Noong gabing tinawag akong “flat screen” ng kababata kong nobyo sa harap ng buong barkada niya, hindi ako umiyak.

Uminom ako.

At kinaumagahan, nagising akong katabi ang lalaking sobrang gwapo na para bang hindi tao ang gumawa sa kaniya.

Mas malala?

Bago siya muling pumikit, bumulong siya ng pangalan ko.

“Ariella… mahal kita.”

Nanigas ang buong katawan ko.

Ako si Ariella Mendoza, dalawampu’t pito, panganay na anak ng pamilyang may maliit pero kilalang chain ng boutique hotels sa Tagaytay at Makati. Simula bata pa ako, nakatakda na raw akong pakasalan ni Enzo Villamor.

Si Enzo ang batang lalaki na dati ay umiiyak kapag hindi ako kasabay kumain. Siya ang batang naglalagay ng kendi sa bag ko, nagsasabing “advance dowry” daw iyon. Noong labindalawang taon kami, seryosong nag-usap ang mga magulang namin tungkol sa kasal.

Akala ko noon, may mga taong tumatanda pero hindi nagbabago.

Mali pala ako.

Habang lumalaki si Enzo, gumwapo siya. Pero kasabay noon, lumiit ang respeto niya sa ibang tao.

Lalo na sa akin.

“Ari, bakit parang hindi ka nag-develop?” madalas niyang biro sa harap ng barkada.

“Parang grade school pa rin katawan mo.”

“Ang yaman-yaman ng pamilya mo, pero wala bang budget para sa curves?”

Tumatawa ang lahat.

Ako rin minsan tumatawa, dahil mas madali iyon kaysa aminin na nasasaktan ako.

Hanggang kagabi.

May natanggap akong anonymous message.

Pumunta ka sa Grand Aurelia Hotel, Makati. Magpo-propose si Enzo. Dapat nandiyan ka.

Pumunta ako.

Bitbit ko pa ang katangahang pag-asa na baka pagkatapos ng lahat ng pang-iinsulto niya, pipiliin pa rin niya ako.

Pagbukas ko ng private function room, nandoon ang buong barkada namin. May rose petals. May string lights. May violinist.

At nandoon si Enzo, nakaluhod sa harap ni Kiara Benitez.

Si Kiara ang campus beauty queen noon. Matangkad, maputi, makinis, at alam na alam niyang kaya niyang paikutin ang kahit sinong lalaki.

Pagkakita sa akin ni Enzo, hindi siya nahiya.

Nainis pa siya.

“Ariella,” sabi niya, bumangon mula sa pagkakaluhod. “Sana hindi ka na pumunta.”

Tahimik ang buong room.

“Ano ito?” tanong ko.

Napabuntong-hininga siya, para bang ako pa ang abala.

“Yung engagement natin noong bata tayo, joke lang iyon ng matatanda. I only see you as my little sister.”

May tumawa sa likod.

Isa sa mga kaibigan niya ang bumulong, “Little sister talaga. Pati katawan pang-little sister.”

Tumawa si Enzo.

Hindi malakas.

Pero sapat para patayin ang huling parte ng puso kong naniwala sa kaniya.

“Tama na,” sabi ko.

Pero tila hindi pa siya tapos.

“Ari, huwag kang mag-drama. Alam mo namang hindi kita kayang tingnan bilang babae. You’re cute, yes. Pero come on. Para kang tablet.”

Tumawa ang lahat.

Flat screen.

Tablet.

Prinsesang walang dibdib.

Sa gabing iyon, sa harap ng lahat, tinanggal niya ang singsing na ibinigay ng lola niya at ibinato sa mesa.

“Let’s end this childish arrangement.”

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nagmakaawa.

Pinulot ko lang ang singsing, inilagay sa wine glass niya, at ngumiti.

“Sige.”

Pagkatapos noon, dumiretso ako sa Poblacion.

Hindi ko na maalala kung ilang baso ng cocktail ang naubos ko. Ang naaalala ko lang, may lalaking umupo sa dulo ng bar.

Matangkad.

Malapad ang balikat.

Tahimik.

Parang modelong bumaba mula sa billboard sa EDSA.

Nakatingin siya sa akin na parang matagal niya na akong kilala.

“Miss, tama na siguro,” sabi niya nang muntik ko nang matumba ang baso.

“Bakit?” lasing kong tanong. “Mukha ba akong kawawa?”

Hindi siya sumagot agad.

