Dinala ng Asawa Ko ang Kanyang Kabit sa Isang Piging sa Maynila… Ngunit Hindi Niya Alam na Inihanda Ko na ang Huli Kong Regalo
Dinala ng Asawa Ko ang Kanyang Kabit sa Isang Piging sa Maynila… Ngunit Hindi Niya Alam na Inihanda Ko na ang Huli Kong Regalo
BAHAGI 1
Nang pumasok ang asawa kong si Gabriel sa bulwagan, hawak sa baywang ang babaeng sumira sa aming pagsasama, hindi ako umiyak.
Hindi rin ako sumigaw.
Sa halip, ngumiti ako, itinaas ang aking baso ng champagne, at pinanood silang maglakad sa gitna ng halos tatlong daang panauhin na parang sila ang tunay na mag-asawa.
Hindi alam ni Gabriel na sa ilalim ng mesa sa harapan ko ay may isang maliit na kahong yari sa capiz. Nakabalot iyon sa pulang laso at may nakasulat na pangalan niya.
Iyon ang huli kong regalo.
At bago matapos ang gabi, malalaman niyang mas masakit mawalan ng lahat kaysa mahuling may ibang babae.
Ako si Isabella Reyes-Villanueva. Apatnapu’t dalawang taong gulang, ipinanganak at lumaki sa Tondo, Maynila.
Ang ama ko ay dating drayber ng jeepney na bumibiyahe mula Divisoria hanggang Cubao. Ang nanay ko naman ay nagtitinda ng pancit, lumpia at kakanin sa maliit na puwesto sa tapat ng aming bahay. Hindi kami mayaman, ngunit hindi ako kailanman nakaramdam na mahirap kami.
Tuwing may bagyo, kahit tumutulo ang bubong namin, nagluluto pa rin si Nanay ng lugaw para sa mga kapitbahay na mas kaunti ang pagkain kaysa sa amin.
“Anak,” palagi niyang sinasabi, “ang tunay na yaman ng Pilipino ay hindi nasusukat sa pera. Nasusukat iyan sa dami ng taong hindi mo iniwan noong kailangan ka nila.”
Dinala ko ang aral na iyon saan man ako pumunta.
Nakilala ko si Gabriel noong dalawampu’t tatlong taong gulang ako. Nagtatrabaho ako noon bilang assistant coordinator sa isang maliit na events company sa Quezon City. Siya naman ay bagong graduate ng business management, makisig, palangiti at puno ng malalaking pangarap.
Wala siyang kotse noon. Madalas kaming sumakay ng jeep at LRT. Kapag naabutan kami ng ulan sa Avenida, pinagsasaluhan namin ang isang payong na madalas ay baligtarin ng hangin.
Sinasabi niyang balang araw, magkakaroon kami ng sariling negosyo.
“Hindi lang basta negosyo, Isa,” sabi niya noon habang kumakain kami ng fishball sa kanto. “Gagawa tayo ng pangalan na kilala sa buong Pilipinas.”
Naniwala ako sa kanya.
Ipinagbili ni Nanay ang ilan sa mga alahas na minana niya sa lola ko. Isinangla ni Tatay ang jeepney niya. Inubos ko ang ipon ko at humiram pa sa isang tiyahin na nagtatrabaho bilang caregiver sa Hong Kong.
Doon nagsimula ang Hiraya Events and Heritage Catering.
Ako ang gumawa ng mga unang menu. Ako ang kumausap sa mga supplier sa Divisoria at Quiapo. Ako ang nagdekorasyon ng mga mesa, nagplantsa ng tablecloth, nagluto ng kare-kare, at minsan ay ako rin ang naglinis ng sahig pagkatapos ng kasal.
Si Gabriel ang humaharap sa mga kliyente.
Magaling siyang magsalita. Alam niya kung paano makipagkamay, ngumiti sa kamera at magmukhang siya ang taong may hawak ng lahat.
Hindi ko iyon minasama.
Mag-asawa kami. Ang tagumpay niya ay tagumpay ko rin.
Sa loob ng labingpitong taon, lumaki ang Hiraya. Mula sa simpleng binyag at kasal, nagsimula kaming humawak ng malalaking corporate events, charity galas, political gatherings at international conferences.
Nagkaroon kami ng opisina sa Makati, commissary sa Pasig at mahigit dalawang daang empleyado.
Sa mga artikulo, si Gabriel ang tinatawag na “visionary founder.”
Bihirang banggitin ang pangalan ko.
