Nagbawas Ako Mula 150 Kilo Hanggang 45 Dahil sa Online Love—Pero Inimbitahan Ako ng Pinsan Kong Nambu-bully Para I-Livestream ang Pagkapahiya Ko sa Harap Niya
Tatlong taon akong pinagtawanan dahil sa timbang ko.
Mula 150 kilo, unti-unti akong nagbago hanggang 45—sa gabay ng doktor, disiplina, at isang taong hindi ko kailanman nakita nang personal.
Ang taong iyon ang online boyfriend ko.
At kinabukasan matapos kong ipadala ang una kong selfie, nalaman kong balak akong ipahiya ng sarili kong pinsan sa harap niya—nang live.
Ang pangalan ko ay Mara Villareal.
Dalawampu’t limang taong gulang ako at research assistant sa Quezon City. Isang taon at kalahati na kaming magkasintahan ni Adrian de Leon, isang senior researcher na kasalukuyang nasa laboratoryo sa Singapore.
Nagkakilala kami sa isang academic forum.
Noong una, puro research ang usapan namin. Siya ang tumutulong sa methodology ko. Ako ang nag-aayos ng citations niya kapag sabog na sa pagod ang utak niya.
Hanggang sa naging “Kumain ka na ba?” ang “Nabasa mo na ba ang paper?”
At naging “Miss na kita” ang lahat.
Hindi niya ako pinilit magpadala ng litrato.
Ako ang natatakot.
Noong high school, halos araw-araw akong pinagtatawanan dahil sa katawan ko. Kapag PE, ginagaya nila ang paghingal ko. Kapag bibili ako ng pagkain, may bumubulong ng—
“May matitira pa ba sa canteen?”
Pinakamasakit, laging naroon ang pinsan kong si Bianca Mercado.
Maganda siya, payat, palangiti—at palaging kunwari ang tagapagtanggol ko.
“Huwag n’yo namang asarin si Mara,” sasabihin niya.
Tapos haharap sa akin.
“Pero bawasan mo rin kasi ang kain. Sinasabi lang nila ’yan para sa ikabubuti mo.”
Isang taon kaming hindi nagkita dahil nagtrabaho siya sa Dubai.
Sa panahong iyon, nagsimula akong alagaan ang sarili ko. Nagpatingin ako sa doktor, inayos ang pagkain ko, at natutong gumalaw nang hindi ko kinamumuhian ang katawan ko.
Hindi madali.
Pero nang gabing iyon, matapos ang napakaraming buwan ng pag-iwas, nagpadala ako kay Adrian ng simpleng selfie.
Walang filter.
Walang edit.
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos, tumawag siya.
“Mara?”
“O?”
“Pwede bang huwag muna tayong magbaba?”
Tatlong oras niya akong kinausap.
Ang lalaking madalas isang salita kung sumagot ay biglang ayaw akong pakawalan sa tawag.
Kinabukasan, habang nagkakape ako, may nakita akong viral post sa anonymous university confession page.
“May nakakaintindi ba sa sakit ko? ’Yung pinsan kong dating 150 kilo, niloloko sa online dating ang senior na matagal ko nang gusto!”
Nanlamig ang kamay ko.
“Sobrang ganda raw ng girlfriend niya. Pero bukod sa litrato, lahat ng detalye tugma sa pinsan kong si Mara!”
“Hindi ko siya ibubuking online. Mas masaya kung magkikita sila nang personal.”
“Magpaparty ako pagbalik ko sa Pilipinas. Nasa third floor ang private room, walang elevator. Gusto kong makita kung paano aakyat ang 150-kilong scammer bago malaman ng senior ko ang katotohanan.”
Punô ng tawanan ang comments.
May nagsabing mag-livestream.
May nagsabing siguradong fake ang litrato ko.
Hindi ko kailangang hulaan kung sino ang nag-post.
Si Bianca.
Bago ko pa maisara ang app, tumunog ang Messenger ko.
Bianca:
Pinsan! Kakauwi ko lang bukas. Dinner tayo. Pupunta ka, ha?
Kasunod niyon, dinagdag niya ako sa group chat na:
WELCOME HOME, BIANCA!
Isa-isang pumasok ang mga dati naming kaklase.
At pagkatapos, nakita ko ang profile picture na kabisado ko kahit nakapikit.
Adrian de Leon.
May nag-chat agad.
“Sir Adrian, pupunta rin kayo? Grabe, Bianca, special ka talaga!”
