Apat na oras akong nakatayo sa gitna ng bagyong tila walang balak tumigil.
Nilagnat ako, nanginig, halos hindi ko na maramdaman ang mga daliri ko.
Pero mas malamig pa pala ang pakiramdam kapag ang taong hinihintay mo… dumating na may ibang babae sa tabi niya.

Noong huminto sa harap ko ang itim na SUV ni Enzo Madrigal, hindi ako agad gumalaw.

Bumaba ang bintana sa passenger side.

At doon ko nakita si Bianca Rivera.

Ang ex niya.

Nakabalot sa gray na coat ni Enzo, tuyo ang buhok, maayos ang makeup, parang siya ang kailangang alagaan sa gabing iyon.

Samantalang ako, si Mara Villareal, ang babaeng pakakasalan sana niya sa susunod na Biyernes, ay nakatayo sa ulan na parang basurang nakalimutan sa gilid ng kalsada.

Sumilip si Enzo mula sa driver’s seat. Kumunot ang noo niya.

“Bakit wala kang payong?”

Hindi “Mara, okay ka lang ba?”

Hindi “Pasensya na, ang tagal mong naghintay.”

Hindi “Bakit nanginginig ka?”

Payong lang.

Tumawa ako sa loob-loob ko, pero walang tunog na lumabas. Binuksan ko ang pinto sa likod at pumasok.

Pag-upo ko, kumalat agad ang tubig-ulan sa leather seat.

Bumahing si Bianca.

“Achoo…”

Agad tinaasan ni Enzo ang heater ng kotse.

“Giniginaw ka?” malambing niyang tanong.

Mahinang tumango si Bianca. “Sorry, Enzo. Natakot lang talaga ako sa kulog kanina. Alam mo naman ako.”

“Okay lang. Nandito ako.”

Nandito ako.

Dalawang salitang minsan ay akin.

Dati, kahit ambon lang ang tumama sa buhok ko, hinuhubad na ni Enzo ang jacket niya at ibabalot sa akin. Dati, kapag sumakit ang tiyan ko dahil nalipasan ng gutom sa atelier, siya mismo ang bibili ng lugaw sa kanto.

Ngayon, nilalagnat ako sa likod ng kotse, pero ang narinig niya lang ay isang bahing mula sa ex niya.

Iniabot ni Bianca sa akin ang tissue.

“Ate Mara, punasan mo muna sarili mo. Huwag ka sanang magalit kay Enzo, ha? Ako kasi ang nagpaalam na sunduin niya ako. Sobrang takot ko talaga sa bagyo.”

Hindi ko kinuha ang tissue.

“Okay lang,” sabi ko.

Mula sa rearview mirror, nanlamig ang boses ni Enzo.

“Anong okay lang? Ayusin mo nga mukha mo, Mara. Mabait na nga si Bianca, ganyan ka pa.”

Tumingin ako sa labas. Wala na akong lakas makipagtalo.

Habang umaandar ang sasakyan, aksidente kong nakita ang dalawang ticket sa loob ng armrest box.

Boracay.

Friday next week.

Parehong araw ng engagement party namin sa isang hotel sa Makati.

Kinuha ko ang ticket. Nang makita iyon ni Enzo, mabilis niya itong hinablot at isinilid sa bulsa.

“About sa engagement,” malamig niyang sabi. “I-move muna natin.”

Hindi ako nagsalita.

“Kailangan ni Bianca ng makakasama. Nag-relapse anxiety niya. Sabi ng doctor, kailangan niyang lumayo muna, magpahinga. Ako ang pinakamalapit sa kanya.”

Ako ang pinakamalapit sa kanya.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit: ang ulan sa balat ko, o ang katotohanang walong taon pala akong naging pangalawa sa sariling relasyon ko.

Tumango ako.

Pagdating sa condo ni Bianca sa Rockwell, huminto si Enzo. Lumabas siya, binuksan ang passenger door, at binuksan ang payong para sa kanya.

Inihatid niya si Bianca hanggang elevator.

Ako, naiwan sa loob ng kotse, basa, nilalagnat, tahimik.

Nag-vibrate ang phone ko.

Message mula sa event coordinator ng hotel:

“Ms. Villareal, confirmed po ba ang final guest list for your engagement party?”

Matagal kong tinitigan ang screen.

Pagkatapos, nag-type ako.

