Hinarangan ko ang online boyfriend ko dahil akala ko gumagamit lang siya ng video ng isang kilalang tagapagmana para lokohin ako.
Hinarangan ko ang online boyfriend ko dahil akala ko gumagamit lang siya ng video ng isang kilalang tagapagmana para lokohin ako. Para makaganti, nagpadala rin ako ng pekeng litrato—pero kinabukasan, sumabog ang buong social media, at nang tumunog ang doorbell, ang lalaking nasa labas ay hawak ang regalong tanging “siya” lang ang nakakaalam.
Bahagi 1
May napagkasunduan kami ng online boyfriend kong si Adrian.
Ngayong gabi, eksaktong alas-otso, magvi-video call kami.
Walang filter.
Walang litrato mula sa internet.
Walang dahilan.
Kung sino ang umatras, siya ang aso.
Tatlong beses ko pa siyang pinaalalahanan.
Pero pagsapit ng alas-otso, isang pitong segundong video lang ang ipinadala niya sa akin.
Sa video, isang lalaking naka-puting polo ang bumababa mula sa isang mamahaling kotse sa harap ng isang five-star hotel.
Malamig ang mukha.
Napapalibutan ng mga bodyguard.
Halos mag-agawan ang mga reporter para makakuha ng litrato.
Tinitigan ko ang screen.
Muli kong tiningnan.
Pagkatapos ay napatawa ako sa inis.
Hindi ba’t ito iyong sikat na tagapagmana ng isa sa pinakamalalaking financial conglomerate sa bansa?
Tatlong araw ngang naging trending ang video na ito.
Ang scammer na ito…
Kung magnanakaw na rin lang ng video, hindi man lang pumili ng hindi gaanong kilala?
Agad akong kumuha ng isang lumang commercial clip ko at ipinadala sa kanya.
Sa clip, nakasuot ako ng pulang bestida, mahaba ang buhok, at nakatayo sa rooftop ng isang mataas na gusali.
Pagkatapos ay nag-message ako:
【Kung gano’n, aamin na rin ako.】
【Ako talaga ang pinakamagandang beauty queen sa buong bansa.】
【Bagay na bagay pala talaga tayo.】
Tahimik ang kabilang panig.
Tatlong segundo.
Limang segundo.
Lumabas ang mensahe:
【Mia…】
Hindi ko na siya hinayaang magpaliwanag.
Block.
Delete.
Wala na siya sa buhay ko.
Pinakaayaw ko sa lahat ang niloloko ako.
Pero hindi ko alam na…
Wala pang dalawang oras ang lumipas, nag-post ang official account ng conglomerate na iyon.
Isang pangungusap lang.
【May nakakaalam ba kung paano humingi ng tawad sa girlfriend kapag akala niyang impostor ka?】
May kasamang screenshot.
Nakatakip ang username.
Pero malinaw na malinaw ang pulang mensahe:
【Hindi ka maaaring magpadala ng mensahe sa user na ito.】
Umiinom ako ng milk tea nang muntik ko itong maibuga sa mukha ng manager kong si Carla.
Noong hapon ding iyon, halos isang oras akong naghanda para sa video call namin.
Hindi ako top celebrity.
Isa lang akong mid-level commercial model na paminsan-minsang lumalabas sa TV at brand campaigns.
May mga nakakakilala sa akin.
Mayroon ding hindi.
Kaya sa tatlong buwan naming relasyon online, hindi ko kailanman sinabi kay Adrian ang tunay kong trabaho.
Sinabi ko lang na freelancer ako.
Samantala, sinabi niyang nagtatrabaho siya sa negosyo ng pamilya nila.
“Family business.”
Napakasimple pakinggan.
Kaya hindi ako naghinala.
Nagkakilala kami sa isang mobile game.
Noong araw na iyon, pinagmumura ako ng teammates ko dahil sobrang pangit kong maglaro.
Si Adrian lang ang hindi nagalit.
Hinayaan pa niyang mapatay siya ng kalaban bago nag-message:
【Kung anim na beses kang mamamatay, anim na beses din akong mamamatay kasama mo.】
Noong una, naisip kong medyo tanga siya.
Pero kalaunan…
Naging cute iyon para sa akin.
Mula sa laro, nagsimula kaming mag-chat.