Nag-react si Bianca ng nahihiyang emoji.
“Dumadaan lang si Sir para sa welcome dinner ko.”
Tahimik si Adrian.
Hanggang i-tag ako ni Bianca.
“Mara, ikaw talaga ang pinakagusto kong makita. Huwag kang mawawala!”
Biglang nag-type si Adrian.
Mara?
Tumahimik ang group chat.
Sumagot si Bianca.
“Sir, kilala n’yo ang pinsan ko?”
Tatlong segundo.
Pagkatapos lumitaw ang sagot niya.
Girlfriend ko siya.
Parang sumabog ang chat.
May dating kaklase akong nag-type—
“Si Mara Villareal? As in SI MARA?”
Nagpadala si Bianca ng voice message.
“Sir Adrian, huwag n’yo sanang masamain, pero baka kailangan n’yo lang i-manage ang expectations n’yo. Medyo iba kasi ang Mara na kilala namin sa babaeng nasa picture.”
Nag-PM sa akin ang kaibigan niyang si Cheska.
Magnanakaw ka na pala ngayon ng picture? Bianca likes Adrian. Huwag kang feeling.
Alam naming lahat kung ano ang itsura mo.
Noong high school, iiyak ako.
Ngayon, isang sagot lang ang pinadala ko.
Bukas, tumingin kang mabuti.
Kinabukasan, nagsuot ako ng simpleng itim na dress at silver necklace. Inayos lang ng kaibigan kong si Nina ang buhok ko.
Pagdating ko sa heritage restaurant sa Intramuros, nakita ko agad ang tatlong palapag na hagdan.
May dalawang cellphone na nakatutok mula sa itaas.
Naka-live na sila.
Narinig ko ang boses ni Bianca.
“Guys, ready na ba kayo? Darating na ’yung pinsan kong catfish!”
Tahimik akong umakyat.
Unang palapag.
Ikalawa.
Ikatlo.
Hindi ako huminto.
Pagdating ko sa private room, bumukas ang pinto.
Napatigil ang tawanan.
Si Cheska, nakanganga.
Si Bianca, hawak ang cellphone, biglang namutla.
At sa dulo ng mesa, dahan-dahang tumayo si Adrian.
Pero bago siya makalapit, pinatay ni Bianca ang ilaw.
Umilaw ang projector.
Sa puting pader, lumitaw ang lumang litrato ko noong 150 kilo.
“Sir Adrian,” sabi ni Bianca, “bago ka lumapit sa babaeng ’yan, may kailangan kang malaman.”
Lumingon si Adrian sa litrato.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
At naglakad siya diretso sa gitna ng silid.
PARTE2
Huminto si Adrian sa tabi ko.
Tinitigan niya ang lumang litrato ko sa projector—ako noong high school, naka-PE uniform, pawis na pawis, pilit na nakangiti habang may mga kaklase sa likod na nagtatawanan.
Pagkatapos ay bumaling siya sa akin.
“’Yan ba ang malaking sikreto?”
Hindi ako nakasagot.
Si Bianca ang mabilis na sumingit.
“Sir, hindi n’yo naiintindihan. ’Yang babaeng nasa picture na pinadala sa inyo—”
“Si Mara,” putol ni Adrian.
“Oo, pero dati siyang—”
“Si Mara pa rin.”
Parang may humigop sa ingay ng silid.
Napakapit si Bianca sa cellphone niya.
“Niloko ka niya. Hindi niya sinabi sa ’yo na ganyan siya dati.”
Napatingin si Adrian sa kanya.
“Kailangan bang magsumite ng body record bago pumasok sa relasyon?”
May humalakhak sa likod.
“Hindi mo alam kung gaano kalaki ang ipinagbago niya!” sigaw ni Bianca.
Ako na ang nagsalita.
“Alam na niya ngayon.”
Huminga ako nang malalim.
“Parehong ako ang nasa dalawang litrato.”
May bumulong ng—
“Grabe…”
Si Cheska ay napatingin mula sa lumang larawan papunta sa akin.
“Imposible.”
“Hindi. Hindi lang ninyo ako nakita nang mahigit isang taon.”
“Pero 150 kilos ka!”
“Oo.”
“At ngayon?”
Hindi ko sinagot.
Sa loob ng mahabang panahon, iyon ang unang tanong ng mga tao sa akin—ilang kilo ako, gaano kalaki, gaano karami ang nabawas—na para bang public scoreboard ang katawan ko.
Tumingin ako kay Bianca.