“Cancel the event. Please process the refund.”

Hindi move.

Hindi postpone.

Cancel.

Makalipas ang halos isang oras, bumalik si Enzo. Amoy pabango ni Bianca ang coat niya.

Wala siyang paliwanag. Wala rin akong hiningi.

Pagdating namin sa bahay niya sa Alabang, dumiretso ako sa guest bathroom. Pinadaan ko sa mainit na tubig ang katawan kong halos wala nang pakiramdam.

Paglabas ko, nasa sala si Enzo, nakaharap sa laptop. Sa mesa, may basong gamot na umuusok pa.

“Inumin mo,” sabi niya, hindi man lang tumingala.

Kinuha ko ang baso.

Akala ko sa wakas, naalala niya akong alagaan.

Pero sumunod ang tunay na dahilan.

“Nakita mo na tickets. I-explain mo na lang sa family mo na postponed ang engagement. Huwag mo nang palakihin. May pinagdadaanan si Bianca.”

Dinala ko ang gamot sa kusina.

At ibinuhos lahat sa lababo.

Napatingin siya.

“Mara, ano na namang drama ’yan?”

“Hindi ako iinom.”

“Para kang bata. May sakit si Bianca. Samahan ko lang siya. Ikaw dapat ang mas nakakaintindi.”

Huminga ako nang malalim.

“Hindi ko kailangang maging understanding sa taong hindi marunong pumili.”

Tumayo siya, galit.

“Ang unreasonable mo.”

Pumasok siya sa master bedroom at isinara nang malakas ang pinto.

Kinabukasan, pagkagising ko, amoy arroz caldo ang bahay.

Nasa kusina si Enzo, maingat na hinahalo ang kaldero.

Hindi para sa akin iyon.

Alam ko agad.

Dati, kapag sumasakit ang sikmura ko sa trabaho, binibigyan lang niya ako ng gamot. Ngayon, para kay Bianca, marunong pala siyang gumising nang maaga at magluto.

Bumalik ako sa guest room.

Kinuha ko ang dalawang malalaking maleta.

Isinilid ko ang damit ko, sketches ko, libro ko, at lahat ng binili ko gamit ang sariling pera.

Sa bedside table, tinanggal ko ang engagement ring.

Inilapag ko ito nang maayos.

Paglabas ko, nakita ni Enzo ang mga maleta.

“Saan ka pupunta?”

“Sa condo malapit sa studio. Busy ang atelier.”

Ngumisi siya.

“Fine. Huwag mong asahang susunduin kita.”

Hindi ako sumagot.

Lumabas siya, bitbit ang insulated lunch box.

Para kay Bianca.

Pagkasara ng pinto, tinawagan ko ang movers.

Wala pang dalawang oras, nawala lahat ng bakas ko sa bahay na iyon.

Pagsapit ng gabi, nasa studio ako sa Makati, kumakain ng malamig na packed dinner, nang makita ko ang post ni Bianca.

Larawan ng arroz caldo.

Caption:

“Mas masarap gumaling kapag naaalala ka ng taong mahal mo.”

Pinindot ko ang like.

Pagkatapos, binlock ko siya.

Bandang alas-diyes, tumawag ang nanay ni Enzo.

“Mara, anak, final na ba guest list? May dadagdag pa sana kami.”

Ibinaba ko ang kutsara.

“Tita, cancelled na po ang engagement.”

Nanahimik ang kabilang linya.

“Ano? Bakit?”

“Tanungin niyo po si Enzo.”

Pagkatapos, pinatay ko ang tawag.

Hatinggabi, walang tigil ang tawag ni Enzo.

Hindi ko sinagot.

Alas-dos ng madaling-araw, may narinig akong bumukas na pinto.

May duplicate key siya sa condo ko.

Pumasok si Enzo na parang bahay pa rin niya iyon.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko.

Hindi siya tumingin sa akin. Binuksan niya ang drawer sa TV stand.

“Kukunin ko passport ko. Gusto ni Bianca sa Japan na lang, sa Hokkaido. Gusto raw niyang makakita ng snow.”

Itinuro ko ang karton sa sulok.

“Nandoon gamit mo.”

Nang makita niya ang passport, tumayo siya.

“Pagbalik ko, bibilhan kita ng bag na gusto mo. Para mabawi.”

Parang batang sinusuhulan.

