Unang beses ko siyang makikita nang personal, pero ilang buwan na kaming magkausap.

Araw-araw.

Good morning, good night, kumain ka na ba, pagod ka ba, miss na kita.

At habang tumatagal, mas lalo akong nasasanay sa presensya ni Liam sa screen ko—sa malalim niyang boses sa voice message, sa mahinahon niyang tawa kapag mali-mali ang English ko, sa paraan niyang hindi ako pinapahiya kahit minsan napapa-Google Translate ako sa gitna ng conversation namin.

Pero iba pa rin pala kapag totoong tao na.

Kapag hindi na emoji ang yakap.

Hindi na sticker ang halik.

Hindi na “ingat” lang sa chat kundi aktuwal kang susunduin, hahawakan, titingnan nang harapan.

At doon ako kinabahan.

Hindi dahil AFAM siya.

Hindi dahil first time kong makipagkita sa lalaking nakilala ko online.

Kundi dahil sa isang simpleng bagay na hindi ko inexpect sa lahat ng litrato niyang ipinadala niya sa akin—

Hindi niya nasabi kung gaano siya kalaki.

Hindi “matangkad” lang.

Hindi “malapad ang katawan” lang.

Kundi yung tipong kapag dumaan sa harap mo, mapapaatras ka nang kalahating hakbang para lang bigyan ng daan.

Nasa NAIA ako no’n, maaga pa. Naka-light makeup ako, naka-dress na pinili ko pa nang tatlong beses bago isuot. Inayos ko buhok ko sa camera ng phone ko nang paulit-ulit, tapos pinapakalma ko sarili ko.

Relax ka lang, Mae.

Tao lang ‘yan.

Boyfriend mo ‘yan.

Pero nang magbukas ang pinto ng arrivals area at lumabas ang mga pasahero, bigla akong natigilan.

May isang lalaking naka-itim na shirt, duffel bag sa isang balikat, diretso ang lakad, sobrang tangkad, sobrang lapad ng dibdib, at yung mga braso niya… Diyos ko, parang kaya akong buhatin gamit isang kamay.

Literal na napasinghap ako.

“Hindi… hindi puwedeng siya ‘yan,” bulong ko sa sarili ko.

Pero nang tumingin siya sa paligid at nakita ako, ngumiti siya.

At doon ko nakumpirma.

Siya nga.

Si Liam.

Yung lalaking ilang buwan kong ka-chat.

Yung lalaking tinawanan ko pa dati nang sabihin niyang nag-gym siya apat na beses isang linggo.

Gym lang pala, ha?

Parang WWE training camp yata.

Lumapit siya sa akin nang may ngiting sobrang lambing na halos hindi bumagay sa katawan niyang parang puwedeng sumipa ng pintuan kapag naiwan ang susi. Tumigil siya sa harap ko, yumuko nang kaunti, at sabi sa malalim pero masayang boses, “Hi, baby.”

Ako, halos matunaw na sa hiya at kaba.

“Hi…” sagot ko. “Ikaw ba talaga ‘yan?”

Tumawa siya. Yung tawa niyang buo, walang arte, parang batang natuwa.

Then niyakap niya ako.

At doon ko naranasan ang pinaka-weird na halo ng emosyon sa buhay ko.

Kinilig ako.

Natuwa ako.

At muntik akong mawalan ng hangin.

“Grabe,” sabi ko nang bahagya niya akong pakawalan. “Parang nawala ako sa yakap mo.”

Mas lalo siyang tumawa. “Sorry, baby. Too tight?”

“Hindi ko alam kung hug ba ‘yon o finishing move.”

Tawang-tawa siya habang kinukuha ang maleta ko. Yung maleta kong halos ikabali ng likod ko sa bahay pa lang, binuhat niya na parang walang laman. Parang grocery bag lang.

Napatitig ako sa kanya habang naglalakad kami palabas ng airport. Pakiramdam ko, lahat ng tao nakatingin sa amin. Hindi ko alam kung dahil mukha kaming eksena sa pelikula, dahil obvious na interracial couple kami, o dahil talagang mukha siyang bodyguard ko.

May batang dumaan pa nga sa tabi namin at narinig kong bumulong sa nanay niya, “Ma, wrestler ba ‘yan?”

Gusto kong magtago sa loob ng handbag ko.

Pero si Liam, parang walang pakialam sa lahat. Hawak niya maleta ko sa isang kamay, tapos yung kabilang kamay niya, dahan-dahang hinawakan ang likod ko para alalayan ako habang naglalakad kami.