“Ang nakakatawa, hindi mo man lang ako tinanong kung kumusta ako. Isang taon kang hindi nakipag-usap. Pero noong nalaman mong girlfriend ako ng lalaking gusto mo, bigla mo akong na-miss.”
Kumibot ang mukha niya.
“Hindi kita gustong ipahiya. Gusto ko lang iligtas si Sir Adrian sa scam.”
Itinaas ko ang tingin sa dalawang cellphone na nakatutok sa amin.
“Sa livestream?”
Walang sumagot.
“Sa anonymous post na tinawag akong baboy?”
Mas lalong natahimik ang silid.
“Sa pag-book ng third-floor room dahil gusto mong makita akong hingal sa hagdan?”
Tuluyang namutla si Bianca.
May ilang bisita ang naglabas ng cellphone para hanapin ang viral post.
“Bianca… ikaw ba talaga ’to?” tanong ng isa.
“Anonymous account ’yan!”
“Pero pati exact venue nandito.”
Tumawa siya nang pilit.
“Okay, fine. Ako. Pero joke lang naman!”
Doon nag-iba ang mukha ni Adrian.
Malamig.
“Joke?”
Lumapit siya sa mesa.
“Kung dumating dito si Mara na eksaktong katulad ng nasa lumang litrato, ano sana ang gagawin ninyo?”
Walang sumagot.
“Pagtatawanan siya? Ila-livestream? Tapos palalakpakan si Bianca dahil napahiya niya ang taong hindi naman kayo niloko?”
Napakagat-labi si Bianca.
“Sir, ginagawa ko lang ’to dahil gusto kita.”
Napatigil ang lahat.
Sa wakas, sinabi rin niya.
“Matagal na kitang gusto,” patuloy niya. “Bago mo pa makilala si Mara. Kaya noong nalaman kong siya—siya sa lahat ng tao—ang girlfriend mo, hindi ko matanggap.”
Bahagyang tumango si Adrian.
“At dahil hindi mo matanggap, kailangan mo siyang durugin?”
“Nag-aalala lang ako sa ’yo.”
“Hindi mo ako kilala.”
Parang sinampal ang buong silid sa katahimikan.
“Nagkikita tayo sa academic events. Nagpapalitan tayo ng hello. Iyon lang. Hindi mo alam kung sino ang tinatawagan ko kapag gusto ko nang sumuko.”
Tumingin siya sa akin.
“Si Mara ang nakakaalam.”
Napalunok ako.
“Siya ang kasama ko noong muntik nang ma-reject ang fellowship ko. Siya ang nakinig noong naospital ang tatay ko. Siya ang nagpuyat para i-check ang presentation ko kahit may deadline din siya.”
Bumalik ang tingin niya kay Bianca.
“Minahal ko siya bago ko nakita ang mukha niya.”
Walang gumalaw.
“Hindi ko alam na dati siyang 150 kilos. Pero anong bahagi ng lahat ng pinagsamahan namin ang naging kasinungalingan dahil iba ang katawan niya noon?”
Hindi nakasagot si Bianca.
Ako rin.
Pero may isang bagay pa akong kailangang sabihin.
“Adrian.”
Agad siyang lumingon.
“May mali ka rin.”
Nagulat siya.
“Sabi sa post, ipinakita mo sa mga kaibigan mo ang selfie ko kagabi.”
Tumigas ang balikat niya.
“Oo.”
“Hindi mo ako tinanong kung okay lang.”
Mabilis na nawala ang tapang sa mukha niya.
“Tama ka. Excited ako, pero litrato mo ’yon. Dapat nagtanong ako. Sorry, Mara.”
Walang “pero.”
Walang palusot.
“Salamat,” sabi ko.
Sa likod namin, biglang nagsalita ang dati kong kaklaseng si Trina.
“Mara… sorry.”
Hindi ko agad sinagot.
“Hindi ko hinihinging patawarin mo ako,” dagdag niya. “Pero mali kami noon. At mali ’to ngayon.”
May isa pang bumulong ng sorry.
Si Cheska lang ang nakasimangot.
“Eh di wow. Nag-glow up lang, santo na agad?”
Bago pa ako makasagot, muling itinaas ni Bianca ang livestream phone.
“Guys, tingnan n’yo. Ito pala ang pinsan kong—”
Hinawakan ko ang gilid ng cellphone at ibinalik ang camera sa mukha niya.
