Akala ko ordinaryong gabi lang iyon.

Isang lasing na lalaki ang sumakay sa kotse ko, umiiyak habang hinahanap ang nawawala niyang kapatid.
Para lang patahanin siya, may sinabi akong kalokohan.
“Pumunta ka bukas sa wishing pond sa Rizal Park. Baka nandoon ang sagot.”

Kinabukasan, buong Maynila ang nagising sa balita:
may narekober na waterproof bag sa ilalim ng pond.
At ang laman noon ang bumiyak sa pinakamadilim na kaso ng taon.

Ako si Maribel Santos, tatlumpu’t dalawang taong gulang, ride-hailing driver sa Maynila.

Hindi ako manghuhula. Hindi ako albularyo. Wala akong third eye.

Ang meron lang ako ay lumang Toyota Vios, utang sa app loan, renta sa maliit na kuwarto sa Sampaloc, at kakayahang makipagkuwentuhan sa mga pasaherong pagod, lasing, brokenhearted, o lahat ng iyon sabay-sabay.

Sa totoo lang, pakulo ko lang ang “hula-hula.”

Kapag tahimik ang biyahe, sinasabi ko sa pasahero, “Ma’am, mabigat po aura ninyo ngayon.”
Kapag lalaki namang halatang iniwan ng jowa, sasabihin ko, “Sir, may taong hindi pa tapos ang papel sa buhay ninyo.”

Kadalasan, tatawa sila. Minsan, magti-tip ng dagdag na singkuwenta. Minsan, magbibigay pa ng limang bituin.

Pero noong gabing iyon, hindi dapat ako nagbiro.

Malakas ang ulan sa Roxas Boulevard. Parang binubuhusan ng timba ang windshield ko. Halos wala nang booking, kaya pumarada ako malapit sa isang bar sa Malate, umaasang may huling pasahero bago umuwi.

Biglang bumukas ang pinto sa likod.

Isang lalaki ang bumagsak sa upuan, amoy alak, pawis, at desperasyon. Nakasuit siya pero gusot-gusot, parang tatlong araw nang hindi natutulog.

“Miss driver…” garalgal ang boses niya. “Kahit saan. Ikot lang tayo.”

Tiningnan ko siya sa rearview mirror.

Namumula ang mata niya. Hindi iyon iyak ng taong iniwan ng nobya. Iyon ang iyak ng taong may nawalan sa buhay niya.

“Sir, okay lang po kayo?” tanong ko.

Tumawa siya, pero basag ang tunog.

“Okay?” sabi niya. “Tatlong araw nang nawawala kapatid ko. Twenty-three lang siya. Fresh graduate. Nag-apply lang sa trabaho sa Makati, hindi na umuwi.”

Tumahimik ako.

Sanay ako sa reklamo ng pasahero—trapik, cheating, utang, toxic boss. Pero pagkawala ng tao? Ibang bigat iyon.

“Na-report na po sa pulis?” tanong ko.

“Oo,” sagot niya. “Pero wala raw CCTV sa huling pinuntahan niya. Walang ransom. Walang text. Wala. Parang nilamon siya ng lupa.”

Hinampas niya ang sariling noo.

“Kasalanan ko. Ako kuya niya. Dapat sinundo ko siya.”

Hindi ko alam ang sasabihin.

Kaya ginawa ko ang lagi kong ginagawa kapag may pasaherong nalulunod sa lungkot: nagsalita ako na parang may alam ako, kahit wala naman.

“Sir,” sabi ko, pinababa ang boses, “minsan ang nawawala, hindi talaga nawawala. May lugar lang na humahawak sa sagot.”

Tumigil siya sa pag-iyak.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

Nasa tapat kami noon ng Rizal Park. Dahil sa ulan, halos walang tao. Sa gilid ng park, natatanaw ko ang maliit na wishing pond na kumikislap sa ilalim ng poste ng ilaw.

Wala akong basehan. Wala akong nakita. Wala akong naramdaman.

Gusto ko lang siyang bigyan ng pag-asa hanggang umaga.

Itinuro ko ang madilim na bahagi ng parke.

“Bukas po, kapag maliwanag na, pumunta kayo sa wishing pond. May mga lugar na iniipon ang dasal ng tao. Minsan, doon lumilitaw ang sagot.”

Napatingin siya sa labas.

“Wishing pond?” bulong niya.

“Opo. Huwag muna kayong susuko. Baka may milagro.”

Pagbaba niya, binayaran niya ako nang triple.

Bago isara ang pinto, yumuko pa siya sa akin.

“Salamat, ma’am. Kung makita ko kapatid ko, babalikan kita.”

