tinolang manok o adobo…
Biglang may mga lumulutang na salita sa harapan ko.
【Nakakaawa talaga ang second male lead. Isa siyang Phoenix na itinakwil ng bida.】
【Sa sobrang sakit ng rejection ni Althea, binunot niya lahat ng balahibo niya at naging parang kalbong manok.】
【Ayaw na nga niyang mabuhay, tapos lulutuin pa siya nitong extra character.】
Nanigas ako.
Phoenix?
Tiningnan ko ulit ang hawak kong manok.
Kalbo.
Mainit-init pa.
Mukhang wala na talagang pag-asang gumanda.
Biglang may isa pang komento.
【Ang pinakamahalaga… sobrang dali palang mabuntis ng extra na ‘to.】
【Isang gabi lang, magkakaroon siya ng limang Phoenix eggs.】
【Pero dahil hindi siya marunong magpalimlim, mabubulok lahat ng itlog.】
【At oo… muntik pa niyang gawing fried egg.】
“…Ano?!”
Muntik kong mabitawan ang manok.
Ibig sabihin…
Hindi ito panaginip.
Isa pala akong extra sa isang romance novel.
At ang lalaking nakasama ko kagabi…
Si Lorenzo Vergara.
Ang pinakabatang billionaire sa buong Metro Manila.
Palaging laman ng business magazines.
At kilalang-kilala bilang lalaking baliw na baliw kay Isabella Monteverde.
Naalala kong ilang beses ko nang nabasa ang chismis tungkol sa kanila habang lunch break dati.
Isang beses…
Labindalawang oras siyang nakatayo sa ulan dahil lang hindi siya pinansin ni Isabella.
May pagkakataon ding bumili siya ng napakamahal na diamond crown para sa babae.
Pinaka-OA?
Nagkasugat lang nang kaunti ang daliri ni Isabella habang nagma-manicure.
Nirentahan agad ni Lorenzo ang buong private hospital sa Makati.
Pati mga nurse sa hallway, pinapila para siya ang pumili kung sino ang mag-aalaga rito.
Noon, natawa lang ako.
Hindi ko akalaing…
Hindi pala siya tao.
Isa pala siyang Phoenix.
Dahan-dahan kong tinusok ang tiyan ng kalbong manok.
Mahina itong gumalaw.
Parang wala nang ganang mabuhay.
Huminga ako nang malalim.
“Marunong ka bang magpalimlim ng itlog?”
Bahagyang gumalaw ang talukap ng mata nito.
Lumuhod ako sa harap niya.
“Kasi…”
“Hindi talaga ako marunong.”
“Kapag hindi mo rin alam…”
“…baka gawing fried rice na may itlog ko na lang.”
Pagkasabi ko noon…
Biglang tumayo ang kalbong manok.
“Ano’ng sinabi mo?!”
Kasabay niyon…
Sunod-sunod ulit ang mga komento.
【Sandali!】
【Paano niya nalaman na Phoenix si Lorenzo?】
【Siya lang ang unang taong nakakakita sa totoong pagkatao niya!】
【Noong nagtapat siya kay Isabella gamit ang tunay niyang anyo, napagkamalan lang siyang ligaw na ibon.】
【Hinabol pa siya ng walis dahil baka raw dumumi sa terrace.】
【Hindi alam ni Isabella na ang itinaboy niya ay isang libong taong Phoenix.】
【Ang kayamanan ng pamilya Vergara? Kayang bumili ng tatlong Metro Manila.】
Tatlong Metro Manila?
Napakurap ako.
Mukhang…
Sa wakas, naalala rin ako ng langit.
Pinilit kong hindi ngumiti.
Pagkatapos ay seryoso kong sinabi,
“Sa tingin ko…”
“Buntis ako sa anak mo.”
Parang tinamaan ng kidlat ang kalbong manok.
Nanigas ito.
“Dati pa,” sabi ko nang kunwari’y kalmado, “sinabi ng manghuhula sa pamilya namin na sobrang lakas daw ng lahi namin pagdating sa pagbubuntis.”
“Kung hindi lang maagang namatay ang mga magulang ko…”
“…baka dalawang mesa na ng mahjong ang mga kapatid ko.”
Tahimik.
Tatlong segundo.
Pagkatapos…
Biglang nagliwanag ang buong sala.
Sa isang kisapmata…
Nawala ang kalbong manok.
At sa harapan ko ay nakatayo ang isang napakaguwapong lalaki.
Matangkad.
Maputi.
Perpekto ang mukha.
Ngunit puno ng pagkabigla ang kanyang mga mata.
“Imposible…”
“Halos maubos na ang lahi ng Phoenix.”
“Libu-libong taon nang walang naipapanganak na supling.”
“Papaano…”
“…posibleng nagdala ka ng anak ko?”
Ngumiti lang ako.
“Hintayin na lang natin.”
“Tingnan natin kung alin ang mas malakas…”
“Ang sinaunang dugo ng Phoenix…”
“O ang kakaibang katawan ko.”
