Unang linggo pa lang ni Mika sa opisina, alam ko nang may mali.

Hindi dahil masipag siya.
Hindi dahil magaling siya.
Kundi dahil bawat kilos ko… kinabukasan, ginagawa na rin niya.

Hanggang isang gabi, sa harap ng nobyo ko, ngumiti siya at nagtanong:

“Kuya, kung kami ni Ate Lara ang magkapareho ng buhok… sino ang mas bagay sa’yo?”

Natahimik ang buong paligid.

Ako si Lara Montefalco, project planner sa isang tech company sa Bonifacio Global City. Tahimik ang buhay ko noon. Maaga akong pumapasok, naggi-gym sandali sa office fitness room, umiinom ng kape sa pantry, tapos diretso trabaho.

May boyfriend akong si Adrian, isang architect sa Makati. Isang taon na kami. Hindi perpekto ang relasyon namin, pero payapa. Walang ingay, walang drama.

Hanggang dumating si Mika Salazar.

Bagong hire siya sa team namin—fresh, pretty, confident, graduate daw ng magandang university, at galing pa sa isang international company. Sa unang tingin, mukhang ideal na katrabaho.

Pero sa ikalawang araw pa lang, napansin ko na.

Dumating ako nang mas maaga kaysa usual, pero nandoon na siya sa pantry, nakangiti na parang matagal na niya akong hinihintay.

“Ate Lara, ngayon ka lang? Akala ko lagi kang early.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi ako nag-gym ngayon. Nag-review lang ako ng English sa bahay.”

Kinabukasan, hindi rin siya nag-gym.

Lumapit siya sa desk ko, hawak ang tumbler niyang kulay pareho ng akin.

“Ate Lara, nagising din ako nang maaga para mag-English review. Mag-IELTS din kasi ako.”

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.

Kailan kami naging close?

Mula noon, parang may anino akong hindi ko naman hiningi.

Kapag may meeting, uupo siya sa tabi ko. Kapag nagsusulat ako ng notes sa tablet, sisilip siya hanggang halos dumikit na ang mukha niya sa balikat ko.

“Ano ’yan, Ate? Puwede kong picturan? Ang galing mo mag-notes.”

Hindi pa ako nakakasagot, nakaangat na ang cellphone niya.

Napilitan akong ngumiti.

“Internal notes lang ’to, Mika.”

“Ay, sorry. Gusto ko lang matuto sa’yo.”

Laging ganoon.

Kapag pinagsabihan, siya ang nasasaktan.
Kapag umiwas ako, ako ang masama.
Kapag tahimik ako, lalo siyang lumalapit.

Unti-unti, hindi na lang trabaho ang ginagaya niya.

Nagpalit ako ng perfume, kinabukasan pareho ang amoy niya.
Nag-order ako ng black coffee, kinabukasan black coffee na rin siya.
Nagsuot ako ng cream blazer, pagkatapos ng ilang araw may suot na rin siyang halos kapareho.

Minsan, kinain niya ang imported chocolates sa desk ko—pasalubong ni Adrian mula Singapore.

“Mika,” sabi ko, pilit kalmado. “Next time, pakisabi muna bago ka kumuha ng gamit ko.”

Bigla siyang namula ang mata.

“Sorry, Ate Lara. Akala ko close na tayo. Gusto ko lang makibagay sa team.”

Napatingin ang mga katrabaho namin.

“Alam kong magaling ka, kaya gusto lang kitang tularan. Hindi ko akalain na istorbo pala ako sa’yo.”

At doon ako naging kontrabida.

Ako ang madamot.
Ako ang suplada.
Ako ang hindi marunong makisama.

Dahil ayokong lumaki ang issue, ako pa ang humingi ng tawad. Ako pa ang nagkape sa kanya noong hapon.

Pagkatapos noon, tumahimik siya nang kaunti.

Akala ko tapos na.

Pero mali ako.

Dumating ang Valentine’s Day. Anniversary rin namin ni Adrian. Nagpaayos ako ng buhok—soft curls, shoulder-length, elegant but simple. Bumili rin ako ng bagong dress para sa dinner namin sa Tagaytay.

Pagpasok ko sa office, nagtawanan ang mga kaibigan ko sa pantry.

“Uy, artista! May date yata mamaya!”

Napangiti ako.

“Grabe kayo. Baka maniwala ako niyan.”

Sa gilid, napansin kong umaapaw ang kape mula sa baso ni Mika. Hindi niya napansing tumutulo na sa counter. Nakatingin lang siya sa buhok ko.

