PAGKATAPOS NG DIBORSIYO, NAGING HARVARD SCIENTIST AKO—PERO PAGBALIK KO SA PILIPINAS KASAMA ANG KAMBAL, HINARANG KAMI NG EX-HUSBAND KONG BILYONARYO SA AIRPORT
Anim na taon matapos niya akong itapon para sa babaeng una niyang minahal, bumalik ako sa Pilipinas kasama ang kambal na hindi niya alam na umiiral.
Hindi pa kami nakakalabas ng NAIA nang harangan kami ng tatlong lalaking naka-itim.
“Dr. Lara Villareal,” sabi ng lalaking nasa gitna. “Ipinapasundo kayo ni Mr. Adrian Monteverde.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa dalawang batang nakakapit sa mga kamay ko.
“Ang mga bata ay sasama sa ama nila.”
“Pati kayo, wala ring karapatang tumanggi.”
Parang muling bumukas ang sugat na anim na taon kong pilit pinagaling.
Hinila ko sa likuran ko ang kambal.
Si Lucas, tahimik ngunit mapagmasid, ay kumunot ang noo. Si Lia naman ay mahigpit na yumakap sa baywang ko.
“Mommy,” bulong niya, “kilala mo sila?”
Lumuhod ako at pinilit ngumiti.
“Mga kakilala lang sila ni Mommy. Hindi tayo sasama.”
Tumayo ako at malamig na hinarap ang lalaking naka-gold-rimmed glasses.
“Sabihin mo kay Adrian na wala siyang karapatan sa akin o sa mga anak ko.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Ako si Marco Reyes, personal assistant ni Sir Adrian. At malinaw ang bilin niya. Ang kambal ay mga Monteverde. Dapat silang maiuwi.”
“Ang mga anak ko ay hindi ari-arian.”
“Sa Maynila, Doktora,” sagot niya, “mahirap kalabanin ang isang Monteverde.”
Sa di-kalayuan ay naghihintay ang isang itim na Rolls-Royce.
Pareho pa rin ang plaka.
Walong magkakasunod na numero.
Ako ang pumili niyon noong panahong naniwala akong habambuhay kaming magkasama.
Anim na taon na ang nakalipas, sa mismong sasakyang iyon siya sumakay nang tumawag si Sofia Araneta—ang babaeng hindi niya kailanman nalimutan.
May sakit daw ito sa puso.
Iniwan niya akong nakatayo sa ulan kahit ako ang legal niyang asawa.
Kinabukasan, isang pirmadong kasunduan sa diborsiyo ang ibinato niya sa harap ko.
“Pirmahan mo,” malamig niyang sabi. “Kailangan ako ni Sofia.”
“At ako?” nanginginig kong tanong. “Ano ako sa buhay mo?”
Hinubad niya ang kurbata niya, halatang sawa sa pag-iyak ko.
“Lara, huwag kang gumawa ng eksena.”
“Ang pagpapakasal natin ay pansamantalang solusyon lamang.”
“May bahay ka at limampung milyong piso. Sapat na iyon para mabuhay ka nang maayos.”
Pansamantalang solusyon.
Iyon pala ang tawag niya sa tatlong taong pagsasama namin.
Para sa kanya, wala lang ang pagtalikod ko sa full scholarship sa Harvard.
Wala lang ang pag-aalaga ko sa ina niyang may sakit.
Wala lang ang bawat gabing hinihintay ko siyang umuwi.
Hindi ko tinanggap ang bahay o ang pera.
Pumirma ako.
At umalis akong dala lamang ang dalawang maleta at ang natitirang dignidad ko.
Makalipas ang dalawang buwan, sa isang laboratoryo sa Boston, nahimatay ako sa gitna ng eksperimento.
Doon ko nalaman na labing-isang linggo akong buntis.
Kambal.
Ilang beses kong tinangkang tawagan si Adrian.
Ngunit sa bawat pagkakataon, naaalala ko ang mga salitang sinabi niya.
Pansamantalang solusyon.
Kaya pinili kong manahimik.
Sa loob ng anim na taon, ipinanganak ko ang mga bata, tinapos ang aking doctorate, at naging isa sa pinakabatang postdoctoral researchers sa larangan ng regenerative medicine sa Harvard.
Hindi ako bumalik bilang dating Mrs. Monteverde.
Bumalik ako bilang Dr. Lara Villareal.
May sarili akong pangalan.
Sarili kong tagumpay.
At dalawang anak na hindi ko hahayaang agawin ninuman.
“Umalis kayo sa harap namin,” mariin kong sabi kay Marco.