Ngumiti ako nang manipis.

“Salamat. Enjoy kayo.”

Natigilan siya.

“Salamat?”

“Polite lang.”

Bago pa siya makapagsalita, tumunog ang phone niya. Pagkakita sa pangalan, agad siyang umalis.

Kinabukasan, ibinalik ko sa pangalan niya ang Porsche na niregalo niya noong nakaraang taon.

Hapon, bumili ako ng itim na evening gown gamit ang sarili kong card.

Kinagabihan, tumawag si Rafael Soriano, dati kong senior sa university at ngayon ay respected curator sa fashion industry.

“Mara, may gala bukas. Kulang ako ng partner. Baka gusto mong sumama? Maraming potential clients doon para sa atelier mo.”

“Game,” sabi ko.

Kinabukasan, dumating siya para sunduin ako.

Suot ko ang itim na gown, maayos ang makeup, at unang beses sa loob ng maraming buwan, hindi ako mukhang naghihintay sa kahit sino.

Binuksan ni Rafael ang pinto ng kotse.

“Ang ganda mo tonight.”

Ngumiti ako.

Pagdating namin sa ballroom ng The Peninsula, halos lahat ng tao sa fashion circle ay naroon.

Akala ko simpleng networking lang.

Hanggang sa makita ko sa kabilang dulo ng hall si Enzo.

Kagagaling lang niya sa Japan.

Katabi niya si Bianca.

Suot ni Bianca ang diamond necklace na ipinadala niya sa akin sa picture.

At bago pa ako makahakbang palayo, hinawakan ni Enzo ang pulso ko sa harap ng lahat.

“Mara,” mariin niyang sabi, “kaya pala ang tapang mong kanselahin ang engagement. May kapalit ka na pala.”

Tumahimik ang buong ballroom.

At mula sa likuran niya, narinig namin ang malamig na boses ng nanay niya.

“Enzo, bitawan mo siya. Ngayon din.”

PARTE2

“Enzo, bitawan mo siya. Ngayon din.”

Hindi sumigaw si Tita Corazon Madrigal.

Pero sa isang silid na puno ng mayayamang negosyante, designer, at socialites, mas malakas pa sa sigaw ang boses niya.

Unti-unting bumitaw si Enzo sa pulso ko.

Namula ang marka ng daliri niya sa balat ko, pero hindi ako umatras. Hindi ko rin tinago.

Si Bianca naman ay yumakap sa braso niya, parang inosenteng batang natatakot.

“Tita Corazon,” mahina niyang sabi, “huwag po kayong magalit. Baka nagkaka-misunderstanding lang po.”

Tiningnan siya ni Tita mula ulo hanggang paa.

“Misunderstanding?” ulit niya. “Ikaw ba ang bride?”

Namula si Bianca.

“Hindi po…”

“Kung hindi, bakit suot mo ang necklace na dapat para sa babaeng pakakasalan ng anak ko?”

Parang may nahulog na baso sa gitna ng katahimikan.

Nanigas si Enzo.

“Ma, hindi ito ang lugar—”

“Exactly,” putol ni Tita Corazon. “Hindi ito lugar para pahiyain ang babaeng walong taon mong pinaghintay.”

Napatingin sa akin ang mga tao.

May ilan akong kilala. Mga client. Supplier. Editor. Mga taong dati ay kinakausap ako bilang “future Mrs. Madrigal.”

Ngayon, nakatingin sila sa akin na parang ngayon lang nila nakitang may mukha pala ako bukod sa pagiging nobya ni Enzo.

Huminga ako nang malalim.

“Tita, okay lang po. Wala na po kaming kailangang pag-usapan dito.”

Humakbang ako palayo, pero nagsalita si Enzo.

“Mara, tumigil ka. Ginagawa mong malaki ang simpleng bagay.”

Napalingon ako.

“Simpleng bagay?”

Hindi ko alam kung bakit, pero sa gabing iyon, wala na akong kaba. Siguro dahil naubos na lahat sa ulan. Siguro dahil kapag matagal kang nasasaktan, may isang sandaling bigla ka na lang hindi natatakot.

“Simple lang ba ’yong iniwan mo ako ng apat na oras sa ulan?” tanong ko. “Simple lang ba ’yong dinala mo ang ex mo sa passenger seat habang ako, na fiancée mo, nasa likod na parang bisita sa sarili kong relasyon?”