Hindi ko pinansin.

Pero pagsapit ng hapon, nang lumabas ako ng elevator, nandoon siya.

Pareho kami ng kulot.

Hindi halos pareho.

Eksaktong pareho.

Hawak niya ang bag niya, nakangiti na parang walang nangyari.

“Sabay na tayo, Ate Lara?”

“May lakad ako,” malamig kong sagot.

“Ay, okay lang. Papunta rin ako sa baba.”

Pagdating namin sa labas ng building, nakita ko si Adrian sa kabilang side ng driveway. Kumaway siya.

Bago pa ako makahakbang, hinawakan ni Mika ang braso ko.

“Ay, siya ba si Kuya Adrian?”

Nanigas ako.

Hindi ko siya kailanman ipinakilala.

Paano niya alam?

Nilapitan niya si Adrian na parang matagal na silang magkakilala.

“Hi, Kuya!”

Nagulat si Adrian, pero dahil polite siya, ngumiti siya.

“Hi.”

Tumingin siya sa aming dalawa at napakamot sa batok.

“Sorry, ang layo kasi ng tingin ko kanina. Akala ko si Lara ka rin. Same height, same hair. Hahaha.”

Hindi ako natawa.

Si Mika, oo.

Tapos bigla siyang umikot nang bahagya, ipinakita ang buhok niya.

“Kuya, sino mas bagay sa hairstyle? Ako o si Ate Lara?”

Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.

Hindi iyon biro.

Hindi iyon simpleng pagpapacute.

Hamon iyon.

At sa unang beses, nakita ko sa mata ni Mika ang totoong dahilan kung bakit niya ako ginagaya.

Hindi niya gustong maging kaibigan ko.

Gusto niyang maging ako.

part2

Hindi agad nakasagot si Adrian.

Napakapit ako sa strap ng bag ko, habang si Mika ay nakatitig sa kanya na parang naghihintay ng hatol.

Sa huli, tumawa si Adrian nang pilit.

“Magkaiba naman kayo ng dating. Si Lara, elegant. Ikaw… youthful.”

Ngumiti si Mika.

“Ah, so mas fresh ako?”

Doon ko siya tinapunan ng tingin.

“Mika, enough.”

Sandaling natahimik ang lahat. May ilang empleyadong dumaan at napatingin sa amin.

Ngumiti siya nang maliit.

“Joke lang naman, Ate. Bakit seryoso ka agad?”

Hindi ako sumagot. Hinila ko si Adrian papunta sa kotse.

Sa loob ng sasakyan, ramdam kong kumukulo ang dugo ko.

“Lara,” mahinang sabi ni Adrian. “Paano niya alam pangalan ko?”

Tumingin ako sa bintana.

“Good question.”

Dapat doon pa lang, tinapos ko na ang pagiging mabait ko.

Pero kinabukasan, mas lumala pa.

Sa restaurant sa Tagaytay kung saan kami may reservation, nandoon si Mika.

Hindi siya mag-isa.

Kasama niya si Jonas, senior developer sa team namin—tahimik na lalaki, matagal nang halatang may gusto sa kanya.

Pagpasok namin ni Adrian, agad siyang kumaway.

“Ate Lara! Grabe, same place tayo!”

Same place.

Same time.

Same table section.

Hindi coincidence.

Umupo kami sa kabilang side, pero buong dinner, ramdam ko ang tingin niya. Kapag tumatawa ako, tatawa rin siya. Kapag hinawakan ni Adrian ang kamay ko, bigla niyang tatawagin si Jonas para kunwari may ipapakita.

Nang pauwi na kami, lumapit pa siya.

“Kuya Adrian, puwede bang makisabay? Mahirap mag-book ng car ngayon.”

Bago pa makasagot si Adrian, nagsalita ako.

“Hindi puwede. May pupuntahan pa kami.”

Natigilan siya.

Sa unang pagkakataon, hindi ako ngumiti.

Kinabukasan, nalaman ko ang totoo. Narinig pala niya sa CR ang usapan ng kaibigan kong si Bea tungkol sa restaurant. Tinanong niya ito pagkatapos, kunwari raw gusto lang mag-check-in.

Doon ko siya niyaya sa coffee shop malapit sa office.

Umupo siya sa harap ko, inosente ang mukha.

“Ano ’yon, Ate Lara?”

Diretso akong tumingin sa kanya.

“Mika, ano ba talaga ang gusto mo?”

