Binili ko lang ang laptop na iyon para sa trabaho.

Pero pag-open ko, ang wallpaper nito ay mukha ng fiancé ko.

At ang tumawag sa akin, umiiyak at nagmamakaawa, ay isang babaeng nagsabing:

“Ate, mali po ang naipadala ko… laptop po ’yan ng boyfriend ko.”

Ako si Elena Reyes.

Dalawang linggo na lang, ikakasal na ako kay Rafael Sandoval.

Labinlimang taon ko siyang kilala. Magkapitbahay kami noon sa Sampaloc, Manila. Siya ang batang laging nag-aabot sa akin ng payong kapag umuulan. Siya ang unang lalaking nagsabing maganda ako kahit pawisan ako, nakatsinelas, at may pintura sa pisngi.

Kaya nang makita ko ang picture niya bilang wallpaper ng secondhand laptop na inorder ko sa Facebook Marketplace, ang unang pumasok sa isip ko ay hindi pagtataksil.

Diyos ko, baka kapalaran ito.

Baka laptop niya ito noon, umikot sa kung saan-saan, tapos bumalik sa akin.

Pero hindi pa man ako nakakatawag kay Rafael, sunod-sunod nang nag-ring ang cellphone ko.

Hindi ko kilala ang number.

Pagkasagot ko, boses ng babae ang sumalubong sa akin.

“Ate, please! Mali po ang napadala ko! Laptop po ’yan ng boyfriend ko. May important files siya diyan. Huwag n’yo pong gagalawin. Ipapadala ko agad ’yung tamang laptop, ako na po sa shipping!”

Nanlamig ang kamay ko.

Boyfriend?

Ang fiancé ko… may girlfriend?

Pinilit kong kumalma. Ibinaba ko ang tawag at tinitigan ang screen.

Malinis ang desktop.

Masyadong malinis.

Isang folder lang ang naroon.

“My Treasure.”

Napangiti ako nang mapait.

Dati, gumawa rin si Rafael ng folder na ganyan para sa akin. Nandoon lahat ng pictures namin mula high school hanggang college. Mga simpleng date sa Luneta. Mga candid shot ko habang nagpipinta. Mga selfie naming malabo pero masaya.

Sabi niya noon, “Ikaw lang ang treasure ko, Elena.”

Kaya siguro mas masakit nang i-double click ko ang folder.

Larawan.

Maraming larawan.

Si Rafael, nakayakap sa babaeng hindi ko kilala.

Si Rafael, nasa loob ng condo, nakangiti sa kanya sa paraang akala ko sa akin lang niya ibinibigay.

Si Rafael, may hawak na cake, habang hinahalikan siya ng babae sa pisngi.

At sa isang larawan, suot ng babae ang singsing na halos kapareho ng design na minsan kong iginuhit sa sketchbook ko.

Hindi ako umiyak agad.

Para akong naging bato.

Parang may kumalas sa loob ng dibdib ko, pero walang tunog.

Labinlimang taon.

Labinlimang taon akong naniwala na kahit magbago ang mundo, hindi magbabago si Rafael.

Alam niya kung kailan ako nagkaka-cramps. Lagi siyang may dalang hot compress at tsokolate.

Alam niya ang password ng phone ko. Alam ko rin ang kanya.

Ang wedding vow namin, halos kabisado na niya.

At ako?

Iniwan ko ang scholarship ko sa Paris three years ago dahil ayaw kong malayo sa kanya.

Sinabi niya noon, “Pagkatapos ng kasal natin, susuportahan kita. Magpipinta ka ulit.”

Ngayon ko lang naintindihan.

May mga pangakong parang bahay na may magarang pintura—pero anay na pala ang loob.

Kinuha ko ang lahat ng larawan, nilagay sa isang zip file, at ipinadala sa best friend kong si Marga.

Wala pang isang minuto, tumawag siya.

“Elena! Putang— sino ’tong babae? Si Rafael ’to? Sabihin mo nasaan siya, pupuntahan ko ngayon!”

Mahinahon ang boses ko nang sumagot ako.

“Hindi. Huwag mo siyang puntahan.”

“Elena—”

“Sa engagement dinner namin this Saturday,” sabi ko, “ako mismo ang magbibigay ng regalo sa kanya.”

