Sa gitna ng tumitinding unos sa pulitika at ekonomiya, tila nababalot ng isang hindi maipaliwanag na “paranoia” ang sentro ng kapangyarihan sa bansa. Ang mga ulat tungkol sa pagpapaligid ng mga pulis at mga barikada sa Malacañang, sa kabila ng kawalan ng malalaking kilos-protesta, ay nagbibigay ng impresyon ng isang administrasyong tila may kinatatakutang hindi nakikita.

Habang ang bansa ay hinahamon ng nagtataasang presyo ng bilihin at ang banta ng krisis sa enerhiya dahil sa gulo sa Middle East, ang panawagan para sa isang matatag at subok na pamumuno ay muling umaalingawngaw sa bawat sulok ng Pilipinas.

Ang “Colonial Bias” ng ICC at ang Pambansang Soberanya

Isa sa mga pinaka-kontrobersyal na bahagi ng kasalukuyang krisis ay ang papel ng International Criminal Court (ICC) sa ating bansa. Ayon kay Shinichi Fujiki, isang Japanese cultural advocate at human rights defender, ang ICC ay nagpapakita ng isang malinaw na “colonial bias.”

Sa kanyang pagtindig sa United Nations Human Rights Council, binigyang-diin ni Fujikisan na ang mga hakbang laban kay dating Pangulong Rodrigo Duterte ay hindi lamang paglabag sa karapatang pantao ng isang indibidwal, kundi isang tahasang panghihimasok sa soberanya ng Pilipinas.

Iginigiit ng mga kritiko na ang ICC ay ginagamit na lamang bilang isang “political tool” ng administrasyong Marcos Jr. upang patahimikin ang mga boses na kumokontra sa kanila.

Ang pagiging “mercenary for hire” umano ng mga pandaigdigang institusyong ito ay naglalagay sa bansa sa isang panganib na posisyon, kung saan ang ating sariling batas ay nayayapakan ng mga banyagang interes. Ang tanong ng marami: Bakit mas pinapakinggan ng gobyerno ang mga banyagang ito kaysa sa tinig ng sarili nilang mamamayan?

Ang Krisis sa Langis at ang Diplomatikong Pagkakamali

Habang ang Pilipinas ay patuloy na kumakapit sa pro-Amerika na patakaran ni Pangulong Marcos Jr., unti-unti tayong nalalayo sa mga bansang may direktang kontrol sa ating suplay ng langis.

Sa gitna ng tensyon sa Strait of Hormuz, ang Tsina ang nakikitang tanging bansa na may kakayahang magdala ng krudo sa rehiyon. Dahil sa agresibong pakikipag-alyansa ni Marcos sa Kanluran, tila isinusugal ang seguridad ng ating enerhiya.

Sa pananaw ng maraming eksperto sa pulitika, ang tanging paraan upang maibalik ang “Philippines First” foreign policy ay ang pag-upo ng isang lider na marunong makipagnegosasyon para sa kapakanan ng bansa, at hindi para sa interes ng ibang nasyon. Dito pumapasok ang lumalakas na suporta para kay Bise Presidente Sara Duterte.

Naniniwala ang masa na ang “Duterte brand of leadership” ay ang susi upang muling makipagkasundo sa mga kapitbahay nating bansa at masiguro ang matatag na suplay ng mga pangunahing pangangailangan.

Ang “Revolutionary Dual Tactics” at ang Impeachment Plot

Hindi rin maikakaila ang malalim na laro ng mga radikal na grupo sa bansa. Sa pamamagitan ng “Maoist doctrine” na nagsasabing “anything that is in chaos under heaven is always favorable to the revolution,” sinasamantala ng mga grupong ito ang kaguluhan upang mag-recruit sa mga paaralan at maging sa mga bilangguan.

Ginagamit nila ang tinatawag na “revolutionary dual tactics” o “lagaring hapon”—nagkukunwaring galit sa administrasyon sa lansangan habang lihim na nakikipag-alyansa sa ilang pulitiko sa Kongreso para sa pondo at proteksyon.

Ang planong impeachment laban kay VP Sara Duterte ay nakikita bilang bahagi ng madilim na script na ito. Sa paggamit ng mga kwestyonableng testigo na may kaugnayan sa mga organisadong krimen, pilit na ginigiba ang kredibilidad ng Bise Presidente.

Gayunpaman, tila bumabalik ang pwersa sa mga nagpapakana nito dahil mas lalong nakikita ng publiko ang kawalan ng integridad ng kasalukuyang sistema.

Ang Panawagan para sa Tunay na Pagbabago

Sa huli, ang takot na nararamdaman sa loob ng Malacañang ay maaaring repleksyon ng lumalaking kawalang-kasiyahan ng mga Pilipino.

Ang bansag na “presidenteng bangag” at ang mga alegasyon ng kawalan ng malasakit sa masa ay nagbubukas ng pinto para sa isang panibagong yugto ng ating kasaysayan. Ang sambayanang Pilipino ay hindi na bulag sa mga “drama” at “script” na inihahain sa kanila.

Ang pag-asa ng bansa ay nakasalalay sa pagkakaisa at sa pagpili ng lideratong may tunay na tapang at malasakit. Isang lideratong hindi itatago ang sarili sa likod ng mga barikada, kundi haharap sa hamon ng panahon kasama ang kanyang mga nasasakupan.

Ang panawagan para sa “VP Sara President Now” ay hindi lamang isang slogan sa social media; ito ay isang manipestasyon ng pagnanais ng bansa na makalaya sa tanikala ng korapsyon, terorismo, at panggigipit ng mga banyaga.

Sa madilim na bahagi ng ating kasaysayan, kailangan natin ng isang “ilaw” na gagabay sa atin patungo sa tunay na kalayaan at kaunlaran. Ang laban para sa Pilipinas ay nagpapatuloy, at ang boses ng bawat Pilipino ay ang sandata na magpapabagsak sa anumang pader ng delusyon at takot na itinayo ng mga nasa kapangyarihan.