Nag-iba ang mukha ni Enzo.

“Mara…”

“Simple lang ba ’yong booking ninyo sa Boracay sa araw mismo ng engagement natin?”

May pabulong-bulong sa paligid.

Si Bianca ay biglang napaiyak.

“Hindi naman ganoon, Mara. May sakit ako. Alam ni Enzo na kailangan ko siya.”

Tumingin ako sa kanya.

“Bianca, hindi kita kaaway dahil may sakit ka. Pero naging kasabwat ka nang alam mong may engagement kami at pumayag kang siya ang kasama mo sa trip.”

Lumapit si Rafael sa tabi ko, hindi hinawakan ang kamay ko, pero sapat ang tindig niya para maramdaman kong hindi ako mag-isa.

“Ms. Rivera,” mahinahon niyang sabi, “ang pagiging fragile ay hindi lisensya para manakit ng ibang babae.”

Mas lalong namula si Bianca.

Sumingit si Enzo, galit na.

“Rafael, wala kang alam sa relasyon namin.”

“May alam ako,” sagot ni Rafael. “Alam kong kanina mo lang hinawakan nang sapilitan ang pulso niya sa publiko.”

Hindi nakakibo si Enzo.

Doon nagsalita muli si Tita Corazon.

“Mara, anak, totoo ba? Kinansela mo na ang engagement?”

“Opo.”

“Bakit hindi mo sinabi sa akin nang diretso?”

“Sinabi ko po ang dapat ninyong malaman. Ang dahilan, kay Enzo dapat manggaling.”

Mahabang katahimikan.

Pagkatapos, biglang tumawa si Enzo. Mapait. Naiinis.

“So ito na? Isang maling desisyon, itatapon mo ang walong taon?”

Hindi ko napigilang matawa rin, pero walang saya roon.

“Isang maling desisyon?”

Inilabas ko ang phone ko.

Hindi ko planong magdrama sa harap ng lahat. Pero kung ako ang ginawang kontrabida, may karapatan akong ipakita ang buong pelikula.

Ipinakita ko kay Tita Corazon ang hotel cancellation confirmation.

“Kinansela ko ang engagement dahil sinabi niyang i-move ko. Pero hindi ko na gustong i-move.”

Ipinakita ko ang transfer papers ng Porsche.

“Ibinalik ko na rin ang kotse.”

Ipinakita ko ang photo ng engagement ring na naiwan sa bedside table.

“Ibinalik ko na rin ang singsing.”

Huling ipinakita ko ang screenshot ng message ni Enzo mula Hokkaido: larawan ng necklace sa snow, kasunod ang linyang—

“Dao Dao likes it. I’ll buy you the same one.”

Hindi Filipino ang mensahe, pero naiintindihan ng lahat ang insulto.

Ang babaeng pakakasalan mo, bibigyan mo ng kopya ng regalong pinili mo para sa ibang babae.

Unti-unting nag-iba ang tingin ng mga tao kay Enzo.

Si Bianca naman ay hinawakan ang necklace sa leeg niya, parang gusto niya itong takpan.

“Enzo,” mahina ngunit matigas ang boses ng ina niya, “tanggalin mo sa kanya ’yan.”

Nanlaki ang mata ni Bianca.

“Tita…”

“Tanggalin mo,” ulit ni Tita Corazon.

Hindi gumalaw si Enzo.

Sa sandaling iyon, malinaw sa lahat ang sagot niya.

Hindi niya ako kayang piliin.

At sa unang pagkakataon, hindi na iyon masakit gaya ng dati.

Dahil pinili ko na ang sarili ko.

“Ano bang gusto mo, Mara?” tanong niya, halos pabulong na. “Gusto mo lumuhod ako? Gusto mo ipahiya ko si Bianca? Fine. Sorry. Okay na?”

Umiling ako.

“Hindi apology ang kailangan ko. Closure.”

Natahimik siya.

“Simula ngayon,” sabi ko, “wala na tayong ugnayan. Personal man, legal, o business.”

Doon siya napatingin nang todo.

“Business?”

Ngumiti si Rafael nang bahagya.

At ako naman ang nagpatuloy.

“Yung bridal capsule collection na gagamitin sana ng Madrigal Resorts for their wedding campaign? Lahat ng design, intellectual property ng atelier ko. Hindi ng company mo. Hindi ng family mo. Hindi ng pangalan mo.”

