May pumasok na ₱3,000,000 sa bank account ko.

Wala akong inaasahan. Wala akong hinihingi.

Pero sabi ng asawa ko—regalo raw niya iyon para sa akin.

At sa araw ding iyon… nagsimula akong mamatay.

“Love, gamitin mo na ‘yan. Bilhin mo na lahat ng gusto mo,” nakangiting sabi ni Marco habang hinahaplos ang buhok ko.

Kung hindi ko pa alam ang mangyayari sa susunod na buhay ko, baka naniwala pa ako.

Baka napangiti pa ako.

Baka niyakap ko pa siya.

Pero ngayon… parang may yelong bumalot sa puso ko.

Dahil alam ko ang katotohanan.

Sa nakaraan kong buhay, ginamit ko ang pera na iyon para bumili ng designer bag na matagal ko nang pinapangarap.

Tatlong araw lang ang lumipas—

Bigla akong nagkasakit.

Hindi maipaliwanag.

Hindi maipaliwanag ng doktor.

At ang mas masakit…

Hindi ko nailigtas ang anak ko sa sinapupunan ko.

Pagkatapos noon, tuloy-tuloy na akong nanghina.

Hanggang sa isang gabi… tuluyan na akong nawalan ng hininga.

At habang ako’y nililibing—

May ibang babae na muling nabuhay.

Si Angela.

Ang childhood sweetheart ni Marco.

Yung babaeng may malubhang sakit na biglang gumaling.

Yung babaeng… nabuntis pa.

At doon ko nalaman ang lahat.

Ang ₱3,000,000 na iyon…

Hindi regalo.

Kundi “utang na buhay.”

Isang ritwal.

Isang kapalit.

Para pahabain ang buhay ng iba… kailangan may mamamatay.

At ako ang napili.

Pagmulat ko ulit ng mata…

Bumalik ako.

Isang araw bago pumasok ang pera.

Hindi ako umiyak.

Hindi ako natakot.

Ngumiti ako.

“Gusto mong hiramin ang buhay ko?” bulong ko sa sarili ko. “Sige… pahihirapan kita.”

Unang ginawa ko—

Pumunta ako sa bangko.

Isinara ko lahat ng account ko.

Tinanggal ko lahat ng paraan para makatanggap ng pera.

Gcash, online banking, lahat.

Kung walang pera na papasok…

Walang “utang na buhay” na mabubuo.

Kinagabihan, sa hapag-kainan—

“Bakit hindi na pwede mag-transfer sa account mo?” tanong ni Marco, kunwari casual.

Humigpit ang dibdib ko pero ngumiti ako.

“May mga scam kasi lately. Natakot ako. Pinasara ko muna lahat.”

Saglit siyang natahimik.

“Sayang… may bonus sana ako. Gusto kitang i-surprise.”

“Okay lang. Ikaw na lang gumamit.”

Ngumiti ako.

Pero sa loob-loob ko—

Hindi kita hahayaang gamitin ako ulit.

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.

Katabi ko ang lalaking papatay sa akin.

Yung kamay niyang nakayakap sa akin—

Parang kutsilyong nakaamba sa leeg ko.

Kinabukasan, naghanap ako ng abogado.

Kailangan kong makipaghiwalay.

Kailangan kong makaalis.

Bago pa niya ako maunahan.

Pero pag-uwi ko—

May kakaiba na naghihintay sa akin.

Sa mesa namin…

May malaking bagay na nakatakip ng pulang tela.

“Buksan mo,” sabi ni Marco, may ngiting hindi ko mabasa.

Bigla akong kinabahan.

Gusto kong umatras.

Pero hinawakan niya ang kamay ko at hinila pababa ang tela.

“Surprise!”

Namilog ang mata ko.

Napatigil ang mundo ko.

Sa ilalim ng pulang tela—

Nakahilera ang makakapal na bundle ng pera.

₱3,000,000.

Eksaktong halaga.

Eksaktong kulay.

Eksaktong… sumpa.

“Hindi mo tinanggap sa bank, kaya nag-cash ako,” masayang sabi niya. “Akin ‘yan, pero sa’yo lahat.”

Biglang kumulo ang dugo ko.

Hindi siya titigil.

Kahit anong gawin ko—

Pipilitin niya akong tanggapin.

Pipilitin niya akong mamatay.

Hinawakan niya ang bag ko at sinimulang ipasok ang pera.

“Love, gamitin mo na. Bilhin mo na yung gusto mo.”

Bigla akong sumugod.

Inagaw ko ang bag.

“HINDI KO ‘TO KAILANGAN!”

Tumalsik ang pera sa sahig.

Tahimik.

Mabigat.

Nakakatakot.

Nag-iba ang mukha ni Marco.

“Anong problema mo?” malamig niyang tanong.

“Hindi ko kailangan ang pera mo.”

“Binigay ko na. Kailangan mong tanggapin.”

Napatingin ako sa kanya.

Sa lalaking minahal ko.

Sa lalaking papatay sa akin.

At bigla—

May pumasok na ideya sa isip ko.

Isang sugal.

Isang laban.

“Sigurado ka?” tanong ko, pilit na kalmado.

“Oo.”

