Iniwan Ako ng Nanay Kong Influencer Dahil Hindi Ako Maganda sa Camera, Pero Nang Dalhin Ako ng Madrasta Ko sa Klinika, Doon Nabunyag ang Sikretong Matagal Niyang Pinagkakakitaan
Ang nanay ko ay isang mini-celebrity online.
Halos lahat ng video niya, iisa ang tema:
“Guess niyo kung sino ang nanay at sino ang anak?”
“Same outfit kami ng anak ko—sino ang mas bagay?”
“Grabe, mukha ba kaming magkapatid?”
At palagi, ako ang talo.
Ako si Nica Villanueva, labing-anim na taong gulang, may pisnging puno ng namamagang pimples, bilugan ang katawan, at laging nakayuko sa harap ng camera. Ang nanay ko naman, si MaraLuxe sa social media, laging makinis ang mukha, laging naka-filter, laging nakangiti na parang hindi niya napapansin kung paano ako paliit nang paliit sa tabi niya.
Pero alam niya.
Alam na alam niya.
Kapag binabasa niya ang comments, tumatawa siya.
“Grabe, Ma’am Mara, parang anak niyo po ang yaya niyo.”
“Ang ganda niyo po, pero bakit ang layo ng itsura ng anak niyo?”
“Mother ate and left no crumbs. Daughter left all the oil.”
Tapos hahawakan niya ang baba ko, haharapin sa camera, at sasabihin, “Naku, be kind naman kayo. Puberty lang ‘yan.”
Pero pagkatapos ng live, ibababa niya ang phone at bubulong, “Kaya nga sinasabi kong huwag kang kakain nang marami. Nakakahiya ka sa viewers.”
Noong araw na iyon, sinabi niya sa akin na pupunta siya ng Siargao kasama si Jace, ang mas batang lalaking lagi niyang tinatawag na “business partner.”
“Nica, doon ka muna sa tatay mo sa Quezon City,” sabi niya habang naglalagay ng sunscreen sa bag. “Busy ako. Content trip ito.”
Matagal nang hiwalay sina Mama at Papa. Lumaki ako sa bahay ni Mama sa Cavite, sa harap ng ring light, camera, at mga taong hindi ako kilala pero pakiramdam nila may karapatan silang husgahan ako.
Sa alaala ko, si Papa, si Renato Villanueva, ay tahimik, matangkad, at parang pader na hindi ko alam kung paano lapitan. Sabi ni Mama, iniwan daw niya kami dahil ayaw niya ng responsibilidad.
Kaya dala ang maliit kong maleta, sumakay ako ng bus papuntang Quezon City.
Habang nasa terminal ako, tinaas ko ang mask ko hanggang halos mata ko na lang ang kita. Mainit. Mamantika ang mukha ko. Masakit ang ibang pimples, parang may apoy sa ilalim ng balat.
Biglang may babaeng tumigil sa harap ko.
“Uy! Ikaw ‘yung anak ni MaraLuxe, di ba?”
Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.
May ilang tao agad na napatingin. May isang lalaking naglabas ng phone. Siguro inaasahan nilang makikita nila ang magandang anak ng magandang influencer.
Pero ako ang nakita nila.
Ako, na may malapad na T-shirt, pawis sa noo, at pulang-pulang pisngi sa ilalim ng mask.
“Ay, siya nga ba?” bulong ng isa.
“Parang iba sa videos…”
“Hindi pala siya edited doon?”
Parang mga karayom ang tingin nila. Bigla akong napuno ng galit at hiya.
“Hindi ako ‘yon!” sigaw ko. “Nagkakamali kayo!”
Tumakbo ako palabas ng terminal, halos madapa sa bigat ng maleta.
Pagdating ko sa bahay ni Papa, nanginginig pa rin ang kamay ko habang kumakatok.
Hindi si Papa ang nagbukas.
Isang babae ang tumambad sa akin. Simple ang mukha, walang mabigat na makeup, naka-duster na kulay cream, at may hawak na basahan. Hindi siya glamorous tulad ni Mama. Pero nang ngumiti siya, parang may bumukas na bintana sa loob ng dibdib ko.