Namutla si Enzo.

Tita Corazon looked at him sharply.

“Enzo, sabi mo secured na ang collection.”

“Ma, I can fix this.”

“Paano mo aayusin?” tanong ko. “Wala ka ngang respeto sa designer. Paano ka magbebenta ng love story campaign kung ikaw mismo ang sumira sa sarili mong engagement?”

May isang editor mula sa fashion magazine na kilala ko ang mabilis na nagbulungan sa kasama niya. Alam kong kinabukasan, ikakalat na ito ng buong industry.

Pero hindi iyon ang habol ko.

Hindi ako gumanti para sirain siya.

Umalis ako para iligtas ang sarili ko.

Lumapit si Tita Corazon sa akin.

“Mara, patawarin mo ako. Akala ko maayos ka niyang inaalagaan. Walong taon kitang tinuring na anak.”

Lumambot ang dibdib ko.

“Tita, wala po kayong kasalanan.”

“Mayroon,” sabi niya. “Pinalaki ko ang anak kong sanay na may maghihintay sa kanya kahit gaano siya katagal mawala.”

Hindi nakapagsalita si Enzo.

Biglang humikbi si Bianca.

“Enzo, umalis na tayo. Hindi ko kaya ’to. Nalulula ako.”

Dati, siguradong iiwan niya ang lahat para alalayan ito.

Ngayon, tumingin muna siya sa akin.

Siguro hinihintay niyang pigilan ko siya.

Siguro sanay siyang kapag may ibang babae siyang pinili, hahabulin ko pa rin siya gamit ang luha ko.

Pero wala siyang nakita.

Wala nang Mara na nakatayo sa ulan.

Wala nang Mara na nakaupo sa likod ng kotse.

Wala nang Mara na naghihintay sa pinto.

“Go,” sabi ko. “Kailangan ka niya, di ba?”

Parang sinampal siya ng sariling dahilan.

Lumabas si Bianca ng ballroom, umiiyak. Si Enzo ay nanatili ng ilang segundo, nakatingin sa akin.

“Mara, hindi pa tayo tapos.”

“Tapos na tayo noong hinayaan mo akong manlamig habang pinainit mo ang kotse para sa kanya.”

Wala siyang naisagot.

Pagkatapos, umalis siya.

Akala ko doon matatapos ang gabi.

Pero ilang minuto lang, lumapit ang host ng gala kay Rafael.

“Mr. Soriano, ready na po ang announcement?”

Nagulat ako.

“Anong announcement?”

Ngumiti si Rafael.

“Hindi lang talaga kita inimbita bilang partner tonight. May gusto akong ipakilala sa’yo.”

Dinala niya ako sa isang grupo ng investors mula Cebu, Davao, at Manila. Matagal na pala silang naghahanap ng Filipino bridal designer na hindi puro imported ang aesthetic—isang atelier na may modern Filipiniana soul.

Ipinakita ni Rafael sa kanila ang portfolio ko.

Hindi ko alam na ipinadala niya pala iyon noong isang buwan, noong nakita niyang halos hindi na ako natutulog sa studio.

“Mara Villareal,” sabi ng isang matandang babae mula Cebu, “your work feels like women who survived something.”

Napangiti ako.

“Siguro po dahil ganoon ang ginagawa ng maraming babae. We survive beautifully.”

Noong gabing iyon, hindi ako umuwi na may fiancé.

Umuwi ako na may tatlong bagong contracts.

Isang resort wedding campaign sa Cebu.

Isang celebrity client.

At isang invitation para mag-showcase sa Philippine Fashion Week.

Pagkalipas ng isang linggo, nag-viral ang isang blind item tungkol sa isang businessman na iniwan ang fiancée niya sa ulan para sa ex.

Hindi ako nagsalita.

Hindi ako nag-post.

Hindi ko kailangan.

Ang katahimikan minsan ang pinakamalakas na sagot.

Sinubukan akong tawagan ni Enzo gamit ang iba’t ibang numero. Nagpadala siya ng bulaklak sa studio. Nag-iwan ng voice message.

“Mara, nagkamali ako.”

“Mara, hindi ko alam na aabot sa ganito.”

“Mara, bumalik ka. Hindi ko na kakausapin si Bianca.”

Sa huling message niya, mahina ang boses niya.

