INIWAN AKO NG ASAWA KO SA MAYNILA PARA ISAMA ANG BEST FRIEND KO SA SINGAPORE—PAGBALIK NIYA MAKALIPAS ANG LIMANG TAON, AKALA NIYA ISA PA RIN AKONG ASAWANG UMAASA SA ALLOWANCE NIYA, HANGGANG TAWAGIN NILA AKONG CEO
“Isa lang ang puwedeng isama kong dependent sa Singapore.”
Akala ko ako iyon.
Asawa niya ako.
Pero hindi man lang ako tiningnan ni Adrian Villareal nang sabihin niyang,
“Si Camille ang isasama ko.”
Nabitawan ko halos ang mangkok ng sopas na hawak ko.
“Camille?”
“Oo.”
“Best friend ko si Camille.”
Doon lang siya tumingin sa akin.
“Kaya nga mas okay. Kilala natin siya.”
Tatlong taon na kaming kasal ni Adrian.
At si Camille Santos ang college roommate ko, maid of honor ko, at babaeng yumakap sa akin habang umiiyak noong araw ng kasal ko.
Ngayon, siya ang isasama ng asawa ko sa Singapore sa isang five-year overseas assignment.
Ako si Elena Marquez-Villareal, tatlumpu’t isang taong gulang noon.
Bago ako ikasal, natapos ko ang Accountancy sa isang kilalang unibersidad sa Maynila, pumasa sa CPA board at nag-aral pa ng taxation.
Pero pagkatapos ng kasal, paulit-ulit akong kinumbinsi ni Adrian na huwag nang magtrabaho.
“Para saan pa?” sabi niya noon.
“Magkano lang naman ang kikitain mo sa opisina? Ako na ang bahala sa atin.”
Unti-unti ko iyong pinaniwalaan.
Hanggang sa naging normal na para sa akin ang maghintay sa bahay habang siya ang gumagawa ng lahat ng “importanteng bagay.”
Ngayon, pati ang buhay niya sa ibang bansa, ibang babae ang kasama.
“Anong gagawin ko rito?” tanong ko.
“Hintayin mo ako.”
Parang napakasimple ng sagot.
“Uuwi naman ako paminsan-minsan. Bibigyan kita ng monthly allowance.”
“Asawa mo ako, Adrian.”
“Alam ko.”
Tumayo siya at tinapik ang balikat ko.
“Dahil asawa kita, ikaw dapat ang unang umunawa.”
Tatlong araw pagkatapos noon, nasa NAIA ako habang pinapanood silang dalawa na pumasok sa immigration.
Hindi ako lumapit.
Hindi rin ako hinanap ni Adrian.
Makalipas ang isang oras, nag-post si Camille ng litrato nilang dalawa sa airport lounge.
Magkatabi sila.
Parehong nakangiti.
Caption:
“New country. New chapter.”
Ang mas masakit?
Isa sa mga unang nag-like ay sarili kong ina.
Pag-uwi ko sa condo namin sa Pasig, may iniwang debit card si Adrian sa mesa.
May maliit na note.
“₱45,000 monthly. Enough na ’yan para sa bills at pagkain. Huwag masyadong magastos.”
Tinitigan ko iyon nang matagal.
Pagkatapos, pinunit ko ang note.
Kinabukasan, nagsuot ako ng blazer na limang taon ko nang hindi nagagamit.
At nag-apply ako sa Valencia Capital Partners, isang maliit na investment firm sa Makati.
Tiningnan ng interviewer ang résumé ko.
“CPA?”
“Opo.”
“May tax specialization?”
“Opo.”
“Bakit wala kayong recent work experience?”
Tahimik ako sandali.
“Hindi po ako pinayagang magtrabaho ng asawa ko.”
Napataas ang kilay niya.
Makalipas ang ilang segundo, isinara niya ang folder.
“Start tomorrow.”
Ang founder ng Valencia Capital ay si Gabriel Lim, thirty-four, tahimik pero mabilis magdesisyon.
Sa unang araw ko, tatlong makakapal na financial reports agad ang inilapag niya sa mesa ko.
“Review these.”
“Deadline?”
“Three p.m.”
Akala ko pagsubok lang iyon.
Hindi pala.
Bago mag-alas-dos, dinala ko sa opisina niya ang analysis ko.
Binasa niya iyon nang halos sampung minuto.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Nakita mo ang related-party transaction sa third company?”
