DINALA NG ASAWA KO ANG KABIT NIYA SA BAHAY—ISANG PIRMA KO LANG ANG YAYANIG SA BUONG IMPERYO NILA
Nang dalhin ng asawa ko ang kabit niya sa sarili naming bahay, hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak.
Tahimik kong isinara ang hawak kong dokumento—ang kasunduang magwawakas hindi lang sa aming kasal, kundi pati sa imperyong matagal nang umaasa sa pangalan ng pamilya ko.
Tatlong taon na ang nakalipas nang pakasalan ko si Gabriel Monteverde.
Hindi dahil mahal namin ang isa’t isa.
Ang kasal namin ay inayos ng dalawang makapangyarihang pamilya sa negosyo. Ang mga Monteverde ang may-ari ng isa sa pinakamalaking construction at property development companies sa bansa. Ang pamilya ko naman, ang mga Villareal, ang namamahala sa isang investment fund na nagligtas sa kumpanya nila noong halos malugi ito.
Sa papel, perpekto ang pagsasanib.
Sa totoong buhay, para kaming dalawang estrangherong nakatira sa iisang mansiyon sa Forbes Park.
Hindi ako humingi ng pagmamahal kay Gabriel. Hindi rin ako nagkunwaring umiibig.
Ang tanging hinihingi ko ay respeto.
Ngunit isang gabi, dumating siya kasama ang isang babaeng may dalang dalawang malalaking maleta.
Nakaupo ako noon sa sala, binabasa ang huling bersiyon ng divorce settlement na inihanda ng abogado ko.
Huminto sila sa harap ko.
“Camille,” sabi ni Gabriel na parang nag-uulat lamang sa isang board meeting, “ito si Sabrina. May pinagdaraanan siya ngayon. Dito muna siya titira.”
Dalawampu’t tatlong taong gulang si Sabrina Cruz, dating executive assistant niya.
Nakasuot siya ng mamahaling damit na alam kong si Gabriel ang bumili. Mahigpit ang hawak niya sa strap ng bag niya, pero wala ni katiting na hiya sa mukha.
Tiningnan ko ang dalawang maleta.
Tiningnan ko siya.
Pagkatapos, tiningnan ko ang lalaking legal ko pang asawa.
“Sige,” sagot ko.
Isang salita lang.
Bahagyang nag-iba ang ekspresyon ni Gabriel. Marahil ay inaasahan niyang magwala ako, sampalin si Sabrina, o tumawag sa mga magulang niya.
Wala akong ginawa.
Mabilis niyang binawi ang tingin niya at bumaling sa babae.
“Sa second floor ang corner room,” malambing niyang sabi. “Ako na ang magdadala ng gamit mo.”
Hindi niya kailanman ginamit sa akin ang ganoong tono.
Habang umaakyat sila, nanatili akong nakaupo.
Sa ibabaw ng mesa ay ang divorce settlement.
Sa loob ng drawer sa tabi ko ay isang itim na corporate access card.
Ang card na iyon ay konektado sa joint investment account ng Monteverde Holdings at Villareal Capital. Binuksan ang account noong araw ding nilagdaan namin ni Gabriel ang marriage certificate.
Sa harap ng board, isa lamang iyong simbolo ng pagtitiwala.
Ngunit may isang bagay na hindi alam ni Gabriel.
Hindi basta pirma ang inilagay ko sa account na iyon.
Binigyan ako ng pamilya ko ng buong kapangyarihang bawiin ang investment kapag napatunayang nilabag niya ang confidential marital covenant na nakapaloob sa merger agreement.
Hindi iyon nabasa nang maayos ng mga abogado ng Monteverde.
Ako, binasa ko iyon nang paulit-ulit.
Alam ko ang bawat salita.
Nang gabing iyon, kumuha ako ng itim na card mula sa drawer at inilapag iyon sa mesa.
Mula sa itaas, narinig ko ang mahinang tawa ni Sabrina.
Napakagaan.
Napakakampante.
Parang matagal na siyang naghihintay na makapasok sa bahay ko.
Kinabukasan, alas-singko pa lang ng umaga ay gising na ako.
Mahimbing ang tulog ko.
Iyon ang pinakanakakagulat.
Naligo ako, nagsuot ng kulay kremang suit, at bumaba sa kusina. Gaya ng dati, naghanda ako ng kape.
Ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, isang tasa lamang ang ginawa ko.
Eksaktong alas-sais kinse, binuksan ko ang laptop ko at pumasok sa secured asset management system ng Villareal Capital.
Inilagay ko sa tabi ng keyboard ang itim na card.
Pagkatapos ay binuksan ko ang maliit na bakal na kahon sa ilalim ng desk.
Naroon ang notarized investigation report.
Tatlong linggo bago dalhin ni Gabriel si Sabrina sa bahay, alam ko nang may relasyon sila.
May hotel records.
May mga litrato.
May mga email na ipinadala ni Gabriel gamit ang corporate account.
May mensahe pa siyang nagsasabing ililipat niya sa pangalan ni Sabrina ang isang condominium unit na binili gamit ang joint investment fund.
Hindi niya lang sinira ang kasal namin.
Ginamit niya rin ang pera ng pamilya ko para pondohan ang panibagong buhay niya.
Bago mag-alas-siyete, bumaba si Sabrina sa kusina.
Suot niya ang puting polo ni Gabriel.
Magulo ang buhok niya, ngunit komportable ang kilos niya—parang siya ang legal na asawa at ako ang bisitang kailangang makisama.
Nang makita niya ako, natigilan siya.
Ngumiti ako nang bahagya.
Hindi ko siya kinausap.
Hindi ko siya kailangang balaan.
Alas-otso, tinawagan ko si Attorney Mara Reyes, ang chief legal counsel ng Villareal Capital.
“I-activate mo ang Clause Seventeen,” sabi ko. “I-freeze ang lahat ng joint disbursements. Simulan ang withdrawal ng Villareal fund.”
Natahimik siya nang dalawang segundo.
“Buong halaga?”
“Buong halaga.”
“Sigurado ka?”
Tumingin ako sa notarized report.
Pagkatapos ay tumingin ako sa kisame, kung saan naroon ang lalaking hinayaan akong maging estranghero sa sarili kong tahanan.
“Tatlong taon akong naghintay para maging sigurado.”
Hindi na siya nagtanong.
“May isa pa,” dagdag ko. “I-book mo ako ng flight papuntang Cebu ngayong tanghali.”
Nasa Cebu ang regional headquarters ng pamilya ko.
At naroon din ang taong tatlong taon kong hindi kinausap—ang sarili kong ama, si Don Rafael Villareal.
Alas-diyes y medya nang unang tumunog ang cellphone ko.
Gabriel.
Hinayaan kong matapos ang tawag.
Makalipas ang limang minuto, tumawag ulit siya.
Sinagot ko iyon habang papunta sa airport.
“Camille, nasaan ka?” pilit niyang kalmadong tanong. “Bakit naka-freeze ang joint account? May emergency notification ang treasury namin.”
“Tawagan mo ang mga abogado mo.”
“Ano ba ang ginawa mo?”
“Binawi ko ang pag-aari ng pamilya ko.”
“Hindi mo puwedeng gawin iyon nang walang approval ng board!”
“Kaya ko. Basahin mo ang Clause Seventeen.”
Natahimik siya.
Alam kong noon niya lamang unang narinig ang numerong iyon.
“Camille,” sabi niya, mas mababa na ang boses, “umuwi ka. Pag-usapan natin ito.”
“Wala na tayong pag-uusapan.”
“Dahil lang kay Sabrina?”
Napangiti ako.
Hanggang sa huli, hindi niya pa rin naiintindihan.
“Hindi dahil may dinala kang babae sa bahay,” sagot ko. “Kundi dahil naniwala kang wala akong lakas para umalis.”
Pinatay ko ang tawag.
Pagdating ko sa airport lounge, sunod-sunod na lumitaw ang mga pangalan sa screen.
Ang biyenan ko.
Ang kapatid ni Gabriel.
Ang CFO ng Monteverde Holdings.
Ang kanilang corporate lawyer.
At muli, si Gabriel.
Pinatay ko ang cellphone.
Tatlong taon akong nanahimik.
Tatlong taon akong naghintay.
Tatlong taon kong inakalang maaaring dumating ang araw na matututo rin siyang rumespeto.
Ngunit hindi laging ang pinakamatagal magtiis ang nagwawagi.