“Ikaw si Nica?” tanong niya, malambot ang boses. “Ako si Tita Lorna. Pasok ka, anak. Ang init sa labas.”
Anak.
Hindi niya pa ako kilala, pero anak ang tawag niya sa akin.
Kinuha niya ang maleta ko kahit tumanggi ako. “Kumain ka na ba? May sinigang pa sa kusina. Ihahatid kita sa kwarto mo pagkatapos.”
Sa sala, nakita ko si Papa. Nakaupo siya sa sofa, may hawak na dyaryo.
“Dumating ka na,” sabi niya.
Tumango ako, pero nanatili akong nakatayo. Hindi ko alam kung yayakap ba ako, kakaway, o tatalikod.
Napansin ko lang na baliktad ang dyaryo sa kamay niya.
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak.
Dinala ako ni Tita Lorna sa maliit na kwarto na malinis at mabango. May bagong kumot, may unan, may electric fan, at sa ibabaw ng mesa, may mga gamit na nakalagay sa isang basket: toothbrush, baso, tuwalya, shampoo, sabon, at isang maliit na bote ng facial cleanser.
Natigilan ako.
Hindi pa ako nagkaroon ng sariling facial cleanser.
Noong minsang ginamit ko ang cleanser ni Mama, halos ipahiya niya ako sa harap ng kasambahay.
“Magnanakaw ka na ngayon?” sigaw niya noon. “Hindi bagay sa’yo ang mahal na skincare. Sayang lang.”
Simula noon, sabon sa katawan ang gamit ko sa mukha. Minsan tatlong beses sa isang araw, hanggang humapdi. Pero lalo lang lumalala.
Napansin ni Tita Lorna ang tingin ko sa bote.
“Hindi mo gusto ‘yan?” tanong niya. “Sabihin mo lang, palitan natin. Hindi ako eksperto, kaya mild lang muna ang kinuha ko.”
Nanikip ang lalamunan ko.
“Hindi po,” mahina kong sabi. “Salamat po.”
Unang beses kong gumamit ng cleanser na hindi palihim. Habang hinuhugasan ko ang mukha ko, parang may bigat na unti-unting natatanggal. Hindi gumaling agad ang mukha ko, pero sa unang pagkakataon, hindi ko naramdaman na marumi ako.
Paglabas ko ng banyo, narinig ko sina Papa at Tita Lorna sa sala.
“…baka dapat dalhin na natin siya sa doktor,” bulong ni Papa.
“…dahan-dahan, Ren,” sagot ni Tita Lorna. “Baka takot ang bata. Baka isipin niyang may mali sa kanya.”
May mali sa akin.
Iyon agad ang tumama sa utak ko.
Lumabas ako nang mabilis, nanginginig sa galit.
“Wala akong sakit!” sigaw ko. “Hindi niyo ako kailangang ipatingin para lang malaman kung gaano ako kapangit!”
Pareho silang natigilan.
Namula ang mukha ni Papa. Si Tita Lorna naman, humakbang palapit pero hindi ako hinawakan.
“Nica,” sabi niya, mahinahon, “hindi ka pangit. At hindi ka namin gustong baguhin para maging katanggap-tanggap. Gusto lang naming malaman kung masakit na ba ang balat mo. Mukhang inflamed na, anak. Dermatologist lang.”
Dermatologist.
Hindi beauty clinic.
Hindi slimming center.
Hindi content makeover.
“Puwede… puwede bang gumaling ‘to?” tanong ko, halos hindi marinig ang sarili kong boses.
Ngumiti si Tita Lorna. “Oo. Hindi magic, pero puwedeng matulungan.”
Kinabukasan, sinamahan nila ako sa isang clinic sa Diliman.
Tahimik ako habang sinusuri ng doktor ang mukha ko. Sinabi niyang malalang inflammatory acne ito, at may ilang senyales na kailangan ding i-check sa blood test. Hindi niya ako pinagalitan. Hindi niya sinabing tamad ako. Hindi niya sinabing kadiri ako.
Ang tanong niya lang ay, “Gaano na katagal itong masakit?”
Hindi ako nakasagot.
Si Tita Lorna ang humawak sa kamay ko.