“Opo. Gumagamit sila ng overseas subsidiary para ilipat ang profits. Kapag na-audit sila, posibleng lumampas sa ₱180 million ang tax exposure at penalties.”
Sandaling natahimik si Gabriel.
Pagkatapos ay sinabi niya,
“Sayang.”
“Po?”
“Sayang ang ilang taon mong nakakulong lang sa bahay.”
Kinabukasan, isinama niya ako sa mergers and acquisitions team.
Sa unang buwan, nakahanap ako ng pitong tax risks sa sarili naming records.
Sa ikalawang buwan, natuklasan ko ang halos ₱270 million na undisclosed liability sa target company ng unang major acquisition namin.
Sa ikatlong buwan, pinatawag ako ni Gabriel.
“Finance Director.”
Napakurap ako.
“Tatlong buwan pa lang ako rito.”
“Hindi tenure ang binabayaran ko, Elena. Competence.”
Samantala, tuwing Linggo ng gabi, tumatawag si Adrian mula Singapore.
Labinlimang minuto.
Minsan mas maikli pa.
Kinukuwento niya ang Marina Bay, bagong office, mga kliyente at kung gaano kamahal ang pagkain.
Isang gabi, saka lang niya naisip itanong,
“Ano nga pala ginagawa mo ngayon?”
Tiningnan ko ang financial model na bukas sa laptop ko.
“Wala naman.”
“Good.”
At iyon lang.
Hindi niya tinanong kung masaya ako.
Hindi niya tinanong kung nagtatrabaho ako.
Hindi niya tinanong kung sapat ang perang ipinapadala niya.
Paminsan-minsan, si Camille naman ang nagme-message.
“Elena, sobrang lamig sa office. Binilhan ako ni Adrian ng coat. Huwag ka sanang magselos, ha?”
Sumagot ako:
“Hindi.”
Totoo naman.
Wala na akong oras magselos.
Pagkalipas ng walong buwan, tatlong acquisitions na ang natapos ng Valencia Capital at lumampas sa ₱4 billion ang assets under management namin.
Sa company celebration, nilapitan ako ni Gabriel.
“May partner slot sa year-end.”
“Okay.”
“Ikaw ang gusto kong kunin.”
Doon ko unang naalala ang sinabi ni Adrian noon.
“Ano bang magagawa mo sa finance?”
Ngayon ko naintindihan.
Hindi pala ako walang kakayahan.
Hindi lang niya gustong magkaroon ako ng pagkakataong malaman kung gaano ako kagaling.
Pagsapit ng ikalawang taon, naging partner ako at binigyan ng eight percent equity.
Sa ikatlong taon, lumagpas sa ₱9 billion ang valuation ng kompanya.
Samantala, ang weekly calls ni Adrian naging monthly.
Pagkatapos, naging holiday greetings na lang.
Merry Christmas.
Happy New Year.
Iyon na halos ang buong marriage namin.
Pagsapit ng ikaapat na taon, naghanda ang Valencia Capital para sa IPO.
Tatlong buwan akong halos hindi umuuwi nang maaga.
May isang daan at pitumpu’t anim na compliance issues kaming kailangang ayusin.
Gabriel once told me,
“Kayang tumakbo ng kumpanya nang wala ang maraming tao.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero mahihirapan kami kapag ikaw ang nawala.”
Hindi ko alam kung compliment iyon o warning na magpahinga ako.
Pero ngumiti ako.
Sa pagtatapos ng taon, biglang tumawag si Adrian.
“Elena, puwede mo ba akong pautangin ng ₱300,000?”
“Bakit?”
“Medyo mataas lang expenses dito.”
“Nasaan ang salary mo?”
“Marami lang talagang gastos.”
Hindi ko na siya tinanong tungkol kay Camille.
Binuksan ko ang banking app ko.
Pitong digits na ang laman ng personal account ko.
Ipinadala ko ang pera.
Pagkatapos ay binura ko ang call log.
Hindi dahil nasaktan ako.
Kundi dahil wala na talaga itong halaga.
Sa ikalimang taon, matagumpay na nag-list ang Valencia Capital sa Philippine Stock Exchange.
Sa unang araw ng trading, halos hindi huminto ang pagbati sa telepono ko.
Pagkatapos ng shareholder meeting, tumayo si Gabriel sa harap ng board.