Pagkatapos, voice call.
Alam niyang mahilig ako sa matatamis.
Alam niyang hirap akong matulog kapag malakas ang ulan.
Alam niyang galit na galit ako sa mga taong nangangako tapos hindi tinutupad.
Minsan, nabanggit ko lang nang pahapyaw na kailangan kong gumising nang alas-singko kinabukasan para sa trabaho.
Alas-kuwatro singkwenta, tumunog na ang phone ko.
Antok pa ang boses niya.
“Baby, gising na. Kailangan mo nang kumita.”
Tinanong ko siya:
“Hindi ka ba natulog?”
Tahimik siya nang dalawang segundo.
“Hindi.”
Narinig kong humikab siya.
“Nagkataon lang na nagising ako nang eksaktong oras.”
Tanga talaga.
Mula noon, totoong nahulog ang loob ko sa kanya.
Pero may isang problema.
Hindi niya kailanman binubuksan ang camera.
Sinabi niyang hindi siya gwapo.
Sinabi rin niyang noong nag-aaral pa siya, madalas siyang pagtawanan dahil sa itsura niya kaya naging insecure siya.
Naniwala ako.
Maraming beses ko pa nga siyang inalo.
【Wala akong pakialam kung gwapo ka o hindi.】
【Basta huwag mo lang akong lokohin.】
Sumagot siya:
【Paano kung isang araw malaman mong may napakalaking bagay akong itinago sa’yo?】
Akala ko nagbibiro lang siya.
【Kung wala ka namang masamang intensyon, makikinig ako.】
【Pero kung gumamit ka ng pekeng pagkakakilanlan para paglaruan ang damdamin ko…】
【Mawawala ako.】
Matagal siyang hindi sumagot noong araw na iyon.
Sa huli, isang linya lang ang ipinadala niya:
【Naiintindihan ko.】
Ngayong iniisip ko…
Dapat pala noon pa lang, may napansin na ako.
Eksaktong alas-otso ng gabi.
Ako ang unang tumawag sa video.
Tinanggihan niya.
Tumawag ako ulit.
Tinanggihan na naman.
Nakunot ang noo ko.
【Natatakot ka ba?】
Maya-maya, sumagot siya:
【Bigyan mo ako ng tatlong minuto.】
Nagsisimula na akong mainis.
Pero naghintay pa rin ako.
Pagkalipas ng tatlong minuto…
Walang video call.
Isang maikling clip lang ang dumating.
Binuksan ko iyon.
Ang lalaking nasa video ay bumababa mula sa isang kotse, at sa likod niya ay ang entrance ng isang marangyang hotel sa tabi ng bay.
Napakasikat ng mukha niyang iyon.
Kahit ang tiyahin ko sa probinsya, nakita na siya sa telebisyon.
Ang nag-iisang tagapagmana ng isang napakayamang pamilya.
Wala pang trenta.
Ilang beses nang naisama sa listahan ng pinakakilalang bachelor businessmen sa bansa.
At ang pinakanakakatawang bahagi?
Ang mismong video na ito ay ilang libong beses nang na-reupload online.
Nag-message pa siya nang mahina ang loob:
【Ako ’yan.】
【Mukha ba akong… nakakatakot?】
Napatawa ako sa sobrang inis.
Nakakatakot?
Oo naman.
Nakakatakot kung gaano siya kapangit magsinungaling!
Agad kong hinanap ang commercial na kinunan ko dalawang taon na ang nakaraan.
Hindi pa ako gaanong kilala noon kaya kakaunti lang ang nakapanood.
Ipinadala ko iyon.
【Kung gano’n, sasabihin ko na rin ang totoo.】
【Ako pala ang pinakamayamang babae sa bansa.】
【Bukas, bibilhin ko na lang ang buong kumpanya ng pamilya mo, okay?】
Agad siyang tumawag sa video.
Tinanggihan ko.
Tumawag ulit.
Tinanggihan ko ulit.
【Sandali!】
【Nagkakamali ka!】
【Ako talaga—】
Block.
Delete.
Huminga ako nang malalim.
Tapos na.
Tatlong buwan na online relationship.
Namatay sa loob ng pitong segundo.
Pinatay ko ang phone ko, naligo, at natulog.
