Luhaan niyang pinirmahan ang mga papeles ng paghihiwalay habang ang asawa niya ay abala sa paghahanda ng kasal sa isang sikat na modelo.
Akala ni Miguel Villareal, tapos na ang kuwento ni Alina Reyes sa buhay niya.
Hindi niya alam, ang babaeng iniwan niya sa ulan ay babalik na may dalang apelyidong kayang magpabagsak sa buong imperyo niya.
At sa sinapupunan ni Alina… hindi isa, kundi tatlong munting pusong sabay-sabay na lumalaban.

Tahimik ang conference room sa ika-38 palapag ng isang marangyang gusali sa Ayala Avenue, Makati. Masyadong malamig ang aircon, pero mas malamig ang tingin ni Miguel habang nakaupo sa kabilang dulo ng mahabang mesa.

Nakasuot siya ng mamahaling navy suit, makintab ang relo, pulido ang buhok, at walang kahit anong bakas ng pagsisisi sa mukha.

Sa harap ni Alina, nanginginig ang isang silver pen.

“Alina,” mahinang sabi ng abogado niya, “pirmahan mo na. Pagkatapos nito, wala na siyang habol sa’yo. Wala ka na ring kailangang ipaglaban sa taong ayaw ka nang piliin.”

Napakapit si Alina sa tiyan niya. Anim na buwan na siyang buntis. Maluwag ang beige dress na suot niya, pero hindi nito maitago ang bigat ng dinadala niya—hindi lang sa katawan, kundi sa puso.

Si Miguel, ang lalaking minahal niya mula pa noong wala pa itong sariling opisina, ang lalaking sinamahan niya habang nangungutang pa ito para sa unang proyekto, ngayon ay nakatingin sa phone niya na para bang istorbo lang siya.

“Bilisan na natin,” malamig niyang sabi. “May flight ako papuntang Boracay mamayang gabi. May prenup shoot kami ni Cassandra.”

Cassandra Velasco.

Ang modelong ilang buwan nang laman ng entertainment sites. Matangkad, makinis, laging nakangiti sa camera habang nakakapit sa braso ni Miguel. Ang babaeng tinawag ng mga tao na “bagong reyna ng Villareal Group.”

Hindi kumibo si Alina. Tumingin lang siya sa papel.

“Kasunduan sa paghihiwalay.”

Ang bawat letra ay parang kutsilyong dahan-dahang hinihiwa ang huling hibla ng kanyang pag-asa.

Pinirmahan niya.

Isang luha ang tumulo sa papel, kumalat sa tinta, at bahagyang binura ang kanyang pangalan.

Nang matapos, tumayo si Miguel. Inayos niya ang butones ng coat, kinuha ang phone, at walang emosyon na nagsabing, “Alagaan mo sarili mo.”

Gusto ni Alina tumawa. Gusto niyang itanong kung kailan pa niya ito inalagaan. Gusto niyang sabihin na may mga gabing nagigising siya dahil sa sakit ng tiyan, pero wala ito. May mga check-up siyang mag-isa, habang si Miguel ay nasa events kasama ang iba.

Pero hindi niya sinabi.

Ngumiti lang siya.

Hindi matamis. Hindi malambing.

Ngiti iyon ng babaeng wasak na wasak na, pero ayaw ibigay sa lalaking nanakit sa kanya ang kasiyahang makita siyang bumagsak.

Pagkasara ng pinto, saka lang bumigay ang tuhod niya.

“Alina!” inalalayan siya ng abogado.

Umiling siya habang humihinga nang malalim. “Ayoko na. Uuwi na ako.”

“Gusto mo bang ihatid kita?”

“Hindi. Kaya ko.”

Lumabas siya ng gusali habang umuulan sa Makati. Ang mga ilaw ng Ayala ay nagkakalat sa basang kalsada, parang mga bituing dinurog sa aspalto. Dumaan siya sa harap ng mga mamahaling tindahan, mga restaurant na dati nilang kinakainan ni Miguel, mga lugar na minsan niyang inakalang bahagi ng habang-buhay nila.

Sa labas ng lobby, may ilang reporters.

“Ma’am Alina! Totoo bang ikakasal na si Sir Miguel kay Cassandra Velasco next month?”

“Ma’am, buntis po ba kayo?”

“Iniwan po ba kayo dahil sa modelo?”

Tumigil siya.