Matagal akong tinitigan ni Lorenzo.
Pagkatapos ay tahimik siyang nagbihis.
At dinala ako sa pinakamalaking ancestral estate ng pamilya Vergara sa Tagaytay.
Hindi ko alam noon…
Na sa mismong pagpasok ko sa mansiyong iyon, may isang matandang katiwala ang mapapaiyak sa tuwa, at ang unang salitang sasabihin niya ang tuluyang magpapabago sa buong kapalaran ko…
PARTE2
Pagbukas pa lamang ng napakalaking bakal na tarangkahan ng Vergara Estate sa Tagaytay, pakiramdam ko ay parang pumasok ako sa ibang mundo.
May mahabang driveway na napapalibutan ng mga pine tree, may fountain na mas malaki pa kaysa sa barangay plaza sa amin, at may mansion na halos parang palasyo.
Hindi ko namalayang nakanganga na pala ako.
“Pwede bang mawala rito ang mga delivery rider?” bulong ko.
Napatingin sa akin si Lorenzo.
“Oo.”
“Seryoso?”
“May sarili kaming GPS para sa loob ng estate.”
Napailing ako.
“Grabe… mayaman pala talaga.”
Pagkababa namin ng sasakyan, agad kaming sinalubong ng isang matandang lalaki na nakaayos ang uniporme.
“Nakabalik na po kayo, Young Master.”
Ngunit nang marinig niyang posibleng buntis ako…
Nanlaki ang kanyang mga mata.
“Totoo po ba iyon?”
Tahimik na tumango si Lorenzo.
Hindi na napigilan ng matanda ang pagluha.
“Salamat sa mga ninuno…”
“Sa wakas…”
“Magkakaroon na rin ng tagapagmana ang lahi ng Phoenix!”
Bigla siyang yumuko nang halos siyamnapung degree sa harapan ko.
“N-Naku! Huwag po!”
Nagulat ako at agad siyang pinatayo.
Lumingon ako kay Lorenzo.
“Phoenix din ba siya?”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Isa lang siyang ordinaryong manok na matagal nang nagsisilbi sa aming angkan.”
Natigilan ako.
Hindi ko alam kung dapat ba akong matawa o maniwala.
Habang papasok kami sa mansion, muling lumitaw ang mga mahiwagang komento sa harapan ko.
【Congratulations! Sa wakas, nakaligtas ang extra character sa orihinal niyang kapalaran.】
【Sa original story, pagkatapos siyang mawalan ng trabaho, naging palaboy siya at namatay sa aksidente.】
【Pero ngayon, nakapasok siya sa pugad ng Phoenix.】
【Hindi na mabubulok ang limang itlog.】
Napangiti ako nang bahagya.
Mukhang unti-unti nang nagbabago ang kapalaran ko.
Makalipas ang tatlong araw…
Isinama ako ni Lorenzo sa isang sikat na private hospital sa Makati.
Tahimik ang buong biyahe.
Halatang kinakabahan siya.
Ako naman…
Hindi ko alam kung bakit kalmado lang ako.
Pagkatapos ng ilang pagsusuri, lumabas ang doktor.
Ngumiti siya.
“Congratulations.”
“May kakaibang energy signature kaming nakita.”
“Hindi pa ito ordinaryong pagbubuntis.”
“Pero malinaw na may limang nabubuong buhay.”
Nanlaki ang mga mata ni Lorenzo.
“Lima?”
Tumango ang doktor.
“Lima.”
Halos mawalan ng balanse si Lorenzo.
Hindi ko pa siya nakikitang ganoon.
Ang lalaking kayang kontrolin ang pinakamalaking business empire sa bansa…
Ngayon ay nanginginig ang kamay.
Paglabas namin ng ospital, hindi siya nagsalita.
Hanggang sa makarating kami sa sasakyan.
Bigla niya akong hinarap.
“Simula ngayon…”
“Hindi ka na mag-iisa.”
“Ako ang mananagot.”
Napangiti ako.
“Responsibilidad lang ba?”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay marahan siyang umiling.
“Hindi.”
“Gusto kitang protektahan.”
Lumipas ang ilang buwan.
Unti-unting tumutubo ang maliliit na gintong balahibo sa aking tiyan tuwing gabi.
Natatakot ako noong una.
Pero ayon sa matatandang Phoenix…
Normal daw iyon.
Sa wakas…
Dumating ang araw ng panganganak.
Ngunit imbes na sanggol…
Limang malalaking gintong itlog ang lumabas.
Nanlaki ang mga mata ng buong pamilya.
Halos himatayin ang matatandang tagapag-alaga.
Samantalang ako…
Napakamot lang sa ulo.
“Okay…”
“Paano ito aalagaan?”
Bago pa ako makalapit…
Mabilis na niyakap ni Lorenzo ang limang itlog.
“Ako na.”
“Ako ang magpapalimlim.”
At mula noon…
Nagbago ang pinakamayamang CEO sa buong Pilipinas.