Minsan, ang nananalo ay ang taong nakakaalam kung kailan dapat bumitaw.
Paglapag ko sa Cebu, malakas ang ulan.
Ang sumundo sa akin ay ang pinsan kong si Marco Villareal, regional director ng kumpanya.
Binuksan niya ang pinto ng sasakyan nang walang anumang tanong.
Makalipas ang ilang minutong katahimikan, saka siya nagsalita.
“Alam na ni Tito Rafael na narito ka.”
“Tinawagan mo siya?”
“Hindi.”
Huminto kami sa pulang ilaw.
“Siya ang tumawag sa legal team ng Monteverde dalawang oras na ang nakalipas.”
Napalingon ako sa kanya.
“Ano ang sinabi niya?”
“Sinabi niyang mali ang pag-activate mo sa Clause Seventeen. Gusto niyang ibalik mo ang puhunan sa loob ng pitong araw.”
Tahimik akong tumingin sa ulan sa labas ng bintana.
“Alam mong hindi siya tama.”
“Alam ko,” sagot ni Marco. “Pero kilala mo rin ang ama mo. Hindi siya makikialam nang walang dahilan.”
Bago pa ako makasagot, tumunog ang cellphone niya.
Lumabas sa dashboard ang pangalan ng caller.
RAFAEL VILLAREAL — CHAIRMAN
Pareho kaming natahimik.
Sinagot ni Marco ang tawag at inilagay sa speaker.
Hindi man lang bumati ang ama ko.
“Camille,” malamig niyang sabi, “huwag kang pupunta sa opisina.”
Kumunot ang noo ko.
“Bakit?”
May narinig kaming mga boses sa likuran niya, tila may nagpupulong.
Pagkatapos ay nagsalita siyang muli.
“Dahil narito na si Gabriel.”
Humigpit ang hawak ko sa armrest.
Ngunit hindi pa roon natapos ang sinabi niya.
“Kasama niya ang mga abogado ng Monteverde… at dala nila ang dokumentong nagpapatunay na hindi ikaw ang tunay na may kontrol sa Villareal Capital.”
Napatingin ako kay Marco.
At bago maputol ang tawag, binitiwan ng ama ko ang salitang tuluyang nagpabago sa lahat.
“Anak, may nagtaksil sa atin mula sa loob.”
PARTE2
Naramdaman kong bumagal ang mundo sa loob ng sasakyan.
Hindi dahil sa sinabi ng ama kong naroon si Gabriel.
Inaasahan kong susundan niya ako.
Ang hindi ko inaasahan ay ang ikalawang bahagi.
May nagtaksil sa amin mula sa loob.
“Nasaan kayo?” tanong ko.
“Sa Cebu headquarters.”
“Papunta na kami.”
“Sinabi kong huwag kang pumunta.”
“At tatlong taon mo akong hindi kinausap,” sagot ko. “Hindi ibig sabihin noon ay susunod pa rin ako sa bawat utos mo.”
Natahimik ang linya.
Sa unang pagkakataon, narinig kong bumuntong-hininga ang ama ko.
“Mag-ingat ka,” sabi niya bago pinutol ang tawag.
Pagdating namin sa gusali ng Villareal Capital, puno ng mga itim na sasakyan ang basement.
Nasa elevator pa lang kami ni Marco nang makatanggap siya ng mensahe mula sa security chief.
Nasa boardroom ang buong legal team ng Monteverde.
Kasama nila si Gabriel, ang ama niyang si Eduardo Monteverde, at dalawang opisyal mula sa Securities and Exchange Commission.
“SEC?” tanong ko.
Tumango si Marco. “Mukhang nagsampa sila ng emergency petition para pigilan ang fund withdrawal.”
Pagbukas ng elevator, sinalubong kami ng mga executive na matagal ko nang kilala.
Ngunit iba ang mga tingin nila ngayon.
May takot.
May pag-aalinlangan.
At sa ilan, may halatang pagkakasala.
Pumasok ako sa boardroom nang hindi kumakatok.
Nakatayo si Gabriel sa kabilang dulo ng mahabang mesa. Gusot ang buhok niya at hindi maayos ang pagkakasuot ng kurbata.
Malayo sa lalaking laging perpekto ang anyo sa mga magazine cover.