Sinabi ko sa sarili kong pagkagising bukas, iisipin kong hindi ko kailanman nakilala ang lalaking iyon.
Pero kinabukasan…
Halos wasakin ni Carla ang pinto ng apartment ko sa kakakatok.
“Gumising ka!”
“Diyos ko, Mia! Ano bang ginawa mo kagabi?”
Niyakap ko ang unan ko, hindi pa maibuka nang maayos ang mga mata.
“Nakipag-break ako.”
“Kanino?”
“Sa isang scammer.”
Tumahimik si Carla.
Pagkalipas ng tatlong segundo, inilapit niya ang phone sa mukha ko.
“Scammer ang tawag mo sa lalaking ito?”
Napapikit ako habang sinusubukang mag-focus.
Sa screen ay ang verified official account ni Rafael Villareal—ang sikat na tagapagmana ng conglomerate.
Ang pinakabagong post niya ay mayroon nang daan-daang libong shares.
【Binlock ako ng girlfriend ko.】
【Totoong video ang ipinadala ko.】
【Pero akala niya kumuha lang ako ng clip sa internet para lokohin siya.】
【Ano ang dapat kong gawin?】
Nagtatawanan nang parang baliw ang buong internet.
Ako naman…
Parang naging bato.
Imposible.
Inagaw ko ang phone kay Carla.
Pinalaki ko ang screenshot.
Binasa ko ang bawat salita.
Sakto namang may panibagong post.
Sa pagkakataong ito, mula sa official account ng hotel na makikita sa video kagabi.
【Kinukumpirma naming ang video ay kinunan nang live kagabi, eksaktong 7:57 PM.】
Kasunod niyon, nag-post din ang kumpanya.
【Maagang pinatapos ni Mr. Villareal ang buong executive meeting kagabi dahil mayroon siyang “mahalagang bagay na may kinalaman sa kinabukasan ng kanyang buhay.”】
Nagsimulang manginig ang kamay ko.
Tiningnan ako ni Carla na para bang nawalan na siya ng pag-asa sa akin.
“Mia…”
“Binlock mo talaga siya?”
Napalunok ako.
At sa sandaling iyon—
Tumunog ang doorbell.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlong beses.
Lumapit si Carla sa monitor ng security camera sa tabi ng pinto.
Biglang namutla ang mukha niya.
“Sa tingin ko…”
“Dapat ikaw ang tumingin.”
Lumapit ako.
Sa maliit na screen, kitang-kita ang hallway.
May apat na lalaking naka-suit na nakatayo sa magkabilang gilid.
At sa gitna…
Naroon ang lalaki sa video kagabi.
Walang kaibahan.
Puting polo.
Malamig na mukha.
At isang tingin na parang kayang tumagos diretso sa camera.
Sa kamay niya…
Naroon ang maliit na duck keychain na ipinadala ko noon sa online boyfriend ko bilang birthday gift.
Bigla siyang tumingala.
Diretso sa camera.
Kasabay noon, nag-vibrate ang phone ko.
Isang hindi kilalang numero ang nagpadala ng dalawang linya.
【Baby.】
【Buksan mo ang pinto.】
Hindi pa ako nakakabawi ng hininga nang—
Bumukas muli ang elevator sa likuran niya.
Lumabas ang isang eleganteng babaeng nasa middle age, kasunod ang ilang assistants at reporters.
Tiningnan niya si Rafael.
Pagkatapos ay malamig na sinabi:
“Siya ba ang babaeng dahilan kung bakit kinansela mo ang engagement mo kagabi?”
Nanigas ako.
Engagement…
Ano?
Biglang lumingon si Rafael.
Nagbago ang kulay ng mukha niya.
Samantalang ako, nakatayo sa likod ng pinto, nakapatong na ang kamay sa lock.
At sa unang pagkakataon sa buhay ko—
Hindi ko alam kung dapat ko bang buksan ang pinto…
O tumawag ng security.
Bahagi 2
Hindi ko binuksan ang pinto.
Hindi dahil ayaw kong makita si Rafael.
Kundi dahil sa isang salita.
Engagement.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Tatlong buwan.
Tatlong buwan kaming magkausap gabi-gabi.
Tatlong buwan niya akong tinawag na baby.
Tatlong buwan akong naniwalang pareho kaming walang ibang karelasyon.