Saglit na natahimik si Marga.

“Anong regalo?”

Tumingin ako sa screen, sa litrato ni Rafael at ng babaeng nakasandal sa dibdib niya.

“Isang regalong hindi niya makakalimutan.”

Pagkasabi ko niyon, bumukas ang pinto ng condo ko.

“Elena?”

Napalingon ako.

Si Rafael.

May dala siyang paper bag mula sa paborito kong pastry shop sa BGC. Cream puff. Lagi niya iyong binibili kapag alam niyang pagod ako.

Ngumiti siya, pero nang makita ang mukha ko, agad na nawala ang saya sa mata niya.

“Babe? Bakit pula ang mata mo?”

Ibinaba niya ang paper bag at lumapit, para akong yakapin.

Umatras ako.

Natigilan siya.

“Anong nangyari?”

Tinitigan ko siya. Ang lalaking pinangarap kong makasama habang-buhay. Ang lalaking kabisado ko pati tunog ng yabag. Ang lalaking ngayon ay parang estranghero sa sarili kong sala.

“Rafael,” mahina kong sabi, “may mahal ka bang iba?”

Napakunot ang noo niya, pero hindi siya nagalit. Sa halip, ngumiti siya nang malambing, parang ako pa ang bata.

“Elena, anong tanong ’yan? Ikaw lang ang mahal ko.”

“Pati si Trisha?”

Sa isang iglap, nabasag ang mukha niya.

Hindi niya iyon naitago.

Trisha Cortez.

Iyon ang pangalan ng seller.

Tumawa siya nang pilit.

“Saan mo nakuha ’yang pangalan na ’yan?”

“Bakit? Dapat hindi ko alam?”

Lumapit siya ulit, mas mabagal ngayon.

“Intern siya sa office. May problem lang sa project. Tinulungan ko. Baka kung ano na naman ang nasabi sa’yo.”

Ang galing niya.

Ang sakit pala kapag ang taong mahal mo ay mahusay magsinungaling dahil kabisado niya kung paano ka patahimikin.

“Huwag kang mag-overthink,” bulong niya. “Dalawang linggo na lang kasal na tayo. Stress ka lang.”

Tumunog ang cellphone niya.

Napatingin siya sa screen, at nakita ko bago niya ito naitago.

Trisha.

Pinatay niya agad ang ringtone at binaliktad ang phone sa mesa.

“Marketing call,” sabi niya.

Doon ako halos matawa.

Hindi dahil nakakatawa.

Kundi dahil sa sobrang sakit, wala nang ibang mailabas ang katawan ko.

Maya-maya, nag-vibrate ulit ang phone niya.

Notification.

Calendar reminder.

5:00 PM — Pick up “Pintig.”

Napahinto ako.

“Pintig” ang pamagat ng unang painting na naibenta ko.

Binili iyon ng anonymous buyer noong college ako. Makalipas ang isang taon, inamin ni Rafael na siya pala iyon.

Sabi niya, “Noong nakita ko ’to, alam kong ikaw ang papakasalan ko.”

Ngayon, ngumiti siya nang malungkot, kinuha ang phone, at ipinakita ang notes.

Wedding rings inspired by Elena’s first painting.

Yumakap siya mula sa likod ko.

“Surprise sana ’yan. Ang singsing natin, galing sa puso mo. Ikaw lang, Elena. Wala nang iba.”

Naramdaman ko ang hininga niya sa leeg ko.

Dati, kumakalma ako sa ganitong yakap.

Ngayon, parang ahas.

“Pupunta lang ako kukunin ang rings,” sabi niya. “Hintayin mo ako, okay?”

Tumingin ako sa kanya at ngumiti.

“Sige.”

Pagkaalis niya, binuksan ko ang chat history sa Marketplace.

Ang address ni Trisha ay nasa isang luxury condo sa Ortigas.

Eksaktong condo na minsang itinuro ni Rafael sa akin habang nasa kotse kami.

“Bibili ako ng unit diyan para sa’yo,” sabi niya noon. “Studio mo. Para makapagpinta ka nang tahimik.”

Thirty minutes later, nakatayo ako sa kabilang kalsada ng building.

At nandoon ang itim niyang Porsche.

Hindi nagtagal, lumabas sila.

Si Rafael at si Trisha.