“Sabihin mo sa viewers mo kung ano talaga ang gusto mong mangyari ngayong gabi.”
Nanigas siya.
Sa screen, mabilis ang comments.
WAIT, SIYA ’YUNG PINAPAHIYA?
AKALA KO CATFISH?
GIRL, THIS IS BULLYING.
Mahigit apat na libo na ang nanonood.
Ang audience na inipon ni Bianca para pagtawanan ako ang mismong audience na nakakita sa plano niya.
Pinatay niya ang livestream.
Pero huli na.
Sunod-sunod ang notifications.
May nag-screen-record.
May nag-repost.
Napaupo siya.
“Mara, please. Sabihin mong misunderstanding lang.”
Tinitigan ko siya.
Noong high school, ilang beses kong gustong marinig siyang sabihing tigilan nila ako.
Hindi niya ginawa.
Ngayon, gusto niyang gamitin ko ang boses ko para iligtas siya.
“Hindi ako magsisinungaling para sa ’yo.”
“Pinsan mo ako.”
“Exactly.”
Kinuha ko ang bag ko.
Bago lumabas, pinatay ko ang projector.
Naglaho sa pader ang lumang litrato ko.
Hindi dahil ikinahihiya ko ang babaeng iyon.
Kundi dahil sawa na akong hayaan silang gamitin siya bilang punchline.
Sumunod si Adrian sa akin palabas.
Sa labas ng restaurant, malamig ang hangin sa Intramuros.
“Ayos ka lang?” tanong niya.
“Hindi ko alam.”
“Fair.”
Napangiti ako nang kaunti.
“Tungkol kagabi,” sabi ko. “Bakit tatlong oras ayaw mong magbaba?”
Namula ang tenga niya.
“Akala ko kasi kapag natapos agad ang tawag, baka isipin mong naging mabait lang ako dahil nagustuhan ko ’yung picture.”
“Kaya pinilit mong tatlong oras?”
“Pangit ba ’yung strategy?”
“Medyo.”
Napatawa ako.
“Gusto ko lang maramdaman mong walang nagbago,” sabi niya.
Doon ako napaiyak.
Hindi dahil kailangan kong marinig na maganda ako.
Kundi dahil may isang taong nagsabi sa akin na ang mukha ko—dati man o ngayon—ay hindi ang dahilan kung bakit ako karapat-dapat mahalin.
Hinawakan niya ang kamay ko.
Hindi niya ako niyakap agad.
Naghintay siya hanggang ako ang lumapit.
Makalipas ang ilang araw, dinelete ni Bianca ang post at naglabas ng public apology.
Hindi iyon agad nagpabalik ng relasyon namin.
Hindi rin ako nagkunwaring isang sorry lang ang kailangan para burahin ang maraming taon.
Nag-set ako ng boundaries.
Hindi kami nag-usap nang ilang buwan.
Si Cheska naman ay tuluyang nawala sa buhay ko.
Ang mas mahalaga, tinigil ko ring sukatin ang sarili ko gamit ang reaksyon ng ibang tao.
Hindi ako naging mas mahalagang tao nang lumiit ang katawan ko.
Hindi rin ako naging mas karapat-dapat mahalin nang naging maganda ako sa paningin nila.
Ang totoong pagbabago ay nang matutunan kong tumayo sa isang silid na dati kong kinatatakutan—at hindi na yumuko.
Pagkalipas ng anim na buwan, bumalik si Adrian sa Pilipinas nang permanente.
Hindi dahil gusto niya ng “magandang girlfriend.”
Kundi dahil pareho naming piniling subukan kung kaya naming gawing totoong buhay ang relasyong matagal nang totoo sa likod ng screen.
Sa unang opisyal naming date, walang projector.
Walang livestream.
Walang audience.
Dalawa lang kami, isang mangkok ng halo-halo, at ang lalaking tumingin sa akin na para bang ako pa rin ang parehong taong minahal niya bago niya malaman ang mukha ko.
At doon ko naintindihan:
May mga taong mamahalin ka lang kapag pasok ka sa pamantayan nila. May mga taong kukutyain ka para maramdaman nilang mas mataas sila.
Pero hindi mo kailangang baguhin ang sarili mo para maging karapat-dapat sa respeto.
Maaaring magbago ang katawan, mukha, at buhay.
Pero ang halaga ng isang tao ay hindi kailanman dapat sinusukat sa timbangan, litrato, likes, o opinyon ng taong kailangang yurakan ka para lang maramdaman niyang mas maganda siya.
