Nagpanggap akong anak-mayaman para muling mapaibig ang ex ko, habang ipinagyayabang niyang nakahanap na siya ng “tunay na pag-ibig” na sampung libong beses na mas mabuti kaysa sa akin
Nagpanggap akong anak-mayaman para muling mapaibig ang ex ko, habang ipinagyayabang niyang nakahanap na siya ng “tunay na pag-ibig” na sampung libong beses na mas mabuti kaysa sa akin—hanggang sa sinabi niyang lilipad siya para makita ito at makipag-engage, at nanlamig ang buong katawan ko nang malaman kong hindi ako ang babaeng haharap sa kanya…
Part 1
Pagkatapos naming maghiwalay ni Marco, ginawa ko ang pinakakatangahang bagay sa buong buhay ko.
Nagpanggap akong ibang babae…
at pinamahal ko siya sa akin sa pangalawang pagkakataon.
Ang kaibahan lang, hindi niya alam na ang babaeng malambing niyang kausap gabi-gabi ay siya ring ex-girlfriend na minsan niyang sinabihan ng:
“Kahit bayaran pa ako, hindi na ako babalik sa’yo.”
Tatlong buwan matapos kaming maghiwalay, nagkita kami ni Marco sa harap ng isang chicken barbecue shop malapit sa dormitoryo.
Nakatayo siya sa ilalim ng bubong, may hawak na magandang gift bag sa isang kamay at cellphone sa kabila.
Balak ko sanang magkunwaring hindi ko siya nakita.
Pero siya ang unang nagsalita.
“Oh.”
Tiningnan niya ang kahon ng cake sa kamay ko at ngumisi.
“Kumakain ka pa rin ng matatamis?”
“Hindi ka talaga takot tumaba.”
Mahigpit kong hinawakan ang strap ng bag ko.
Noong kami pa, siya ang laging bumibili ng cake para sa akin.
Hindi pa ako nakakapagsalita nang itinaas niya ang gift bag na parang sinasadya niyang ipakita sa akin.
“May bibilhan ako ng regalo.”
Bahagyang tumaas ang sulok ng labi niya.
“Hindi katulad mo.”
“Maunawain siya, madaling kausap, hindi controlling, at hindi nagtatampo dahil lang sampung minuto akong hindi nakakasagot.”
Huminto siya sandali.
Pagkatapos ay idinagdag:
“Pagkatapos ko siyang makilala, saka ko lang na-realize na sayang talaga ang tatlong taon ko sa’yo.”
Hindi ako gumalaw.
Bumaon ang mga kuko ko sa palad ko.
Hindi niya alam…
na ang “babaeng” ipinagmamalaki niya ay ako rin.
Ako ang gumawa ng dummy account na iyon.
At ang regalong hawak niya…
malamang para rin sa akin.
Nang gabing iyon, umiyak ako hanggang madaling-araw.
Pagkatapos kong umiyak, nagalit ako.
Pagkatapos kong magalit, lalo akong hindi mapakali.
Binuksan ko ang social media at humanap ng litrato ng isang matangkad at gwapong lalaki.
Inedit ko iyon at isinama sa litrato kong nakaupo sa isang café.
Ipinost ko iyon sa tunay kong account.
Pagkatapos, ginamit ko ang pekeng account at nag-message kay Marco.
【Nakita ko kanina ang ex-girlfriend mo.】
【Mukhang may bago na siyang boyfriend.】
【Gwapo raw, may kaya ang pamilya, at sobrang maalaga.】
【Mukhang baliw na baliw sa kanya.】
Tinitigan ko ang screen at nagngingitngit habang idinaragdag:
【Bagay na bagay sila, hindi ba? Ano sa tingin mo?】
Seen.
Pero lumipas ang limang minuto.
Walang sagot.
Sampung minuto.
Tahimik pa rin.
Akala ko wala talaga siyang pakialam.
Hanggang sa mapansin kong may bagong tumingin sa profile ko.
Isang account na walang profile picture.
Walang post.
Pero agad ko itong nakilala.
Dummy account iyon ni Marco noong kami pa.
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Kung wala talaga siyang pakialam…
bakit niya tiningnan?
Hindi kami naghiwalay ni Marco dahil may third party.
Hindi rin dahil nawala ang pagmamahal.
Kundi dahil sa trabaho.
Pagkatapos naming grumaduate, nakatanggap si Marco ng magandang offer mula sa isang malaking kumpanya sa timog.
Gusto niyang sumama ako sa kanya.
Samantalang natanggap naman ako sa isang training program sa hilaga.
Sinabi niya:
“Tatlong taon na tayo. Kung isusuko mo lang ang opportunity na ’yan, ako na ang bahala sa’yo.”
Agad akong nagalit.
“Bakit ako ang kailangang magsakripisyo?”
Nanahimik siya sandali.
“Dahil mas maganda ang trabaho ko.”
Isang pangungusap lang.
Pero doon nagsimula ang malaking away.
Sinabi kong makasarili siya.
Sinabi niyang palagi akong nakikipagkompetensya.
Sa sobrang galit, napasigaw ako:
“Kung gano’n, maghiwalay na lang tayo!”