“Effective today, Elena Marquez is appointed Chief Executive Officer of Valencia Capital Holdings.”
Dalawang segundo ang katahimikan.
Pagkatapos, napuno ng palakpakan ang boardroom.
Tatlong araw matapos akong maging CEO, tumawag si Adrian.
“Uuwi ako next month. May welcome dinner ang office.”
Huminto siya sandali.
“Puntahan mo ako sa airport.”
Ganoon pa rin ang tono niya.
Parang limang taon kaming hindi lumipas.
Parang ako pa rin ang babaeng naghihintay sa apartment para sa monthly allowance niya.
“Okay,” sagot ko.
Pero hindi ako pumunta sa airport.
May signing ceremony ako noong araw na iyon para sa isang multibillion-peso strategic investment.
Kaya taxi ang sinakyan ni Adrian papuntang hotel.
Nag-message siya.
Nasaan ka?
Meeting.
Anong meeting ang mas mahalaga sa pag-uwi ko?
Hindi ako sumagot.
Kinagabihan, nagpunta ako sa welcome dinner niya.
Dalawang mesa ang punô ng executives, colleagues at business partners.
Ipinagmamalaki ni Adrian ang limang taon niyang achievements sa Singapore.
Tatlong sunod na outstanding ratings.
Major cross-border deals.
Regional connections.
Nang halos matapos na ang hapunan, tumabi siya sa akin.
“Elena, mahirap siguro ang limang taon na ikaw lang sa bahay.”
“Okay lang.”
“Kapag na-promote ako rito, magiging mas maganda na buhay natin.”
Isang kasamahan niya ang tumawa.
“Sir Adrian, dapat bumawi kayo kay Ma’am. Limang taon siyang naghintay.”
Inakbayan ako ni Adrian.
“Of course. Dadalhin ko siya sa Maldives.”
Inalis ko ang braso niya sa balikat ko.
“Kailangan ko nang umalis.”
“Bakit?”
“May board meeting ako bukas.”
Tumawa siya.
“Board meeting?”
Tumawa rin ang ilan sa mesa.
Malinaw sa mga mata ni Adrian na akala niya nagbibiro ako.
Hindi ko na ipinaliwanag.
Kinabukasan, alas-diyes ng umaga, pumasok si Adrian sa headquarters ng kompanyang kausap niya para sa pinakamalaking partnership ng career niya.
Nasa lobby siya nang makita niya ang napakalaking LED screen sa dingding.
May litrato ng isang babaeng naka-black suit.
Sa ilalim nito, may nakasulat:
WELCOME, MS. ELENA MARQUEZ
CHIEF EXECUTIVE OFFICER
VALENCIA CAPITAL HOLDINGS
Namuti ang mukha ni Adrian.
Dahan-dahan siyang lumingon sa executive na katabi niya.
“Bakit… bakit nandiyan ang pangalan ng asawa ko?”
Ngumiti ang lalaki.
“Asawa ninyo si Ms. Marquez?”
Pagkatapos ay bumukas ang elevator sa harap nila.
At ako mismo ang lumabas.
Kasunod ko ang buong board of directors.
Tumingin ako kay Adrian.
Sa unang pagkakataon matapos ang limang taon…
wala siyang masabi.
— ITUTULOY SA PART 2 —
PARTE2
Nakatitig lang sa akin si Adrian.
“Elena?”
Hindi ko siya nilingon agad.
Lumapit muna sa akin ang chairman ng kumpanyang ka-meeting namin at nakipagkamay.
“Ms. Marquez, good morning. Ready na po ang boardroom.”
“Thank you.”
Saka ko hinarap ang asawa ko.
“Good morning, Adrian.”
Parang may kung anong hindi ma-process ang utak niya.
“You’re… the CEO?”
“Oo.”
“Ng Valencia Capital?”
“Oo.”
“Since when?”
“Three weeks ago.”
“Three weeks?”
Napatawa siya nang mahina, pero walang saya ang tunog.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Tiningnan ko siya.
“Hindi mo naman tinanong.”
Eksaktong limang taon niyang hindi tinanong.
Isang lalaki mula sa company ni Adrian ang lumapit sa amin.
“Sir, kilala n’yo po talaga si Ms. Marquez?”
Hindi ako sumagot.
Si Adrian ang nagsabi,
“She’s my wife.”
Nagbago agad ang ekspresyon ng mga tao sa paligid.
