Akala ni Gabriel, isang larawan lang iyon.

Isang pangit, nakakahiyang larawan ko na ipinost niya sa group chat ng barkada.

Pero sa gabing iyon, habang nagtatawanan silang lahat sa mukha kong namumula sa hiya, may namatay sa loob ko.

At hindi iyon ang pagmamahal ko sa kanya.

Kundi ang babaeng dati’y handang lumuhod para lang hindi siya mawala.

Tatlong taon kaming magkasintahan ni Gabriel San Diego.

Siya ang anak ng kilalang may-ari ng isang events company sa Quezon City. Gwapo, palangiti, laging mukhang bida sa kahit anong kwento. Ako naman si Alina Mercado, simpleng graphic designer na lumaki sa maliit na apartment sa Marikina.

Noong una, akala ko, swerte ako.

Dahil sa dami ng babaeng nakapaligid sa kanya, ako ang pinili niya.

Pero habang tumatagal, napansin kong hindi pala ako pinili para mahalin.

Pinili ako para gawing biro.

“Alina, tingin dito,” sabi niya minsan habang kumakain kami sa isang samgyupsal restaurant sa Tomas Morato.

Kakanguya ko pa lang noon. May sauce sa gilid ng labi ko, medyo nakapikit pa ang isang mata ko dahil sa usok.

Click.

Tumawa siya.

“Ang cute mo rito. Para kang naligaw na mascot.”

“Gab, burahin mo,” pakiusap ko.

Pero ipinakita niya agad sa barkada.

Nagtawanan sila.

Noong una, nakisabay ako sa tawa. Kasi ayokong sabihing nasaktan ako. Ayokong magmukhang maarte. Ayokong isipin nilang hindi ako marunong makisama.

Pero hindi iyon ang huli.

Sa Tagaytay, kinunan niya ako habang natutulog sa van, nakabuka ang bibig.

Sa birthday ng kapatid niya, kinunan niya ako habang nadapa ako sa damuhan.

Sa Christmas party ng kumpanya nila, kinunan niya ako habang pawis, pagod, at hawak ang tatlong kahon ng giveaways na ako pa ang tumulong buhatin.

Lahat iyon, ipinapadala niya sa group chat.

Minsan, may caption pa.

“Girlfriend reveal kapag low battery na ang universe.”

“Expectation vs. reality.”

“Kapag akala mong soft girl pero mukhang napagod sa palengke.”

Tuwing sinasabi kong nasasaktan ako, iisa lang ang sagot niya.

“Joke lang, Alina. Ang sensitive mo naman.”

At dahil mahal ko siya, paulit-ulit kong nilulunok ang hiya.

Hanggang dumating ang gabing iyon.

Anniversary dinner namin dapat.

Nag-ipon ako ng halos dalawang buwan para mabilhan siya ng relo. Hindi mamahalin gaya ng mga gamit niya, pero pinag-isipan ko. Simple, eleganteng relo na alam kong bagay sa kanya.

Nakaayos ako nang maayos noong gabing iyon. Cream dress, light makeup, bagong plantsa ang buhok. Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, tumingin ako sa salamin at naisip kong maganda ako.

Nagkita kami sa isang rooftop restaurant sa BGC.

Kasama pala ang barkada niya.

“Surprise!” sigaw nila.

Napangiti ako, kahit hindi ko inaasahan. Akala ko, okay lang. Baka gusto lang niyang gawing mas masaya ang gabi.

Pero habang kumakain kami, bigla niyang kinuha ang phone niya.

“Guys, may ipapakita ako.”

Kinabahan ako.

“Gabriel,” mahina kong sabi.

Hindi niya ako pinansin.

Ikinabit niya ang phone sa maliit na projector na dala ng kaibigan niya.

At doon, sa puting pader ng restaurant, lumabas ang larawan ko.

Ako, sa dressing room ng isang mall, habang sinusukat ang isang damit na hindi kasya sa akin. Medyo nakataas ang zipper, halatang hirap ako, at pulang-pula ang mukha ko sa inis at hiya.

Hindi ko alam na kinunan niya iyon.

Hindi ko alam na itinago niya iyon.

At lalo kong hindi alam na balak niya itong ipakita sa lahat.

Sumabog ang tawa sa mesa.

“Grabe, Gab!”

“Bro, ang sama mo!”

“Alina, okay ka lang? Ang epic!”

Hindi ako gumalaw.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Tumingin ako kay Gabriel.

Tumatawa siya. Hindi simpleng tawa. Tawang proud. Parang may napanalunang paligsahan sa pagpapahiya sa akin.

“Relax, babe,” sabi niya habang pinupunasan ang luha sa kakatawa. “Anniversary throwback lang.”

Humigpit ang hawak ko sa maliit na kahon ng relo sa bag ko.

“Burahin mo,” sabi ko.

Tumigil ang ilan sa tawa.