Ngunit bago siya makasagot, biglang bumukas ang pinto ng Rolls-Royce.
Isang matangkad na lalaki ang bumaba.
Naka-itim na amerikana, matalim ang panga, at parehong malamig na mga mata na minsan kong minahal nang higit pa sa sarili ko.
Tumigil ang mundo ko.
Si Adrian.
Anim na taon kaming hindi nagkita.
Ngunit ang unang tiningnan niya ay hindi ako.
Kundi si Lucas.
Ang anak kong kamukhang-kamukha niya.
Dahan-dahang lumapit si Adrian.
Nanigas ang mukha niya habang pinagmamasdan ang bata.
Pagkatapos ay lumipat ang tingin niya kay Lia.
At sa unang pagkakataon sa buhay ko, nakita kong nawalan ng kontrol ang makapangyarihang si Adrian Monteverde.
“Lara…” paos niyang sabi.
“Ilang taon na sila?”
“Wala kang pakialam.”
Ngunit lumuhod si Lucas upang pulutin ang nahulog niyang laruan.
Sa likod ng leeg niya, lumitaw ang maliit na hugis-buwan na birthmark.
Eksaktong kapareho ng kay Adrian.
Biglang namutla ang dating asawa ko.
At bago ko pa mailayo ang mga bata, mahigpit niyang hinawakan ang braso ko.
“Hindi kayo aalis.”
Naglaho ang lamig sa kanyang boses.
Ang natira ay takot.
“Dahil kung tama ang iniisip ko…”
Tumingin siya sa kambal, saka muling tumitig sa akin.
“Anim na taon mong itinago sa akin ang mga anak ko.”
PARTE2
Marahas kong inalis ang kamay niya sa braso ko.
“Hindi kita pinagkaitan ng kahit ano, Adrian.”
“Hindi mo alam na umiiral sila dahil hindi mo kailanman binigyan ng halaga ang posibilidad na may buhay akong dala noong itinapon mo ako.”
Nagsimulang magtinginan ang mga tao sa paligid.
Agad na lumapit ang dalawang bodyguard, ngunit itinaas ni Adrian ang kamay niya.
“Lumayo kayo.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Mag-usap tayo nang pribado.”
“Wala tayong dapat pag-usapan.”
“Mayroon.”
“Hindi sa harap ng mga bata.”
Tumayo si Lucas sa tabi ko at matapang na tiningnan si Adrian.
“Why are you making my mom angry?”
Napatigil si Adrian.
Bihira ko siyang makitang walang maisagot. Sanay siyang sumusunod ang lahat sa isang kumpas niya.
Ngunit sa harap ng anim na taong gulang na batang kamukha niya, tila nawala ang lahat ng kapangyarihan niya.
Lumuhod siya upang pumantay sa taas ni Lucas.
“Ako si Adrian.”
“I know,” sagot ng anak ko. “Your men told us.”
“Lucas,” saway ko nang marahan.
Ngunit hindi inalis ng bata ang tingin kay Adrian.
“Are you our father?”
Parang naputol ang hininga ng lahat.
Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Lia.
Hindi ko pa nasasabi sa kanila ang buong katotohanan. Ang alam lamang nila, may ama silang hindi kasama sa buhay namin.
Tumingin sa akin si Adrian.
Hindi galit ang nasa mga mata niya ngayon.
Kundi isang halos desperadong paghihintay.
“Lara,” bulong niya, “sabihin mo sa akin ang totoo.”
Huminga ako nang malalim.
“Oo.”
Isang salita lamang iyon.
Ngunit parang gumuho ang buong mundo niya.
Napaupo si Adrian sa isang mababang upuan sa tabi ng VIP lounge.
“Mga anak ko sila?”
“Biologically, oo.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
Napatawa ako nang walang saya.
“Sinubukan kitang tawagan nang tatlong beses.”
Kumunot ang noo niya.
“Wala akong natanggap.”
“Kaya nga tumigil ako.”
Tumayo siya.
“Hinding-hindi ko ipagwawalang-bahala ang balitang buntis ka.”
“Talaga ba?”
“Dahil noong araw na naghihintay ako ng resulta sa ospital, nakita ko sa balita na nasa Switzerland ka kasama si Sofia. Magkahawak-kamay kayong bumababa sa eroplano.”
Sumikip ang panga niya.
“Hindi iyon ang buong katotohanan.”
“Hindi ko na kailangan ang paliwanag mo.”
“Pero kailangan ko ang paliwanag mo.”
“Hindi mo maaaring ilayo sa akin ang mga anak ko.”
Agad akong humarap sa kanya.