Dati, lagi siyang yumuyuko. Lagi niyang pinoprotektahan ang pangalan ni Miguel. Lagi niyang pinipiling manahimik.

Pero ngayon, tumingin siya diretso sa camera.

“May mga taong hindi mo kailangang habulin,” mahinahon niyang sabi. “Dahil minsan, ang pagkawala nila ang simula ng pagliligtas sa sarili mo.”

Kinabukasan, kumalat ang video.

Pero mas malakas ang balita tungkol sa kasal.

“CEO Miguel Villareal to Marry Supermodel Cassandra Velasco in a Grand Island Wedding.”

Habang sila ay nasa luxury resort, si Alina ay nasa maliit na apartment sa Mandaluyong. May lumang electric fan, isang maliit na mesa, at laptop na halos bumigay na. Nakasuot siya ng maluwag na cardigan, may hawak na mug ng maligamgam na gatas.

Dumating si Bea, ang best friend niyang abogado.

“Dinalhan kita ng pandesal at sopas,” sabi nito, pilit ngumiti. “At balita.”

“Ayoko munang makinig tungkol sa kanila.”

“Hindi tungkol sa kanila,” sagot ni Bea. “Tungkol sa’yo.”

Nilapag nito ang isang folder.

“Alina, na-review ko ang lumang kontrata ng Villareal Group. May dokumentong pinirmahan ka noong nagsisimula pa lang si Miguel. Co-founder ka. May shares ka pa rin. Hindi ka niya pwedeng basta burahin.”

Napatingin si Alina sa folder.

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may munting apoy na bumalik sa dibdib niya.

Pero bago pa siya makapagsalita, kumirot ang kanyang tiyan.

“Alina?”

“Okay lang ako,” sabi niya, pero halata sa mukha niya ang sakit.

Makalipas ang ilang gabi, habang pauwi siya mula sa check-up, naubusan siya ng masasakyang taxi. Sumakay siya sa huling bus papuntang Mandaluyong. Malakas ang ulan. Mabigat ang trapiko sa EDSA.

Pagdaan sa may Guadalupe, biglang nagpreno ang bus.

Napahawak si Alina sa tiyan.

Isang matinding sakit ang dumaan sa katawan niya.

“Diyos ko…” bulong niya. “Hindi… huwag ngayon…”

May lalaking nakaupo dalawang hilera ang layo. Nakasuot ng simpleng black coat, tahimik, pero may awtoridad sa bawat kilos. Agad itong lumapit.

“Ma’am, huminga kayo nang dahan-dahan,” sabi niya. “Titingnan ko kayo. Ako si Lorenzo Montemayor.”

Tinulungan niya si Alina bumaba ng bus. Tinawagan niya ang driver niya, pero dahil traffic, siya mismo ang humarang ng taxi sa gitna ng ulan.

Bago sumakay si Alina, iniabot niya ang isang calling card.

“St. Victoria Medical Center sa BGC. Sabihin n’yo ako ang nagpadala. May doktor doon na may utang na loob sa akin.”

Nanginginig si Alina habang tinanggap iyon.

“Bakit n’yo ako tinutulungan?”

Tumingin si Lorenzo sa kanya. Malalim ang mga mata niya, parang taong sanay magtago ng sariling sugat.

“Dahil walang ina na dapat lumaban mag-isa sa gitna ng gabi.”

Sa ospital, sinabi ng doktor na stress contractions iyon. Delikado, pero ligtas pa ang mga sanggol.

“Sanggol?” mahina niyang tanong.

Ngumiti ang doktor at itinuro ang ultrasound monitor.

“Tatlo po, Ma’am Alina. Triplets.”

Tumigil ang mundo niya.

Tatlong maliliit na tibok.

Tatlong dahilan para hindi sumuko.

Kinabukasan ng madaling-araw, umuwi siya sa apartment. Basa pa ang laylayan ng damit niya. Nilapag niya sa mesa ang calling card ni Lorenzo, katabi ng ultrasound photo.

Hindi siya mapakali.

Binuksan niya ang laptop at hinanap ang pangalan nito.

Lorenzo Montemayor.

Lumabas ang mga headline.

“Lorenzo Montemayor, Tahimik na Bilyonaryo at Tagapagmana ng Montemayor Global, Muling Namataan Matapos ang Trahedya sa Pagkamatay ng Asawa.”