Kumindat siya nang bahagya, parang hindi niya ako naiintindihan.

“Wala naman. Bakit?”

“Ginagaya mo ang schedule ko, damit ko, buhok ko, notes ko, pati date ko. Alam mo pati pangalan ng boyfriend ko kahit hindi kita ipinakilala. Hindi na ito normal.”

Dahan-dahang nawala ang ngiti niya.

“Ang taas naman ng tingin mo sa sarili mo, Ate.”

“Hindi. Masyado lang mababa ang tingin mo sa boundaries ng ibang tao.”

Tumigas ang panga niya.

Pagbalik namin sa office, kumalat ang kwento.

Pero gaya ng inaasahan ko, ibang version ang lumabas.

Si Mika raw ay umiiyak sa CR.
Sinabihan ko raw siyang obsessed.
Pinahiya ko raw siya dahil insecure ako sa mas bata.

Tahimik ako buong araw.

Hindi dahil talo ako.

Kundi dahil may inihahanda ako.

Mula noon, sinimulan kong itago lahat: screenshots ng comments niya, CCTV time logs, photos ng pagkuha niya ng gamit ko, recordings ng mga meeting kung saan kinukunan niya ng litrato ang notes ko, pati chat ni Bea kung saan inamin niyang tinanong ni Mika ang restaurant.

Hindi ako mahilig sa gulo.

Pero marunong akong magtapos ng gulo.

Dumating ang quarterly project presentation. Ako ang lead planner. Isang buwang trabaho iyon—data, strategy, timeline, costing. Lahat nasa tablet ko.

Isang araw bago ang presentation, biglang nawala ang file ko sa shared folder.

At kinabukasan, si Mika ang unang nag-present.

Slide one pa lang, alam ko na.

Akin iyon.

Pinalitan lang niya ang kulay. Pinalitan ang pangalan. Pero ang structure, insights, pati typo sa isang chart—akin.

Nakaupo ako sa dulo ng conference room, tahimik.

Habang pumapalakpak ang iba, ngumiti siya sa akin.

Parang sinasabing: ngayon, ikaw naman ang walang mukha.

Pagkatapos niya, tumayo ako.

“May I present something first before my actual report?”

Nagtinginan ang managers.

Binuksan ko ang laptop ko at ipinakita ang original file history. Nandoon ang timestamps. Nandoon ang edits ko. Nandoon ang access log.

Sumunod ang screenshots.
Ang photos.
Ang copied notes.
Ang restaurant incident.
Ang message ni Bea.
Ang CCTV clip sa pantry kung saan kinukuha niya ang chocolate at kinukunan ang tablet ko.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako umiyak.

Sabi ko lang:

“Hindi ko alam kung competition ito para sa kanya. Pero para sa akin, trabaho ito. Buhay ko ito. At hindi ko papayagang burahin ako ng taong hindi kayang bumuo ng sariling pagkatao.”

Tahimik ang buong room.

Si Mika, putlang-putla.

Sinubukan niyang umiyak.

“Hindi totoo ’yan. Idol ko lang siya. Gusto ko lang matuto—”

Pero bago pa siya matapos, nagsalita si Jonas.

“Mika… tama na.”

Lumingon siya sa kanya, gulat na gulat.

Ibinaba ni Jonas ang tingin.

“Ako ang nagbigay sa kanya ng access sa folder. Akala ko tutulungan niya lang ayusin ang format. Hindi ko alam na aangkinin niya.”

Doon tuluyang gumuho ang maskara niya.

Hindi siya tinanggal agad, pero suspended siya habang iniimbestigahan. Ilang araw matapos iyon, nag-resign siya. Si Jonas naman, inilipat ng team at binigyan ng disciplinary action.

Ako? Nagpatuloy ako.

Mas maingat. Mas tahimik. Mas matatag.

Noong gabing iyon, sinundo ako ni Adrian sa labas ng building. Wala siyang dalang bulaklak. Wala ring grand gesture.

Kape lang.

Paborito ko.

“Proud ako sa’yo,” sabi niya.

Doon ako unang umiyak.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa pagod na matagal kong pinilit lunukin.

Minsan, may mga taong hindi humahanga sa liwanag mo—gusto lang nilang nakawin ito. Pero tandaan mo: hindi ka mawawala dahil may gumaya sa’yo. Ang tunay na halaga mo ay hindi nasa buhok, damit, trabaho, o relasyon na kaya nilang kopyahin. Nasa tapang mong manatiling ikaw, kahit pilit kang burahin ng mundo.