“At hindi mo maaaring agawin sila sa akin dahil lamang nalaman mong may dugong Monteverde sila.”
“Hindi ko sila aagawin.”
“Kung gayon, bakit mo kami hinarang gamit ang mga tauhan mo?”
Hindi siya agad nakasagot.
Doon ko nalamang hindi rin niya inasahan ang marahas na paraan ni Marco.
Lumingon siya sa assistant.
“Sinabi kong anyayahan mo sila.”
“Sir, ang bilin ninyo—”
“Hindi ko sinabing takutin mo ang mga anak niya.”
Namutla si Marco.
“Pasensiya na po.”
“Mula ngayon, hindi ka na bahagi ng personal security team ko.”
“Sir—”
“Umalis ka.”
Sa unang pagkakataon, nakita kong inako ni Adrian ang kasalanan ng isang taong nasa ilalim niya. Ngunit hindi sapat iyon upang mabura ang nakaraan.
“Hindi kami sasama sa iyo,” sabi ko.
“May naghihintay na sasakyan sa amin.”
“Saan kayo tutuloy?”
“Hindi mo kailangang malaman.”
“Kailangan kong malaman kung ligtas ang mga anak ko.”
“Ligtas sila sa akin sa loob ng anim na taon.”
Napapikit siya, tila tinamaan sa sinabi ko.
Maya-maya, dumating ang kaibigan kong si Bea Santos, isang pediatric surgeon at dating kaklase ko.
Kasama niya ang abogado kong si Atty. Ramon Velasco.
Nakita ko ang pagbabago sa mukha ni Adrian nang lumapit sila.
“Dr. Villareal,” sabi ni Atty. Ramon, “nakahanda na ang petition para sa protection order kung kinakailangan.”
“Protection order?” mariing tanong ni Adrian.
“Dahil sa sapilitang pagpigil sa isang ina at dalawang menor de edad sa pampublikong lugar,” sagot ng abogado. “May CCTV footage at mga saksi.”
Agad na tumingin si Adrian sa mga tauhan niya.
“Walang lalapit sa kanila.”
Pagkatapos ay humarap siya sa akin.
“Hindi kita pipilitin.”
“Pero humihiling ako ng pagkakataong makausap ka.”
“Bukas.”
“Kasama ang mga abogado natin.”
“Isang oras lamang.”
Hindi ko alam kung bakit ako pumayag.
Marahil dahil kailangan ding malaman ng mga bata ang pinagmulan nila.
O marahil dahil may bahagi sa akin na nais nang wakasan ang multong anim na taon nang sumusunod sa akin.
Kinabukasan, nagkita kami sa opisina ni Atty. Ramon sa Makati.
Dumating si Adrian nang mag-isa.
Walang bodyguard.
Walang assistant.
Inilapag niya sa mesa ang isang makapal na envelope.
“Ano iyan?” tanong ko.
“Mga bagay na hindi mo alam.”
Binuksan niya iyon.
May mga kopya ng email, medical records, at bank documents.
“Noong umalis ako kasama si Sofia papuntang Switzerland, hindi iyon romantikong bakasyon,” paliwanag niya.
“Kailangan niya ng emergency heart surgery.”
“Bakit ikaw ang kasama?”
“Dahil ang ama niya ang humiling. Siya ang matalik na kaibigan ng yumao kong ama.”
Napailing ako.
“Hindi nito binabago ang ginawa mo sa akin.”
“Alam ko.”
“Pinili mo pa rin siya.”
“Oo.”
Walang dahilan.
Walang pagtatangkang pagandahin ang katotohanan.
Iyon ang unang pagkakataong narinig kong umamin si Adrian nang walang depensa.
“Pinili ko siya dahil buong buhay ko, itinanim sa isip ko na responsibilidad ko siyang protektahan.”
“Pero hindi ko napagtanto na habang pinoprotektahan ko siya, sinisira kita.”
“Napagtanto mo lang matapos akong mawala?”
“Hindi.”
Kumuha siya ng isa pang dokumento.
Isang communication report mula sa dati niyang kumpanya ng telepono.
“Ang tatlong tawag mo ay na-block.”
“Kanino?”
“Sa ina ko.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Si Doña Elena Monteverde ang pinakaayaw sa akin mula pa noong simula. Para sa kanya, hindi sapat ang isang iskolar na anak ng guro para sa kanilang pamilya.
“Bakit niya gagawin iyon?”
“Dahil alam niyang buntis ka.”
Napatayo ako.
“Ano?”
Kinuha ni Adrian ang isang sulat.
Nakilala ko agad ang sulat-kamay.
