Hindi ako nahulog sa kanya noong ninakawan niya ako.

Nahulog ako noong nilinis niya ang kalat na matagal ko nang tinatakasan.

At lalo akong tuluyang nasira noong nalaman kong ang lalaking iyon—ang magnanakaw na dapat kong ikulong—ang tanging taong kayang ayusin ang magulong mundo ko.

Ako si Alina Montenegro.

Mayaman. Maganda. Walang problema—iyon ang iniisip ng lahat.

Pero ang totoo? Isa akong babaeng nalulunod sa sarili kong kaguluhan.

Hindi ako marunong mag-alaga ng sarili. Hindi ako marunong magtiwala. At higit sa lahat—hindi ko alam kung paano mabuhay nang hindi tinatakasan ang sakit.

Kaya noong araw na iyon… umuwi ako mula sa trabaho, pagod na pagod, umaasang babagsak ulit sa parehong magulong bahay—

Pero pagpasok ko…

Tumigil ang mundo.

Malinis.

Tahimik.

Maayos.

Parang hindi ko bahay.

Parang may himalang dumaan at inayos ang lahat ng bagay na hindi ko kayang ayusin kahit sarili ko.

At sa gitna ng mesa…

Isang pirasong papel.

“Kung hindi mo kayang alagaan ang sarili mo, huwag mong hayaang mabulok ka sa sarili mong dumi.”

Galit ako noong una.

Pero nang makita ko ang CCTV…

Hindi ko napigilang matawa.

At… mapanganga.

Doon ko siya unang nakita.

Matangkad. Tahimik. May mga galaw na parang sanay sa dilim.

Pero imbes na magnakaw—

Naglaba siya ng damit ko.

Nilinis ang kusina.

Inayos ang kama.

At oo… nakita ko kung paano niya hinawakan ang mga bagay ko—maingat, parang may respeto.

Parang hindi siya magnanakaw.

Parang… may sakit lang siya sa pagiging sobrang malinis.

At hindi ko alam kung bakit—

Pero sa bawat segundo na pinapanood ko siya…

Parang may kung anong kumikirot sa dibdib ko.

Kaya tumawag ako sa pulis.

Hindi para ipahuli siya.

Kundi para makita siya ulit.

At nakita ko nga siya.

Sa isang mumurahing karinderya.

Nakaposas.

Pagod.

Pero tahimik.

Hindi siya nagmakaawa. Hindi siya nagsinungaling.

At noong tinanong siya kung bakit—

Ang sabi lang niya:

“Hindi ko kayang manood lang habang nabubulok ang isang bahay.”

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak.

Kaya pinatawad ko siya.

At doon nagsimula ang lahat.

Araw-araw, inaaya ko siya kumain.

Pinipilit ko siyang sumama sa akin.

At bawat beses—

Mas lalo kong nakikilala ang lalaking si Marco Reyes.

Isang magnanakaw.

Pero hindi masamang tao.

Isang anak.

Na desperadong naghahanap ng paraan para iligtas ang kanyang ina sa ospital.

At isang lalaki…

Na hindi ko dapat hinahayaan na masyadong lumapit sa akin.

Pero ginawa ko.

Inalok ko siya ng trabaho.

Tirahan.

Sahod.

At unti-unti…

Hindi ko na alam kung sino ang mas nangangailangan kanino.

Siya ba sa pera ko?

O ako sa presensya niya?

Hanggang sa dumating ang gabing iyon.

Araw ng kaarawan niya.

Ako ang nagluto ng sorpresa.

Ako ang nagplano ng lahat.

At ako rin ang…

Naglagay ng lihim sa alak niya.

Hindi para saktan siya.

Hindi para manipulahin siya.

Kundi dahil natatakot ako.

Na kapag hindi ko siya pinigilan—

Baka siya mismo ang kusang umalis sa buhay ko.

At hindi ko kayang mangyari iyon.

Kaya noong nakita kong unti-unti siyang nawalan ng lakas…

Lumapit ako.

Hinawakan ang mukha niya.

At sa unang pagkakataon…

Ako ang naging magnanakaw.

Ng kanyang kontrol.

Ng kanyang mundo.

At marahil…

Ng kanyang puso.

“Marco…” bulong ko sa tainga niya, habang tuluyang bumibigat ang kanyang mga mata.

“At this time… hindi ka na makakatakas.”

At doon… tuluyan siyang nawalan ng malay.

PART 2

Nagising si Marco sa isang silid na hindi niya kilala.

Malambot ang kama.

Mabango ang hangin.

At sa tabi niya…

Ako.

Nakaupo. Tahimik. Nakatingin sa kanya.

“Gising ka na,” mahina kong sabi.

Hindi siya agad nagsalita.

Tumingin lang siya sa paligid.

Tapos sa akin.

At doon ko nakita—

Hindi galit.

Hindi takot.

Kundi… pagkalito.

“At… bakit?” tanong niya, paos ang boses.

Tumawa ako nang mahina.

Hindi masaya.

Kundi pagod.

“Kasi natatakot ako,” sagot ko.

“Na iiwan mo ako.”

Tahimik.

Matagal.

Parang parehong naghahanap ng tamang salita.

“Hindi mo kailangang gawin ‘yon,” sabi niya sa wakas.

“Hindi ako umaalis.”

Napangiti ako—pero may kirot.

“Pero pwede kang umalis kahit kailan.”

“At hindi ko kayang pigilan ‘yon… kung hindi ko kontrolado ang sitwasyon.”

Umiling siya.

Dahan-dahang umupo.

“At ganito mo pinipili na manatili ako?”

Direkta.

Walang galit.

Mas masakit pa doon.

Napahinga ako nang malalim.

“At least… nandito ka pa rin.”

Sandaling katahimikan ulit.

Pagkatapos—

Tumayo siya.

Lumapit.

At hinawakan ang kamay ko.

Mainit.

Totoo.

“Alina,” mahina niyang sabi.

“Hindi ako nananatili dahil kinokontrol mo ako.”

“Nanatili ako… kasi pinili ko.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi makapaniwala.

“Hindi ako sanay sa taong tulad mo,” dagdag niya.

“Magulo ka. Makulit. Minsan… nakakatakot.”

Napangiti siya.

“Pero ikaw rin yung taong unang nagbigay sa akin ng pagkakataon na maging maayos.”

Napaluha ako.

Hindi ko napigilan.

“Kaya kung gusto mo akong manatili—”

Hinawakan niya ang pisngi ko.

“Hayaan mong ako ang pumili.”

Sa unang pagkakataon sa matagal na panahon…

Bumitaw ako.

Hindi dahil sumuko ako.

Kundi dahil natutunan ko—

Hindi lahat ng mahalaga…

Kailangang kontrolin.

Minsan…

Kailangan mo lang magtiwala.

At mula sa araw na iyon—

Hindi na siya magnanakaw.

Hindi na rin ako takas sa sarili ko.

Magkasama kaming natutong ayusin ang buhay—

Isa-isa.

Dahan-dahan.

Hindi perpekto.

Pero totoo.

Minsan, ang taong dumadating sa buhay mo na parang mali… siya pala ang magtuturo sa’yo kung paano maging tama. At ang pag-ibig—hindi kinukuha o pinipilit—pinipili ito, araw-araw.