“Hindi. Mukha kang babae na pilit tinuturuan ng ibang tao na kamuhian ang sarili niya.”

Napatawa ako.

“Ang lalim mo naman, kuya model.”

“Rafael,” sabi niya.

“Ariella,” sagot ko.

Ewan ko kung paano nangyari ang sumunod. Ang alam ko lang, may sinabi akong dapat hindi sinabi.

“Gusto mo bang malaman kung flat ba talaga ako?”

Namula siya.

“Ariella, lasing ka.”

“Hindi ako lasing. Galit ako.”

“Mas delikado iyon.”

Lumapit ako. Hinawakan ko ang kuwelyo ng polo niya.

“Takot ka?”

Tumingin siya sa akin. Pulang-pula ang gilid ng mga mata niya, pero hindi dahil sa alak.

“Takot akong hindi na kita kayang bitawan.”

Kinaumagahan, nagising ako sa isang hotel room sa BGC.

Puting kumot.

Malakas na sikat ng araw.

At si Rafael, nakahiga sa tabi ko, hubad ang balikat, may mga bakas ng halik at kalmot sa likod.

Napaupo ako.

Diyos ko.

Ako ba ang gumawa noon?

Pumikit ako, at bumalik ang putol-putol na alaala.

“Flat ba ako?” tanong ko kagabi.

Mahina siyang tumawa. “Hindi.”

“Sigurado ka?”

“Hindi pa sapat ang tagal para sabihin.”

Gusto kong magwala sa hiya.

Ariella Mendoza, ano ang ginawa mo?

Dahan-dahan akong bumangon, kahit ramdam ko ang sakit sa balakang, binti, at buong katawan. Napatingin ako kay Rafael. Napakaganda ng mukha niya. Malinis ang balat. Tahimik ang hinga. Parang ang inosente niya.

Pero naalala ko rin kung paano nag-iba ang titig niya kagabi.

Mula sa maingat.

Naging mapanganib.

Hindi ko alam kung mabait ba siya o eksperto sa ganitong bagay.

Ang mahalaga: kailangan kong umalis.

Tahimik akong nagbihis, kinuha ang bag ko, at palabas na sana nang marinig ko siyang gumalaw.

Nanigas ako.

Hindi siya nagising. Yumakap lang siya sa unan at bumulong nang paos.

“Mahal kita, Ariella…”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Sinabi ko ba sa kaniya ang buong pangalan ko?

Bakit parang kilala niya ako?

Pero wala akong oras isipin iyon.

Tumakas ako.

Dumiretso ako sa St. Luke’s BGC. Nagpa-register. Nagpa-blood test. Nagpa-screening. Humingi rin ako ng emergency pill.

Habang hawak ko ang resibo at lab request, isang pamilyar na boses ang tumawag.

“Ari…”

Si Enzo.

Nakaupo siya sa waiting area, maputla, may suwero sa kamay. Amoy alak. Mukhang mas wasak pa kaysa sa akin.

Pagkakita niya sa akin, lumiwanag ang mukha niya.

“Alam kong pupunta ka,” sabi niya. “Alam kong hindi mo ako kayang pabayaan.”

Dati, kapag nalalasing siya, ako ang naghahatid pauwi. Ako ang nagluluto ng lugaw. Ako ang nagpupuyat.

Pero ngayon, ibang tao na ako.

Lumingon ako para umiwas, pero nakita niya ang mga pulang marka sa leeg ko.

Nanigas ang ngiti niya.

“Ano ’yan?”

“Lamok,” sabi ko.

Bigla niyang hinablot ang pulso ko. Nahulog ang papel mula sa kamay ko. Kinuha niya iyon.

Pagbasa niya sa nakasulat, tuluyang nagdilim ang mukha niya.

HIV Screening.

Tumingin siya sa akin, nanginginig ang boses.

“Kagabi…”

Humigpit ang hawak niya sa braso ko.

“Nakipagpalipas-gabi ka sa ibang lalaki?”

Bago pa ako makasagot, may malamig na tinig na narinig mula sa likod ko.

“Bitawan mo ang babaeng pakakasalan ko.”

PARTE2

“Bitawan mo ang babaeng pakakasalan ko.”

Hindi malakas ang boses niya.

Pero sapat para manahimik ang buong waiting area.

Dahan-dahan akong lumingon.

Nandoon si Rafael.

