Hindi ko inaasahang sa unang business trip ko… gigising ako sa kama ng boss ko—hubad, magulo ang isip, at may mga markang hindi ko kayang ipaliwanag.

At mas lalo kong hindi inaasahan… na siya pa ang maghahabol ng “responsibilidad” ko sa kanya.

Ako si Mira Santos—isang simpleng executive assistant sa isang malaking kumpanya sa BGC. Tahimik lang, masipag, at laging umiiwas sa problema. Lalo na sa boss kong si Adrian Velasco—ang tinatawag ng lahat na “Ice King.”

Malupit sa trabaho. Walang emosyon. Walang awa.

Pero kagabi… may nangyari sa amin.

At ngayong umaga, wala akong maalala.

Nagising ako na parang binagsakan ng langit.

Dahan-dahan kong sinilip ang sarili ko sa ilalim ng makapal na kumot—wala akong suot. Nanigas ang buong katawan ko.

Sa harap ng floor-to-ceiling window, may isang lalaking nakatalikod sa akin. Nakasuot lang ng bathrobe, may hawak na sigarilyo, at tahimik na nakatingin sa city skyline ng Makati.

Siya.

Si Adrian Velasco.

“Gising ka na pala,” sabi niya, hindi man lang lumilingon agad.

Parang piniga ang dibdib ko.

“P-po…” halos pabulong kong sagot, pilit tinatakpan ang mukha kong nag-aapoy sa hiya.

Bakit ang kalmado niya?!

Para bang… normal lang ito sa kanya.

“May pinahanda na akong almusal. Kumain ka muna,” dagdag niya, saka tuluyang humarap sa akin.

Ang tingin niya—diretso, kalmado, pero may kung anong lalim na hindi ko mabasa.

Ako naman? Gusto ko nang maglaho.

“O-opo…”

Kung kaya niyang maging normal, kaya ko rin.

Pero sa loob ko, wasak na wasak na ako.

Ito ba ‘yung boss ko na ni hindi ko matingnan sa opisina? ‘Yung tipong isang tingin lang niya, nanginginig na ako?

Ngayon… katabi ko siya sa kama?

Mabilis kong hinanap ang damit ko.

Nagkalat sa sahig—dress ko, blazer niya, pati sapatos namin.

Parang may bagyong dumaan.

Biglang may hinagis siya sa akin—isang bathrobe.

“Magbihis ka muna.”

Napatingin ako sa kanya.

Pareho kaming naka-bathrobe.

At doon ko tuluyang naramdaman ang katotohanan.

May nangyari talaga sa amin.

Hindi ito panaginip.

Hindi ito aksidente lang.

Tumakbo ako papuntang banyo.

“M-maghihilamos lang po ako…”

Pagpasok ko, agad kong ni-lock ang pinto. Huminga ako nang malalim, paulit-ulit, pero parang hindi sapat ang hangin.

Tumingin ako sa salamin.

Magulo ang buhok ko. Namumula ang pisngi. At sa leeg ko… may mga markang hindi ko maitatanggi.

Napaupo ako sa sahig.

“Diyos ko…”

Ano ba ang ginawa ko?

Unti-unting bumalik ang alaala.

Kagabi, matapos naming ma-close ang isang malaking deal, nagkaroon ng dinner kasama ang mga kliyente.

Masaya ang lahat. May alak. May tawanan.

At dahil nakita kong pagod si Sir Adrian, ako ang sumalo ng ilang baso para sa kanya.

Isa… dalawa… tatlo…

Hanggang sa umiikot na ang mundo ko.

Ang huling naaalala ko—

Nasa elevator kami.

Magkalapit.

Tahimik.

At pagkatapos…

Wala na.

Blangko.

Bigla akong kinabahan.

Ako ba ang may kasalanan?

Ako ba ang lumapit?

O siya?

O… pareho kaming hindi nakapagpigil?

Paglabas ko ng banyo, nakaayos na siya. Nakaupo sa sofa, may hawak na tasa ng kape.

“Umupo ka,” utos niya.

Tahimik akong sumunod.

Hindi ko alam kung saan titingin.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Hanggang sa ako na ang unang nagsalita.

“Sir… tungkol kagabi…” nanginginig ang boses ko, “pwede po bang… kalimutan na lang natin?”

Natahimik siya.

Tumigil ang oras.