Nang umalis siya, bigla akong nakaramdam ng konsensiya.

“Maribel, ang sama mo,” bulong ko sa sarili. “Pinaasa mo ang taong wasak na wasak.”

Umuwi ako na mabigat ang dibdib.

Kinabukasan, ginising ako ng tunog ng cellphone. Akala ko landlord na naman, maniningil ng renta.

Pero news alert ang bumungad.

“Rizal Park, isinara ng pulisya matapos makarekober ng waterproof bag sa wishing pond.”

Umupo ako sa kama.

Binuksan ko ang live report.

Nakita ko ang parehong pond na itinuro ko kagabi. May yellow police line. May mga imbestigador. May divers. May ambulansya.

Ang reporter, nanginginig ang boses habang nagsasalita.

“Ayon sa inisyal na ulat, isang lalaki ang nagtungo rito kaninang madaling-araw matapos umanong makatanggap ng ‘misteryosong payo’ mula sa isang babaeng driver. Sa ilalim ng pond, nakita ang isang waterproof bag na naglalaman ng personal na gamit ng nawawalang si Denise Villanueva…”

Denise.

Iyon ang pangalan ng kapatid ng lalaking pasahero ko.

Nalaglag ang cellphone ko sa kumot.

Nagpatuloy ang reporter.

“Bukod sa personal na gamit, natagpuan din sa bag ang isang maliit na notebook na naglalaman ng listahan ng pangalan, address, at bayarin na konektado umano sa isang human trafficking group na matagal nang tinutugis ng awtoridad.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

Hindi ito coincidence.

O kung coincidence man, napakalupit.

Bago pa ako makahinga nang maayos, tumunog ang phone ko.

Unknown number.

Sinagot ko.

“Hello?”

Ilang segundo ang katahimikan sa kabilang linya.

Pagkatapos, isang babaeng boses ang nagsalita.

“Si Ms. Maribel Santos po ba ito?”

“Opo. Sino po sila?”

“Ako si Inspector Lara Mendoza ng CIDG Manila.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa batok ko.

“Ms. Santos,” patuloy niya, “alam naming kayo ang driver na naghatid kay Carlo Villanueva kagabi.”

“Ma’am, sandali lang po. Hindi po ako manghuhula. Nagkataon lang po iyon. Wala po akong alam sa kaso.”

“Hindi namin sinasabing suspect kayo,” sabi niya. “Pero may isa pa kaming nawawalang babae. Wala kaming lead. Walang witness. Walang CCTV.”

Lumunok ako.

“At bakit po ninyo ako tinatawagan?”

Saglit siyang tumahimik.

Pagkatapos, sa pinakamahinahong boses na lalo lang nagpatakot sa akin, sinabi niya:

“Gusto naming imbitahan kayo, Ms. Santos. Magmaneho lang kayo gaya ng dati. Isasakay ninyo kami ngayong gabi… at kung saan man kayo mapahinto, doon kami magsisimulang maghukay.”

PARTE2

Hindi ako agad nakasagot.

Narinig ko ang sariling hininga sa telepono, mabilis, putol-putol, parang kakarera lang kahit nakaupo lang naman ako sa gilid ng kama.

“Inspector,” sabi ko, “hindi ninyo yata naiintindihan. Hindi ako psychic. Hindi ako medium. Hindi ako nakakakita ng multo. Driver lang ako.”

“Alam ko,” sagot ni Inspector Lara Mendoza.

“Kung alam ninyo, bakit ninyo ako kailangan?”

“Dahil noong gabing itinuro ninyo ang wishing pond, hindi lang waterproof bag ang nakuha namin doon.”

Napatigil ako.

“Ano pa?”

“May laman ang notebook na pangalan ng mga babae. Isa sa kanila si Denise Villanueva. Isa pa si Patricia Alvarez, dalawampu’t isang taong gulang, nawawala simula kahapon ng hapon.”

Kinagat ko ang labi ko.

“Bakit hindi ninyo sundan ang nasa notebook?”

“Sinundan na namin. Karamihan pekeng address. Disposable numbers. Front companies. May isang pattern lang na lumalabas.”

“Ano?”

“Lahat ng biktima, bago mawala, sumakay sa ride-hailing car.”

Nanigas ang likod ko.

Para akong biglang hindi makahinga. Driver ako. Araw-araw akong nagsasakay ng kung sino-sino. Babae, lalaki, estudyante, call center agent, nanay na may bitbit na grocery, batang pauwi galing review center.

Bigla kong naisip: ilang pasahero na kaya ang sumakay sa maling kotse at hindi na nakababa?