Suot niya ang simpleng puting shirt, maong pants, at itim na jacket. Basa pa ang buhok, parang nagmamadaling naligo. Wala siyang kahit anong alahas, pero kahit ganoon, mukha pa rin siyang lalaking hindi dapat nakatayo sa fluorescent light ng ospital.

Mukha siyang galing sa magazine cover.

Si Enzo naman ay parang nakakita ng multo.

“Rafael Cordero?” bulong niya.

Napakurap ako.

Cordero?

Parang pamilyar ang apelyido. Ilang segundo bago ko naalala.

Cordero Group.

Isa sa pinakamalaking real estate at lifestyle companies sa Pilipinas. Sila ang may hawak ng ilang hotels sa Bonifacio Global City, Cebu, at Boracay. Sila rin ang may-ari ng Lumina Models, ang agency na laging kinukuha ng luxury brands.

Hindi simpleng model si Rafael.

Siya ang tagapagmana ng imperyo.

Humakbang siya palapit sa akin. Hindi niya hinawakan agad ang kamay ko. Tumingin muna siya sa braso kong hawak pa rin ni Enzo.

“Sabi ko, bitawan mo siya.”

Bumitaw si Enzo na parang napaso.

“Ariella,” sabi niya, nanginginig sa galit at hiya. “Kilala mo siya?”

Hindi ako makasagot.

Dahil ang totoo, hindi ko rin alam kung kilala ko ba talaga.

Si Rafael ang sumagot.

“Kilala ko siya nang mas matagal kaysa sa alam niya.”

Lalong lumakas ang kabog ng dibdib ko.

“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ko.

Tumingin siya sa akin. Sa unang pagkakataon, nawala ang lamig sa mukha niya. May kaba roon. May lungkot. May pag-iingat.

“Anim na taon na ang nakalipas,” sabi niya. “Sa charity event ng Mendoza Hotels sa Tagaytay. Umulan noon. May isang babaeng nagtanggal ng heels para tulungan ang lola kong makatawid sa baha sa parking lot.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Naalala ko iyon.

Isang matandang babae ang muntik madulas sa basang semento. Tinulungan ko siya. Binigyan ko ng towel. Hindi ko na tinanong ang pangalan niya.

“Iyon ang lola mo?” mahinang tanong ko.

Tumango si Rafael.

“She kept talking about you for months. Sabi niya, may mga taong maganda dahil maganda ang mukha. Pero may mga taong mas mahirap kalimutan dahil mabuti ang puso.”

Nanahimik ako.

Hindi ko alam kung dahil sa hiya, pagod, o sa bigat ng sinabi niya.

Si Enzo, tila hindi matanggap ang naririnig.

“Kalokohan,” singhal niya. “Kung ganoon, bakit kagabi mo lang siya nilapitan?”

Tumingin si Rafael sa kaniya.

“Dahil kagabi, ipinahiya mo siya sa sarili mong event.”

Nag-freeze si Enzo.

Nagpatuloy si Rafael. “Nasa Grand Aurelia ako kagabi. May meeting ako sa event manager dahil bibilhin ng Cordero Group ang hotel wing ninyo dapat. Narinig ko ang sinabi mo. Narinig ko kung paano mo tinawag na ‘tablet’ ang babaeng ipinangako mong aalagaan.”

Parang may sumabog sa mukha ni Enzo.

“Hindi… hindi mo naiintindihan. Joke lang iyon.”

“Joke?” malamig na tanong ni Rafael. “Kung joke iyon, bakit siya umalis na parang pinatay mo ang buong pagkatao niya?”

Walang naisagot si Enzo.

Doon dumating si Kiara.

Naka-beige dress siya, perfect ang makeup kahit umaga pa lang. Pero nang makita niya si Rafael, nag-iba ang tindig niya. Umaliwalas ang mukha niya, parang nakakita ng mas malaking premyo.

“Raf!” tawag niya, pilit na malambing. “I was trying to call you last night.”

Hindi siya pinansin ni Rafael.

Dumiretso ang tingin niya sa akin.

“Ariella, are you okay?”

Hindi ko alam kung bakit doon ako muntik umiyak.

Hindi sa pang-iinsulto ni Enzo.

Hindi sa kahihiyan kagabi.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, may nagtanong kung okay ba ako, hindi kung bakit ako naging pabigat.

“Okay lang ako,” sabi ko, kahit hindi totoo.

Lumapit si Kiara. “Ari, grabe ka naman. One night lang, hospital agad? Ang OA mo.”