Nanlamig ang mga daliri ni Alina.

Pagkatapos, may isang bagong article na lumitaw.

“Montemayor Global, Naghahanap ng Nawawalang Legal Heir sa Isang Lumang Kaso ng Ari-arian sa Makati.”

At sa ilalim ng article, may litrato ng lumang pirma.

Pirmang kilalang-kilala niya.

Pirma ni Miguel Villareal.

PARTE2

Nanatiling nakatitig si Alina sa screen.

Paulit-ulit niyang binasa ang pangalan ni Miguel Villareal sa article. Sa bawat basa, tila lumalalim ang lamig sa kanyang dibdib.

“Montemayor Global, naghain ng imbestigasyon laban sa ilang real estate developers kaugnay ng umano’y pekeng dokumento at paglipat ng shares sa isang prime property sa Makati.”

Prime property.

Makati.

Lumang kaso.

Pirma ni Miguel.

Dahan-dahang kinuha ni Alina ang folder na iniwan ni Bea. Binuklat niya ang lumang kontrata ng Villareal Group, ang mga dokumentong pinirmahan niya noong panahon na hindi pa “Sir Miguel” ang tawag ng lahat sa asawa niya.

Noon, simpleng Miguel lang siya.

Lalaking nangangarap. Lalaking may dalawang polo, isang lumang laptop, at pangakong, “Kapag umasenso ako, ikaw ang unang makikinabang. Tayo ang aangat.”

Si Alina ang nagbenta ng alahas ng namayapang ina para may pang-down payment sila sa unang maliit na lupa sa Quezon City. Siya ang nagdisenyo ng unang brochure. Siya ang humarap sa kliyente kapag nahihiya pa si Miguel. Siya rin ang pumirma bilang co-founder dahil hindi pa sapat ang credit record ni Miguel.

Pero nang lumaki ang kumpanya, lumiit ang tingin nito sa kanya.

Hanggang sa burahin siya.

Kinabukasan, tumawag si Bea.

“Nakita ko na,” bungad ni Alina.

“Ang alin?”

“Si Lorenzo Montemayor. Si Miguel. Yung kaso.”

Tumahimik si Bea sa kabilang linya.

“Alina, may hindi pa ako sinasabi sa’yo dahil kailangan ko munang kumpirmahin.”

Napahawak si Alina sa mesa. “Ano iyon?”

“Yung property na ginamit ni Miguel para makakuha ng unang malaking investment… hindi pala malinaw ang ownership. May bahagi iyon na sakop ng old Montemayor estate. Kung mapapatunayang pineke ang transfer, puwedeng ma-freeze ang assets ng Villareal Group.”

“Bakit hindi pa siya kinasuhan?”

“Malakas ang connections ni Miguel. At tahimik ang Montemayor family simula nang mamatay ang asawa ni Lorenzo. Pero kung bumalik siya sa public life…”

Hindi na itinuloy ni Bea.

Pareho nilang alam ang ibig sabihin.

Si Lorenzo ang susi.

Pero ayaw ni Alina gamitin ang taong tumulong sa kanya. Ayaw niyang maging katulad ni Miguel—gumagamit ng tao para umangat.

Dalawang araw niyang hindi tinawagan si Lorenzo.

Hanggang sa isang hapon, may dumating na envelope sa apartment niya. Walang sender. Sa loob ay litrato ni Miguel at Cassandra sa isang private dinner kasama ang ilang investors. May note sa likod.

“Kung gusto mong mabuhay nang tahimik, huwag mong pakialaman ang Villareal Group.”

Nanginig ang kamay ni Alina.

Hindi siya natakot para sa sarili niya.

Natakot siya para sa tatlong batang nasa sinapupunan niya.

Tinawagan niya si Bea. Pagkatapos, sa mahabang katahimikan, tiningnan niya ang calling card ni Lorenzo.

Pinindot niya ang number.

Isang ring pa lang, may sumagot.

“Alina?”

Nagulat siya. “Alam n’yo ang pangalan ko?”

“Tumawag ang doktor. Sinabi niyang ligtas kayo. Nais kong malaman kung maayos ang lagay ninyo, pero ayokong manghimasok.”

May kakaibang bigat sa boses nito. Hindi malandi. Hindi mapang-api. Tahimik, pero may respeto.

“Kailangan ko po kayong makausap,” sabi ni Alina.

“Nasaan kayo?”