“Hindi ka magsisisi?”

“Hindi.”

Ngumiti ako.

Tahimik.

Malamig.

“Okay. Tatanggapin ko.”

At doon…

nagsimula ang plano kong baligtarin ang sumpa—kahit ang kapalit ay buhay naming dalawa.

part2

Hinila ko ang malaking bag at isa-isang ipinasok ang lahat ng pera.

Walang nanginginig.

Walang pag-aalinlangan.

Ngumiti lang ako.

“Magsho-shopping ako,” sabi ko. “Ayoko ng kasama.”

Tumango si Marco.

Hindi siya sumunod.

Sigurado siyang kontrolado niya ang lahat.

Hindi niya alam—

ako na ang nagdidikta ngayon.

Sumakay ako ng taxi.

Diretso sa car dealership sa Quezon City.

Matagal ko nang tinitingnan ang isang kotse doon.

Eksaktong presyo?

₱3,000,000.

Eksaktong halaga ng “buhay” na gusto nilang kunin.

“Ma’am, cash po?” tanong ng ahente, gulat.

“Full payment.”

Walang tawad.

Walang delay.

Walang takot.

Pagkatapos ng lahat ng papeles—

“Kanino po ipapangalan?”

Ngumiti ako.

Malinaw.

Matigas.

“Kay Marco Santos.”

Habang nagmamaneho pauwi—

Pakiramdam ko… may gumagalaw na kakaiba sa loob ko.

Hindi sakit.

Hindi panghihina.

Kundi—

isang bagay na naputol.

Isang bagay na… hindi na kumakapit sa akin.

Pagdating ko sa condo—

Tinawagan ko siya.

“Love, baba ka. May surprise ako.”

Pagbaba niya—

Napatigil siya.

Napatitig sa bagong kotse.

“Para sa’yo,” sabi ko, nakasandal sa sasakyan.

Namangha siya.

Masaya.

Masayang-masaya.

“Talaga?”

“Gamit ang pera mo.”

Unti-unti siyang lumapit.

Hinaplos ang kotse.

Parang batang nakatanggap ng laruan.

“Grabe… gusto ko ‘to.”

Lumapit ako.

Dinikit ko ang labi ko sa tenga niya.

At pabulong kong sinabi—

“Nakapangalan sa’yo.”

Biglang nanigas ang katawan niya.

Para bang may dumaan na kuryente.

Para bang may sumaksak sa kanya.

“Ano?” mahina niyang tanong.

“Sa’yo nakapangalan.”

At sa isang iglap—

Nag-iba ang lahat.

Sumampal siya.

Malakas.

Diretso sa mukha ko.

“Ano’ng ginawa mo?!”

Ngumiti ako kahit masakit.

Kahit umiinit ang pisngi ko.

“Binigay mo ‘di ba? Sa’yo ko lang ibinalik.”

Namumutla siya.

Nanlilisik ang mata.

“Baliw ka ba?! Gusto mo ba akong patayin?!”

At doon ko napatunayan—

tama ako.

Hinila niya ako papasok sa kotse.

“Palitan natin ‘yan! Ngayon na!”

“Bukas na,” sagot ko, kalmado.

“SARADO NA ANG LTO NGAYON.”

Parang nabaliw siya.

“Putangina… pinatay mo ako…”

Tumawa ako.

Mahina.

Pero malinaw.

“Hindi pa.”

Tumingin siya sa akin—

parang hindi na ako kilala.

“Alam ko na ang ginawa mo,” bulong ko. “Alam ko na ang ‘utang na buhay.’”

Biglang natahimik ang mundo.

Walang hangin.

Walang galaw.

“Akala mo ba hindi ko malalaman?” dagdag ko. “Na kailangan mong ipasa ang pera… at kailangan kong gamitin… para kunin ang buhay ko?”

Hindi siya sumagot.

Pero sapat na ang mukha niya.

“Ngayon,” ngumiti ako, malamig, “ikaw na ang may-ari ng perang ‘yan.”

“Hindi…” mahina niyang sabi.

“Huli na.”

At sa unang pagkakataon—

nakita ko siyang matakot.

Yung lalaking walang awa—

ngayon nanginginig.

“Si Angela…” bulong ko. “Gagaling pa ba siya?”

Tahimik.

Lumapit ako.

Tiningnan ko siya sa mata.

“Kung may kailangang mamatay para mabuhay siya…”

Ngumiti ako.

Dahan-dahan.

Mapait.

“Hindi na ako ‘yon.”

Ilang araw ang lumipas—

Biglang na-ospital si Marco.

Hindi maipaliwanag.

Parehong sintomas.

Parehong panghihina.

Parehong takot.

At sa kabilang banda—

Si Angela…

unti-unting lumala.

Walang nabuhay.

Walang nakaligtas.

Sa huli—

nag-isa akong nakatayo sa harap ng dalawang kabaong.

Walang luha.

Walang sigaw.

Walang galit.

Dahil sa wakas—

nabawi ko ang buhay ko.

Pero ang kapalit…

isang katotohanan na hinding-hindi ko na makakalimutan—

na minsan…

ang pag-ibig ay hindi yakap—

kundi isang sumpang kailangang putulin.