INIMBITAHAN NILA AKO

INIMBITAHAN NILA AKO SA REUNION PARA IPAHIYA KAYA NAG-SUOT AKO NG MAID UNIFORM — PERO NAGULAT SILA NANG SUNDUIN AKO NG HELICOPTER — BIGLA AKONG NAGBIHIS AT HUMARAP SA KANILA BILANG ISANG REYNA

Ako si Elena. Noong High School, ako ang tinatawag nilang “Anak ng Labandera”. Si Vanessa naman ang “School Queen Bee”. Mayaman, matapobre, at laging nang-aapi sa akin. Sampung taon na ang nakalipas. Bigla akong nakatanggap ng invite sa Group Chat para sa aming High School Reunion. Ang venue: Ang ultra-exclusive na Villa Del Cielo sa Tagaytay.

Ang sabi ni Vanessa sa chat: “Elena, please come. Kaso kulang kami ng budget para sa servers. Since sanay ka naman sa gawaing bahay, pwede bang ikaw na lang ang mag-serve ng drinks? Babayaran ka naman namin.” Sobrang sakit. Sampung taon na, pero tingin pa rin nila sa akin ay alila. Gusto kong tumanggi. Gusto kong sabihin na CEO na ako ng isang Multinational Company sa Singapore. Pero naisip ko… bakit hindi ako makisakay? Mas masarap ang tagumpay kapag may halong gulat. “Sige, Vanessa. Pupunta ako,” reply ko.

Araw ng Reunion. Dumating ako sa venue na naka-suot ng lumang Maid Uniform. Walang make-up. Nakapusod ang buhok. Pagpasok ko sa Grand Ballroom, nagtawanan silang lahat. “Oh my God!” sigaw ni Vanessa na naka-red gown at hawak ang mic. “Look who’s here! Ang ating loyal servant, si Elena! Bagay na bagay sa’yo ang outfit mo, girl! Very consistent sa career path!” Naghiyawan ang mga kaklase ko. “Elena, pa-refill nga ng wine dito!” “Elena, paki-ligpit ‘yung kalat!” Sinunod ko sila. Naglakad ako nang nakayuko. Dala ang tray. Inabuso nila ako buong gabi. Pinatid pa ako ni Vanessa kaya natapon ang juice sa sahig. “Ay sorry!” tawa niya. “Linisin mo ‘yan, ha? Sayang ang binayad namin sa entrance fee kung madumi ang sahig.”

Habang nakaluhod ako at pinupunasan ang sahig, biglang kumulog ang langit. Hindi ulan. Kundi tunog ng malalaking elisi. WUG-WUG-WUG-WUG. Lumakas ang hangin sa labas. Nabasag ang ilang wine glasses dahil sa vibration. Lahat ay tumakbo sa malaking glass window. Isang itim at gintong Helicopter ang lumapag sa gitna ng garden ng Villa. May tatak ito na “ROYAL ELITE GROUP”.

“Wow! Sino ‘yan? May VIP guest ba tayong darating?” tanong ni Vanessa na excited pa. Bumukas ang pinto ng helicopter. Bumaba ang apat na Bodyguards na naka-suit at may earpiece. Kasunod ang isang Personal Assistant na may dalang mamahaling coat at diamond necklace. Dire-diretso silang pumasok sa Ballroom. Hinawi nila ang mga tao. Tumigil sila sa harap… KO.

“Ma’am Elena,” sabi ng Head Security nang malakas. “Ready na po ang chopper. The Prime Minister is waiting for your dinner meeting in Manila.” Natulala ang buong klase. Nalaglag ang panga ni Vanessa. Dahan-dahan akong tumayo. Kinalag ko ang tali ng luma kong apron at hinayaan itong mahulog sa sahig. Sa ilalim nito, suot ko ang isang Custom-Made Gold Gown na tadtad ng Swarovski crystals. Kinuha ko ang wet wipes sa bag ko, pinunasan ang mukha ko, at sinuot ang Diamond Necklace na inabot ng assistant ko.

Humarap ako kay Vanessa. Ang dating alila, ngayon ay mukha nang Reyna. “V-Vanessa,” sabi ko nang nakangiti. “Nagustuhan mo ba ang serbisyo ko kanina?” “E-Elena? I-Ikaw ‘yan? P-Paano?” utal-utal niyang tanong. “Actually,” sagot ko habang nililibot ang paningin sa paligid. “Kaya ako pumayag na mag-serve, kasi gusto kong makita kung paano niyo tratuhin ang mga taong mababa sa tingin niyo. At hindi kayo pumasa.”

Lumapit ako sa kanya. “By the way, Vanessa. Alam mo bang Villa Del Cielo ang pangalan ng resort na ‘to?” “O-Oo,” sagot niya. “Binili ko ‘to last month,” sabi ko nang casual. “This is MY property.” Nag-gasp ang lahat. “At dahil ayoko ng mga bully sa pamamahay ko…” Tinignan ko ang Head Security. “Security, please escort these people out. Immediately. I-cancel ang party nila. And make sure, they pay for the broken glasses.”

“Elena! Wait! Best friend!” sigaw ni Vanessa habang hinihila siya ng guard. “Joke lang ‘yun kanina! Sorry na!” Hindi ko siya nilingon. Naglakad ako palabas papunta sa helicopter habang ang hangin mula sa elisi ay nililipad ang gown ko na parang cape ng isang superhero. Sumakay ako at lumipad kami palayo. Iniwan ko silang nakanganga sa garden, walang party, walang venue, at hiyang-hiya sa sarili nila.

ARAL: Huwag mong hamakin ang estado ng buhay ng isang tao ngayon. Ang gulong ay umiikot. Ang inaapakan mo ngayon, baka siya ang titingalain mo at luluhuran mo bukas.