Ngunit ayos lang sa akin noon. Masaya akong nasa likod ng entablado. Mas mahalaga sa akin na may trabaho ang mga kusinero, waiter, drayber, florist at tagalinis na kasama naming nagsimula.
Nagbago si Gabriel nang magsimulang lumaki ang kanyang pangalan.
Una, bumili siya ng mamahaling relo.
Sumunod ang bagong sasakyan, mga gabing hindi siya umuuwi, at mga business trip na wala naman sa kalendaryo ng kumpanya.
Kapag nagtatanong ako, tatawa lamang siya.
“Napakaparanoid mo, Isabella.”
Kapag napapansin kong may amoy siyang pabango ng babae, sasabihin niyang galing iyon sa mga kliyenteng yumayakap sa kanya.
Kapag nakikita kong may mensaheng pumapasok nang hatinggabi, ibabaligtad niya ang telepono at sasabihing pagod lang ako.
Hanggang sa dumating si Bianca Flores.
Dalawampu’t siyam na taong gulang, maganda, sopistikada at sikat sa social media. Kinuha siya ni Gabriel bilang marketing consultant ng kumpanya.
Sa unang pagkikita namin, niyakap niya ako na parang matagal na kaming magkaibigan.
“Ma’am Isabella,” sabi niya, “napakalaking karangalan pong makilala ang babaeng nasa likod ng tagumpay ni Sir Gabriel.”
May kakaiba sa paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ng asawa ko. Masyadong malambing. Masyadong pamilyar.
Ngunit hindi ako agad humusga.
Sa kulturang Pilipino, tinuturuan tayong makisama. Ayaw nating mapahiya ang ibang tao, lalo na sa harap ng marami. Madalas, mas pinipili nating manahimik kaysa gumawa ng eksena.
Kaya nanahimik ako.
Nanahimik ako nang magsimula silang bumiyahe nang magkasama.
Nanahimik ako nang bumili si Gabriel ng condo sa Bonifacio Global City at sabihin sa akin na pag-aari iyon ng kumpanya.
Nanahimik ako nang makita kong suot ni Bianca ang kuwintas na minsan kong ipinakitang gusto ko sa isang tindahan sa Greenbelt.
Ngunit ang katahimikan ko ay hindi nangangahulugang wala akong nakikita.
At lalong hindi iyon nangangahulugang mahina ako.
Isang gabi, nilapitan ako ni Lorna, ang pinakamatagal naming empleyado. Kasama namin siya mula pa noong ang opisina namin ay isang maliit na silid na may dalawang plastik na mesa.
Namumugto ang kanyang mga mata.
“Ma’am, pasensya na po,” bulong niya. “May kailangan po kayong makita.”
Iniabot niya sa akin ang isang folder.
Nasa loob ang mga kopya ng ilang resibo, bank transfer at pekeng kontrata. May milyun-milyong pisong inilabas mula sa kumpanya para sa tinatawag na “regional expansion project.”
Walang ganoong proyekto.
Ang pera ay napunta sa isang kumpanyang nakapangalan sa pinsan ni Bianca.
Mayroon ding bayad para sa condo, sasakyan at mga biyahe nila sa Palawan, Singapore at Japan.
Ngunit hindi iyon ang pinakamasakit.
May nakita akong kopya ng isang draft na affidavit. Nakasaad doon na ako raw ay nakararanas ng matinding emotional instability. Na nagiging marahas daw ako. Na hindi na raw ako kayang pagkatiwalaan sa pamamahala ng kumpanya.
May mga pahayag mula sa ilang empleyadong hindi ko kilala.
May nakahanda ring medical certification mula sa isang doktor na hindi ko pa nakikita sa buong buhay ko.
Balak ni Gabriel na ipakita akong baliw.
Kapag naniwala ang board, maaari niya akong alisin sa pamamahala ng kumpanyang ako mismo ang nagtayo.
Nang gabing iyon, nakaupo ako sa aming kusina habang umuulan sa labas. Ang bahay naming malaki at maganda ay biglang parang isang kulungan.
Pumasok si Gabriel nang halos alas-dos ng madaling-araw.
“Gising ka pa?” tanong niya.
Tiningnan ko siya. Maayos ang buhok niya. May bahid ng lipstick sa kuwelyo ng kanyang polo.
“May mahal ka bang iba?” direkta kong tanong.
Huminto siya.
Sa loob ng ilang segundo, nakita ko ang takot sa kanyang mukha. Ngunit mabilis din itong napalitan ng galit.
“Nagsisimula ka na naman.”