“Hindi ko kaya ito,” mahina kong sabi.

“Hindi ka namin pipilitin,” sagot ni Lara. “Pero may posibilidad na buhay pa si Patricia. At bawat oras na lumilipas, lumiliit ang pagkakataon namin.”

Buhay pa.

Iyon ang dalawang salitang tumusok sa akin.

Naalala ko si Denise. Hindi ko siya kilala, pero nakita ko sa balita ang graduation photo niya. Nakangiti siya, naka-toga, may hawak na bouquet, nasa tabi ng kuya niyang si Carlo.

Kung may pagkakataon na hindi mauwi sa ganoon si Patricia, paano ako tatanggi?

Makalipas ang isang oras, nasa loob na ako ng maliit na conference room sa CIDG office.

Nandoon si Inspector Lara, nakapolo shirt at maong pero halatang pulis kahit anong suot. Katabi niya ang isang lalaking may seryosong mukha, si Chief Mateo Reyes. Mas matanda siya, tahimik, at ang tingin sa akin ay parang hindi niya alam kung matatawa o maiinis.

“Ma’am driver,” sabi niya, “linawin natin. Hindi kami naniniwala sa hula.”

“Good,” sagot ko agad. “Ako rin po.”

Umangat ang kilay niya.

“Kaya ayaw kong sayangin ang oras ng team ko sa paandar. Pero may isang bagay na hindi maipaliwanag. Ang pinuntahan ng kuya ni Denise ay eksaktong lugar na itinuro mo.”

“Sir, promise, nakita ko lang po kasi habang dumadaan kami. Random lang.”

“Walang random sa imbestigasyon,” malamig niyang sabi. “Minsan, ang akala mong random, may napansin ka lang na hindi alam ng utak mo kung paano ipaliwanag.”

Hindi ko naintindihan agad.

Si Lara ang nagpaliwanag.

“Baka may nakita ka noong gabing iyon. Isang tao, plaka, bag, kilos, ilaw, kahit maliit na detalye. Hindi mo maalala nang malinaw, kaya lumabas siya bilang ‘kutob.’”

Napaisip ako.

Noong gabing iyon, umuulan. Madilim. Dumaan kami sa gilid ng park. May nakita ba ako?

Sarado ang ilang tindahan. May garbage truck. May lalaki sa ilalim ng payong. May motorsiklo? O van?

“Hindi ko sigurado,” sabi ko.

“Kaya magda-drive ka ulit,” sabi ni Chief Mateo. “Parehong ruta. Parehong oras. Pero ngayon, kasama kami.”

Gabi na nang umalis kami.

Ako ang nasa manibela. Si Lara sa passenger seat. Sa likod, si Chief Mateo at isa pang pulis na si Ramos. May dalawang unmarked vehicle na sumusunod sa amin, pero hindi halata.

Sinimulan namin sa Malate, sa harap ng bar kung saan sumakay si Carlo. Basa pa rin ang kalsada dahil umambon. Pareho ang amoy ng gabi: usok, beer, pawis, dagat.

“Relax lang,” sabi ni Lara.

“Madali sabihin iyan kapag may baril ka,” bulong ko.

Hindi siya ngumiti, pero lumambot ang mata niya.

“Sabihin mo lang lahat ng maalala mo.”

Dumaan kami sa ruta ko kagabi. Mabagal ang takbo ko. Bawat poste, bawat kanto, bawat saradong tindahan ay sinubukan kong tingnan na parang naghahanap ako ng nakatagong letra sa lumang larawan.

Pagdating namin malapit sa Rizal Park, biglang may kumirot sa ulo ko.

“Sandali,” sabi ko.

Huminto ako sa gilid.

“Ano?” tanong ni Chief Mateo.

Itinuro ko ang kanto malapit sa isang lumang convenience store.

“Kagabi… may van doon.”

“Anong van?” tanong ni Lara.

“White van. Pero hindi iyon ang kakaiba.”

“Ano?”

“May sticker sa likod. Parang delivery service. Pero mali ang spelling.”

Napalingon silang lahat sa akin.

“Maling spelling?” tanong ni Ramos.

“Oo. ‘Luzviminda Flowers and Events.’ Pero ang nakalagay, ‘Luzvimida.’ Kulang ng N.”

Mabilis na nag-type si Lara sa phone niya.

“May flower shop ba na ganiyan ang pangalan?” tanong ni Chief Mateo.

Sumagot si Ramos matapos makipag-usap sa radio.

“Sir, may Luzviminda Flowers and Events sa Paco. Legit na shop. Pero ang registered delivery van nila, dalawa lang. Parehong nasa garahe ngayon.”