“Walang laman ang bahay.”

Pinakinggan ko iyon isang gabi habang nag-aayos ng sketch para sa Cebu collection.

Tapos dinelete ko.

Hindi dahil wala na akong nararamdaman.

Kundi dahil sapat na ang naramdaman ko.

Makalipas ang dalawang buwan, nakita ko si Enzo sa isang coffee shop sa BGC.

Payat siya. Pagod. Wala si Bianca.

Tumayo siya nang makita ako.

“Mara.”

Tumango ako nang maikli.

“Hi.”

“Pwede ba tayong mag-usap?”

Tiningnan ko ang relo ko.

“May meeting ako in ten minutes.”

“Saglit lang.”

Hindi ko alam kung bakit ako pumayag. Siguro dahil may mga pinto na kailangan mong isara nang nakatingin, hindi tumatakbo.

Umupo kami sa isang sulok.

“Wala na kami ni Bianca,” sabi niya.

Hindi ako nagulat.

“Nalaman ko…” Napalunok siya. “Hindi totoo ’yong relapse niya. She exaggerated it. May problema siya sa boyfriend niya abroad. Ginamit niya ako para pagselosin siya.”

Tahimik akong nakinig.

“Pero alam ko,” dagdag niya agad, “hindi iyon excuse. Kahit niloko niya ako, pinili ko pa ring maniwala sa kanya kaysa alagaan ka.”

Doon ako tumingin sa kanya nang diretso.

“Hindi si Bianca ang sumira sa atin, Enzo.”

Napapikit siya.

“Ako.”

“Oo. Ikaw.”

Matagal siyang hindi nagsalita.

“Mahal pa rin kita.”

Dati, sa linyang iyon, baka gumuho ako.

Dati, sapat na iyon para kalimutan ko ang lahat.

Pero ngayon, ang naramdaman ko lang ay lungkot para sa babaeng ako noon—yung Mara na handang maghintay kahit basang-basa na.

“Mahal mo ako kapag wala na ako,” sabi ko. “Pero noong nandiyan ako, lagi mo akong pinaghihintay.”

Napaiyak siya, pero tahimik lang.

“May chance pa ba?”

Tumayo ako.

“Wala na.”

Hindi galit ang boses ko.

Hindi rin malupit.

Malaya lang.

Paglabas ko ng coffee shop, maliwanag ang araw. Walang ulan. Walang kotse na hinihintay. Walang lalaking kailangang piliin ako bago ako makahinga.

Pagdating ko sa studio, sinalubong ako ni Liza, assistant ko.

“Ma’am Mara, dumating na po ang tela for the Cebu collection.”

Hinawakan ko ang ivory piña silk, ang handwoven jusi, ang burdang sampaguita pattern na ginawa ng mga artisan mula Lumban.

For the first time, hindi wedding gown para sa engagement ko ang ginagawa ko.

Collection ito para sa mga babaeng minsang iniwan, pero hindi nanatiling wasak.

Pinangalanan ko itong “Pagkatapos ng Ulan.”

Sa finale piece, gumawa ako ng itim na gown na may manipis na silver embroidery, parang patak ng ulan sa gabi. Sa likod, may nakatagong sampaguita pattern—simbolo ng dignidad na hindi nawala kahit natapakan.

Noong gabing ipinakita ang collection, tumayo ang audience.

Nasa likod ako ng stage, nanginginig hindi dahil sa lagnat, kundi dahil sa saya.

Lumapit si Rafael at inabot sa akin ang tubig.

“Proud ako sa’yo.”

Ngumiti ako.

“Salamat sa hindi pagligtas sa akin.”

Natawa siya. “Ha?”

“Salamat sa pagtayo lang sa tabi ko. Ako ang nagligtas sa sarili ko.”

At totoo iyon.

Hindi lahat ng love story nagtatapos sa kasal.

Minsan, ang pinakamatapang na ending ay ang pag-alis sa taong matagal mong minahal, dahil sa wakas natutunan mong mas mahalin ang sarili mo.

Mensahe:
Kapag paulit-ulit kang pinaghihintay, pinapaliwanag, at pinaparamdam na pangalawa ka, huwag mong tawaging pagmamahal ang pagtitiis. May mga ulan na kailangan mong lakaran palabas, para marating ang araw na ikaw naman ang pipili sa sarili mo.