“Simple lang ang tanong ko.”
Lumapit siya at ipinatong ang dalawang kamay sa mesa.
“Alam mo kung ano ang problema sa iyo? Hindi ka marunong magpasalamat. Ibinigay ko sa iyo ang buhay na ito. Ang bahay na ito. Ang pangalan na ginagamit mo.”
Halos matawa ako.
“Ikaw ang nagbigay sa akin?”
“Oo,” sagot niya. “Kung hindi dahil sa akin, nagtitinda ka pa rin siguro ng lumpia sa Tondo.”
Parang may kutsilyong dahan-dahang itinulak sa aking dibdib.
Hindi dahil ikinahihiya ko ang pinagmulan ko. Ipinagmamalaki ko iyon.
Masakit dahil ang lalaking minsang kumain ng fishball kasama ko sa ulan ay ikinahihiya na ngayon ang babaeng tumulong sa kanya noong wala pa siyang kahit ano.
Tinitigan ko siya at ngumiti.
“Siguro tama ka,” sabi ko. “Siguro kailangan ko nang matutong magpasalamat.”
Hindi niya naunawaan ang ibig kong sabihin.
Kinabukasan, nagsimula akong maghanda.
Hindi ako nagmadali.
Sa loob ng dalawang buwan, lihim akong nakipagkita sa aming abogado, sa independent auditor at sa ilang miyembro ng board na matagal nang naghihinala sa mga transaksiyon ni Gabriel.
Inipon namin ang lahat ng ebidensiya.
Mga bank record.
Mga kontrata.
Mga mensahe.
Mga litrato.
At isang video recording na hindi inaasahang makukuha ng sinuman.
Nalaman din naming hindi lang pera ng kumpanya ang ginamit ni Gabriel. Isinangla niya ang ilang ari-ariang nakapangalan sa pamilya niya. Ginamit niya ang bahay ng sarili niyang ina bilang collateral nang hindi nito lubos na nauunawaan ang pinipirmahan.
Ang pinakamasahol, plano niyang ibenta ang bahagi ng Hiraya sa isang dayuhang investment group pagkatapos akong alisin sa board.
Kapag nangyari iyon, daan-daang empleyado ang maaaring mawalan ng trabaho.
Hindi ko maipahamak ang mga taong naging pamilya ko.
Si Mang Ernesto, ang una naming drayber, na nagpaaral ng tatlong anak.
Si Lorna, na nag-alaga sa akin noong namatay si Nanay.
Si Jun, ang accountant na nagtrabaho habang sumasailalim sa dialysis ang kanyang asawa.
Sila ang dahilan kung bakit hindi ako basta umalis.
Maaari kong tiisin ang personal na kahihiyan.
Ngunit hindi ko hahayaang sirain ni Gabriel ang kabuhayan ng mga taong nagtayo ng kumpanya kasama ko.
Dumating ang pagkakataon sa ika-labinglimang anibersaryo ng Hiraya.
Magkakaroon kami ng malaking piging sa isang lumang mansiyong ginawang events venue malapit sa Intramuros. Capiz ang mga bintana, kristal ang mga chandelier at tanaw mula sa balkonahe ang mga ilaw ng Maynila.
Dumalo ang mga negosyante, artista, opisyal, mamamahayag at mga dating kliyente.
Ang tema ng gabi ay “Pamana at Pasasalamat.”
Si Gabriel mismo ang pumili niyon.
Hindi niya alam kung gaano kabagay ang temang iyon sa gagawin ko.
Bago magsimula ang programa, nagpadala siya ng mensahe.
May isasama akong espesyal na panauhin. Kumilos ka nang maayos. Huwag mo akong ipahiya.
Hindi ko siya sinagot.
Eksaktong alas-otso, bumukas ang malaking pinto ng bulwagan.
Pumasok si Gabriel na nakasuot ng itim na tuxedo.
Katabi niya si Bianca, nakasuot ng pulang gown na halos kapareho ng kulay ng mga rosas sa aming kasal.
Magkahawak ang kanilang mga kamay.
Tumahimik ang ilang mesa. May mga matang lumipat sa akin. May mga nagbulungan.
Alam ng karamihan na asawa ako ni Gabriel.
Ngunit naglakad siya na parang hindi ako naroon.
Nang makarating sila sa harapan, mabilis niyang binitiwan ang kamay ni Bianca.
“Isabella,” sabi niya, “alam mo naman si Bianca. Siya ang tumulong sa bagong campaign.”