At ngayon, may isang babaeng nakatayo sa hallway at sinasabing kinansela niya ang engagement dahil sa akin?
Napaatras ako.
“Carla.”
Mahina ang boses ko.
“Tawagan mo ang security.”
Pero bago pa niya mahawakan ang phone, nagsalita si Rafael sa labas.
“Mia.”
Wala iyong lambing ng boses na ginagamit niya kapag kausap ako sa gabi.
Mahina iyon.
Pero seryoso.
“Hindi ako engaged.”
Napatingin ako sa monitor.
Ang eleganteng babae sa likuran niya ay napakunot-noo.
“Rafael!”
Lumingon siya rito.
“Mom, tama na.”
Mom?
Napakurap ako.
Ang babae pala ay nanay niya.
Pero mas lalo akong nalito.
“Hindi mo puwedeng itanggi!” matigas na sabi nito. “Naghihintay kagabi ang pamilya ni Isabella. Inayos na ng dalawang pamilya ang lahat—”
“Kayong dalawa ang nag-ayos.”
Putol ni Rafael.
“Hindi ako.”
Biglang natahimik ang hallway.
Pati mga reporter sa likuran ay hindi gumalaw.
Dahan-dahang humarap si Rafael sa camera sa pinto.
“Mia, makinig ka lang sa akin nang limang minuto.”
Hindi ako sumagot.
“Pagkatapos noon, kung gusto mo pa rin akong i-block…”
Napangiti siya nang mapait.
“…ako mismo ang aalis.”
Hindi ko alam kung bakit, pero nang marinig ko iyon, parang may kumirot sa dibdib ko.
Binuksan ko ang pinto.
Kaunti lang.
Sapat para makita ko siya nang harapan.
At sa unang pagkakataon…
Nakita ko nang malinaw ang lalaking tatlong buwan kong minahal sa pamamagitan lang ng boses.
Mas matangkad siya kaysa sa inaakala ko.
Mas malamig ang mukha kaysa sa mga litrato.
Pero ang mga mata—
Iyon ang hindi ko inaasahan.
Kinakabahan siya.
Ang sikat na Rafael Villareal, na kayang patahimikin ang isang boardroom sa isang tingin…
Ay nakatayo sa harap ko na parang batang nahuling nagsinungaling.
Inangat niya ang duck keychain.
“Hindi ko ito inalis sa bag ko simula nang ipadala mo.”
Kinagat ko ang labi ko.
“Bakit hindi mo sinabi kung sino ka?”
“Dahil sa unang araw na naglaro tayo, hindi mo alam kung sino ako.”
Tumahimik ako.
“Minura mo pa nga ako dahil ninakaw ko ang blue buff mo.”
Napasinghap si Carla sa likuran ko.
Halos matawa ako.
Pero pinigilan ko.
Nagpatuloy si Rafael.
“Sa unang pagkakataon sa maraming taon, may taong kumausap sa akin nang hindi dahil sa apelyido ko.”
Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin.
“Kaya naging makasarili ako.”
“Gusto kong manatiling Adrian sa paningin mo nang kaunti pang panahon.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Pero nagsinungaling ka pa rin.”
“Oo.”
Wala siyang dahilan.
Wala ring depensa.
“Ako ang mali.”
At iyon ang unang bagay na nagpahina sa galit ko.
Hindi niya sinabing misunderstanding lang.
Hindi niya sinabing kasalanan kong hindi naniwala.
Inako niya.
Pero bago pa ako makapagsalita, lumapit ang ina niya.
“Tama na ang dramang ito. Rafael, sumama ka sa akin. Ang issue sa engagement ay maaayos pa.”
Nanigas muli ang mukha ni Rafael.
“Walang engagement na aayusin.”
Pagkatapos ay hinawakan niya ang phone niya.
Sa harap naming lahat, nag-post siya.
Isang maikling pahayag.
【Wala akong fiancée. Wala akong nakanselang kasal. Ang tinatawag na engagement ay isang business arrangement na ginawa nang walang pahintulot ko.】
Huminto siya.
At nagdagdag ng isa pang linya.
【At ang babaeng pinuntahan ko ngayong umaga ay walang kasalanan sa anumang bagay. Huwag ninyo siyang guluhin.】
Pagkatapos, pinatay niya ang screen.
