Habang Buntis Ako, Iniwan Ako ng Asawa Ko sa Gilid ng Kalsada Para sa Kabet Niya—Hindi Niya Alam, Isang Pirma Ko Lang, Mawawala ang Lahat sa Kanya
Papunta ako sa prenatal checkup nang harangin ng isang babaeng nakamotorsiklo ang Porsche ko sa gitna ng BGC.
Binagsak niya ang helmet, sinira ang side mirror ko, at sumigaw, “Kapag nakita kitang nakaupo ulit sa passenger seat ni Rafael, mga gulong naman ang babasagin ko!”
Akala ko ipagtatanggol ako ng asawa ko.
Sa halip, bumaba si Rafael, niyakap ang babae, at tinawag itong—
“Baby.”
Nakahawak ako sa tiyan ko nang mga sandaling iyon.
Pitong buwan akong buntis.
“Kiara, tama na,” malambing na sabi ni Rafael Sarmiento habang tinatakpan niya ng kamay ang bibig ng babae. “Buntis si Amara. Huwag mo siyang takutin. Bibilhan kita ng limited-edition Ducati na gusto mo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Rafael—”
Bigla niyang binuksan ang pinto ko at itinulak akong pabalik sa upuan.
“Tumahimik ka!” bulong niya. “Huwag mong hayaang marinig ka ni Kiara. Mainitin ang ulo niya. Kapag may nangyari sa anak natin, paano ako haharap sa parents mo?”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Ako pa ang kailangang manahimik?
Si Kiara ang humarang sa sasakyan namin.
Siya ang sumira sa salamin ko.
Pero ako ang kailangang umiwas para hindi siya magalit?
Nakasandal si Kiara sa balikat ng asawa ko habang nakangising nakatingin sa akin.
“Rafael, ako ba talaga ang inaalala mo?” malakas niyang sabi. “O ang anak niya?”
Pagkatapos ay itinuro niya ako.
“At ikaw, Ate Amara, huwag mong gamitin ang tiyan mo para itali siya. Kapag gusto ko si Rafael, isang tawag ko lang, pupunta siya sa akin.”
Hindi sumagot si Rafael.
At ang katahimikan niyang iyon ang pinakamasakit.
Makalipas ang ilang minuto, pinababa niya ako sa gilid ng 32nd Street.
“Mag-Grab ka na lang pauwi.”
“Rafael, may checkup ako.”
“Mag-reschedule ka.”
Pagkatapos, siya mismo ang sumakay sa likod ng motor ni Kiara.
Niyakap niya ang bewang nito.
At iniwan akong nakatayo sa gilid ng kalsada, hawak ang tiyan ko habang papalayo sila.
Hindi ako umiyak.
Kinuha ko lang ang cellphone ko.
May bagong mensahe ang private investigator na inupahan ko dalawang linggo na ang nakalipas.
Labindalawang litrato.
Hotel sa Pasay.
Condo sa Mandaluyong.
Restaurant sa Makati.
At sa bawat litrato, magkasama sina Rafael at Kiara.
Maya-maya, may voice message na pumasok mula sa hindi rehistradong numero.
Boses ni Kiara.
“Ate Amara, payo lang. Huwag mong isiping dahil buntis ka, panalo ka na.”
Humagikgik siya.
“Hindi mo nga alam kung maisisilang mo nang maayos ang batang ’yan.”
Nanigas ang kamay ko.
“Kapag pinili ako ni Rafael, akin din ang lahat ng pera niya. Kumpanya, bahay, kotse. Lahat.”
Napatingin ako sa isa pang document na ipinadala ng abogado ko noong umaga.
Prenuptial Agreement — Registered and Notarized.
Sa ilalim niyon ay ang corporate agreement na pinirmahan ni Rafael bago kami ikasal.
Wala siyang pagmamay-ari sa Villareal Holdings.
Wala siyang claim sa family properties.
Ang posisyon niya bilang president ng subsidiary ay maaaring bawiin ng board anumang oras.
Maging ang bahay na tinitirhan namin sa Ayala Alabang ay nakapangalan sa akin.
Napangiti ako.
“Ari-arian niya?”
Mahina akong tumawa.
Kung gusto nilang maglaro, tuturuan ko silang dalawa kung ano talaga ang ibig sabihin ng mawalan ng lahat.
Alas-dose na ng gabi nang umuwi si Rafael.
Amoy sigarilyo at matapang na pabango ang damit niya.
Nasa sofa ako, hawak ang prenatal report.
Hindi man lang niya ako tinanong kung kumusta ang anak namin.
“Rafael, kailangan nating mag-usap.”