May ilang nagulat.
May ilang napatingin sa isa’t isa.
Dahil sa presentation nila ngayong araw, ang kompanya ni Adrian ang humihingi ng partnership sa amin.
At ang ultimate approval?
Nasa mesa ko.
Sa loob ng boardroom, nasa kabilang panig ko siya.
Ngayon lang nangyari iyon sa aming marriage.
Dati, siya ang nasa “importanteng mundo.”
Ako ang naghihintay sa bahay.
Ngayon, siya ang naghihintay sa desisyon ko.
Nagsimula ang presentation.
Professional ako mula umpisa hanggang dulo.
Hindi ko siya pinahiya.
Hindi rin ako nagpakita ng anumang personal na galit.
Pero nang dumating kami sa financial assumptions, napansin ko agad ang isang problema.
“Slide twenty-seven,” sabi ko.
Tumigil ang presenter.
“Your projected regional operating costs are understated.”
Sumagot si Adrian.
“We used the Singapore historical model.”
“Which is precisely the problem.”
Tinuro ko ang report.
“Magkaiba ang tax exposure, logistics structure at local compliance expenses kapag pumasok kayo sa Philippine market. Kung gagamitin ninyo ang model na ito, overstated ang projected EBITDA ninyo by approximately twelve percent.”
Tahimik ang silid.
Nagpatuloy ako.
“Your proposal is commercially interesting. But we won’t approve these numbers.”
Napayuko ang finance director nila at mabilis na nag-check ng laptop.
Makalipas ang ilang minuto, mahina niyang sinabi,
“She’s right.”
Tumingin sa akin si Adrian.
Ibang-iba sa tingin niya limang taon na ang nakalipas.
Noon, kinukuwestiyon niya kung may silbi ba ang pinag-aralan ko.
Ngayon, isang pangungusap ko ang kayang magpabalik sa drawing board ng buong team niya.
Pagkatapos ng meeting, naghihintay siya sa hallway.
“Kailangan nating mag-usap.”
“May fifteen minutes ako.”
“Elena.”
“Fourteen na.”
Dinala niya ako sa maliit na lounge.
“Ano bang nangyari sa’yo?”
Napangiti ako nang bahagya.
“Maraming nangyari.”
“Bakit hindi mo sinabi na nagtatrabaho ka?”
“Bakit ko kailangan?”
“Asawa mo ako.”
“Limang taon mo nang ginagamit ang salitang iyan kapag convenient sa’yo.”
Napahigpit ang panga niya.
“I sent you money every month.”
“At dahil doon, akala mo alam mo na ang buhay ko?”
“Tinutustusan kita.”
“Hindi ako humingi.”
“Pero tinanggap mo.”
“Oo. Dahil bahagi iyon ng obligasyon mo bilang asawa. Pero hindi ibig sabihin noon na binili mo ang karapatan mong huwag akong kilalanin.”
Napatahimik siya.
Pagkatapos ay bumaba ang boses niya.
“May iba ka ba?”
Napatawa ako.
Limang taon siyang nakatira sa ibang bansa kasama ang best friend ko.
Pero iyon ang una niyang tanong.
“Wala.”
“Si Gabriel Lim?”
“Business partner ko siya.”
“Pero lagi kayong magkasama?”
“Magkasama kami dahil nagtatrabaho kami sa iisang kumpanya.”
“Exactly.”
Napatingin ako sa kanya.
“Gusto mong marinig kung gaano ka-absurd ang sinasabi mo?”
Tumigas ang mukha niya.
“Si Camille assistant ko lang.”
“Hindi ko naman tinatanong.”
Parang mas nasaktan siya roon kaysa kung sinigawan ko siya.
“Elena, wala ba talagang ibig sabihin sa’yo ang limang taon?”
“Meron.”
Tumango ako.
“Napakalaki.”
“Then why—”
“Dahil sa limang taon na iyon, natutunan kong kaya kong mabuhay nang wala kang permiso.”
Hindi siya agad nakasagot.
Kinagabihan, umuwi siya sa condo namin.
Pero hindi na iyon tulad ng iniwan niyang bahay.
May sariling office room na ako.
May mga awards sa shelf.
May framed photo mula sa listing ceremony.
May financial publications na may mukha ko sa cover.
Isa-isa niyang tiningnan ang mga iyon.