“Sa Mandaluyong.”

“Magpapadala ako ng sasakyan.”

“Hindi,” mabilis niyang sabi. “Ako ang pupunta.”

Nagkita sila sa isang tahimik na café sa Rockwell. Walang bodyguards na halata, pero ramdam ni Alina na protektado ang paligid. Si Lorenzo ay nakaupo sa sulok, simple ang suot, walang alahas maliban sa lumang singsing sa kanyang daliri.

“Iyan po ba…” Hindi natapos ni Alina ang tanong.

“Tanda ng asawa kong namatay,” sagot niya. “Hindi ko isinusuot para magmukhang tapat. Isinusuot ko para maalala kung anong klase ng tao ang ayokong maging.”

Hindi alam ni Alina kung bakit, pero doon siya napaiyak.

Hindi malakas. Tahimik lang. Parang sa unang pagkakataon, may ligtas na lugar ang luha niya.

Ikinuwento niya ang lahat. Ang kasal nila ni Miguel. Ang pagtataksil. Ang mga papeles. Ang banta. Ang triplets. Ang lumang kontrata.

Tahimik na nakinig si Lorenzo.

Nang matapos siya, inilapag nito ang isang dokumento sa mesa.

“Matagal ko nang iniimbestigahan ang Villareal Group,” sabi niya. “May ebidensya kami, pero kulang ang isang piraso.”

“Ano iyon?”

“Isang orihinal na kontrata na nagpapatunay kung paano nakuha ni Miguel ang unang control sa lupa.”

Napalunok si Alina.

“May kopya ako.”

Sa unang pagkakataon, nagbago ang mukha ni Lorenzo. Hindi gulat. Hindi tuwa. Parang pinto na matagal na sarado ang biglang bumukas.

“Alina, kung totoo iyan, hindi lang kumpanya ni Miguel ang mababago. Maaaring mabawi ang ilang ari-ariang ninakaw sa pamilya ko.”

Umuwi si Alina nang gabing iyon na may takot, pero may direksyon.

Sumunod na mga linggo, naging mas tahimik siya. Hindi siya lumabas. Hindi siya sumagot sa reporters. Hindi niya kinontra ang mga balitang si Cassandra ang “pinakamagandang biyaya” sa buhay ni Miguel.

Habang nagpapakasasa sila sa spotlight, tahimik namang inilalantad nina Alina, Bea, at Lorenzo ang mga dokumentong itinago ni Miguel.

Doon natuklasan ang pinakamasakit na katotohanan.

Hindi lang siya iniwan ni Miguel.

Plano pala siya nitong tanggalan ng karapatan matagal na.

May pekeng board resolution. May forged signature ni Alina. May bank transfer na ginamit ang perang mula sa pamanang iniwan ng ina niya. At may clause sa lumang kontrata: kung mapapatunayang pandaraya ang paglipat ng shares, babalik sa orihinal na co-founder ang control sa ilang bahagi ng kumpanya.

Kay Alina.

Nang malaman niya iyon, hindi siya nakapagsalita.

Hindi pera ang unang pumasok sa isip niya.

Kundi ang lahat ng gabing pinaniwala siya ni Miguel na wala siyang ambag.

Wala kang alam sa negosyo, Alina.

Asawa lang kita.

Masyado kang emosyonal.

Hindi ka bagay sa mundo ko.

Lahat ng salitang iyon, isa-isang nabasag.

Dahil ang mundong ipinagyabang ni Miguel ay itinayo pala sa perang, pirma, at sakripisyo niya.

Lumipas ang apat na buwan.

Lumaki ang tiyan ni Alina. Mas naging mahirap maglakad, pero mas malinaw ang mga mata niya. Si Lorenzo, sa kabila ng kanyang yaman, hindi kailanman siya minadali. Dinadala siya nito sa check-up, pero hindi umaarte na bayani. Nasa tabi lang siya.

Isang gabi, habang nakaupo sila sa veranda ng bahay nito sa Tagaytay, tinanong siya ni Alina.

“Bakit n’yo ako pinoprotektahan?”

Matagal bago sumagot si Lorenzo.

“Dahil noong namatay ang asawa ko, walang nakakita sa akin bilang tao. Nakita lang nila ang bilyonaryo, ang tagapagmana, ang pangalan. Pero ikaw… noong nasa taxi tayo, kahit nasasaktan ka, tinanong mo pa rin kung bakit kita tinutulungan. Hindi ka sanay tumanggap. Gusto kong ipaalala sa’yo na puwede kang mahalin nang hindi ka pinapahirapan.”