Nakakapit ang babae sa braso niya, parang matagal na niyang pag-aari iyon.

Tumawa si Trisha, tumingkayad, at hinalikan siya sa pisngi.

At si Rafael…

Yumuko siya, hinaplos ang buhok nito, at ngumiti.

Eksaktong ngiting akala ko, akin lang.

Itinaas ko ang cellphone ko at pinindot ang record.

Pero bago ko pa maibaba ang kamay ko, biglang lumingon si Rafael.

Nagtagpo ang mga mata namin sa gitna ng ilaw ng kalsada.

At sa unang pagkakataon sa labinlimang taon, nakita ko siyang natakot.

part2

Hindi ako tumakbo.

Hindi rin ako umiyak.

Nakatayo lang ako roon, hawak ang cellphone, habang unti-unting kumakalas ang kamay ni Trisha sa braso ni Rafael.

“Elena…” tawag niya.

Napakababa ng boses niya, parang natatakot siyang marinig ng mundo.

Tumawid siya papunta sa akin, pero umatras ako.

“Huwag kang lalapit.”

“Elena, pakinggan mo muna ako.”

“Anong pakikinggan ko?” tanong ko. “Na intern siya? Na marketing call siya? Na ako lang ang mahal mo habang sinusundo mo siya sa condo na ipinangako mo sa akin?”

Namula ang mukha niya.

Si Trisha naman, hindi man lang mukhang nahihiya. Sa halip, humakbang siya palapit, taas baba akong tiningnan, at ngumiti.

“Ah. Ikaw pala si Elena.”

Parang matagal na niya akong kilala.

Parang matagal na niya akong pinagtatawanan.

“Rafael,” sabi niya, “sabi mo ba sa kanya?”

Lumingon ako sa kanya.

“Sabi ang alin?”

Nanahimik si Rafael.

At doon ko naintindihan.

May mas malalim pa.

Tumawa nang mahina si Trisha.

“Hindi mo pala alam. ’Yung painting mo, ’yung ‘Pintig’? Hindi lang niya ginawang inspiration sa singsing n’yo.”

Tumingin siya kay Rafael.

“Ginamit niya sa proposal niya sa akin.”

Para akong sinuntok sa sikmura.

Kinuha ni Trisha ang phone niya at ipinakita ang litrato.

Isang intimate dinner.

Candles.

Champagne.

At sa likod nila, nakasabit ang painting ko.

Ang “Pintig.”

Sa harap nito, nakaluhod si Rafael, hawak ang singsing.

Hindi ko alam kung paano huminga.

“Sinabi niya sa akin,” dagdag ni Trisha, “na gawa raw iyon ng ex niya na hindi na niya mahal. Na binili niya lang dahil naawa siya.”

May pumutok sa loob ko.

Hindi lang puso.

Pagkatao.

Pangarap.

Ang mga taon na inakala kong minahal ako, ginamit pala akong dekorasyon sa ibang babae.

“Elena, hindi totoo ’yan,” mabilis na sabi ni Rafael. “Pinapaikot ka lang niya. Galit siya kasi tatapusin ko na—”

“Tatapusin?” sigaw ni Trisha. “Rafael, kahapon mo lang sinabing pagkatapos ng kasal, iiwan mo siya kapag nakuha mo na ang share niya sa gallery ng tita niya!”

Natahimik ang buong paligid.

Kahit ang mga guard sa lobby, napalingon.

Unti-unti kong ibinaba ang cellphone.

Naka-record lahat.

Lumapit si Rafael, nanginginig na ang boses.

“Elena, please. Hindi mo naiintindihan. Pressured lang ako. Ang pamilya ko, ang utang ng business—”

“Ah,” sabi ko. “Kaya pala.”

Kaya pala biglang minamadali ang kasal.

Kaya pala pilit niyang pinapasok ang pangalan niya sa future gallery na minana ko kay Tita Sol.

Kaya pala lagi niyang sinasabi, “After marriage, dapat lahat shared.”

Hindi pala ako bride.

Investment pala ako.

Nang gabing iyon, hindi ako umuwi sa condo ko.

Dumeretso ako kay Marga.

At doon, sa sala niya, habang nanginginig ang kamay ko, ginawa namin ang “regalo.”

Hindi iskandalo.