“Plate number?” tanong ni Chief.

Pinilit kong alalahanin.

Ulan. Ilaw. Lasing na pasahero. Wiper. Puting van.

“Hindi ko maalala lahat,” sabi ko. “Pero parang may 7… at B. Tapos may nakasabit na red ribbon sa side mirror.”

Biglang tumalim ang mukha ni Lara.

“Red ribbon?”

“Opo. Bakit?”

“May red ribbon din sa CCTV screenshot ni Patricia bago siya nawala.”

Biglang tumahimik ang kotse.

Iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong hindi lang ako naisama dahil sa weird na hula. May nakita nga ako. Maliit. Halos wala. Pero totoo.

Sinundan namin ang posibleng ruta ng van. Mula Luneta, dumaan kami sa Taft, tapos sa mas makikitid na daan papuntang Paco. Doon mas naging mabagal ang lahat. Mga lumang bahay. Bodega. Saradong talyer. Ilaw na kumikislap. Mga asong gala na nagtatakbuhan sa ulan.

Sa isang kanto, bigla kong naamoy ang sampaguita.

Hindi dapat kakaiba iyon sa Maynila. Pero ang amoy ay sobrang tapang, parang binuhusan ng pabango ang hangin.

“Dito,” sabi ko, halos pabulong.

“Bakit?” tanong ni Chief.

“Hindi ko alam. Pero kagabi, noong dumaan kami papunta sa park, naamoy ko rin ito. Akala ko galing sa air freshener ng pasahero.”

Huminto kami sa tapat ng isang lumang flower warehouse. Sarado ang rolling door. May maliit na karatula: Luzviminda Flowers and Events — Storage Annex.

Nagkatinginan sina Lara at Chief Mateo.

“Hindi ito lumabas sa registered address nila,” sabi ni Lara.

“Ramos,” utos ni Chief, “i-check mo.”

Lumapit si Ramos sa gate. Wala pang isang minuto, bumalik siya.

“Sir, may sariwang tire marks sa putik. At may security camera sa kanto, pero nakatalikod.”

Parang may kamay na pumisil sa sikmura ko.

Bigla kong naisip si Patricia. Kung naroon siya, baka naririnig niya kami. Baka umaasa siyang may makapansin. Baka ilang oras na lang ang meron siya.

“Hindi ako puwedeng pumasok,” sabi ko.

“Hindi ka papasok,” sagot ni Lara. “Dito ka lang.”

Pero bago sila makakilos, bumukas ang maliit na pinto sa gilid ng warehouse.

Lumabas ang isang babae, nasa singkuwenta, nakasuot ng floral apron. Sa unang tingin, mukha siyang ordinaryong tindera ng bulaklak. May hawak siyang timba at gunting.

Pero nang makita niya ang kotse namin, tumigil siya.

Isang segundo lang.

Sapat na iyon para makita kong natakot siya.

“Police,” sigaw ni Chief Mateo habang bumababa. “Huwag kang gagalaw!”

Tumakbo ang babae pabalik sa loob.

Sumunod ang mga pulis.

Naiwan ako sa kotse, nanginginig ang kamay sa manibela. Naririnig ko ang sigawan mula sa loob. Takbo. Kalabog. Basag na salamin. Radio chatter.

Gusto kong isara ang mata ko.

Pero may narinig ako.

Mahina.

Tatlong katok.

Galing sa likod ng warehouse.

Tok. Tok. Tok.

Hindi iyon galing sa loob kung saan pumasok ang mga pulis. Galing iyon sa makitid na eskinita sa kanan.

Bumaba ako ng kotse kahit alam kong bawal.

“Inspector Lara!” sigaw ko. “May tunog dito!”

Walang sumagot.

Pumasok ako sa eskinita. Madilim. Mabaho. Basa ang semento. Sa dulo, may lumang freezer van na nakaparada, puti, may maling spelling na sticker: Luzvimida Flowers and Events.

At sa side mirror, may nakataling pulang ribbon.

Nawala ang lakas ng tuhod ko.

Mula sa loob ng van, narinig ko ulit ang katok.

Tok. Tok. Tok.

“May tao rito!” sigaw ko.

Dumating si Lara na hingal, hawak ang baril.

Binuksan nila ang likod ng van gamit ang bolt cutter.

Pagkabukas, bumuhos ang malamig na hangin at amoy ng bulaklak na panis.

Sa loob, may tatlong babae.

Dalawa ay mahina pero gising. Ang isa, nakasandal sa kahon ng sampaguita, halos wala nang malay.