“Matagal na po,” bulong ko. “Pero sabi po ni Mama… arte lang.”
Natahimik ang doktor.
Pagkatapos ng checkup, habang nasa hallway kami, biglang tumunog ang phone ni Papa. Pagtingin niya sa screen, nanigas ang mukha niya.
Si Mama.
Hindi pa niya nasasagot, bumukas ang pintuan ng clinic.
Pumasok si Mama na naka-sunglasses, naka-crop top, at may hawak na phone na naka-live.
Sa likod niya si Jace, may hawak na maliit na ring light.
Ngumiti si Mama sa camera, saka itinutok ang phone sa akin.
“Guys, nahanap ko na ang anak kong tinatago ng ex-husband ko,” sabi niya. “Tingnan niyo kung paano nila ako pinagkakaisahan.”
Tapos tumingin siya sa akin, malamig ang mga mata.
“Nica, ngumiti ka. Sabihin mo sa followers ko kung sino ang tunay na nanay mo.”
At sa unang pagkakataon, nakita kong humakbang si Tita Lorna sa harap ko.
Pero bago siya makapagsalita, biglang sinabi ni Papa:
“Mara, patayin mo ang live. Ngayon na.”
Ngumisi si Mama.
“Bakit? Takot ka bang marinig niya ang totoo?”
Doon ko nakita ang nanginginig na kamay ni Papa.
At ang hawak niyang brown envelope na matagal na palang nakatago sa bag ni Tita Lorna.
PARTE2
Hindi ko alam kung bakit, pero nang makita ko ang brown envelope, parang biglang humina ang ingay sa paligid.
Naroon pa rin ang boses ni Mama. Naroon pa rin ang ring light sa kamay ni Jace. Naroon pa rin ang mga pasyenteng nakatingin mula sa hallway ng clinic. Pero ang naririnig ko lang ay tibok ng puso ko.
“Mara,” ulit ni Papa, mas mababa ang boses, “patayin mo ang live. Hindi ito content.”
Tumawa si Mama. “Hindi content? Renato, lahat ng sakit na ibinigay mo sa amin, content ‘yan. Iniwan mo ang anak mo, tapos ngayon magpapanggap kang mabuting ama?”
Napatingin ako kay Papa.
Iniwan.
Iyon ang salitang paulit-ulit kong narinig mula pagkabata.
Iniwan kami ni Papa. Pinili niya ang bagong asawa. Nakalimutan niya ako.
Pero bakit ngayon, parang hindi iyon ang mukha ng taong umaamin?
Namumutla si Papa, hindi dahil sa takot kay Mama, kundi dahil sa akin. Para siyang natatakot na mabasag ako kapag nagsalita siya.
Si Tita Lorna ang humarap kay Mama.
“Ma’am Mara,” sabi niya, mahinahon pero matigas, “may minor dito. May ibang pasyente rin. Hindi puwedeng mag-live sa clinic.”
“Excuse me?” tumaas ang kilay ni Mama. “At ikaw sino? Ikaw ba ang nagpapanggap na nanay ng anak ko?”
May ilang comments na lumilitaw sa screen ng phone ni Mama. Nakita ko kahit malabo.
“Drama!”
“OMG sino ‘yung stepmom?”
“Bakit nasa derma anak niya?”
“Reveal! Reveal!”
Nanikip ang dibdib ko.
Sanay ako sa comments. Sanay ako sa tawanan. Pero ngayon, sa unang pagkakataon, may taong nakatayo sa harap ko para harangan ang camera.
Si Tita Lorna.
Hindi siya gumalaw.
“Ako ang taong ayaw makitang ginagamit ang batang masakit na,” sabi niya.
Biglang nagbago ang mukha ni Mama. Nawala ang ngiti niya.
“Ginagamit?” ulit niya. “Ako ang nagpalaki diyan. Ako ang nagpakain, nagpaaral, nagbihis. Ikaw, ano ka? Pangalawang asawa lang.”
Parang may kutsilyong dumaan sa hangin.
Hinawakan ni Papa ang envelope.
“Nica,” sabi niya, lumingon sa akin, “matagal ko nang gustong sabihin sa’yo. Pero takot akong lalo kang lumayo. Takot akong isipin mong sinisiraan ko ang nanay mo.”