“Are you okay?” tanong niya.

Tumango ako. “Oo. Medyo naninibago lang.”

“Because I’m big?”

Hindi ko napigilang matawa. “Medyo? Kuya, este—baby—hindi ka medyo big. Para kang puwedeng magbuhat ng multicab.”

Napahinto siya sa lakad dahil sa kakatawa. “But you still came.”

“Tignan mo nga naman. Ang tapang ko, ‘no?”

Pagdating sa sasakyan, siya pa rin ang nagbuhat ng lahat. Pati yung tote bag ko na puro skin care at extra sandals, siya pa rin.

At habang nasa biyahe kami papunta sa hotel niya sa Pasay, doon ko napansin ang isang bagay.

Sa lahat ng kaba ko, siya ang mas maingat.

Siya ang paulit-ulit na nagtatanong kung malamig ba sa aircon.

Kung gutom na ba ako.

Kung pagod ba ako.

Kung gusto ko bang dumaan muna kami sa café kaysa dumiretso sa restaurant na na-book niya.

Yung itsura niyang parang kayang magbuhat ng refrigerator, sobrang opposite sa ugali niyang halos ayaw akong mapagod kahit sa simpleng pag-abot ng tubig.

Nung nag-dinner kami sa isang restaurant sa MOA, doon ako tuluyang nakampante.

Kasi kahit napakalaki niya, ang gentle niyang kumilos.

Maingat siyang humawak ng baso.

Maingat siyang magsalin ng tubig sa akin.

At kapag hindi ko maintindihan ang English niya, inuulit niya nang mabagal, walang pagkainip.

“Do you want more?” tanong niya, itinuturo ang platter.

Tiningnan ko ang pagkain, tapos siya, tapos natawa ako. “Ikaw ang mukhang kaya umubos ng buong buffet.”

“I can,” sabi niya nang seryoso.

Natawa ako nang malakas. “Ay, honest.”

“Very honest. But I’ll share with you.”

“Wow. Salamat sa kabutihan ng loob mo.”

Mula no’n, gumaan na ang lahat. Naglakad kami sa may baywalk, nagkuwentuhan tungkol sa pamilya, childhood, at mga paborito naming pagkain. Hindi ko na masyadong iniisip ang laki niya. Mas iniisip ko na lang na ang weird palang ang gaan sa pakiramdam ng isang taong sobrang imposibleng i-explain sa chat.

Sa messages, sweet siya.

Sa personal, mas sweet.

Sa pictures, mukhang intimidating.

Sa totoong buhay, halos siya pa nga ang mukhang takot na magkamali sa akin.

Kinabukasan, nag-message siya agad pag-gising ko.

Good morning, baby. Where do you want to eat today?

Nag-isip ako saglit, tapos sabi ko, Doon na lang ulit sa kinainan natin kagabi. Ang sarap ng garlic rice nila.

Agad siyang sumagot.

Okay, baby.

Napangiti ako.

Ewan ko ba, pero may kung anong saya sa dibdib ko sa simpleng pagsunod niya. Parang bigla kong na-realize na oo, mukha siyang wrestler, pero hindi siya yung tipo ng lalaking kailangan kong katakutan.

At hindi rin siya yung tipo ng lalaking kailangang patunayan lagi na siya ang masusunod.

Ako ang pinapipili niya.

Ako ang pinakikinggan niya.

Ako ang inuunawa niya.

Doon ako nagsimulang maging kampante.

Doon ako nagsimulang makalimot na may isa pa akong dinadalang takot bukod sa laki ng katawan niya.

Hindi ko pa nasasabi kay Liam ang totoo.

Na bago siya, galing ako sa relasyon na paulit-ulit akong pinahiya.

Na sinabihan akong “masyado kang maliit,” “masyado kang simple,” “nakakahiya kang ipakilala.”

Na kaya noong una ko siyang nakita sa airport, hindi lang ako kinabahan dahil ang laki niya.

Kinabahan ako dahil pakiramdam ko, baka mas lalo niya akong makitang… kulang.

At nang gabing iyon, habang magkatabi kami sa rooftop café at mahangin ang paligid, bigla niya akong tiningnan nang diretso at marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

“Mae,” sabi niya, mahina pero seryoso, “can I ask you something?”

Tumingin ako sa kanya.

Ngumiti siya nang kaunti, pero iba ang bigat ng mga mata niya.

“Why do you always look happy with me,” he said softly, “but scared when I get too close?”

