“BAWAL PO ANG TRABAHADOR DITO” — HINARANG NG
“BAWAL PO ANG TRABAHADOR DITO” — HINARANG NG GUARD ANG MATANDANG NAKA-BARONG… PERO NANG TAWAGIN SIYA NG VALEDICTORIAN NA “TATAY”, NAGULANTANG ANG MGA PROPESOR!
Si Daniel ay isang henyo. Sa edad na 26, magtatapos siya ng PhD in Civil Engineering bilang Summa Cum Laude. Siya ang pinakamatalinong estudyante sa kasaysayan ng unibersidad.
Lahat ng propesor ay humahanga sa kanya. Akala nila, galing siya sa pamilya ng mga sikat na inhenyero o arkitekto dahil sa galing niya sa istruktura at disenyo.
“Daniel, siguro proud na proud ang Daddy mo. Is he an architect?” tanong ng Dean.
Ngumiti lang si Daniel. “Mas magaling pa po siya sa architect, Sir.”
Araw ng Graduation.
Nasa Grand Theater ang seremonya. Lahat ng magulang ay naka-suit at gown, amoy mayaman, at bumaba sa magagarang kotse.
Sa gate, may isang matandang lalaki. Si Tatay Berto. Nakasuot siya ng isang lumang Barong Tagalog na medyo naninilaw na sa tagal, at sapatos na balat na halatang luma na pero pinakintab nang maayos. Ang mga kamay niya ay magaspang, puno ng kalyo, at may mga peklat ng semento at bakal.
Hinarang siya ng Security Guard at ng isang masungit na Propesor.
“Excuse me, Tay. Sa likod po ang entrance ng mga maintenance at construction worker,” sabi ng Propesor. “Ongoing event po kasi, bawal ang trabahador dito.”
“Ah… Sir… hindi po ako magtatrabaho,” mahinang sagot ni Tatay Berto. “Magulang po ako. Ga-graduate po ang anak ko.”
Tumawa ang Propesor. “Magulang? Dito? Eh ang mahal ng tuition dito! Siguro nagkamali kayo ng pinasukan. Doon sa TESDA sa kabila ang hanap niyo.”
Yumuko si Tatay Berto. Sanay na siya. Sa loob ng 25 taon bilang construction worker, sanay na siyang minamaliit.
Sa loob ng theater, tinawag na ang pangalan ni Daniel para sa kanyang Valedictory Speech.
Umakyat si Daniel sa stage. Tahimik ang lahat.
“Marami sa inyo ang nagtatanong kung ano ang sekreto ko,” panimula ni Daniel. “Kung bakit ako magaling sa Engineering. Kung bakit kabisado ko ang bawat bigat ng semento at tibay ng bakal.”
Tumingin si Daniel sa entrance ng theater. Nakita niya ang Tatay Berto niya na nakatayo sa pinto, nahihiyang pumasok.
“Dahil po sa kanya,” turo ni Daniel. “Guard! Papasukin niyo po ang Tatay ko!”
Nagulat ang lahat. Pinagbuksan ng pinto si Tatay Berto. Naglakad ito sa gitna ng aisle habang nakatingin ang lahat.
“Siya po si Tatay Berto,” umiiyak na sabi ni Daniel. “Hindi ko po siya tunay na ama. Nakita niya lang ako sa gilid ng construction site 25 years ago, iniwan ng tunay kong magulang. Sa halip na dalhin ako sa DSWD, inuwi niya ako.”
Napasinghap ang mga tao.
“Construction worker po siya. Sa loob ng 25 taon, binuhat niya ang mabibigat na semento, nagbilad sa araw, at tiniis ang sakit ng katawan para mapag-aral ako. Ang mga kamay na ‘yan…” turo ni Daniel sa magaspang na kamay ng ama. “…ang nagpatayo ng mga buildings na tinitirhan niyo ngayon.”
Pag-akyat ni Tatay Berto sa stage, nagulat ang University President. Napatayo ito at lumapit nang mabilis.
“M-Mang Berto?” gulat na tanong ng Presidente.