“Elena…”
Huminto siya sa isang larawan.
Nasa gitna ako ng stock exchange bell-ringing ceremony.
Katabi ko ang board.
Sa likuran, nakasulat ang pangalan ng Valencia Capital.
“Bakit wala akong alam kahit isa rito?”
Sumagot ako habang nagtatanggal ng earrings.
“Dahil hindi mo kailanman gustong malaman.”
“Tinatawagan kita.”
“Labinlimang minuto kada Linggo.”
“Busy ako.”
“Busy rin ako.”
“Hindi ko alam.”
“Exactly.”
Hindi na siya nakapagsalita.
Makalipas ang ilang segundo, sinabi niya,
“Babalik na ako rito permanently.”
Napatingin ako sa kanya.
“Congratulations.”
“Pwede nating ayusin ang marriage natin.”
Ngayon ako natawa.
“Ayusin?”
“Elena, nagkamali ako.”
“Anong parte?”
“Hindi kita sinuportahan.”
“Hindi lang iyon.”
Huminga siya nang malalim.
“Sige. Mali ring isinama ko si Camille.”
Doon ako naging tahimik.
“So umamin ka?”
“Wala kaming affair.”
“Hindi ko sinabi na meron.”
“But you think—”
“Adrian, hindi ko na kailangang hulaan.”
Kinuha ko ang isang folder sa desk.
“Dahil alam ko na.”
Ibinigay ko sa kanya.
Nasa loob ang screenshots, bank records at travel documents.
Namutla siya.
Habang lumalaki ang Valencia Capital, nagkaroon kami ng due diligence project sa isang regional logistics group.
Isa sa counterparties nila ang employer ni Adrian.
Dahil legal disclosure iyon sa transaction, lumitaw ang ilang reimbursements.
Hotel bookings.
Weekend trips.
Shared accommodation requests.
Luxury purchases.
At isang apartment lease sa Singapore kung saan nakalagay ang pangalan ni Adrian at Camille bilang authorized occupants.
Hindi iyon criminal evidence.
Hindi rin patunay ng lahat.
Pero sapat para malaman kong ilang taon na siyang nagsisinungaling sa akin.
“Paano mo—”
“Hindi ko hinanap.”
Pinutol ko siya.
“Lumapit sa akin ang impormasyon dahil trabaho ko ang makakita ng mga numerong ayaw makita ng ibang tao.”
Umupo siya.
“Hindi ganoon ang iniisip mo.”
“Okay.”
“Elena, pakinggan mo muna ako.”
“Go ahead.”
“Sa unang taon, wala talaga.”
Tahimik ako.
“Pero habang tumatagal…”
Napatungo siya.
“Naging close kami.”
“Gaano ka-close?”
Hindi siya makasagot.
At iyon na mismo ang sagot.
“Did you sleep with her?”
Pumikit siya.
“Once.”
Napangiti ako nang malungkot.
“Once?”
“Okay. Hindi once.”
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak.
Limang taon na akong lampas sa puntong iyon.
“Gaano katagal?”
“Almost two years.”
Tumango ako.
Pagkatapos ay inilabas ko ang isa pang folder.
Divorce petition.
Napatingin siya roon na parang may bumagsak na pader sa harap niya.
“No.”
“Adrian.”
“No. Hindi tayo magdi-divorce.”
Hindi ko napigilang ngumiti.
Limang taon na ang nakalipas, sinabi niyang:
Dahil asawa kita, ikaw dapat ang umunawa.
Ngayon, sinabi ko,
“Dahil asawa mo ako, may karapatan din akong umalis.”
“Elena, I can fix this.”
“Hindi na ikaw ang kailangan kong ayusin.”
Tinuro ko ang sarili ko.
“Naayos ko na ang sarili ko limang taon na ang nakalipas.”
Kinabukasan, may isa pang sorpresa.
Dumating si Camille sa Maynila.
Diretso siyang pumunta sa condo.
Nang buksan ko ang pinto, umiiyak siya.
“Elena, please.”
“Bakit ka nandito?”
“Sinabi ni Adrian na alam mo na.”
“Alam ko.”
“Hindi ko sinasadya.”
Halos matawa ako.
“Alin? Ang pagsama sa asawa ko sa Singapore? Ang pagtira kasama niya? O ang dalawang taong relasyon?”