Pagsara ng pinto…
tatlong minuto lang, nagsisi na ako.
Pero walang bumalik.
Hinintay kong mag-sorry si Marco.
Siguro hinihintay din niyang bawiin ko ang sinabi ko.
Nagmatigasan kaming dalawa.
Hanggang sa sumakay siya ng eroplano papuntang timog.
At lumipat naman ako sa hilaga.
Daan-daang kilometro ang pagitan namin.
Walang nag-message.
Walang humabol.
Isang buwan makalipas, aksidente kong narinig ang usapan ng dalawang babae sa isang milk tea shop.
Inis na sabi ng isa:
“Pinapakilala na naman ako ni Papa sa anak ng business partner niya.”
“Nagtatrabaho raw sa timog.”
“May boyfriend na ako, pero kapag sinabi ko, baka ipa-block niya lahat ng cards ko.”
Tumawa ang kaibigan niya.
“Madali lang ’yan.”
“Magpagamit ka ng ibang tao ng account mo.”
“Hayaan mo siyang kumausap sa lalaki hanggang magsawa rin.”
Napahinto ako sa pag-inom.
Dahil ang lalaking tinutukoy nila…
ay si Marco.
Halos hindi ako nag-isip.
Lumingon ako sa kanila.
“Ako na lang ang gumawa.”
Nanlaki ang mga mata ng babae.
At doon nagsimula ang lahat.
Nagkaroon ako ng bagong account.
Bagong pagkakakilanlan.
At personalidad na kabaligtaran ko.
Madalas sabihin ni Marco na mainitin ang ulo ko.
Kaya ang pekeng ako ay sobrang mahinahon.
Sabi niya clingy ako.
Kaya hindi kailanman unang nagme-message ang pekeng ako.
Sabi niya selosa ako.
Kaya minsan sinabi ko pa:
【Lumabas ka lang kasama ang friends mo. Hindi mo kailangang mag-update sa akin.】
Ang resulta?
Si Marco ang lalong naging interesado.
Mula sa ilang messages kada linggo…
naging araw-araw.
Mula sa simpleng “good night”…
naging mahahabang tawag sa gabi.
Isang araw, nagpadala siya ng litrato ng desk niya.
At agad kong nakita ang isang maliit na duck keychain sa gilid ng larawan.
Nanigas ako.
Ako ang nagbigay niyon sa kanya noong second anniversary namin.
Sobrang pangit daw sabi niya noon.
Pero sa loob ng dalawang taon…
hindi niya iyon kailanman inalis.
Gamit ang pekeng account, nagtanong ako:
【Cute ng keychain mo. Bigay ng girlfriend mo?】
Mabilis siyang sumagot.
【Ex-girlfriend.】
Halos matawa ako.
【Pero dala mo pa rin?】
Matagal bago siya sumagot.
【Nakalimutan ko lang tanggalin.】
Pagkatapos ay dinagdagan pa niya.
【Makulit kasi ’yon.】
【Pinipilit akong dalhin araw-araw. Kapag tinanggal ko, nagtatampo.】
【Parang bata, controlling, tapos iyakin pa.】
Habang binabasa ko ang bawat linya, umiinit ang mga mata ko.
Nag-type ako.
【Kung nakakainis pala, itapon mo na lang.】
Isang minuto.
Dalawa.
Lima.
Wala pa ring reply.
Kaya nagpadala ulit ako.
【Ex mo lang naman na siya.】
Sampung minuto makalipas…
nag-vibrate ang cellphone ko.
May larawan.
Nasa loob ng basurahan ang duck keychain.
Katabi ng paper cup at food container.
Nag-message si Marco:
【Tama ka.】
【Kapag hindi na kailangan, dapat itapon na.】
Matagal kong tinitigan ang litrato.
Hanggang sa may napansin ako.
Sa gilid ng basurahan…
hindi lang ang keychain ang naroon.
May silver ring din.
Ang singsing na ibinigay ko sa kanya noong birthday niya.
At sa loob niyon, nakaukit ang initials naming dalawa.
Nanginig ang kamay ko.
Sakto namang nag-message ulit si Marco.
【Nga pala.】
【Pupunta ako sa city mo this weekend.】
Nanigas ako.
Sumunod ang isa pang message.
【Gusto ng pamilya nating magkita tayo nang personal.】
【Gusto ko rin makita…】
【kung ano ba talaga ang itsura ng babaeng nakapagpalimot sa akin sa ex ko.】
Namutla ako.
Dahil sa mismong sandaling iyon…
nag-message ang babaeng tunay na may-ari ng account.
【May problema.】
【Ako mismo ang kailangang makipagkita kay Marco this weekend.】
【Sabi ni Papa…】
【kapag pumayag si Marco, ia-announce na agad ng dalawang pamilya ang engagement namin ngayong buwan.】
PART 2
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
【Kapag pumayag si Marco, ia-announce na agad ng dalawang pamilya ang engagement namin ngayong buwan.】
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Biglang hindi ako makahinga.
Sa loob ng ilang buwan, ako ang kausap ni Marco.
Ako ang hinihintay niyang mag-good morning.