“Patricia!” sigaw ni Lara.

Lumuhod ang isang pulis para tingnan ang pulso niya.

“Buhay siya!”

Hindi ko alam kung bakit ako napaiyak. Hindi ko naman siya kilala. Pero noong marinig ko ang salitang iyon, parang may mabigat na batong natanggal sa dibdib ko.

Kalaunan, nalaman namin ang buong katotohanan.

Ang flower shop ay front lang. Sa umaga, naghahatid sila ng bulaklak sa kasal, lamay, binyag, at events. Sa gabi, ginagamit nila ang delivery van para ilipat ang mga babaeng nakuha nila sa pekeng job interviews at fake ride bookings.

Si Denise ang muntik nang makapagpadala ng ebidensiya. Natuklasan niya ang notebook sa van matapos siyang madala sa warehouse. Bago siya tuluyang mawala, naitago niya ang waterproof bag sa wishing pond dahil doon siya minsang dinala ng kuya niya noong bata pa sila.

Hindi ko siya “nahulaan.”

Hindi ako nakakakita ng multo.

Ang totoo, habang nagmamaneho ako noong gabing iyon, nakita ng mga mata ko ang van, ang red ribbon, ang maling spelling, ang direksiyon nito palayo sa park. Naamoy ko ang sobrang tapang na sampaguita. Napansin ko ang mga bagay na hindi ko alam na importante.

At dahil desperado akong magbigay ng pag-asa sa isang lalaking wasak, itinuro ko ang lugar na hindi ko namalayang konektado pala sa lahat.

Pagkalipas ng ilang araw, dinala ako ni Lara sa ospital.

Doon ko nakita si Patricia. Maputla pa siya, may sugat sa labi, pero gising. Katabi niya ang nanay niyang hindi bumibitiw sa kamay niya.

“Siya po?” mahina niyang tanong.

Tumango si Lara. “Siya ang driver.”

Tumingin sa akin si Patricia. Matagal. Pagkatapos, umiyak siya.

“Salamat po,” sabi niya.

Hindi ko alam ang isasagot.

Gusto kong sabihin na wala akong ginawa. Na natakot lang ako. Na nagkataon lang. Na muntik pa akong tumakbo palayo.

Pero lumapit ang nanay niya at niyakap ako.

Doon ko naintindihan: minsan, kahit hindi mo alam kung paano ka naging tulay, may mga taong tatawid sa buhay dahil hindi ka tumalikod.

Kinagabihan, bumalik ako sa pagmamaneho.

Pareho pa rin ang kotse ko. Pareho pa rin ang utang. Pareho pa rin ang traffic sa EDSA, ang reklamo ng pasahero, ang tunog ng app tuwing may booking.

Pero may nagbago sa akin.

Hindi na ako basta-basta nagsasabi ng “hula” para lang magpa-tip.

Kapag may pasaherong umiiyak, nakikinig muna ako. Totoong pakikinig. Iyong hindi naghahanap ng punchline o drama. Iyong pinapansin kahit maliit na detalye—isang pangalan, isang lugar, isang takot na hindi masabi nang diretso.

Minsan, nagtatanong pa rin ang mga pasahero.

“Ma’am, totoo bang may third eye kayo?”

Ngumingiti ako.

“Wala po,” sagot ko. “Pero may dalawang mata ako. At ngayon, ginagamit ko na sila nang mas mabuti.”

Pagkatapos ng kaso, inalok ako ng pulisya na maging witness consultant kapag may kailangan silang balikan na ruta o rides. Hindi ako pulis. Hindi ako detective. Hindi ako heroine.

Driver pa rin ako.

Pero sa likod ng manibela, natutunan kong ang bawat kalye ay may kuwento. Ang bawat pasahero ay may dinadalang bigat. At minsan, ang isang salitang binitawan mo para magbigay ng pag-asa ay puwedeng maging simula ng hustisya.

Hindi lahat ng milagro ay bumababa mula sa langit.

Minsan, nagsisimula ito sa taong pagod na pagod na, pero piniling makinig.
Minsan, nasa ordinaryong driver ito na akala niya wala siyang halaga.
Minsan, nasa maliit na detalyeng muntik na nating palampasin.

Kaya kung may mensahe man akong gustong iwan sa inyo, ito iyon:

Huwag maliitin ang pakikinig. Huwag maliitin ang kutob na may kasamang malasakit. At higit sa lahat, huwag maliitin ang ordinaryong tao—dahil sa tamang sandali, ang isang ordinaryong puso ang maaaring maging daan para mailigtas ang isang buhay.