Tumingin sa akin si Bianca. May pag-aalinlangan sa kanyang mga mata, ngunit mabilis niya iyong itinago sa likod ng isang ngiti.
“Ma’am, napakaganda po ng event.”
“Salamat,” sagot ko. “Talagang hindi malilimutan ang gabing ito.”
Akala ni Gabriel ay nagbibiro ako.
Habang naghahapunan ang mga bisita, nakita kong ilang beses siyang yumuko upang bumulong kay Bianca. Minsan ay hinawakan pa niya ang kamay nito sa ilalim ng mesa.
Hindi na ako nasaktan.
Kapag ang isang puso ay paulit-ulit na binabasag, dumarating ang sandaling wala nang natitirang puwedeng durugin.
Pagkatapos ng pangunahing putahe, umakyat si Gabriel sa entablado.
Nagsimula siyang magsalita tungkol sa kanyang “pangarap,” sa kanyang “sakripisyo,” at sa kumpanyang “itinayo niya mula sa wala.”
Hindi niya binanggit si Nanay.
Hindi niya binanggit si Tatay.
Hindi niya binanggit ang mga empleyadong ilang gabing natulog sa commissary upang matapos ang malalaking order.
At halos hindi niya binanggit ang pangalan ko.
“Ang tagumpay,” sabi niya, “ay para sa mga taong may tapang na manguna.”
Pumalakpak ang mga bisita.
Pagkatapos, tumingin siya kay Bianca.
“At ngayong gabi, nais kong kilalanin ang isang taong naging napakahalaga sa bagong direksiyon ng Hiraya.”
Tumayo si Bianca habang nakangiti.
Naramdaman kong humigpit ang kamay ni Lorna sa likod ng upuan ko.
Ngunit kalmado akong tumayo.
“Bago natin kilalanin ang bagong direksiyon,” sabi ko, “may regalo muna ako para sa aking asawa.”
Napalingon sa akin ang buong bulwagan.
Namutla si Gabriel.
Lumapit ako sa entablado dala ang kahong capiz na nakabalot sa pulang laso.
“Isabella,” bulong niya nang makalapit ako, “ano ang ginagawa mo?”
“Nagpapasalamat,” sagot ko.
Iniabot ko sa kanya ang kahon.
Nakangiti ang mga kamera. Akala ng mga bisita ay bahagi iyon ng programa. Marahil ay relo, susi ng kotse o commemorative plaque ang laman.
Dahan-dahang tinanggal ni Gabriel ang laso.
Nang buksan niya ang kahon, nakita niya ang isang maliit na USB drive, isang susi at isang makapal na sobre.
Nawala ang kulay sa kanyang mukha.
“Ano ito?” tanong niya.
Kinuha ko ang mikropono.
“Ang USB ay naglalaman ng kasaysayan ng iyong mga transaksiyon. Ang susi ay para sa condo na binili mo gamit ang pera ng kumpanya. At ang sobre…”
Huminto ako.
Nagkagulo ang bulwagan sa bulungan.
“Ang sobre ang katibayan na simula ngayong gabi, wala ka nang kapangyarihang magdesisyon para sa Hiraya.”
Biglang hinawakan ni Gabriel ang braso ko.
“Tumigil ka,” bulong niya. “Hindi mo alam ang ginagawa mo.”
Inalis ko ang kamay niya.
“Alam na alam ko.”
Sa likod namin ay bumukas ang malaking LED screen. Lumitaw ang logo ng kumpanya.
Mabilis na lumapit si Gabriel sa technician.
“Patayin ninyo iyan!”
Ngunit hindi gumalaw ang technician.
Lahat ng taong nasa silid ay nakatingin sa screen.
Pinindot ko ang remote control na hawak ko.
Hindi agad lumitaw ang mga litrato ng relasyon nila ni Bianca.
Hindi rin ang mga bank statement.
Sa halip, lumabas ang isang video ni Gabriel na lihim na nakikipag-usap sa isang doktor at dalawang lalaking miyembro ng board.
At ang unang narinig ng lahat ay ang boses ng asawa ko:
“Kapag naniwala silang wala na sa tamang pag-iisip si Isabella, mapipirmahan natin ang lahat nang hindi siya nakikialam.”
Nabitawan ni Gabriel ang kahon.
Ngunit ang sumunod na sinabi niya sa video ang siyang nagpatahimik sa buong Maynila sa loob ng bulwagang iyon.
“Pagkatapos nating makuha ang kumpanya, wala nang dahilan para manatili pa siyang buhay sa bahay na iyon.”