Ayaw kong marinig.
Gusto kong takpan ang tenga ko.
Pero mas ayaw kong bumalik sa dating dilim na puro hula, puro hiya, puro tanong kung bakit ako madaling itapon.
Binuksan ni Papa ang envelope.
“Hindi kita iniwan,” sabi niya.
Tumawa nang malakas si Mama. “Wow. Galing umarte.”
Pero nanginginig na ang labi niya.
Inilabas ni Papa ang mga papel: kopya ng court agreement, resibo ng monthly support, mga email, mga message na may petsa, at mga screenshot ng attempts niyang makita ako.
“Tuwing Sabado, pumupunta ako sa Cavite,” sabi ni Papa. “Tatlong taon akong pumunta. Sinasabi ng nanay mo, ayaw mo raw akong makita. Sinasabi niya, umiiyak ka raw kapag naririnig ang pangalan ko.”
Napatitig ako kay Mama.
“Sinabi mo…” mahina kong sabi, “sinabi mo ayaw niya sa akin.”
Hindi sumagot si Mama.
Sa halip, nilapit niya ang phone sa mukha ko. “Nica, huwag kang magpapadala. Manipulative ang tatay mo. Guys, kitang-kita niyo, di ba? Pinipilit nila akong palabasing masama.”
Doon biglang nagsalita ang dermatologist mula sa likod.
“Ma’am, please turn off the live or we will call security.”
Napahiya si Mama, pero hindi niya pinatay.
Kinuha ni Papa ang phone niya at tumawag. Ilang minuto lang, dumating ang guard ng clinic. Pilit na ibinaba ni Jace ang ring light. Nanginginig siya, parang ngayon lang niya naisip na hindi lahat ng eksena ay puwedeng gawing vlog.
Pero bago makalabas si Mama, may isang tanong na sumabog mula sa bibig ko.
“Bakit hindi mo ako dinala sa doktor?”
Tumigil siya.
Ang buong hallway ay natahimik.
“Alam mong masakit,” sabi ko. “Alam mong umiiyak ako kapag naghihilamos. Alam mong ayaw kong lumabas. Bakit hindi mo ako dinala?”
Saglit siyang walang sinabi.
Pagkatapos, bumuntong-hininga siya na parang siya pa ang pagod.
“Nica, lahat naman ng teenager may pimples. Huwag kang OA.”
“Pero ginamit mo sa videos.”
“Dahil iyon ang reality!” sagot niya agad. “Authentic content iyon. Doon tayo nakilala. Relatable ka. Hindi mo ba naiintindihan? Kung hindi dahil sa akin, sino ka?”
Parang may pader na bumagsak sa loob ko.
Hindi niya itinanggi.
Hindi aksidente.
Hindi siya bulag.
Alam niya.
Alam niyang nasasaktan ako, pero pinili niyang gawing tema ang mukha ko, katawan ko, kahihiyan ko.
Kasi kumikita.
Kasi nagvi-viral.
Kasi sa tabi ng anak na sugatan, mas nagmumukha siyang maganda.
Naramdaman kong lumamig ang kamay ko. Pero sa pagkakataong iyon, hindi ako sumigaw.
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Ako si Nica,” sabi ko. “Hindi ako punchline mo. Hindi ako before picture mo. Hindi ako content mo.”
Nanlaki ang mata niya.
“Nica—”
“At hindi na ako sasama sa’yo.”
Parang sampal ang katahimikan pagkatapos noon.
Si Mama, na laging may sagot, biglang walang masabi.
Umuwi kami nina Papa at Tita Lorna nang araw na iyon na parang may bagyong dumaan sa amin. Sa kotse, tahimik kaming tatlo.
Akala ko magtatanong si Papa. Akala ko ipipilit niyang mag-usap kami. Pero hinayaan niya akong huminga.
Pagdating sa bahay, si Tita Lorna ang unang nagsalita.
“May niluto akong arroz caldo,” sabi niya. “Hindi kailangan kumain agad. Nasa stove lang.”
Simple lang iyon. Pero umiyak ako.
Hindi dahil sa arroz caldo.