…

Parang may dumikit na bato sa lalamunan ko pagkatapos kong marinig ‘yon.

Lahat ng tawa ko buong maghapon, lahat ng biro ko tungkol sa laki niya, lahat ng pa-cute kong “wrestler ka ba talaga?”—biglang parang natunaw.

Kasi sa unang pagkakataon, may nakakita.

Hindi lang sa ngiti ko.

Hindi lang sa landi.

Kundi sa takot na pilit kong tinatago.

Hindi ako agad nakasagot. Tumingin ako sa kamay naming magkahawak. Ang laki ng palad niya kumpara sa akin, pero hindi niya hinihigpitan. Nandoon lang. Mainit. Matiyaga. Parang sinasabing magsalita ka kapag kaya mo na.

Huminga ako nang malalim.

“Hindi ikaw ang kinatatakutan ko,” sabi ko sa wakas.

Nakita kong kumunot ang noo niya. “Then what is it?”

Napayuko ako. “Yung pakiramdam.”

“Anong pakiramdam?”

“Na baka isang araw, bigla mo ring marealize na hindi pala ako enough.”

Pagkasabi ko no’n, parang ako mismo ang nasaktan sa bigat ng sariling salita ko. Ang tagal ko iyong kinimkim. Hindi ko akalaing sa harap niya ko rin iyon mailalabas.

Tahimik lang si Liam.

Hindi siya sumingit.

Hindi siya nagmadaling magsalita.

Kaya tuloy napuno ako ng lakas ng loob na ituloy.

“I had an ex,” sabi ko, nanginginig na ang boses ko. “Pinaparamdam niya sa akin na lagi akong may kulang. Hindi ako sosyal enough. Hindi ako sexy enough. Hindi ako classy enough. Kahit anong effort ko, parang may mali pa rin. Kaya noong nakita kita sa airport…” natawa ako nang mapait, “oo, kinabahan ako kasi ang laki mo. Pero mas kinabahan ako kasi naisip ko… baka masyado kang gwapo, masyado kang impressive, masyado kang… mataas para sa tulad ko.”

Matagal bago siya nagsalita.

At noong nagsalita siya, halos bumulong lang siya.

“Look at me, baby.”

Dahan-dahan akong tumingala.

Walang awa sa mukha niya.

Walang pagkainis.

Walang yabang.

Puro lambot.

“Do you know what I saw when I first saw you?” tanong niya.

Umiling ako.

“A woman who waited for me even though she was nervous. A woman who tried hard to talk to me in a language that is not easy for her. A woman who is funny, warm, kind, and real.” Ngumiti siya nang bahagya. “You think I came here because I wanted someone perfect?”

Hindi ako nakasagot.

Umiling siya. “No. I came here because I wanted you.”

At ewan ko ba kung bakit doon ako biglang napaiyak.

Hindi iyak na maganda.

Hindi iyak na dramatic sa pelikula.

Yung totoong iyak na matagal mo nang pinipigilan. Yung pagod. Yung hiya. Yung lungkot na akala mo naka-move on ka na pero buhay pa pala sa loob mo.

Tinabihan niya ako nang mas malapit, pero hindi niya ako basta niyakap.

“Can I hug you?” tanong niya muna.

Lalong bumigat dibdib ko sa simpleng tanong na iyon.

Tumango ako.

At nang yakapin niya ako, saka ko naintindihan ang pagkakaiba ng malaking katawan sa malaking presensya.

Yung ex ko, normal lang ang katawan pero sinikipan ang mundo ko.

Si Liam, sobrang laki, pero sa yakap niya first time kong naramdaman na may espasyo akong huminga.

“Hindi mo kailangang lumiit para mahalin,” bulong niya sa buhok ko. “Not for me.”

Matagal kaming gano’n. Tahimik. Mahangin. Maingay ang lungsod sa ibaba, pero pakiramdam ko, may kung anong humupa sa loob ko.

Akala ko iyon na ang pinakamalaking eksena ng gabing iyon.

Hindi pa pala.

Dahil habang paalis kami sa café, biglang may tumawag sa pangalan ko.

“Mae?”

Napalingon ako.

At halos manlamig ako nang makita ko kung sino.

Si Carlo.

Yung ex ko.

Kasama ang bago niyang girlfriend.

Nakatayo siya ilang hakbang ang layo sa amin, halatang gulat na gulat. Mabilis naglakbay ang tingin niya mula sa mukha ko papunta kay Liam, pababa sa magkahawak naming kamay.