Napabuntong-hininga siya.
“Kung tungkol na naman kay Kiara ’to, huwag na.”
“Ako pa ang problema?”
“Amara, be mature. Twenty-one lang si Kiara. Bata pa. Mahilig mag-enjoy. Ikaw, trenta ka na. Kailangan mo pa bang makipag-agawan sa kanya?”
Napatawa ako sa sobrang galit.
“Asawa mo ako.”
“At buntis ako sa anak mo.”
Lumapit siya.
“Kung hindi dahil sa batang ’yan, tingin mo ba titiisin ko ang ugali mo?”
Parang huminto ang mundo ko.
Pagkatapos ay itinuro niya ang susi ng Porsche sa mesa.
“Bukas, ilipat mo sa pangalan ni Kiara ang kotse.”
Napakurap ako.
“Ano?”
“Gusto niya ’yon. Compensation sa stress na binigay mo sa kanya kanina.”
“Regalo sa akin ng tatay ko ang Porsche bago tayo ikasal.”
“Kasal na tayo. Kung ano ang sa ’yo, sa akin din.”
Napatitig ako sa kanya.
Talagang naniwala siya roon.
“Bukas gusto ko ang susi at papers,” dagdag niya. “Huwag mo akong paabutin sa puntong paalisin kita rito.”
Doon ako tuluyang natawa.
“Paalisin mo ako?”
“Sa bahay ko?”
Namula ang mukha niya.
“Huwag mo na namang gamitin ang pera ng pamilya mo para maliitin ako! Ako ang president ng kumpanya ngayon. Kung wala ako, sa tingin mo ba tatakbo nang maayos ang Villareal Group?”
Hindi ako sumagot.
Hinawakan ko lang ang tiyan ko.
“Sige, Rafael.”
“Simula bukas, malalaman natin.”
Kinabukasan, diretso ako sa headquarters ng Villareal Holdings sa Makati.
Pagpasok ko sa lobby, hinarang ako ng receptionist.
“Ma’am Amara… bilin po ni Sir Rafael na magpahinga lang daw kayo sa bahay. Hindi n’yo na raw kailangang makialam sa operations.”
Napatingin ako sa malaking logo sa likod niya.
VILLAREAL HOLDINGS.
“Miss,” mahinahon kong sabi, “Villareal pa rin ang nakasulat sa pader. Hindi Sarmiento.”
Hindi na niya ako pinigilan.
Umakyat ako sa executive floor.
Mula sa loob ng opisina ni Rafael, narinig ko ang tawa ni Kiara.
“Baby, office mo ’to.”
“Sino naman ang papalag sa akin?”
“Paano kapag dumating si Amara?”
Tumawa si Rafael.
“Siya? Nasa bahay ’yon. Alam niyang wala siyang magagawa.”
Binuksan ko ang pinto.
Napatayo silang dalawa.
Magulo ang blouse ni Kiara at nakaupo siya sa kandungan ng asawa ko.
“Amara!” sigaw ni Rafael. “Ano’ng ginagawa mo rito?”
Dahan-dahang tumayo si Kiara at inayos ang damit niya.
“Ate Amara, marunong po kayong kumatok, ’di ba?”
Hindi ko siya sinagot.
Naglabas ako ng isang brown envelope at inilapag iyon sa desk.
“Rafael.”
“Ano na naman ’yan?”
“Board resolution.”
Napakunot ang noo niya.
Binuksan niya ang envelope.
Habang binabasa niya ang unang pahina, unti-unting nawala ang kulay ng mukha niya.
“Hindi maaari…”
Ngumiti ako.
“Effective 9:00 a.m. today, terminated ka bilang president.”
“Wala kang karapatang gawin ’to!”
May kumatok sa pinto.
Pumasok ang corporate lawyer namin kasama ang head of security at finance director.
Huminga nang malalim ang finance director.
“Ma’am Amara…”
“May isa pa po kaming problema.”
“Habang nire-review namin ang accounts ni Sir Rafael…”
Inilapag niya sa mesa ang makapal na folder.
“…may nakita kaming mahigit ₱18.7 milyon na inilabas sa kumpanya sa nakalipas na walong buwan.”
Napatigil si Rafael.
At biglang namutla si Kiara.
Dahan-dahan kong binuksan ang unang pahina ng folder.
Ang pangalan ng tumanggap ng karamihan sa pera ay—
KIARA DE LEON.
PARTE2
“Hindi sa akin ’yan!”
Halos mapasigaw si Kiara habang umaatras.
Pero sa bawat pahina ng folder, naroon ang pangalan niya.
Condo rental.
Luxury bags.
Motorcycle reservation.