Sa tabi niya ang ama niyang si Eduardo. Naroon din ang ama ko, nakaupo sa chairman’s seat, malamig ang ekspresyon.
“Camille,” mabilis na sabi ni Gabriel. “Sa wakas.”
“Hindi ako pumunta para sa iyo.”
Umigting ang panga niya.
Inilapag ni Eduardo Monteverde ang isang makapal na folder sa mesa.
“May problema sa awtoridad na ginamit mo sa pag-withdraw,” sabi niya. “Ayon sa amended trust documents, wala ka nang unilateral control sa Villareal fund.”
“Anong amended documents?”
Itinulak niya ang folder sa harap ko.
Nakalagay roon ang notarized amendment na diumano’y nilagdaan ko dalawang taon na ang nakalipas.
Ipinapasa nito ang final approval authority sa chairman ng Villareal Capital—ang ama ko.
Tiningnan ko ang pirma.
Kawangis ng sa akin.
Napakahusay.
Ngunit peke.
“Hindi ko ito nilagdaan.”
“May notaryo,” sabi ni Gabriel. “May witnesses. At may board acknowledgment.”
Tumingin ako sa listahan ng mga pumirma bilang saksi.
Dalawa sa kanila ay senior executives ng Villareal Capital.
Ang ikatlo ay ang dati kong personal secretary.
Si Diana Salazar.
Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.
Si Diana ang naghanda ng mga dokumento para sa merger.
Si Diana ang may access sa digital signature files ko.
At si Diana ang kusang nag-resign walong buwan na ang nakalipas para umano’y mag-alaga sa maysakit niyang ina.
“Nasaan si Diana?” tanong ko.
Walang sumagot.
Napatingin si Marco sa ama ko.
Si Don Rafael ang nagsalita.
“Nasa Maynila. Nagtatrabaho ngayon bilang consultant ng Monteverde Holdings.”
Napatingin ako kay Gabriel.
Hindi siya kumurap.
“Binili ninyo siya.”
“Mag-ingat ka sa paratang mo,” sabi ni Eduardo.
“Hindi ito paratang.”
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Attorney Mara.
“Nasa boardroom ako. Ipadala mo sa screen ang audit trail ng lahat ng trust amendments mula tatlong taon na ang nakalipas.”
Makalipas ang ilang segundo, umilaw ang malaking screen.
Lumabas ang server records.
Ang dokumentong nasa harap ko ay na-upload labing-isang buwan lamang ang nakalipas, hindi dalawang taon.
At ang gumamit ng administrator account ay isang internal user na nakapangalan sa chief financial officer ng Villareal Capital.
Si Arturo Villareal.
Nakababatang kapatid ng ama ko.
Ang tiyuhin kong tinuring kong pangalawang ama noong bata pa ako.
Lahat ng mata ay napunta sa bakanteng upuan niya.
“Nasaan si Tito Arturo?” tanong ko.
“Hindi siya pumasok ngayong araw,” sagot ni Marco.
Biglang tumayo ang ama ko.
“Security, i-lock ang building. Walang lalabas.”
Ngunit huli na.
May pumasok na tauhan at bumulong sa kanya.
Umigting ang mukha ni Don Rafael.
“Umalis si Arturo papuntang airport isang oras na ang nakalipas.”
Nagsalita si Eduardo Monteverde.
“Walang kinalaman ang pamilya namin sa personal ninyong problema.”
Napatawa ako nang mahina.
“Talaga?”
Binuksan ko ang notarized investigation report na dala ko mula Maynila.
“Ang condominium na ipinangako ni Gabriel kay Sabrina ay binayaran mula sa joint development fund. Ang lumagda sa release ay si Arturo Villareal.”
Inilabas ko ang kopya ng bank authorization.
“Ang shell company na tumanggap ng pera ay pag-aari ng isang nominee director na dating driver ni Eduardo Monteverde.”
Nawala ang kulay sa mukha ni Gabriel.
Hindi iyon alam niya.
Lumingon siya sa ama niya.
“Dad?”
“Manahimik ka,” malamig na sabi ni Eduardo.
Doon ko naunawaan.
Hindi lamang relasyon ni Gabriel at Sabrina ang problema.
Ginamit iyon ng ama niya bilang takip.