“Ay, wow,” sabi niya, may halong pang-aasar at disbelief. “Ikaw ba ‘to? Ang bilis mo naman.”

Ramdam kong tumigas ang katawan ko.

Yung dati kong sarili, baka nahiya na agad. Baka napa-smile na pilit. Baka nagpaliwanag pa.

Pero ewan ko. Baka dahil hawak ni Liam ang kamay ko nang hindi ako sinasakal. Baka dahil ilang minuto pa lang ang nakalipas, may taong unang beses nagsabing gusto niya ako exactly as I am.

Kaya sa unang pagkakataon, hindi ako umurong.

“Matagal na kaming nag-uusap,” sagot ko nang kalmado.

Tiningnan ako ni Carlo mula ulo hanggang paa, gaya ng dati niyang paraan. Yung tinging marunong manukat. Marunong mangliit.

“Good for you,” sabi niya. “At least nakahanap ka ng…” Sandali siyang tumingin kay Liam. “Bodyguard?”

Narinig kong huminga nang mabigat ang girlfriend niya, halatang naawkward-an. Pero si Carlo, nakangisi pa rin. Parehong-pareho ng dati.

Bago pa ako makasagot, marahan kong naramdaman na umabante nang kalahating hakbang si Liam sa tabi ko.

Hindi agresibo.

Hindi galit.

Pero sapat para ipaalam kung sino ang kakampi ko.

Tiningnan niya si Carlo at ngumiti nang magalang.

“She doesn’t need a bodyguard,” sabi niya sa mahinahong boses. “She needed someone who respects her.”

Parang may biglang sumampal sa katahimikan.

Hindi sumagot si Carlo.

Ako naman, literal na napahawak sa sariling dibdib.

Hindi dahil sa kilig lang.

Kundi dahil may mga salita palang kapag iba ang nagsabi, bigla kang binabalikan ng halaga mo.

Namula ang mukha ni Carlo. Tinangkang tumawa, pero halatang napahiya.

“At least masaya ka,” sabi niya, pero wala nang yabang.

Ngumiti ako. Totoo. Buo. Walang pilit.

“Oo,” sagot ko. “Masaya ako. At ngayon ko lang na-realize na hindi pala ako mahirap mahalin. Nasa maling tao lang ako noon.”

Hindi na siya nakasagot.

Nauna pang humila palayo ang girlfriend niya, halatang gusto nang matapos ang eksena.

Pagkaalis nila, napabuga ako ng hangin na hindi ko alam na kanina ko pa pala pinipigilan.

Napatingin si Liam sa akin. “You okay?”

At sa unang pagkakataon, wala akong alinlangan sa sagot ko.

“Oo,” sabi ko, saka natawa. “At saka… ngayon ko lang na-realize.”

“Ano ‘yon?”

“Tama ako noong una kitang nakita.”

Tumaas ang kilay niya. “About what?”

“Na mukha kang wrestler.”

Tumawa siya nang malakas.

Ngumisi ako at sinundot ang braso niya. “Pero mali ako sa isang bagay.”

“Which one?”

“Akala ko kapag malaki ka, nakakatakot ka.”

Tumigil siya sa paglalakad at marahan akong hinarap.

“And now?”

Ngumiti ako. “Ngayon alam ko na—may mga taong malaki lang ang katawan. At may mga taong malaki ang puso. Swerte ko kasi sa’yo, pareho.”

Hindi niya agad sinagot. Yumuko lang siya at hinalikan ang noo ko nang dahan-dahan.

Habang naglalakad kami paalis, hawak niya ulit ang kamay ko. Hindi na ako conscious kung may nakatingin. Hindi ko na iniisip kung mukha ba kaming kakaiba, o kung ano ang iisipin ng iba sa amin.

Kasi minsan, ang totoong pag-ibig hindi dumarating sa anyong inaasahan mo.

Minsan, dumarating itong parang wrestler ang katawan, parang higante kung tumayo, parang kaya kang buhatin kasama ang buong emotional baggage mo.

Pero sa dulo, hindi mo siya mamahalin dahil malakas siya.

Mamahalin mo siya dahil sa piling niya, hindi mo na kailangang matakot maging mahina.

At iyon ang gusto kong iwan sa lahat ng nagbabasa:

Hindi lahat ng nakakatakot tingnan ay nakakasakit. At hindi lahat ng mukhang mahinahon ay marunong magmahal. Piliin ang taong hindi lang kayang hawakan ang kamay mo, kundi marunong ding ingatan ang puso mong ilang beses nang nabasag.