Kundi dahil walang camera.
Walang ring light.
Walang caption.
May pagkain lang na naghihintay sa akin, kahit hindi ako maganda, kahit hindi ako nakangiti, kahit wala akong mapapatunayan.
Sumunod ang mga linggo na hindi madali, pero totoo.
Bumalik kami sa dermatologist. May gamot, may routine, may follow-up. May mga araw na humapdi ang mukha ko, may mga araw na lumala bago gumanda. Ipinaliwanag ng doktor na hindi ito simpleng “arte” o “dumi,” at may mga bagay sa katawan na kailangan alagaan nang tama.
Nagpa-check din ako ng blood test. May ilang findings na kailangang bantayan, lalo na sa hormones at sugar. Hindi iyon naging eksena ng kahihiyan. Naging simula iyon ng pag-aalaga.
Si Tita Lorna, hindi niya ako pinilit pumayat. Hindi niya ako pinilit magbago ng damit. Pero tuwing gabi, tinatanong niya, “Kumusta ang pakiramdam mo ngayon?”
Hindi, “Kumusta ang itsura mo?”
Pakiramdam.
Iyon pala ang tanong na matagal ko nang hinihintay.
Si Papa naman, unti-unti kong nakilala. Hindi siya madaldal. Minsan awkward pa rin. Kapag may gusto siyang sabihin, parang nagha-hang ang utak niya.
Pero araw-araw siyang gumagawa ng paraan.
Inihahatid niya ako sa school. Inaayos niya ang sirang zipper ng bag ko. Kapag may parent meeting, nauuna pa siya sa classroom. Minsan nahuli ko siyang nanonood ng YouTube tutorial: “How to talk to teenage daughter.”
Hindi ko alam kung tatawa ako o iiyak.
Isang gabi, nakaupo kami sa kusina habang umiinom ako ng tubig. Bigla siyang nagsalita.
“Pasensya na, Nica.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi ko dapat hinayaang mapunta sa point na hindi mo alam ang totoo,” sabi niya. “Akala ko kapag lumaki ka, hahanapin mo rin ako. Mali ako. Dapat ako ang mas lumaban.”
Hindi ako agad nakasagot.
Matagal kong inisip na madali lang para sa mga magulang ang ayusin ang lahat. Pero habang tumatanda ako, unti-unti kong naiintindihan: minsan mahina rin sila, duwag din, nagkakamali rin.
Ang tanong lang, kapag nagkamali ba sila, tatakbo sila o aayusin nila?
Si Papa, ngayon, inaayos niya.
Si Mama?
Hindi.
Dalawang buwan matapos ang eksena sa clinic, nag-trending ang video niya. May nakapag-record pala sa hallway matapos patayin ang live. Kumalat ang sinabi niyang, “Authentic content iyon. Doon tayo nakilala.”
Biglang nag-iba ang comments.
“Ginamit mo anak mo?”
“Hindi content ang trauma.”
“Protect Nica.”
“Where is the father’s side?”
Nagsimulang bumagsak ang followers niya. Nawalan siya ng brand deals. Naglabas siya ng apology video—perfect lighting, soft music, walang luha pero maraming hikbi.
“Naging strict lang po ako bilang mother,” sabi niya. “Lahat po ng ginawa ko ay para sa anak ko.”
Pinanood ko ang unang sampung segundo, tapos pinatay ko.
Dati, mabubuwag ang araw ko sa bawat salitang manggagaling sa kanya. Ngayon, pagod na lang ako.
Pero hindi doon natapos.
Isang Sabado ng hapon, habang nag-aaral ako sa sala, may kumatok sa gate.
Si Mama.
Walang camera. Walang Jace. Walang sunglasses.
Sa unang tingin, parang lumiit siya. Pero nang bumukas ang pinto, nakita ko pa rin ang dating talim sa mata niya.
“Nica,” sabi niya, “kailangan nating mag-usap.”
Tumayo si Papa mula sa dining area. “Mara, hindi puwede basta ka na lang pumunta.”
“Anak ko siya.”
“Anak din niya ang sarili niya,” sagot ni Tita Lorna mula sa likod ko.