Tuwing umaga…
May board meeting.
Pero sa ilalim ng conference table…
May portable heater para sa limang itlog.
Kapag may video conference…
Nasa kandungan niya ang dalawang itlog.
Kapag matutulog…
Hindi siya gumagalaw.
Takot na takot siyang mabasag ang mga ito.
Tuwing magtatanong ako…
“Honey, pwede bang ilagay muna natin sa incubator?”
Mabilis siyang iiling.
“Hindi.”
“Baka malamigan.”
“Hindi puwede.”
Kapag nagbibiro naman ako…
“Kung hindi mapisa, gawin na lang nating salted egg.”
Halos mapatalon siya sa takot.
“Huwag!”
“Ako na ang bahala!”
Tumatawa na lang ako.
Isang hapon…
May hindi inaasahang dumating.
Si Isabella Monteverde.
Namumugto ang kanyang mga mata.
Mukhang kagagaling lang sa pakikipag-away sa nobyo niya.
“Lorenzo…”
“Kailangan kita.”
Hindi na siya tulad ng dating mayabang.
Ngayon…
Punong-puno siya ng pagsisisi.
Ngunit bago pa siya makapasok nang tuluyan…
Huminto siya.
Nakatulala siya sa sala.
Naroon si Lorenzo.
Hindi nakasuot ng mamahaling suit.
Naka-T-shirt lang.
Nakaupo sa maliit na banig.
Sa harapan niya…
May limang maliliit na mabubuhok na sisiw.
Hindi ordinaryong sisiw.
Maliit na Phoenix.
Isa ay kulay ginto.
Isa ay pula.
Isa ay puti.
Isa ay asul.
At ang bunso…
May bahagyang bahagharing balahibo.
Masayang ikinakaway ng mga ito ang maliliit nilang pakpak.
Habang hawak ni Lorenzo ang isang makapal na picture book.
“Makinig kayong mabuti.”
“Kapag nakakita kayo ng ordinaryong tandang…”
“Huwag kayong basta lalapit.”
“Baka turuan kayong makipag-away.”
“Tandaan ninyo…”
“Ang tunay na Phoenix ay hindi nang-aapi.”
“Pinoprotektahan niya ang mahihina.”
Sabay-sabay na tumango ang limang munting Phoenix.
“Yes, Daddy!”
Natawa ako mula sa kusina habang pinapanood sila.
Napatingin si Isabella sa akin.
Pagkatapos ay sa limang bata.
At sa wakas…
Kay Lorenzo.
Ngumiti ito habang buhat ang bunso.
Ang ngiting iyon…
Hindi niya kailanman ipinakita noong hinahabol pa niya si Isabella.
Wala na ang lalaking nabubuhay lamang para sa isang imposible at masakit na pag-ibig.
Sa halip…
Isa na siyang mapagmahal na asawa.
At isang ama na handang magdamag na magbantay sa limang anak.
Unti-unting pumatak ang luha ni Isabella.
Ngunit hindi na siya nagsalita.
Tahimik siyang ngumiti.
“Sana…”
“Masaya ka na.”
Tumango si Lorenzo.
“Higit pa sa inaakala ko.”
“May pamilya na akong uuwian.”
“At iyon lang ang pinakamatagal kong hiniling.”
Tahimik na umalis si Isabella.
Hindi na siya muling bumalik.
Narinig naming naglakbay siya sa iba’t ibang panig ng mundo upang hanapin ang sarili niyang pangarap.
Samantala…
Lalong naging masaya ang aming tahanan.
Lumaki ang limang munting Phoenix na mababait, masisipag, at mapagmahal.
Tuwing umaga, sabay-sabay silang lumilipad sa hardin bago bumalik upang yakapin kami.
At tuwing tinatanong nila kung paano nagsimula ang kuwento naming dalawa…
Napapakamot lang ako sa ulo.
“Anak…”
“Kung hindi ko sana gustong magluto ng tinolang manok noong araw na iyon…”
“…baka wala kayo ngayon.”
Agad namang niyayakap ako ni Lorenzo habang natatawa.
“At simula noon,” sabi niya, “pinakamahalagang aral sa buhay ko ang natutunan ko.”
“Ayaw ng tadhana na manatili akong nakakulong sa nakaraan.”
“Dahil minsan, ang tunay na himala ay hindi dumarating habang hinahabol natin ang maling tao.”
“Dumarating ito kapag handa na tayong pahalagahan ang taong kusang nananatili sa ating tabi.”
At sa gitna ng tawanan ng aming limang anak, napagtanto kong totoo iyon.
Ang pagkawala ng trabaho ang akala kong katapusan ng buhay ko.
Ngunit iyon pala ang naging simula ng pinakamagandang kabanata—isang tahanang puno ng pagmamahal, tawanan, at limang munting Phoenix na araw-araw nagpapaalala sa amin na ang pinakamagandang kapalaran ay dumarating sa mga pusong hindi sumusukong magmahal.