Hindi sigawan.

Hindi desperadong paghihiganti.

Katotohanan.

Noong Saturday, puno ang private hall sa Makati.

Nandoon ang pamilya namin. Mga kaibigan. Business partners. Mga tita kong umiiyak na agad kahit wala pang program.

Pumasok si Rafael na parang walang nangyari.

Gwapo.

Maamo.

Perpektong groom.

Lumapit siya sa akin at bumulong, “Salamat at dumating ka. Ayusin natin ’to pagkatapos.”

Ngumiti ako.

“Ayusin natin ngayon.”

Nang oras na para sa video presentation, akala ng lahat childhood photos namin ang lalabas.

Una, lumabas nga ang litrato namin noong bata pa kami.

Ako, may hawak na paintbrush.

Siya, nakatingin sa akin.

May nagpalakpakan.

Sumunod ang mga picture namin noong college.

Tapos, biglang nag-black screen.

At lumabas ang folder name:

MY TREASURE.

Tahimik ang hall.

Isa-isang lumabas ang mga larawan nila ni Trisha.

Ang condo.

Ang yakap.

Ang halik.

Ang proposal sa harap ng painting ko.

Pagkatapos, tumunog ang audio.

Boses ni Trisha.

“Pagkatapos ng kasal, iiwan mo siya kapag nakuha mo na ang share niya sa gallery…”

Boses ni Rafael.

Mahina, pero malinaw.

“Konting tiis na lang. Hindi naman siya aalis sa akin. Masyado niya akong mahal.”

Walang nagsalita.

Kahit ang ina ni Rafael, na kanina ay todo ngiti, napaupo.

Si Rafael ang unang kumilos.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Elena, please. Mahal kita. Nagkamali ako, pero mahal kita.”

Tumingin ako sa kanya.

“Mahal mo ako dahil pinatawad kita noon kahit hindi ka humingi ng tawad. Mahal mo ako dahil akala mo, kahit durugin mo ako, pipiliin pa rin kita.”

Inalis ko ang engagement ring sa daliri ko.

Inilapag ko sa mesa.

“Hindi na.”

Lumapit ang ama niya, galit na galit.

“Anong kahihiyan ’to?”

Sumagot ako nang hindi sumisigaw.

“Hindi ako ang kahihiyan, Tito. Ako ang ebidensya.”

Pagkatapos, humarap ako sa mga bisita.

“Salamat po sa pagpunta. Wala pong kasal na matutuloy. Pero may isang bagay na itutuloy ko.”

Huminga ako nang malalim.

“Sa susunod na linggo, lilipad ako papuntang Paris. Tatapusin ko ang pangarap na matagal kong isinantabi.”

Noon unang tumulo ang luha ko.

Hindi dahil kay Rafael.

Kundi dahil sa wakas, naalala ko ang sarili ko.

Lumabas ako ng hall na hindi lumilingon.

Sa labas, umuulan.

Pero hindi ako nagpayong.

Hinayaan kong mabasa ang mukha ko, ang buhok ko, ang damit kong dapat sana ay pang-engagement.

Marga ran after me and wrapped her arms around my shoulders.

“Masakit?” tanong niya.

Tumango ako.

“Sobra.”

“Pero buhay ka pa.”

Tumingala ako sa madilim na langit.

“Oo,” bulong ko. “At ngayon, akin na ulit ang buhay ko.”

Makalipas ang pitong araw, nasa airport ako.

Bitbit ko ang maleta, sketchbook, at ang lumang laptop na naging simula ng lahat.

Hindi ko iyon itinapon.

Nilinis ko ang laman.

Pinalitan ko ang wallpaper.

Hindi mukha ni Rafael.

Kundi isang blank canvas.

Puti.

Tahimik.

Malawak.

Parang bagong simula.

Minsan, ang pinakamalaking biyaya ay hindi ang taong nanatili.

Kundi ang katotohanang dumating sa tamang oras para iligtas ka sa maling habang-buhay.

At kung may isang bagay akong natutunan, ito iyon:

Huwag mong hayaang maging libingan ng pangarap mo ang pagmamahal sa taong hindi marunong magpahalaga sa’yo. Bago ka maging tahanan ng iba, siguraduhin mong hindi mo naiiwan ang sarili mo sa labas ng pinto.