Hindi agad nakasagot si Alina.

Doon nagsimula ang bagay na hindi niya hinanap.

Hindi mabilis. Hindi parang fairy tale.

Dahan-dahan.

May respeto. May katahimikan. May mga hapong nagbabasa sila ng baby books. May mga gabing nagkukuwento si Lorenzo tungkol sa asawa niyang pumanaw, at nakikinig si Alina nang walang selos dahil alam niyang ang tunay na pag-ibig ay hindi nakikipag-agawan sa alaala.

Nang manganak si Alina sa St. Victoria Medical Center, nasa tabi niya si Lorenzo.

Tatlong sanggol.

Dalawang lalaki at isang babae.

Pinangalanan niyang Mateo, Lucas, at Amara.

Nang unang hawakan ni Lorenzo si Amara, nanginginig ang kamay nito.

“Ang liit niya,” bulong niya.

“At ang tapang,” sagot ni Alina.

Makalipas ang isang taon, saka sila nagpakasal. Simple lang. Hindi engrande. Sa isang garden sa Batangas, kasama sina Bea, ilang malalapit na kaibigan, at tatlong batang nakasuot ng puti.

Hindi hinabol ni Alina ang apelyido ni Lorenzo.

Ibinigay iyon sa kanya nang buong respeto.

At nang bumalik siya sa publiko, hindi bilang kawawang ex-wife, kundi bilang Alina Reyes-Montemayor, co-chair ng Montemayor Foundation at legal claimant sa Villareal assets, doon nagsimulang gumuho ang mundo ni Miguel.

Ang grand charity gala sa BGC ang naging entablado.

Naroon ang mga negosyante, pulitiko, influencers, reporters, at siyempre, sina Miguel at Cassandra.

Si Cassandra ay nakasuot ng silver gown, kumikislap sa bawat flash ng camera. Si Miguel naman ay confident pa rin, pero halatang may kaba sa mata. Ilang linggo nang bumabagsak ang stocks ng Villareal Group dahil sa kumakalat na imbestigasyon.

Pagpasok ni Alina, tumahimik ang bulwagan.

Nakasuot siya ng emerald Filipiniana gown na simple ngunit makapangyarihan. Sa tabi niya si Lorenzo, hawak ang kanyang kamay. Sa likod nila, may yaya na kasama ang triplets, tatlong batang may malulusog na pisngi at matang tila parehong mana sa tapang ng ina.

Napalingon si Miguel.

Parang naubusan siya ng dugo sa mukha.

“Alina…” bulong niya.

Lumapit si Cassandra, pilit tumawa. “Wow. Ang laki ng upgrade mo, ah. From abandoned wife to billionaire’s charity project?”

May mga nakarinig. May napasinghap.

Hindi sumagot si Alina.

Si Lorenzo ang tumingin kay Cassandra. Hindi galit. Mas nakakatakot iyon dahil kalmado siya.

“Careful, Ms. Velasco. Ang babaeng tinatawag mong charity project ang dahilan kung bakit may imbestigasyon ngayon ang kumpanyang pinakasalan mo.”

Namula si Cassandra.

Si Miguel, mabilis na lumapit kay Alina.

“Pwede ba tayong mag-usap nang pribado?”

“Wala na tayong pribado, Miguel,” sagot ni Alina. “Ikaw mismo ang nagtapon noon.”

“Alina, hindi mo naiintindihan. Negosyo iyon. Ginawa ko lang ang kailangan kong gawin.”

“Pineke mo ang pirma ko.”

Natigilan siya.

“Ginamit mo ang mana ng nanay ko.”

Mas lalong tumigas ang mukha niya.

“At ang lupa ng Montemayor estate,” dagdag ni Lorenzo. “Hindi mo lang niloko ang asawa mo. Ninakawan mo rin ang pamilya ko.”

Doon nagsimulang magbulungan ang buong bulwagan.

Lumapit si Bea, hawak ang folder.

“Filed na ang kaso kaninang umaga,” sabi niya. “May freeze order na sa ilang accounts ng Villareal Group. At may warrant request na rin para sa financial fraud investigation.”

Nabitawan ni Cassandra ang hawak na champagne glass.