Diretso siyang tumingin sa akin.
“Ngayon, Mia…”
“Puwede na ba akong magsimula ulit?”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Pagkatapos ay itinuro ko ang elevator.
“Umuwi ka muna.”
Bumagsak ang mukha niya.
Pero tumango siya.
“Okay.”
Pagliko niya—
Tinawag ko siya.
“Rafael.”
Agad siyang humarap.
“Hindi ibig sabihin na pinapauwi kita…”
Huminga ako nang malalim.
“…na tapos na tayo.”
Nanlaki ang mga mata niya.
At sa likod ko, napasigaw si Carla.
“Diyos ko, may pag-asa pa!”
Bahagi 3
Akala ko pagkatapos ng umagang iyon, magiging tahimik na ulit ang buhay ko.
Maling-mali ako.
Sa loob lamang ng isang araw, nalaman ng buong internet ang tungkol sa “mystery girlfriend” ni Rafael Villareal.
Walang nakakaalam na ako iyon.
At iyon mismo ang gusto ko.
Sa unang linggo, halos araw-araw siyang nagpapadala ng mensahe.
Hindi romantic quotes.
Hindi mamahaling regalo.
Hindi bulaklak na kasya sa buong sala.
Simple lang.
【Kumain ka na?】
【Umuulan. Magdala ka ng payong.】
【May shooting ka hanggang gabi, tama? Huwag masyadong magkape.】
Parang bumalik lang kami sa dati.
Maliban sa isang malaking bagay.
Hindi ko na siya tinatawag na Adrian.
At sa tuwing makikita ko ang pangalang “Rafael Villareal” sa phone ko, napapaisip pa rin ako kung paano ako napunta sa ganitong sitwasyon.
Isang gabi, nag-message siya:
【Pwede ba kitang yayain sa date?】
Tinitigan ko iyon nang halos isang minuto.
【Saan?】
Mabilis siyang sumagot.
【Ikaw ang pumili.】
Nangiti ako.
Kung gusto kong subukan kung kaya niyang maging normal na tao…
Ito na ang pagkakataon.
Kaya dinala ko siya sa isang maliit na karinderya sa tabi ng kalsada.
Walang private room.
Walang reservations.
Walang Michelin stars.
Plastic ang upuan.
May electric fan na maingay.
At may matandang tindera na sumigaw agad nang makita siya:
“Hoy! Kamukha mo iyong mayamang lalaki sa TV!”
Nabilaukan ako sa tubig.
Si Rafael naman ay kalmadong sumagot:
“Marami pong nagsasabi.”
Sinipa ko siya sa ilalim ng mesa.
Tumingin siya sa akin.
Inosente.
“Masakit.”
“Deserve mo.”
Ngumiti siya.
At sa unang pagkakataon mula nang malaman ko ang tunay niyang pagkatao…
Nakaramdam ako ulit ng gaan.
Kumain kami ng simpleng pagkain.
Nag-away tungkol sa kung sino ang magbabayad.
At nang ilabas niya ang black card niya, agad ko iyong ibinalik sa wallet niya.
“Hindi mo gagamitin iyan dito.”
“Bakit?”
“Dahil mas mahal pa yata ang card mo kaysa sa tindahan.”
Napatawa ang tindera.
Si Rafael ay napailing.
Sa huli, ako ang nagbayad.
Habang naglalakad kami pauwi, bigla niyang sinabi:
“Alam mo bang ito ang pinakamasayang dinner ko ngayong taon?”
Tiningnan ko siya.
“Grabe naman. Fish balls lang iyon.”
“Hindi dahil sa pagkain.”
Tumigil siya.
“Kundi dahil walang gustong kumuha sa akin ng litrato.”
Tumingin siya sa kamay ko.
Pero hindi niya hinawakan.
Naghintay siya.
Ako mismo ang nag-abot.
Napahinto siya.
Pagkatapos ay marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
At sa sandaling iyon, naisip ko—
Baka puwede talaga.
Baka puwedeng subukan ulit.
Pero hindi ganoon kadali ang lahat.
Makalipas ang tatlong araw, sumabog ang balita.
May lumabas na litrato naming magkahawak-kamay.
Malabo ang mukha ko.
Pero sapat iyon para magsimula ang panghuhula.