Pero siya, ngumisi lang.

“Alina, huwag mo namang sirain ang mood.”

“Burahin mo.”

Lumamig ang boses ko.

Doon siya nainis.

Ibinaba niya ang phone at tumingin sa akin na parang ako pa ang may kasalanan.

“Alam mo, minsan nakakahiya ka rin kasama. Lahat na lang dinadamdam mo. Kaya nga kita kinukunan ng ganyan para matuto kang huwag masyadong feeling perfect.”

Tahimik ang mesa.

Pakiramdam ko, narinig ng buong rooftop ang pagbasag ng puso ko.

Dahan-dahan akong tumayo.

“Alina,” sabi ng kaibigan niyang si Mira, medyo nag-aalala na.

Pero hindi na ako tumingin sa kanya.

Kinuha ko ang kahon ng relo sa bag ko. Sandali ko itong tinitigan.

Tatlong taon ng pagtitiis.

Tatlong taon ng pagpapaliit sa sarili ko para kasya ako sa mundong laging pinagtatawanan ako.

Inilapag ko ang regalo sa harap ni Gabriel.

“Happy anniversary,” sabi ko.

Umismid siya.

“Ano na naman ‘to? Drama?”

Tumango ako.

“Oo. Huling drama ko na para sa’yo.”

At sa harap ng lahat, tinanggal ko ang singsing na ibinigay niya noong unang taon namin.

Hindi engagement ring. Promise ring daw.

Pangakong mamahalin niya ako.

Pangakong aalagaan niya ako.

Pangakong hindi niya ako sasaktan.

Inilapag ko iyon sa tabi ng relo.

“Wala na tayo.”

Napangisi siya, pero nanginginig ang gilid ng labi niya.

“Sigurado ka? Dahil sa picture?”

Hindi ako umiyak.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako nagmakaawa.

Tumalikod lang ako.

Pero bago ako tuluyang makaalis, tumunog ang phone ko.

Isang email notification.

Galing sa San Diego Events Corporation.

Subject: Final Approval: Creative Director Position

At sa ibaba, may isang linyang nagpahinto sa paghinga ko.

Your first campaign will replace Gabriel San Diego as lead creative consultant effective immediately.

part2

Hindi ko muna binuksan ang email.

Hindi dahil takot ako.

Kundi dahil sa unang pagkakataon, gusto kong namnamin ang katahimikan bago tuluyang gumuho ang mundong inakala ni Gabriel na kontrolado niya.

“Alina?” tawag niya.

Ngayon, wala na ang yabang sa boses niya.

Hindi ko siya nilingon.

Lumakad ako palabas ng rooftop restaurant habang naririnig ko ang mahihinang bulungan sa likod ko.

Pagdating ko sa elevator, saka ko lang naramdaman ang panginginig ng mga daliri ko.

Hindi ako bato.

Nasaktan ako.

Sobra.

Pero may klase ng sakit na hindi ka pinapaluhod.

May sakit na itinutulak kang tumayo nang mas tuwid.

Kinabukasan, maaga akong dumating sa opisina ng San Diego Events Corporation sa Ortigas.

Hindi ako roon nag-apply dahil kay Gabriel.

Sa totoo lang, halos hindi ko nga sinabi sa kahit sino. Anim na buwan akong tahimik na nagtrabaho sa portfolio ko. Ilang gabi akong walang tulog. Ilang proposal ang ginawa ko nang libre para lang mapansin ng tamang tao.

Ang hindi alam ni Gabriel, matagal nang napapansin ng board ang pagbagsak ng mga campaign niya.

Magaganda ang ideas niya kapag una mong narinig.

Pero walang puso.

Walang lalim.

Laging may yabang, laging may ingay, pero walang kwento.

At iyon ang nakita nila sa akin.

Hindi bilang girlfriend niya.

Kundi bilang sarili kong tao.

Pagpasok ko sa conference room, naroon ang ilang executives. Nasa dulo ng mesa ang ama ni Gabriel, si Don Emilio San Diego.

Tahimik siyang tumayo.

“Ms. Mercado,” sabi niya. “Thank you for coming.”

Maya-maya, bumukas ang pinto.

Pumasok si Gabriel.

Namumutla siya.

Nang makita niya ako sa kabilang dulo ng mesa, para siyang nasampal.

“Dad,” sabi niya, pilit tumatawa. “Ano ‘to?”

Hindi sumagot agad si Don Emilio.

Inilagay niya sa screen ang report.

Sunod-sunod na lumabas ang failed campaigns, cancelled clients, delayed outputs, at reklamo ng partners.

At sa huling slide, lumabas ang pangalan ko.

Alina Mercado — Incoming Creative Director

Hindi kumurap si Gabriel.

“Siya?” mahina niyang sabi. “Dad, girlfriend ko ‘yan.”

Doon ako unang nagsalita.

“Ex.”