Doon ako tuluyang napatingin sa kaniya.

“Ikaw ang nagpadala ng anonymous message, hindi ba?”

Saglit siyang natahimik.

Sapat na iyon.

Ngumiti siya, pero nanginginig ang labi. “Ginusto ko lang naman na malaman mo ang totoo. Enzo never wanted you.”

Tumawa ako nang mahina.

“Hindi. Gusto mong makita ko siyang pumili sa iyo. Gusto mong masaktan ako sa harap ng lahat.”

Umirap siya. “At least ako, pinili.”

“Talaga?” tanong ni Rafael.

Inabot niya ang phone niya at ipinakita ang screen kay Enzo.

May video.

Si Kiara kagabi, nasa hallway ng hotel, kausap ang kaibigan niya.

“Hayaan mo si Enzo,” sabi niya sa video. “Useful lang pamilya niya. Pero kung papatol si Rafael Cordero sa akin, goodbye Villamor. Hindi ako magse-settle sa lalaking halos bankrupt na ang hotel project.”

Namuti ang mukha ni Enzo.

Tumingin siya kay Kiara. “Ano iyon?”

“Edited ’yan!” sigaw niya.

“Galing sa CCTV ng Grand Aurelia,” sabi ni Rafael. “At dahil pag-aari na ng Cordero Group ang majority shares ng property as of this morning, legal naming nakuha ang footage.”

Parang gumuho ang paligid ni Enzo.

Ako mismo, napahawak sa gilid ng upuan.

“As of this morning?” tanong ko.

Tumango si Rafael. “Hindi na itutuloy ng board namin ang joint project with the Villamors.”

“Dahil sa akin?” bulong ko.

“Dahil sa character nila,” sagot niya. “Business is trust. Kung kaya niyang ipahiya ang babaeng kasama niya mula pagkabata, paano pa niya tatratuhin ang investors kapag wala nang camera?”

Si Enzo ay biglang lumapit sa akin.

“Ari, please. Mali ako. Galit lang ako kagabi. Napahiya rin ako dahil hindi dumating si Kiara. Pero ikaw… ikaw talaga ang kilala ko.”

Napatingin ako sa lalaking minahal ko halos buong buhay ko.

May panahon na isang tingin lang niya, natutunaw na ako.

Ngayon, wala na.

Parang nakatingin ako sa lumang bahay na matagal ko nang nilisan.

“Hindi mo ako kilala, Enzo,” sabi ko. “Kilala mo lang ang Ariella na laging nagpapatawad. Ang Ariella na tatawa kapag nilalait mo siya. Ang Ariella na tatakbo kapag nalasing ka. Pero hindi mo kailanman tinanong kung gaano kasakit ang bawat biro mo.”

Napayuko siya.

“Sorry,” mahina niyang sabi.

“Sorry dahil nasaktan ako? O sorry dahil nakita ng maling tao kung sino ka talaga?”

Hindi siya sumagot.

Si Kiara naman, pilit pang kumapit.

“Raf, wait. Misunderstanding lang. We can still work together. May campaign pa ako sa Lumina—”

“Canceled,” sagot ni Rafael.

“Hindi mo puwedeng gawin iyon!”

“Kaya ko,” malamig niyang sabi. “Violation of morality clause. Public humiliation. Manipulation. Harassment. The agency will send formal notice today.”

Doon siya napaiyak.

Hindi dahil nagsisi siya.

Kundi dahil nawala ang spotlight.

Lumapit sa akin si Rafael. “Ariella, kailangan mong tapusin ang checkup mo. Sasamahan kita, pero ikaw ang magdedesisyon.”

Napatitig ako sa kaniya.

“May nangyari ba talaga kagabi?” tanong ko nang halos pabulong.

Nakita ko ang pagkirot sa mukha niya.

“Inaalala mo ba dahil hindi ka sigurado?”

Hindi ako nakasagot.

Huminga siya nang malalim.

“May nangyari, Ariella. Pero walang nangyaring hindi mo pinayagan nang malinaw. At noong nagsimula kang malasing nang sobra at umiyak, tumigil ako.”

Nanlaki ang mga mata ko.

“Pero ang mga marka…”

Bahagya siyang namula.

“Ikaw ang humalik sa akin. Ikaw rin ang kumalmot sa likod ko noong binuhat kita dahil nadulas ka sa carpet.”

Gusto kong lamunin ako ng lupa.