May nagsabing social climber ako.
May nagsabing mistress.
May nagsabing dahilan ako kung bakit nasira ang “engagement” niya kay Isabella.
Mas masahol—
May ilang netizens na nakilala ako mula sa mga lumang commercials.
Biglang dumami ang comments sa social media ko.
【Kaya pala biglang may projects.】
【Gold digger.】
【Sinira ang relasyon ng iba.】
【Third party!】
Nanginginig ang kamay ko habang nagbabasa.
Sanay akong makatanggap ng criticism.
Parte iyon ng trabaho.
Pero iba kapag libu-libong taong hindi ka kilala ang sabay-sabay na nagsasabi kung anong klaseng tao ka.
Tinawagan ako ni Rafael.
Hindi ko sinagot.
Tumawag ulit.
Hindi pa rin.
Pagkatapos, isang mensahe.
【Mia, huwag mong basahin.】
Napatawa ako nang mapait.
Madaling sabihin.
Dahil siya, kahit anong mangyari, mananatiling Rafael Villareal.
Ako?
Isa lang akong model na puwedeng mawalan ng kontrata bukas.
At iyon nga ang nangyari.
Dalawang brand ang biglang nag-request na i-hold muna ang campaign ko.
May isang production na tahimik akong tinanggal.
Nang makita ni Carla ang email, napamura siya.
Ako naman ay tahimik lang.
Hanggang sa dumating ang mensahe ni Rafael.
【Pupunta ako diyan.】
Agad akong sumagot:
【Huwag.】
【Kaya kong ayusin ito.】
【Hindi.】
【Mia—】
【Rafael, ayokong bawat problema ko ay lulutasin gamit ang pangalan at pera mo.】
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos:
【Okay.】
【Pero hindi ibig sabihin na hahayaan kitang harapin ito mag-isa.】
Kinabukasan, hindi siya pumunta sa apartment.
Hindi rin siya nagpadala ng abogado para takutin ang mga tao.
Sa halip—
Nagdaos siya ng press conference.
Live.
Walang announcement beforehand.
Walang scripted smile.
Isang mesa lang.
Isang mikropono.
At si Rafael.
“May isang bagay akong kailangang linawin.”
Diretso siyang tumingin sa camera.
“Walang babaeng sumira sa engagement ko.”
“Dahil walang engagement na tinanggap ko.”
Pagkatapos ay inilabas niya ang mga dokumento.
Mga email.
Mga draft ng kasunduan.
At isang opisyal na pahayag mula sa kabilang pamilya.
Lumalabas na ilang buwan nang pinag-uusapan ng dalawang pamilya ang isang business alliance at pilit itong tinatawag ng media na “future engagement.”
Pero walang proposal.
Walang kasunduan mula kay Rafael.
Walang relasyon sa pagitan nila ni Isabella.
Mas nakakagulat—
Lumabas mismo si Isabella sa live stream.
Ngumiti siya sa camera.
“Kung may kailangan kayong sisihin, sisihin ninyo ang mga matatandang mahilig gumawa ng desisyon para sa mga anak nila.”
Halos sumabog ang comments.
Pagkatapos ay dagdag niya:
“At please, tigilan ninyo ang pagtawag sa girlfriend niya na mistress. Ako mismo may boyfriend.”
Sa tabi ng camera, may lalaking napasigaw:
“Bakit kailangan mo pang sabihin iyon?!”
Nagtawanan ang buong press room.
Ako rin.
Pero pagkatapos noon, naging seryoso si Rafael.
“Hindi ko ibibigay ang pangalan ng girlfriend ko.”
“Hindi dahil ikinahihiya ko siya.”
“Kundi dahil karapatan niyang pumili kung kailan siya haharap sa publiko.”
Tumigil siya.
At saka sinabi ang linyang hindi ko malilimutan.
“Bago ko siya nakilala, halos lahat ng lumalapit sa akin ay kilala muna ang apelyido ko bago ako.”
“Siya ang unang taong minahal ako noong akala niyang ordinaryong empleyado lang ako.”
Bahagyang ngumiti siya.
“Sa katunayan, nang malaman niyang mayaman ako, binlock niya ako.”
Nagtawanan ang mga reporter.
Ako nama’y tinakpan ang mukha ko.