“Elena…”
“Tandang-tanda ko pa noong wedding ko. Ikaw ang nagsabi sa akin na pinakamaswerte raw akong babae sa mundo.”
Napayuko siya.
“I was jealous.”
Doon lang ako natahimik.
“Of what?”
“Of you.”
Napatawa siya nang mapait.
“Palagi kang magaling. College pa lang tayo, ikaw ang may highest grades. Ikaw ang pumasa agad sa board. Ikaw ang pinakasalan ng lalaking may magandang career.”
“So kinuha mo siya?”
“Hindi ganoon.”
“Camille, iyon mismo ang ginawa mo.”
Humagulgol siya.
Pero wala na akong maramdamang awa.
“Alam mo ang pinakamasakit?”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi dahil kinuha mo ang asawa ko.”
“Kundi?”
“Dahil best friend kita. At alam mong tatlong taon kong binawasan ang sarili ko para sa marriage na iyon.”
Tahimik siya.
“Pero may dapat din akong ipagpasalamat sa’yo.”
Nagulat siya.
“Dahil kung hindi kayo umalis nang magkasama, baka hanggang ngayon hinihintay ko pa rin ang permiso ni Adrian para magsimula ng sarili kong buhay.”
Hindi na siya nakasagot.
Makaraan ang apat na buwan, finalized ang divorce namin.
Wala akong hiningi sa personal assets ni Adrian bukod sa legal share ko sa dating marital property.
Hindi ko kailangan ang pera niya.
Sa panahong iyon, ang eight-percent stake ko sa Valencia Capital ay mas malaki na ang halaga kaysa lahat ng naipon niya sa buong career niya.
Pero hindi pera ang pinakamahalagang nakuha ko.
Kalayaan iyon.
Pagkatapos ng divorce, hindi agad bumalik sa Singapore si Adrian.
Naapektuhan din ang promotion niya nang magkaroon ng internal review sa expense claims at undisclosed relationship niya kay Camille.
Hindi siya nawalan ng trabaho, pero hindi niya nakuha ang executive role na inaasahan niya.
Naghiwalay rin sila ni Camille makalipas ang ilang buwan.
Minsan, nag-message siya sa akin.
I’m sorry. I underestimated you.
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos ay sumagot ako.
Hindi iyon ang pinakamalaking pagkakamali mo.
Nag-reply siya agad.
Ano?
Isinulat ko:
Akala mo kailangan kitang hintayin para magkaroon ng buhay.
At iyon ang huling personal na mensahe namin sa isa’t isa.
Dalawang taon matapos iyon, lumawak pa ang Valencia Capital sa Southeast Asia.
Nagbukas kami ng operations sa Cebu at Singapore.
Nakakatawa.
Ang bansang minsang simbolo ng pag-iwan sa akin ang naging isa sa mga lugar kung saan ako pumunta bilang CEO.
Sa unang business trip ko roon, nakatayo ako sa hotel window habang tanaw ang city skyline.
Naalala ko ang lumang litrato nina Adrian at Camille sa airport.
New country. New chapter.
Noon, akala ko sila ang nagsisimula ng bagong kabanata.
Hindi ko alam na sa mismong araw na iyon, nagsimula rin pala ang akin.
At mas malaki iyon kaysa sa anumang buhay na naisip kong magkakaroon ako.
Hindi ako naging matagumpay para gantihan si Adrian.
Hindi rin ako nagtrabaho para patunayang mali siya.
Sa simula, gusto ko lang malaman kung may natitira pa bang bahagi ng sarili kong hindi ko isinuko.
At nang makita ko iyon…
hindi ko na muling pinayagang may ibang taong magtakda kung gaano kaliit ang dapat kong maging.
Mensahe
Minsan, ang taong umaalis sa buhay natin ay hindi siyang kumukuha ng kinabukasan natin—siya pa ang hindi sinasadyang nagbubukas ng pintong matagal nating kinatatakutang pasukin.
Huwag hayaang ang pagmamahal ay maging dahilan para paliitin mo ang sarili mo.
Ang tamang relasyon ay hindi humihiling na isuko mo ang talento, pangarap at pagkakakilanlan mo para lamang manatiling komportable ang ibang tao.
Kapag may isang pintong nagsara at pakiramdam mo ay iniwan ka sa likod, huwag agad isipin na katapusan na iyon.
Baka iyon mismo ang unang araw ng buhay na matagal nang naghihintay sa’yo.