Mula iyon sa nurse na tumulong sa akin sa Boston. Nagpadala pala siya ng registered letter sa Monteverde residence matapos akong paulit-ulit na mabigong makontak si Adrian.
“Natanggap ito ng ina ko,” sabi niya.
“Binuksan niya.”
“Pagkatapos ay itinago niya.”
Nanginginig kong binasa ang kopya.
Malinaw na nakasulat ang aking pagbubuntis at ang pangangailangang malaman ng ama dahil kambal ang dinadala ko.
“Paano mo ito nakuha?”
“Namatay siya tatlong buwan na ang nakalipas.”
“Sa personal vault niya, nakita ko ang orihinal.”
“Kasama ang mga kopya ng ultrasound.”
Dahan-dahan akong napaupo.
Anim na taon kong inakala na pinili ni Adrian na huwag sagutin ang mga tawag ko.
Ngunit may isang taong sadyang pumigil sa katotohanan.
Hindi nito binura ang ginawa niya.
Pero binago nito ang bahagi ng kuwento na matagal kong pinanghawakan.
“Bakit ka pumayag sa diborsiyo nang ganoon kadali?” tanong ko.
Napayuko siya.
“Dahil duwag ako.”
“Akala ko mas magiging payapa ang buhay mo kung palalayain kita sa isang asawang hindi marunong magmahal nang tama.”
“Hindi mo ako pinalaya.”
“Itinapon mo ako.”
“Oo.”
Namasa ang mga mata niya, ngunit hindi siya umiwas.
“At araw-araw ko iyong pinagsisisihan.”
“Nasaan si Sofia?”
“May asawa na siya.”
Napatingin ako sa kanya.
“Tatlong taon na. Nakatira sila sa Zurich.”
“Hindi kayo nagkatuluyan?”
“Hindi niya kailanman hiniling iyon.”
“Ang totoo, matagal na niyang alam na ikaw ang mahal ko.”
Napatawa ako nang mapait.
“Hindi ganyan magmahal ang isang tao.”
“Alam ko.”
“Kung mahal mo ako, hindi mo ako ipaparamdam na pangalawa lang ako.”
“Alam ko rin iyon.”
Wala siyang ipinilit.
Wala siyang hiniling na patawarin ko siya.
Sa halip, inilabas niya ang isang notarized document.
“Ano naman ito?”
“Waiver.”
“Nakalagay diyan na hindi ko kukunin ang custody ng kambal.”
“Hindi ako maghahain ng kaso laban sa iyo.”
“Hindi ko rin gagamitin ang pangalan, pera, o impluwensiya ko para pilitin silang kilalanin ako.”
“Tanging kapag sila mismo ang pumayag.”
Tinitigan ko siya.
“Bakit?”
“Dahil sa unang pagkakataon, gusto kong gumawa ng tama kahit wala akong mapapala.”
Hindi ako sumagot.
Lumipas ang ilang linggo.
Nagsimula si Adrian sa maliliit na bagay.
Hindi siya biglang sumulpot.
Humihingi siya ng pahintulot bago bumisita.
Kapag ayaw ng mga bata, hindi siya nagpumilit.
Sa unang pagkikita nila, dinalhan niya si Lucas ng mamahaling remote-control car.
Ngunit hindi iyon pinansin ng bata.
“Do you know how to build a volcano model?” tanong ni Lucas.
Hindi marunong si Adrian.
Kaya naghanap siya ng tutorial at apat na oras silang gumawa ng modelong halos hindi sumabog.
Kay Lia naman, nagdala siya ng designer dollhouse.
Ngunit gusto lamang ng anak ko na basahan siya ng kuwento.
Mali ang pagkakabigkas niya sa halos kalahati ng mga salitang Ingles.
Tawa nang tawa si Lia.
Unti-unti, natutunan niyang ang pagiging ama ay hindi nasusukat sa mamahaling regalo.
Kailangan niyang maghintay sa labas ng ballet studio.
Magdala ng snacks.
Makinig sa paulit-ulit na kuwento ng mga bata.
At tuparin ang bawat pangako.
Samantala, inalok ako ng isang pangunahing ospital sa Maynila na pamunuan ang bagong regenerative medicine institute.
Ang unang investor ng proyekto ay ang Monteverde Group.
Agad kong tinanggihan.
Ngunit kinabukasan, dumating ang bagong dokumento.
Inalis ni Adrian ang kumpanya niya bilang controlling investor at inilipat ang pamamahala sa isang independent medical foundation.
“Hindi ko gagamitin ang trabaho mo para mapalapit sa iyo,” sabi niya.