Nakakahiya!
Pero patuloy siya.
“Kaya kung may nag-aakalang pera ang habol niya…”
“Mas gugustuhin pa yata niyang itapon ako sa elevator kaysa kunin ang pera ko.”
Pati si Carla ay gumulong sa sofa sa kakatawa.
Mula sa araw na iyon, unti-unting nagbago ang opinyon ng publiko.
Bumalik ang dalawang campaigns ko.
May bago pang endorsements na dumating.
Pero ang pinakamasaya ako—
Hindi dahil nalinis ang pangalan ko.
Kundi dahil hindi ako pinilit ni Rafael na lumabas sa publiko.
Hinayaan niya akong pumili.
Pagkalipas ng dalawang buwan, ako mismo ang gumawa ng desisyon.
May isang charity event na sinuportahan ng kumpanya nila.
Kabilang ako sa invited talents.
Bago ako bumaba ng sasakyan, tumawag siya.
“Nervous?”
“Hindi.”
Natahimik siya.
“Mia.”
“Okay. Konti.”
Tumawa siya.
“Gusto mo bang sa back entrance ka dumaan?”
Tumingin ako sa mga reporter sa labas.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Hindi.”
“Main entrance.”
Pagkababa ko ng sasakyan, agad na nagliyab ang camera flashes.
Naglakad ako sa red carpet.
Sa dulo, naroon si Rafael.
Naka-black suit.
Tinitigan niya ako na parang walang ibang tao sa paligid.
Pero hindi siya lumapit.
Hindi niya ako hinawakan.
Naghintay siya.
Tulad noong una naming date.
Ako ang lumakad papunta sa kanya.
At ako rin ang humawak sa kamay niya.
Sumabog ang paligid.
“MIA!”
“RAFAEL!”
“KAYO BA TALAGA?”
“GAANO NA KAYO KATAGAL?”
“SIYA BA ANG GIRLFRIEND NA NANG-BLOCK SA’YO?”
Napapikit ako sa kahihiyan.
Si Rafael ay lumapit nang bahagya sa tenga ko.
“Pwede ba akong sumagot?”
“Kapag sinabi mong oo, papatayin kita.”
Ngumiti siya sa mga camera.
“At least hindi na niya ako naka-block ngayon.”
Nagtawanan ang lahat.
Siniko ko siya.
Pero hindi ko binitawan ang kamay niya.
Anim na buwan ang lumipas.
Isang gabi, naglalaro ulit kami ng mobile game.
Katulad noong una.
At katulad noong una—
Natalo ako.
“Kasalanan mo!” reklamo ko.
“Namatay ka nang pitong beses.”
“Dati sabi mo kapag anim na beses akong namatay, sasamahan mo ako.”
“Six lang ang kontrata.”
“Rafael!”
Tumawa siya.
Pagkatapos ay biglang tumahimik ang character niya sa laro.
May ipinadalang message.
【May gusto akong itanong.】
Napaikot ang mata ko.
【Ano?】
【Video call tayo.】
Napatawa ako.
【Bakit? Natatakot ka na naman ipakita ang mukha mo?】
【Oo.】
【Baka kasi isipin mong gumagamit ako ng picture ng ibang tao.】
Napahagalpak ako.
Tinanggap ko ang video call.
Lumabas ang mukha niya sa screen.
Pero kakaiba.
Hindi siya nasa bahay.
Nasa rooftop siya.
Sa parehong rooftop kung saan kinunan ang lumang commercial na ipinadala ko sa kanya bilang “pekeng litrato” noong gabing binlock ko siya.
Nanlaki ang mata ko.
“Rafael…”
“Lumabas ka.”
Napalingon ako sa bintana.
“Ha?”
“Baby.”
Ngumiti siya sa screen.
“Lumabas ka.”
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Tumakbo ako palabas ng apartment.
Pagbukas ng rooftop door—
Nandoon siya.
Walang reporters.
Walang bodyguards sa tabi niya.
Walang media.
Siya lang.
At may simpleng maliit na kahon sa kamay.
Napahinto ako.
“Sandali…”
“Kapag lumuhod ka, sisipain kita.”
“Hindi ako luluhod.”
“Good.”
Huminga siya nang malalim.
Pagkatapos ay lumuhod.
“Rafael!”