Hotel bills.
Jewelry.
Cash transfers.
Pati down payment para sa Ducati na ipinangako sa kanya ni Rafael kahapon ay galing pala sa corporate account.
Napatingin ako sa asawa ko.
“Kaya pala napakadali mong mamigay ng pera.”
“Amara, makinig ka muna—”
“Pera ba talaga iyon na pinaghirapan mo?”
Tahimik siya.
Binuksan ng finance director ang isa pang folder.
“May corporate cards din pong ginamit para sa personal expenses. May ilang transactions na walang authorization.”
Sinuntok ni Rafael ang mesa.
“President ako! May authority akong gumastos!”
Sumagot ang abogado namin.
“Within business purposes, yes.”
“Hindi kasama roon ang hotel suite, designer jewelry at motorsiklo ng girlfriend mo.”
“Girlfriend?”
Tumaas ang boses ni Kiara.
“Rafael, sabi mo sa akin sa ’yo ang kumpanya!”
Walang sumagot.
Bigla niya akong tiningnan.
“Sinabi mo ring kontrolado mo ang Villareal family dahil ikaw ang nagpapatakbo ng negosyo!”
Tumingin ako kay Rafael.
Ngayon ko lang nakita ang tunay na takot sa mga mata niya.
Hindi takot na mawala ako.
Takot na mawala ang komportableng buhay na akala niya ay kanya.
“Lumabas kayong lahat,” sabi niya.
“Amara, mag-usap tayong mag-asawa.”
Umiling ako.
“Hindi na ito simpleng problema ng mag-asawa.”
“Corporate funds ang ginamit mo.”
“Tapos?”
Lumapit siya sa akin at ibinaba ang boses.
“Magkakaanak tayo. Gusto mo bang ikulong ang ama ng anak mo?”
Napahawak ako sa tiyan ko.
Noon, sapat na sana ang linyang iyon para umatras ako.
Pero naalala ko kung paano niya ako iniwan sa gilid ng kalsada kahapon.
Kung paano niya ipinagtanggol ang babaeng nagbanta sa anak namin.
Kung paano niya tinawag na “compensation” ang sarili kong kotse.
“At noong iniwan mo ang buntis mong asawa sa kalsada,” tanong ko, “naisip mo bang ako ang ina ng anak mo?”
Tumahimik siya.
Biglang tumunog ang elevator sa labas.
Maya-maya, pumasok sa opisina ang ama ko, si Eduardo Villareal.
Animnapu’t dalawang taong gulang na siya, pero isang tingin lang niya ay sapat para manahimik ang buong executive floor.
“Dad…”
Lumapit ako sa kanya.
Tiningnan niya muna ako, pagkatapos ang tiyan ko.
“Maayos ba kayo ng apo ko?”
Tumango ako.
Doon lang siya bumaling kay Rafael.
“Sir Eduardo…”
Agad nagbago ang tono ni Rafael.
“May misunderstanding lang po.”
“Misunderstanding?”
Inilapag ng ama ko ang cellphone niya sa mesa.
Sa screen ay ang CCTV footage mula sa BGC.
Makikita roon si Kiara na humaharang sa Porsche.
Makikita rin ang pagsira niya sa side mirror.
At malinaw na nakuhanan si Rafael habang iniiwan ako sa gilid ng kalsada bago sumakay sa motor nito.
“Ganito ba ang tawag mo sa misunderstanding?”
Walang maisagot si Rafael.
Nanginginig na si Kiara.
“Sir… sinabi po ni Rafael na hiwalay na sila emotionally.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kiara, hindi kita pinakasalan.”
“Hindi rin ikaw ang lumagda sa corporate accounts.”
“Pero pinili mong pagbantaan ang buntis na asawa ng lalaking may pamilya.”
Napayuko siya.
Huminga nang malalim ang ama ko.
“Rafael, alam mo ba kung bakit kita inilagay sa kumpanya?”
“Dahil nakita n’yo po ang kakayahan ko.”
“Hindi.”
Napatingin si Rafael.
“Dahil nakiusap ang anak ko.”
Ako naman ang napalingon kay Dad.
“Dad…”
“Panahon nang malaman niya.”
Binuksan ng ama ko ang isa pang dokumento.
“Anim na taon na ang nakalipas, bago mo nakilala si Amara, may utang ang maliit na logistics company ng pamilya mo na halos ₱27 milyon.”
Nanlaki ang mata ni Kiara.
Nagpatuloy ang ama ko.
“Si Amara ang nagsabi sa aking tulungan kayo.”
“Siya ang humiling na bigyan kita ng pagkakataon.”