Tumingin sa kanya si Mama na parang gustong sumabog. Pero pinigilan niya ang sarili.
Lumapit siya sa akin. “Nica, umuwi ka na. Nagkamali ako, sige. Pero pamilya tayo. Hindi mo puwedeng itapon ang nanay mo dahil lang sa ilang videos.”
Ilang videos.
Ganoon niya kaliit tingnan ang mga gabing umiiyak ako sa banyo, ang mga araw na ayaw kong pumasok sa school, ang bawat pagkakataong pinagtawanan ako ng strangers dahil sa mukha kong ginamit niya bilang entertainment.
“Bakit mo ako gustong pauwiin?” tanong ko.
“Dahil anak kita.”
“Hindi dahil kailangan mo ng redemption video?”
Natigilan siya.
Doon ko nalaman ang sagot.
Hindi niya kailangang magsalita.
Huminga ako nang malalim.
“Mama, mahal kita,” sabi ko, at nakita kong umilaw ang mukha niya sa pag-asang mananalo siya. “Pero hindi ibig sabihin noon, ibibigay ko ulit sa’yo ang karapatan na saktan ako.”
Napatigil ang pag-asa sa mukha niya.
“Ang sama mo na magsalita,” bulong niya.
“Hindi,” sagot ko. “Ngayon lang ako natutong magsalita para sa sarili ko.”
May luha sa mata niya, pero hindi ko alam kung para sa akin iyon o para sa nawala niyang imahe.
Umalis siya nang walang yakap.
At sa unang pagkakataon, hindi ko hinabol.
Lumipas ang isang taon.
Hindi ako naging biglang artista. Hindi ako pumayat nang dramatic sa isang montage. Hindi nawala lahat ng peklat sa mukha ko na parang magic.
Pero gumaan ang balat ko. Gumaan ang katawan ko. Higit sa lahat, gumaan ang loob ko.
Natuto akong mag-ayos hindi para talunin si Mama sa camera, kundi para tingnan ang salamin nang hindi kinamumuhian ang sarili ko.
Sa graduation ko ng junior high, nandoon si Papa sa audience, hawak ang camera pero hindi naka-live. Kinukuhanan niya ako hindi para kumita, kundi dahil proud siya.
Si Tita Lorna naman, umiiyak habang pumapalakpak. May dala siyang maliit na bouquet na binili niya raw sa palengke dahil iyon daw ang pinaka-fresh.
Pagbaba ko ng stage, niyakap niya ako.
“Ang ganda mo, anak,” bulong niya.
Dati, kapag naririnig ko ang salitang maganda, naiisip ko agad: kumpara kanino?
Ngayon, hindi na.
Maganda ako dahil mas payapa ako.
Maganda ako dahil buhay pa ako matapos ang lahat ng salitang muntik nang pumatay sa tiwala ko sa sarili.
Maganda ako dahil hindi na ako humihingi ng permiso para mahalin ang sarili ko.
Kinagabihan, nag-post ako ng isang simpleng litrato. Ako, si Papa, at si Tita Lorna. Walang filter. Walang dramatic caption.
Isinulat ko lang:
“Hindi lahat ng nagluwal sa atin, marunong tayong alagaan. At hindi lahat ng dumating sa huli, huli na para maging pamilya.”
Hindi ko inaasahang maraming magbabasa. Pero kinabukasan, libo-libo ang nag-share.
May mga batang nag-comment na, “Akala ko ako lang.”
May mga nanay na nagsabing, “Mas naging maingat ako sa biro ko sa anak ko.”
May mga taong nagsulat, “Salamat. Kailangan ko ito ngayon.”
Doon ko naintindihan: may mga kwentong hindi kailangang gawing content para pagkakitaan.
Minsan, kailangan lang ikwento para may ibang taong makaligtas.
Mensahe:
Huwag nating gawing biro ang insecurities ng isang bata, lalo na kung tayo ang dapat maging unang ligtas na lugar niya. Ang pagmamahal ay hindi pagsasapubliko ng kahinaan ng anak para sa palakpak ng iba. Ang tunay na pamilya ay hindi laging perpekto, pero marunong makinig, maghilom, at pumili ng kabutihan kahit huli na itong natutunan.