Napatingin siya sa akin.

Isang salita lang iyon.

Pero sa mukha niya, parang doon niya lang naintindihan na hindi ako nagbibiro kagabi.

“Alina, can we talk?” bulong niya.

“No,” sagot ko.

Sa unang pagkakataon, hindi ako nag-explain.

Hindi ako nagbigay ng chance.

Hindi ako nagsabi ng “baka puwede pa.”

Tumayo si Don Emilio.

“Gabriel, effective today, you are removed as lead creative consultant. You will undergo review. Ms. Mercado will take over the Valdez campaign.”

Nanlaki ang mata ni Gabriel.

“The Valdez account? Dad, that’s mine.”

“Was,” malamig na sagot ng ama niya.

Doon siya tumingin sa akin.

Hindi na bilang girlfriend na kaya niyang patawanin.

Hindi bilang babae na kaya niyang ipahiya.

Kundi bilang taong hindi niya inakalang kaya siyang palitan.

Lumipas ang dalawang linggo.

Naging usap-usapan sa kumpanya ang nangyari. May ilan na nag-isip na gumanti lang ako. May ilan na nagsabing ginamit ko raw si Gabriel para makaakyat.

Pero hindi ako sumagot.

Mas pinili kong magtrabaho.

Binago ko ang buong campaign.

Tinanggal ko ang empty glamour. Pinalitan ko ng kwento ng tunay na tao—mga pamilyang nag-iipon para sa kasal, mga magulang na gustong bigyan ng magandang debut ang anak, mga simpleng selebrasyon na nagiging alaala habang buhay.

Noong presentation day, naroon ang Valdez family, ang board, si Don Emilio…

At si Gabriel.

Nasa likod siya, tahimik. Wala na ang dating sigla. Wala na ang ngising laging may kasamang pangmamaliit.

Habang nagsasalita ako, hindi ko siya tiningnan.

Hindi dahil bitter ako.

Kundi dahil tapos na akong sukatin ang sarili ko gamit ang reaksyon niya.

Pagkatapos ng presentation, tumayo si Mrs. Valdez.

May luha siya sa mata.

“This is the first time,” sabi niya, “that someone understood what we really wanted.”

Na-approve ang campaign.

Sa araw ding iyon, naging opisyal ang posisyon ko.

Paglabas ko ng building, nakita ko si Gabriel sa gilid ng parking area.

Mukha siyang hindi natulog.

“Alina,” sabi niya.

Tumigil ako, pero hindi lumapit.

“Sorry.”

Ang salitang iyon, tatlong taon kong hinintay.

Pero kakaiba pala.

Kapag dumating na ang sorry nang patay na ang respeto mo sa isang tao, hindi na siya gamot.

Parang bulaklak na inabot sa libing.

Maganda, pero huli na.

“Hindi ko alam na ganoon kasakit sa’yo,” sabi niya.

Napangiti ako nang mahina.

“Alam mo.”

Natahimik siya.

“Pinili mo lang hindi pansinin.”

Yumuko siya.

“Mahal kita, Alina.”

Dati, baka bumigay ako.

Dati, baka umiyak ako.

Dati, baka sinabi kong mahal din kita kahit durog na durog na ako.

Pero ngayon, tumingin lang ako sa kanya nang diretso.

“Hindi pagmamahal ang pagtawa habang nahihiya ang taong mahal mo.”

Wala siyang naisagot.

Kinuha niya mula sa bulsa ang promise ring.

“Baka puwede pa—”

Umiling ako.

“Hindi na.”

At sa pagkakataong iyon, hindi masakit sabihin.

Malungkot, oo.

Pero hindi na masakit.

Makalipas ang ilang buwan, naging matagumpay ang campaign. Nagsimula akong makilala hindi bilang ex ni Gabriel, hindi bilang babaeng pinagtawanan sa group chat, kundi bilang creative director na marunong gumawa ng kwentong may puso.

Si Gabriel, narinig kong umalis sa kumpanya ng pamilya nila. Hindi ko na inalam kung saan siya nagpunta.

Hindi dahil wala akong pakialam.

Kundi dahil sa wakas, mas mahalaga na sa akin ang direksyon ng sarili kong buhay kaysa sa pagbagsak ng kanya.

Minsan, may mga sugat na hindi naghihintay ng paghihiganti.

Naghihintay lang sila ng araw na pipiliin mong hindi na bumalik sa taong paulit-ulit kang ginagawang maliit.

At kung may isang bagay akong natutunan, ito iyon:

Huwag mong hayaang gawing katatawanan ng iba ang dignidad mo. Ang taong tunay na nagmamahal, hindi ka ipapahiya para lang siya ang magmukhang masaya. Minsan, ang pinakamalakas na paghihiganti ay hindi ang manakit pabalik—kundi ang tahimik na pag-alis, pagbangon, at pag-alala kung gaano ka kahalaga.