“Siya rin ang nagrekomenda na ipadala ka sa Singapore para sa executive training.”
“Pati condo mo noon, allowance at tuition sa programang iyon, Villareal Foundation ang nagbayad.”
Namutla si Rafael.
“Hindi ko hiningi—”
“Hiniling mo.”
May inilabas na lumang sulat ang ama ko.
Nakita ko ang pirma ni Rafael.
Isang liham mula sa panahong bago kami ikasal.
Sir Eduardo, gagawin ko ang lahat para patunayan na karapat-dapat ako kay Amara. Bigyan n’yo lang ako ng pagkakataon.
Dahan-dahang napaupo si Kiara.
“Rafael…”
“Sinabi mo sa akin na hinabol ka niya.”
Hindi siya sinagot ni Rafael.
“Sinabi mo,” nanginginig na boses ni Kiara, “na mayaman lang ang asawa mo pero ikaw ang utak ng buong kumpanya.”
Napatawa ako nang mahina.
“Marami pala siyang kuwento.”
Biglang hinablot ni Rafael ang dokumento.
“Matagal na ’yan!”
“Oo,” sabi ko.
“Kaya nga nakakatawa.”
“Tatlumpung taong gulang ako pero sinasabi mong matanda na ako para makipag-agawan sa twenty-one-year-old.”
“Pero nakalimutan mong ilang taon kang nakinabang sa babaeng sinasabi mong wala kang respeto.”
Napatayo siya.
“Amara, huwag mong sirain ang pamilya natin dahil lang sa isang babae.”
“Isang babae lang?”
Binuksan ko ang cellphone ko.
Ipinakita ko ang mga litrato mula sa investigator.
Labindalawang magkakaibang araw.
“Walong buwan, Rafael.”
“Hindi isang pagkakamali ’yan.”
“Routine na ’yan.”
Bigla niyang hinawakan ang braso ko.
“Pwede nating ayusin ’to.”
Agad siyang inalis ng security.
“Sir, please don’t touch Ma’am.”
“Amara!”
Halos desperado na siya.
“Hiniwalayan ko si Kiara ngayon din. Ibabalik ko lahat ng pera.”
Napatingin si Kiara.
“Ano?”
“Shut up!”
“Rafael!”
Humakbang siya palapit.
“Ako ang pinangakuan mong pakakasalan pagkatapos manganak ang asawa mo!”
Parang pinindot ang pause button sa buong silid.
Napatitig ako kay Rafael.
“Ano ang sinabi mo?”
Napagtanto ni Kiara ang nasabi niya.
Pero huli na.
“Wala…”
“Sabihin mo.”
Napakagat siya sa labi.
“Sinabi niya… pagkatapos mong manganak, kukumbinsihin ka raw niyang ilipat sa kanya ang ilang shares bilang security para sa anak ninyo.”
Nanlamig ang likod ko.
“At pagkatapos?”
“Kapag nakuha na raw niya ang voting rights…”
Hindi na siya makatingin sa akin.
“…hihiwalayan ka niya.”
Pumikit ako.
Hindi dahil masakit pa.
Kundi dahil sa wakas, malinaw na ang lahat.
Hindi lang babae ang problema.
Plano niya akong gamitin hanggang sa huling sentimo.
“Tama na.”
Humarap ako sa abogado.
“Proceed.”
“Amara!”
“Freeze all company privileges attached to Rafael.”
Tumango ang abogado.
“File the necessary complaint regarding unauthorized corporate spending.”
“Understood.”
“At ipaalam sa banko na wala na siyang authority bilang signatory.”
“Aayusin po namin ngayon.”
Napalingon ako sa head of security.
“Kunwari personal belongings lang niya. Walang company files na lalabas sa building.”
Tumigas ang panga ni Rafael.
“Hindi mo magagawa ’to sa akin.”
“Tapos na.”
“Mag-asawa tayo!”
“Sa ngayon.”
Mula sa bag ko, inilabas ko ang pangalawang envelope.
“Petition for legal separation and supporting documents.”
Napatitig siya.
“Hindi…”
“Bukas, matatanggap mo ang formal copy mula sa abogado.”
Parang nawalan ng lakas ang mga tuhod niya.
“Paano ang bahay?”
“Sa akin.”
“Ang cars?”
“Sa akin.”
“Investments?”
“Protected under the prenup.”
“Company shares?”
“Wala kang kahit isa.”
Unti-unting namutla ang mukha niya.
Sa loob ng maraming taon, sanay siyang gamitin ang pangalan ko.
Ang bahay ko.
Ang pera ng pamilya ko.
Ang kumpanyang binigyan siya ng trabaho.