Nagulat si Tatay Berto. “Sir Enrico? Kayo po pala ‘yan.”
Humarap ang Presidente sa mic. “Ladies and Gentlemen… kilala ko ang lalaking ito. Twenty years ago, nung itinatayo ang University Theater na ito… gumuho ang scaffolding sa itaas. Sinalo niya ang isang bakal para hindi matamaan ang isang estudyanteng dumadaan.”
Ipinakita ng Presidente ang peklat sa braso ni Tatay Berto.
“Ang estudyanteng iniligtas niya noon… ay ako,” naiiyak na sabi ng Presidente. “Mang Berto, kayo pala ang nagligtas sa akin. At ngayon, ang anak niyo ang pinakamagaling na graduate namin.”
Nagpalakpakan ang buong theater. Standing Ovation. Ang masungit na Propesor kanina ay yumuko sa hiya.
Niyakap ni Daniel si Tatay Berto. Isinabit niya ang kanyang Doctorate Hood at medalya sa leeg ng kanyang ama.
“Tay, PhD na ako. Doktor na ako,” bulong ni Daniel. “Pero ikaw pa rin ang pinaka-master sa lahat ng Engineer. Kasi hindi lang building ang itinayo mo… kundi ang buhay ko.”
Ito ang pinakamarangal na araw sa buhay ng isang simpleng construction worker.
WAKAS.
News
Noong Nakita Ko Muli ang Anak na Tumalikod sa Akin sa Isang Supermarket sa Quezon City, Tinawag Niya Akong “Mama”—Pero Huli Na, Dahil Ang Mga Daliring Pinutol sa Akin ang Naglibing sa Lahat ng Pagmamahal Ko
Nakita ko muli ang anak kong limang taon kong hindi nasilayan sa aisle ng murang bigas sa isang supermarket sa…
“Mama, Huwag Ninyo Akong Ikulong sa Freezer…” Iniwan Nila Akong May Lagnat Habang Namamasyal Sila sa Tagaytay—Pero Nang Bumalik Sila, Isang Kaluskos Mula sa Kusina ang Sumira sa Buong Pamilya
Mama, kung narinig mo lang sana ang pagkatok ko mula sa loob ng malamig na kahon, baka kahit minsan tinawag…
Dalawampu’t Apat na Taon Ko Siyang Hinanap sa Buong Pilipinas… Pero Nang Bumalik ang Anak Ko, Isinama Niya ang Babaeng Bumili sa Kanya at Tinawag Pa Niya Itong “Nanay” sa Harap Ko
Akala ko ang pinakamasakit sa mundo ay mawalan ng anak. Mali pala ako. Mas masakit pala ang matagpuan mo siya…
Tinanggihan Ako ng Ina ng Nobyo Ko sa Graduate Program Para Ipasok ang Paborito Niyang Estudyante… Pero Nang Lumipat Ako sa Kalabang Propesor, Doon Nila Nalamang Hindi Ako ang Nawalan — Sila ang Iniwanan Ko
Hindi ko akalaing ang taong tinawag kong “Tita” sa loob ng halos dalawampung taon ang unang sisira sa pangarap ko….
“Binali Niya ang Dalawa Kong Binti Para sa Kabit Niya… Pero Nang Ipinagbawal Nila Akong Makita ang Bangkay ni Papa, Doon Ko Inilabas ang Sikretong Sisira sa Lahat”
Akala ko ang pinakamasakit ay ang marinig na nabali ang dalawang binti ko dahil sa lalaking minahal ko nang sampung…
Pinilit Ako ni Mama Kumain ng Itlog Kahit Alam Niyang Delikado sa Buhay Ko… Pero Nang Dalhin Niya Pa Ito sa Ospital, Isang Recording ang Nagbunyag ng Katotohanang Wawasak sa Buong Pamilya Namin
Akala ko ang pinakamasakit sa mundo ay ang hindi paniwalaan ng ibang tao.Pero mas masakit pala kapag ang hindi naniniwala…
End of content
No more pages to load