“Diyos ko.”

May bahagyang ngiti sa labi niya, pero hindi siya nang-asar.

“May dala akong latest medical clearance ko. Requirement sa modeling contract. Pero tama ang ginawa mo na magpa-check. Hindi dapat ikahiya ang pag-aalaga sa sarili.”

Sa lahat ng nangyari, iyon ang unang pangungusap na nagpagaan sa dibdib ko.

Hindi niya ako hinusgahan.

Hindi niya ako ginawang marumi.

Hindi niya ginamit ang kahinaan ko laban sa akin.

Pagkatapos ng checkup, hinatid niya ako pauwi sa condo ko sa Makati. Hindi niya ako pinilit kausapin. Hindi rin niya ako hinawakan nang walang paalam.

Sa elevator, tahimik kaming magkatabi.

“Bakit mo sinabi kay Enzo na pakakasalan mo ako?” tanong ko.

Napatingin siya sa sahig.

“Dahil gusto kong pigilan siya.”

“Hindi iyon sagot.”

Tumahimik siya nang ilang segundo.

“Dahil noong una kitang nakita anim na taon na ang nakalipas, sinabi ko sa sarili ko na kung may pagkakataon akong makilala ka, seryoso akong lalapit. Hindi bilang tagapagligtas. Hindi bilang kapalit. Bilang lalaki na marunong rumespeto.”

Napangiti ako nang pagod.

“Ang bilis naman. Kagabi lang tayo nag-usap.”

“Anim na taon para sa akin,” sabi niya.

Pagbukas ng elevator, bago ako lumabas, huminto ako.

“Rafael.”

“Yes?”

“Hindi ako papakasal sa lalaki dahil lang iniligtas niya ako.”

Tumango siya agad. “Good.”

Nagulat ako.

Ngumiti siya. “Gusto kong piliin mo ako dahil masaya ka. Hindi dahil sugatan ka.”

Sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, naramdaman kong may puwang pa pala sa puso ko para sa isang bagay na hindi takot.

Hindi kami naging magkasintahan kinabukasan.

Hindi ganoon kadali ang paggaling.

Kinailangan kong harapin ang pamilya ko, tapusin ang engagement sa Villamors, at burahin sa sarili ko ang boses ni Enzo na matagal kong pinaniwalaan.

Nag-public apology si Enzo, pero hindi ko na tinanggap pabalik ang dati naming relasyon. Si Kiara, nawala sa ilang brand deals. Ang pamilya Villamor, nawala ang malaking investment.

Ako naman, bumalik sa trabaho.

Mas tahimik.

Mas matatag.

Makalipas ang tatlong buwan, pumunta ako sa Tagaytay para sa reopening ng isa sa hotels namin. Nandoon si Rafael, hindi bilang savior, kundi bilang guest.

May dala siyang kape.

“Americano, no sugar,” sabi niya.

Napangiti ako. “Naalala mo?”

“Lahat ng tungkol sa iyo, sinusubukan kong alalahanin nang maayos.”

Sa terrace, habang nakatingin kami sa Taal, sinabi ko sa kaniya ang totoo.

“Matagal kong hinayaan na sukatin ako ng ibang tao. Katawan ko. Halaga ko. Pagkababae ko. Akala ko kapag pinili ako ni Enzo, ibig sabihin sapat ako.”

Tumingin siya sa akin.

“At ngayon?”

Huminga ako nang malalim.

“Ngayon, alam kong sapat ako kahit walang pumili.”

Doon niya ako tinanong.

“Puwede ba kitang ligawan nang tama?”

Hindi ako agad sumagot.

Pero ngumiti ako.

“At this time,” sabi ko, “hindi ako lasing.”

Tumawa siya.

“Mas gusto ko iyon.”

Hinawakan ko ang kape, tumingin sa langit, at sa unang pagkakataon, hindi ko hiniling na bumalik ang nakaraan.

Dahil may mga insultong akala natin sisira sa atin, pero iyon pala ang huling tulak para lumayo tayo sa maling tao.

Minsan, hindi tayo nasasaktan dahil kulang tayo. Nasasaktan tayo dahil masyado tayong nagtiwala sa taong hindi marunong tumingin nang tama. Kaya kung may taong paulit-ulit kang pinapaliit, tandaan mo: hindi mo kailangang baguhin ang sarili mo para maging sapat. Kailangan mo lang lumayo sa lugar na hindi nakakakita ng halaga mo.