Habang abala ang lahat sa iskandalo ng kasal namin, unti-unting inililipat nina Eduardo at Arturo ang pera mula sa joint fund papunta sa mga kumpanyang kontrolado nila.
Ang kasal namin ang naging pintuan.
Ako ang naging pirma.
At si Gabriel—kahit walang muwang sa kabuuang plano—ang naging perpektong kasangkapan.
Lumapit ako sa kanya.
“Alam mo ba?”
“Camille, makinig ka—”
“Alam mo bang ninanakawan ng ama mo ang kumpanya namin?”
“Hinding-hindi ko gagawin iyon.”
“Pero ginamit mo ang pera ng joint fund para kay Sabrina.”
Hindi siya nakasagot.
Iyon na ang sagot.
Muling bumukas ang pinto.
Pumasok si Sabrina.
Namumugto ang mga mata niya, walang makeup, at nanginginig ang mga kamay.
Kasunod niya ang dalawang abogado at isang security officer.
“Hindi ko alam ang tungkol sa pera,” agad niyang sabi.
Tumingin si Gabriel sa kanya.
“Bakit ka narito?”
“Dahil pinapunta nila ako.”
Inilapag niya sa mesa ang cellphone niya.
“Nang umalis si Camille, narinig kong nag-uusap ang daddy mo at si Mr. Arturo sa study. Sinabi nilang kailangan nilang sisihin si Gabriel kapag may imbestigasyon.”
Nagbago ang mukha ni Eduardo.
“Nagsisinungaling siya.”
“May recording ako,” sagot ni Sabrina.
Pinindot niya ang screen.
Umalingawngaw ang boses ni Eduardo sa boardroom.
Malinaw.
Malamig.
Sinasabi niyang ang anak niya ang pipirma sa lahat ng questioned releases. Kapag nabuking ang scheme, ipapakitang personal na paggastos ni Gabriel ang lahat.
Narinig din ang boses ni Arturo.
Sinabi niyang kapag nawala ang kontrol ko sa Villareal Capital, tuluyan na nilang maaagaw ang infrastructure fund na nagkakahalaga ng bilyon-bilyong piso.
Napatayo si Gabriel.
“Ginamit ninyo ako?”
Hindi siya tiningnan ng ama niya.
“Naging mahina ka. Iyan ang kasalanan mo.”
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong tuluyang nabasag si Gabriel.
Hindi dahil mawawala ako.
Hindi dahil mabubuwag ang kumpanya nila.
Kundi dahil napagtanto niyang sa mata ng ama niya, isa lamang siyang disposable signature.
Dumating ang mga investigator makalipas ang dalawampung minuto.
Dinala nila si Eduardo para sa pormal na pagtatanong. Naglabas din ng hold departure order laban kay Arturo bago pa makaalis ang eroplano nito.
Isa-isang umalis ang mga abogado.
Naiwan kaming lima sa boardroom—ako, ang ama ko, si Marco, si Gabriel, at si Sabrina.
Lumapit si Gabriel sa akin.
“Camille, hindi ko alam ang buong plano.”
“Pero alam mong ginagamit mo ang pera ng kumpanya para sa kanya.”
Tumingin siya kay Sabrina.
“Akala ko papalitan ko agad.”
“Akala mo hindi ko mapapansin,” sagot ko.
“Hindi ko gustong sirain ka.”
“Hindi mo kailangang gustuhin. Sapat nang wala kang pakialam kung masisira ako.”
Napalunok siya.
“Maaayos pa natin ito.”
“Ang kumpanya, marahil.”
Tumingin ako sa divorce papers na inilabas ni Attorney Mara.
“Ang kasal, hindi na.”
Pinirmahan ko ang dokumento sa harap niya.
Hindi nanginig ang kamay ko.
Sinubukan niyang hawakan ang braso ko, ngunit umatras ako.
“Hindi mo ako minahal,” sabi niya.
“Tama.”
Napapikit siya, tila nasaktan sa pagiging direkta ko.
“Pero nirerespeto kita noon,” dagdag ko. “Mas mahalaga sana iyon kaysa pagmamahal. Ikaw ang sumira.”
Iniwan ko siyang nakatayo roon.
Sa labas ng boardroom, sinundan ako ng ama ko hanggang pribadong opisina niya.
Tatlong taon na kaming hindi nag-uusap nang maayos.