“Pero hindi ko rin hahayaang mawala sa bansa ang proyektong makakatulong sa libu-libong pasyente.”
Tinanggap ko ang posisyon.
Hindi dahil sa kanya.
Kundi dahil pinaghirapan ko iyon.
Makalipas ang isang taon, naging matagumpay ang unang clinical research program namin.
Sa opening ceremony, magkatabi sa unahan sina Lucas at Lia.
Nasa likuran nila si Adrian, tahimik na pumapalakpak.
Pagkatapos ng programa, lumapit sa akin si Lucas.
“Mommy, can Dad eat dinner with us?”
Napatingin ako kay Adrian.
Hindi siya lumapit.
Hindi rin siya nagpahiwatig.
Naghintay lamang siya sa sagot ko.
“Oo,” sabi ko. “Puwede.”
Hindi naging madali ang pagpapatawad.
May mga araw na bumabalik ang galit.
May mga gabing naaalala ko ang kasunduan sa diborsiyo at ang pakiramdam ng pagiging walang halaga.
Nag-therapy si Adrian.
Humingi siya ng tawad sa mga taong nasaktan niya.
At sa bawat pagkakataong natatakot akong mauulit ang nakaraan, hindi niya sinasabing kalimutan ko iyon.
Sinasabi lamang niya, “Nandito ako. Patutunayan ko ulit bukas.”
Dalawang taon matapos ang aming muling pagkikita, dinala niya ako sa lumang bahay na minsan naming tinirhan.
Akala ko ay may balak siyang buhayin ang nakaraan.
Ngunit sa hardin, naghihintay sina Lucas at Lia na may hawak na maliit na kahon.
Lumuhod si Adrian sa harap ko.
Walang media.
Walang engrandeng bisita.
Kaming apat lamang.
“Lara, hindi ko hinihiling na bumalik tayo sa dati.”
“Dahil ang dati nating pagsasama ay puno ng sakit na ako ang may gawa.”
“Ang hinihiling ko ay pagkakataong magsimula sa simula.”
“Hindi bilang tagapagmana ng Monteverde.”
“Hindi bilang lalaking may kapangyarihan.”
“Kundi bilang isang taong natutong ang pagmamahal ay hindi pag-aangkin.”
“Pagpili ito.”
“Araw-araw.”
Binuksan niya ang kahon.
Hindi malaking diyamante ang laman.
Kundi ang simpleng singsing na ibinalik ko noong diborsiyo namin.
Ipinaayos niya ang gasgas, ngunit hindi binago ang disenyo.
“Hindi ko kailangan ng sagot ngayon,” sabi niya.
Tumingin ako sa kambal.
Kay Lucas, na nakangiti ngunit kunwari’y seryoso.
Kay Lia, na halos hindi mapakali sa pananabik.
Pagkatapos ay tumingin ako sa lalaking minsang sumira sa akin.
Hindi na siya ang Adrian na nag-akalang kayang bilhin ng pera ang lahat.
At hindi na rin ako ang Lara na handang isuko ang sarili para lamang mahalin.
Kinuha ko ang singsing.
Ngunit hindi ko agad isinuot.
“Hindi tayo babalik sa dati,” sabi ko.
Tumango siya.
“Hindi.”
“Hindi ako titigil sa trabaho.”
“Hinding-hindi.”
“Pantay tayo sa lahat.”
“Palagi.”
“At kapag nagkamali ka…”
“Makikinig ako bago ako magpaliwanag.”
Doon ko isinuot ang singsing.
Makalipas ang anim na buwan, nagpakasal kaming muli sa isang maliit na seremonya sa Batangas.
Ang kambal ang naglakad sa gitna namin.
Walang political figures.
Walang business tycoons.
Mga taong tunay na nagmamahal lamang sa amin ang naroon.
Hindi ko pinili si Adrian dahil ama siya ng mga anak ko.
Hindi ko siya pinili dahil mayaman siya.
Pinili ko siya dahil sa wakas, natutunan niyang hindi sapat ang pagsisisi.
Kailangang baguhin ng isang tao ang sarili niya upang maging karapat-dapat sa ikalawang pagkakataon.
At pinili ko rin ang sarili ko.
Dahil ang babaeng minsang lumabas sa bahay ng Monteverde na may dalawang maleta at basag na puso ay hindi na bumalik upang maging anino ng isang makapangyarihang lalaki.
Bumalik siya bilang isang siyentista.
Isang ina.
Isang babaeng may sariling pangalan.
At sa pagkakataong ito, nang hawakan ni Adrian ang kamay ko, hindi niya ako ikinulong.
Naglakad siya sa tabi ko.