Hanggang sa naniwala siyang lahat ng iyon ay kanya.
Lumapit si Kiara sa kanya.
“Rafael… paano ’yung condo?”
Napatingin sa kanya ang finance director.
“Company-funded.”
“Motorcycle?”
“Company-funded.”
“Credit card?”
“Supplementary corporate card. Cancelled na po.”
Napatakip siya sa bibig.
“Pero sinabi mong bibilhan mo ako—”
“Kiara, tumahimik ka!”
“Bakit ako tatahimik?”
Bigla siyang nagwala.
“Sinabi mong billionaire ka! Sinabi mong ang asawa mo ang nakikitira sa mundo mo!”
Natawa ang isa sa mga empleyadong nakatayo sa labas.
Hindi ko siya sinisi.
Kahit ako, muntik nang matawa.
Inilabas ng security sina Kiara at Rafael sa magkahiwalay na elevator.
Bago magsara ang pinto, sumigaw si Rafael.
“Amara! Magsisisi ka! Hindi mo kayang magpalaki ng bata nang walang ama!”
Hindi ako sumagot.
Nilagay ko lang ang kamay ko sa tiyan ko.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, magaan ang pakiramdam ko.
Lumipas ang dalawang buwan.
Napatunayan sa internal audit na mahigit ₱21 milyon pala ang kabuuang corporate funds na nagamit ni Rafael sa personal expenses.
May bahagi siyang naibalik.
Ang iba ay isinama sa legal settlement at recovery proceedings.
Hindi ko na sinundan kung ano ang nangyari sa relasyon nila ni Kiara.
Pero isang araw, may kumalat na video sa social media.
Nasa parking lot sila ng isang condominium.
Sumisigaw si Kiara.
“Pati renta hindi mo mabayaran?”
Sumagot si Rafael.
“Akala ko mahal mo ako!”
“At akala ko mayaman ka!”
Hindi ko tinapos ang video.
Tinurn off ko ang cellphone ko.
Hindi ko kailangan ang eksenang iyon para makaramdam ng tagumpay.
Ang pinakamalaking tagumpay ko ay wala na akong pakialam.
Makalipas ang tatlong linggo, isinilang ko ang anak kong babae.
Pinangalanan ko siyang Elena Sofia Villareal.
Nasa delivery room ang nanay ko.
Naghihintay sa labas ang tatay ko.
At noong inilagay ng nurse si Elena sa dibdib ko, doon ako unang umiyak matapos ang lahat.
Hindi dahil sa sakit.
Kundi dahil naisip kong ilang buwan akong natakot na baka masira ang pamilya ko.
Hindi ko napansin na matagal na pala itong wasak.
Ang ginagawa ko lang ay ayaw kong bitawan ang mga piraso.
Nagpadala si Rafael ng bulaklak sa ospital.
Hindi ko tinanggap.
Nagpadala siya ng mahabang mensahe.
Amara, mali ako. Ngayon ko lang naintindihan kung gaano kita kailangan. Bigyan mo ako ng pagkakataong maging ama.
Hindi ko siya pinagkaitan ng legal na karapatang makita ang anak niya kapag pinayagan na ng proseso at napagkasunduan ang ligtas na arrangement.
Pero hindi rin ako bumalik sa kanya.
Dahil magkaiba ang pagpapatawad at pagbabalik.
Maaari mong patawarin ang isang taong nanakit sa iyo nang hindi mo siya muling binibigyan ng kapangyarihang gawin iyon.
Pagkalipas ng isang taon, bumalik ako sa Villareal Holdings bilang executive vice chair.
Sa unang araw ko, nadaanan ko ang parehong lobby kung saan dati akong pinigilan dahil sa utos ng sarili kong asawa.
Ngayon, nakasabit sa isang malaking digital screen ang litrato ko kasama ang bagong leadership team.
Hindi dahil gusto kong ipamukha kaninuman ang kapangyarihan ko.
Kundi dahil sa wakas, tinanggap ko na ang isang bagay na matagal kong kinalimutan:
Hindi ko kailangang lumiit para lang lumaki ang ego ng taong mahal ko.
At hindi ko kailangang ipamigay ang sariling dignidad para mapanatili ang isang kasal na ako lang naman ang lumalaban.
Hawak ko ang kamay ng anak ko nang gabing iyon habang nakatingin kami sa mga ilaw ng Makati mula sa bintana.
“Anak,” bulong ko, kahit hindi pa niya naiintindihan.
“Sana paglaki mo, maalala mong ang tunay na pagmamahal ay hindi humihingi sa ’yo na isuko ang sarili mong halaga.”