Nagsimula ang pagitan namin noong pilitin niya akong pakasalan si Gabriel para mailigtas ang merger.
“Dapat hindi kita ipinakasal sa kanya,” sabi niya.
Huminto ako.
Hindi ako humarap agad.
“Hindi mo ako ipinakasal,” sagot ko. “Ginamit mo ako bilang bahagi ng investment.”
Wala siyang naisagot.
“Akala ko mapoprotektahan ka ng pangalan ng Monteverde.”
“Ang kailangan ko ay ama, hindi strategist.”
Doon unang nawala ang tigas ng kanyang mukha.
Tumanda siya sa harap ko sa loob lamang ng ilang segundo.
“Patawad, anak.”
Tatlong taon kong hinintay ang mga salitang iyon.
Akala ko kapag narinig ko, iiyak ako.
Ngunit ang naramdaman ko ay katahimikan.
Hindi lahat ng sugat ay gumagaling sa isang paghingi ng tawad.
Ngunit minsan, doon nagsisimula ang paghilom.
Makalipas ang anim na buwan, tuluyang naibalik sa Villareal Capital ang lahat ng pondong nailipat sa mga shell company.
Kinasuhan sina Eduardo Monteverde at Arturo Villareal ng fraud, falsification, at corporate plunder. Nakipagtulungan si Sabrina sa imbestigasyon kapalit ng proteksiyon bilang witness.
Hindi kami naging magkaibigan.
Ngunit bago siya umalis, sinabi niya sa akin ang totoo.
“Akala ko pinili niya ako dahil mahal niya ako.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi ka niya pinili. Ginamit ka rin niya para takasan ang sarili niyang kahinaan.”
Napayuko siya.
“Galit ka ba sa akin?”
“Dati.”
“Ngayon?”
“Ngayon, wala na akong oras.”
Ang diborsiyo namin ni Gabriel ay naging pinal makalipas ang halos isang taon.
Bumaba siya bilang CEO ng Monteverde Holdings at ibinenta ang karamihan ng personal niyang shares para bayaran ang mga obligasyon ng kumpanya.
Isang beses niya akong pinadalhan ng liham.
Hindi ko iyon binuksan.
Hindi dahil galit pa ako.
Kundi dahil wala na akong kailangang marinig mula sa kanya.
Bumalik ako sa Cebu at tinanggap ang posisyon bilang co-chairperson ng Villareal Capital. Hindi bilang anak ng chairman. Hindi bilang dating Mrs. Monteverde.
Kundi bilang babaeng nagbasa ng maliliit na letra habang abala ang lahat sa pagtingin sa malalaking pangalan.
Isang umaga, habang tanaw ko ang dagat mula sa bagong opisina, pumasok ang ama ko na may dalang dalawang tasa ng kape.
Inilapag niya ang isa sa mesa ko.
“Walang asukal,” sabi niya. “Tama ba?”
Tumingin ako sa tasa.
Tatlong taon niyang hindi alam kung paano ako uminom ng kape.
Ngayon, natatandaan na niya.
“Salamat,” sabi ko.
Hindi iyon kapatawaran.
Hindi pa.
Ngunit isa iyong simula.
Sa huli, hindi ko winasak ang imperyo ng mga Monteverde.
Ang kasakiman nila ang gumawa noon.
Hindi ko rin iniligtas ang pamilya ko nang mag-isa.
Ang ginawa ko lamang ay tumigil akong manahimik para protektahan ang mga taong matagal nang hindi ako pinoprotektahan.
Maraming babae ang tinuturuan na ang pagtitiis ay kabutihan.
Na ang katahimikan ay dignidad.
Na ang pag-alis ay kabiguan.
Pero may mga pagkakataong ang pinakamatapang na desisyon ay hindi ang manatili.
Kundi ang bawiin ang pangalan mo, ang pera mo, ang kinabukasan mo, at ang respeto sa sarili na unti-unting kinuha sa iyo.
Noong dalhin ni Gabriel ang ibang babae sa aming bahay, akala niya wala akong gagawin.
Tama siya.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako nagmakaawa.
Hindi ako gumawa ng eksena.
Pumirma lamang ako.
At sa isang pirma, nabawi ko ang buhay na matagal ko nang ipinagpalit para sa kapayapaang hindi naman tunay.