“Okay lang po ako,” dagdag ko, pilit ngumiti kahit nanginginig. “Hindi ko po mamasamain. Parang… walang nangyari.”

Akala ko iyon ang tamang gawin.

Akala ko iyon ang pinakamadaling paraan.

Pero bigla siyang tumayo.

Lumapit sa akin.

Hinawakan ang pulso ko—mahigpit, pero hindi masakit.

At sa unang pagkakataon… nakita ko ang emosyon sa mukha niya.

Nasaktan.

“Walang nangyari?” mababa ang boses niya, pero ramdam ko ang bigat.

Hindi ako makasagot.

“Tapos… iiwan mo na lang ako doon?” dagdag niya, mas lalong lumalim ang tono.

“Sir… hindi po gano’n—”

“Alam mo ba kung ano ang ginawa mo kagabi?”

Napatingin ako sa kanya.

At doon ko nakita—

Hindi siya galit.

Hindi siya malamig.

Parang… may pinanghahawakan siya.

Na ako ang gustong kumawala.

At doon niya binitawan ang salitang tuluyang nagpayanig sa mundo ko—

“Hindi ka basta napunta dito, Mira… ikaw ang kumatok sa pintuan ko… umiiyak.”

…

“U-umiiyak?” halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.

Dahan-dahan siyang tumango.

“At hindi ka tumigil sa pagyakap sa akin.”

Nanlamig ang buo kong katawan.

“Hindi mo ako tinulak,” dagdag niya, diretso ang tingin sa akin. “Hindi kita pinilit.”

Parang may pumutok sa loob ng utak ko.

“Pero… bakit…” nanginginig kong tanong.

Sandali siyang natahimik.

Parang may pinaglalaban sa sarili.

Hanggang sa tuluyan siyang nagsalita.

“Dahil sinabi mo ang pangalan ko… hindi bilang boss mo.”

Napahinto ako.

“Tinawag mo akong Adrian… na parang matagal mo na akong kilala.”

Hindi ko alam kung anong mararamdaman.

Hiya.

Takot.

O… kung anong kakaibang init sa dibdib ko.

“Sir… hindi ko po maalala—”

“Alam ko.”

Mahina niyang binitawan ang pulso ko.

Pero hindi siya lumayo.

“Pero ako… hindi ko makakalimutan.”

Tahimik kaming dalawa.

Bigat na bigat ang hangin sa pagitan namin.

Hanggang sa siya na ang muling nagsalita.

“Kung gusto mong kalimutan… kaya ko,” sabi niya, malamig ulit ang boses, pero may bahid ng sakit. “Pero huwag mong sabihing walang nangyari.”

Napayuko ako.

Dahil alam kong totoo.

Hindi lang ito basta pagkakamali.

May emosyon.

May dahilan.

Kahit hindi ko pa alam kung ano.

Lumipas ang ilang araw.

Bumalik kami sa Maynila.

Sa opisina… bumalik din ang lahat sa dati.

Siya—misteryosong boss.

Ako—simpleng empleyado.

Parang walang nangyari.

Pero sa tuwing magtatagpo ang tingin namin…

May kung anong hindi mabura.

Isang gabi, habang mag-isa ako sa opisina, may kumatok.

Pagbukas ko—

Si Adrian.

Hindi naka-suit.

Hindi malamig.

Tahimik lang.

“May naalala ka na ba?” tanong niya.

Umiling ako.

Lumapit siya.

Hindi kasing lapit ng dati.

Pero sapat para maramdaman ko ang presensya niya.

“Pwede ba akong maghintay?” mahina niyang tanong.

“Para saan?”

“Para sa’yo.”

Doon ko naramdaman—

Hindi niya ako pinipilit.

Hindi niya ako kinokontrol.

Hindi siya ‘yung boss na kinatatakutan ko.

Isa siyang taong… handang maghintay.

At sa unang pagkakataon…

Hindi na ako natakot.

Ngumiti ako—mahina, pero totoo.

“Hindi ko pa alam ang sagot,” sabi ko.

Tumango siya.

“Sapat na ‘yan.”

Minsan, ang mga bagay na hindi natin maalala… hindi ibig sabihin na wala silang halaga.

Minsan, ang puso ang unang nakakaalam—kahit hindi pa handa ang isip.

At minsan…

Ang isang gabing hindi mo inaasahan…

Ang siyang magsisimula ng isang kwentong hindi mo na gugustuhing kalimutan.