Basag.

Eksaktong tunog ng gabing minsang nabasag ang buhay ni Alina.

“Hindi…” halos pabulong na sabi ni Miguel. “Alina, may anak tayo. Hindi mo pwedeng gawin ito sa akin.”

Nanigas si Alina.

“Anak?” ulit niya, mababa ang boses. “Noong pinapapirma mo ako habang buntis ako, naalala mo ba sila? Noong sumakay ako ng bus sa ulan dahil wala akong mahingan ng tulong, naalala mo ba sila? Noong ipinagpalit mo ako sa camera flashes at magazine covers, naalala mo ba kahit isa sa kanila?”

Hindi nakasagot si Miguel.

Tumingin si Alina sa kanya, at sa wakas, wala na siyang sakit na naramdaman. Wala na ring galit na kumakain sa kanya. Pagod na lang. At paglaya.

“Hindi ko ginagawa ito para sirain ka,” sabi niya. “Ginagawa ko ito para bawiin ang buhay na ninakaw mo sa akin.”

Lumapit ang tatlong bata. Kumapit si Amara sa palda ni Alina.

“Mommy,” tawag nito.

Lumuhod si Lorenzo at binuhat si Lucas. Natural. Buo. Parang doon talaga siya kabilang.

Napatingin si Miguel sa mga bata. Sa unang pagkakataon, nakita niya hindi lang ang nawala sa kanya, kundi ang pamilyang hindi na kailanman magiging kanya.

Gusto niyang magsalita, pero huli na.

Lumabas sa screen ng ballroom ang breaking news.

“Villareal Group Under Investigation for Fraud, Forgery, and Illegal Asset Transfers.”

Nagsimulang umalis ang investors. Ang mga dating nakangiti kay Miguel ay umiwas ng tingin. Si Cassandra, nanginginig sa galit at takot, umatras.

“Sinira mo ako,” sabi ni Miguel kay Alina.

Umiling siya.

“Hindi. Ipinakita ko lang kung sino ka.”

Pagkaraan ng ilang buwan, tuluyang bumagsak ang Villareal Group. Hindi lahat nawala, pero nawala ang yabang. Nawala ang pekeng trono. Nawala ang mga taong nandoon lang dahil sa pera.

Si Cassandra ay umalis papuntang ibang bansa, bitbit ang natitirang endorsement deals. Si Miguel naman ay humarap sa kaso, sa utang, at sa katahimikang minsan niyang ipinataw kay Alina.

Si Alina, sa tulong ni Bea at Lorenzo, nabawi ang bahagi ng ari-arian at shares na para sa kanya. Pero hindi iyon ang tunay niyang tagumpay.

Ang tunay niyang tagumpay ay tuwing umaga, gigising siya sa tawanan nina Mateo, Lucas, at Amara. Tuwing makikita niya si Lorenzo sa kusina, nagtitimpla ng kape habang may batang nakakapit sa binti nito. Tuwing haharap siya sa salamin at hindi na niya nakikita ang babaeng iniwan.

Nakikita niya na ang babaeng bumangon.

Isang gabi, tinanong siya ni Bea habang nasa bahay sila.

“Kung bumalik si Miguel at humingi ng tawad, patatawarin mo ba?”

Tumingin si Alina sa labas. Tahimik ang langit. Payapa ang puso niya.

“Pinatawad ko na siya,” sabi niya. “Pero hindi ibig sabihin noon, babalik ako sa apoy na muntik nang tumupok sa akin.”

Ngumiti si Bea.

Sa kabilang silid, narinig nila ang tawa ng triplets at ang boses ni Lorenzo na nagpapanggap na dragon.

Napangiti si Alina.

Minsan, ang akala mong pagtatapos ay pinto pala. Minsan, ang taong nag-iwan sa’yo ay hindi kawalan, kundi sagot sa dasal mong palayain ka. At minsan, ang pinakamagandang paghihiganti ay hindi ang sirain ang nanakit sa’yo—kundi ang mabuhay nang buo, minamahal, at hindi na kailangang magmakaawa kahit kanino.

Mensahe: Huwag mong sukatin ang halaga mo sa taong hindi marunong kumilala nito. Kapag isinara ka ng mundo sa isang masakit na kabanata, baka inihahanda ka pala ng Diyos sa pahinang mas tahimik, mas matapang, at mas karapat-dapat sa puso mo.