“Sinungaling ako.”
Napatawa ako habang naiiyak.
“Alam ko.”
“Nagsimula tayo sa isang laro.”
Tumango ako.
“Nagsinungaling ako tungkol sa pangalan ko.”
“Oo.”
“Tinawag mo akong scammer.”
“Deserve mo.”
“Binlock mo ako.”
“Deserve mo rin.”
Tumawa siya.
Pagkatapos ay binuksan ang maliit na kahon.
Sa loob ay isang simpleng singsing.
Hindi sobrang laki.
Hindi nakasisilaw.
Eksaktong klase ng singsing na minsan kong sinabi sa kanya na gusto ko—bago ko pa malaman kung sino talaga siya.
“Naaalala mo?”
Mahina kong tanong.
“Lahat ng sinasabi mo, naaalala ko.”
Namula ang mga mata ko.
Huminga siya.
“Mia, ayokong gumawa ng desisyon para sa’yo tulad ng ginawa ng pamilya ko para sa akin.”
“Kaya hindi kita tatanungin kung kailan tayo magpapakasal.”
“Hindi rin kita pipilitin.”
“Isa lang ang gusto kong malaman.”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Kapag dumating ang araw na handa ka…”
“Pwede bang ako pa rin ang piliin mo?”
Tuluyan nang bumagsak ang luha ko.
Ang tanga.
Talagang tanga.
Lumapit ako.
Kinuha ko ang singsing mula sa kahon.
At ako mismo ang nagsuot nito sa daliri ko.
Nanlaki ang mga mata niya.
“Mia?”
“Hindi ka ba nakikinig?”
Pinunasan ko ang luha ko.
“Sabi ko noon, kung magsisinungaling ka sa akin, mawawala ako.”
Lumuhod ako sa harap niya para magkapantay kami.
“Pero bumalik ako.”
Ngumiti ako.
“Hindi ba sapat na sagot iyon?”
Bigla niya akong niyakap.
Mahigpit.
Sobrang higpit.
“Baby.”
“Ano?”
“Pwede ba kitang halikan?”
Napatawa ako.
“Ngayon ka pa nagtanong?”
“Hinihintay ko ang consent.”
“Good boy.”
Hinalikan niya ako.
Sa rooftop kung saan nagsimula ang pinakamalaking misunderstanding ng buhay namin.
At eksaktong isang taon matapos ko siyang i-block—
Nag-post ako ng litrato naming dalawa.
Walang announcement.
Walang dramatic caption.
Isang larawan lang ng dalawang kamay.
Sa daliri ko, may singsing.
Sa kamay niya, nakasabit pa rin ang lumang duck keychain.
At isang simpleng caption:
【Update: Hindi pala siya scammer.】
Makalipas ang limang segundo, nag-comment si Rafael.
【Salamat naman at naniwala ka rin sa wakas.】
Sumagot ako:
【Huwag kang feeling. Naka-probation ka pa rin.】
At sa ibaba, milyon-milyong tao ang sabay-sabay na nag-comment:
【HUWAG MO NA SIYANG I-BLOCK ULIT!】
Napatingin ako sa lalaking nakaupo sa tabi ko.
“Rafael.”
“Hmm?”
“Kapag nagsinungaling ka ulit…”
Agad niyang inilapag ang phone.
“Hindi na.”
“Hindi pa nga ako tapos.”
“Alam ko na ang ending.”
“Ano?”
Ngumiti siya.
“Block. Delete. Goodbye.”
Hindi ko napigilang matawa.
Inilapit niya ang noo niya sa akin.
At sa pagkakataong iyon, alam kong may isang bagay na mas mahalaga kaysa sa apelyido niya, pera niya, o lahat ng ingay sa paligid namin.
Sa likod ng milyon-milyong views—
Sa likod ng mga headline—
Sa likod ng maling pagkakaintindi—
Siya pa rin ang lalaking gumising nang alas-kuwatro singkwenta para tawagan ako.
At ako pa rin ang babaeng namamatay nang pitong beses sa laro.
Ang kaibahan lang?
Ngayon, kapag natatalo ako…
May isang tanga nang nangakong sasamahan ako hanggang dulo.
At sa pagkakataong ito—
Hindi na namin kailangang magtago sa likod ng screen.