Ako ang tinatawagan niya kapag pagod siya.
Ako rin ang babaeng nagsabing huwag siyang magmadali, kumain sa oras, at huwag magpuyat.
Pero sa araw na magkikita sila…
ibang babae ang haharap sa kanya.
At mas masakit pa roon—
wala akong karapatang magalit.
Dahil simula pa lang, kasinungalingan na ang lahat.
Nag-type ako kay Bianca, ang tunay na may-ari ng account.
【Hindi ba puwedeng huwag kang pumunta?】
Mabilis siyang sumagot.
【Hindi na. Naghihinala na si Papa.】
【At may isa pang problema.】
Kinabahan ako.
【Ano?】
【Mukhang seryoso na si Marco.】
Natigilan ako.
Sinundan niya iyon ng screenshot.
Mensahe iyon mula sa ama niya.
【Sinabi ng pamilya ni Marco na siya mismo ang humiling na ituloy ang pagkikita.】
Nanlamig ang mga daliri ko.
Si Marco mismo?
Ibig sabihin…
gusto niya talagang makita si “Bianca.”
Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Si Marco.
【Gising ka pa?】
Tinitigan ko iyon nang matagal bago sumagot.
【Oo.】
【Kinakabahan ka ba sa weekend?】
Napatawa ako nang mapait.
Kung alam mo lang.
【Kaunti.】
Agad siyang nag-reply.
【Huwag.】
【Hindi naman kita kakainin.】
Pagkatapos ng ilang segundo, may sumunod.
【At kahit hindi tayo magustuhan ng pamilya natin…】
【gusto pa rin kitang makilala.】
Napapikit ako.
Doon ako tuluyang naiyak.
Dahil sa unang pagkakataon matapos kaming maghiwalay, malinaw kong naintindihan ang pinakamasakit na katotohanan.
Mahal pa rin ako ni Marco.
Pero ang babaeng mahal niya ngayon…
ay isang bersyon ko na hindi tunay.
Isang babaeng hindi nagtataray.
Hindi nagseselos.
Hindi humihingi.
Hindi nagagalit.
Hindi ako.
Kinabukasan, nagpasya akong tapusin na.
Nag-message ako kay Marco.
【May kailangan akong sabihin sa’yo bago tayo magkita.】
Matagal bago lumabas ang “typing…”
Pagkatapos:
【Sabihin mo sa personal.】
【Mas gusto kong marinig habang nakatingin sa’yo.】
Hindi na ako nakasagot.
Dumating ang Sabado.
Alas-diyes ng umaga ang schedule ng pagkikita.
Alas-nuwebe pa lang, nasa café na ako sa kabilang kalye.
Nakasuot si Bianca ng puting dress.
Maganda siya.
Eleganteng-elegante.
Eksaktong babaeng inakala ni Marco na kausap niya.
“Sure ka bang gusto mong manatili rito?” tanong niya sa akin.
Tumango ako.
“Kailangan kong makita.”
Hindi ko alam kung gusto kong masaktan o umaasa akong may milagro.
Bandang alas-diyes y medya, dumating si Marco.
Dark polo.
Maayos ang buhok.
At hawak niya ang gift bag na nakita ko noong araw na nagkita kami sa barbecue shop.
Nanikip ang dibdib ko.
Para nga iyon sa kanya.
Umupo siya sa harap ni Bianca.
Hindi ko marinig ang usapan nila.
Pero nakita kong nagsalita si Bianca.
Pagkatapos ay inabot niya ang cellphone niya.
Marahil ipinapakita ang chat namin.
Biglang tumigas ang mukha ni Marco.
Tumayo siya.
Mabilis.
Napaatras si Bianca.
Pagkatapos…
dahan-dahang lumingon si Marco sa bintana ng café.
Diretsong tumama ang tingin niya sa akin.
Nanigas ako.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Tumawid siya ng kalye nang hindi man lang tumitingin sa mga sasakyan.
Binuksan niya ang pinto ng café.
Lumapit.
At sa harap ng lahat, inilapag niya sa mesa ko ang gift bag.
“Tatlong buwan.”
Mahina ang boses niya.
Pero nanginginig.
“Tatlong buwan mo akong niloko?”
Wala akong naisagot.
Tumawa siya nang isang beses.
Walang saya.
“Sabihin mo sa akin.”
“Alin doon ang totoo?”
“Yung babaeng kausap ko gabi-gabi?”
“O yung ex kong sinabi kong hinding-hindi ko babalikan?”
Napuno ng luha ang mga mata ko.
“Marco…”
Pero umatras siya.
“At huwag mong sabihing ginawa mo ’yon dahil mahal mo ako.”
Doon ako tuluyang napaiyak.
Dahil bago siya tumalikod, sinabi niya ang isang pangungusap na mas masakit pa sa hiwalayan namin.
“Kung ikaw pala iyon…”
“sana sinabi mo na lang.”
“At baka sakaling…”
“ako pa ang unang bumalik.”
PART 3
Hindi ko siya hinabol.
Hindi dahil ayaw ko.
Kundi dahil hindi na gumagalaw ang mga paa ko.
Nakatayo lang ako sa gitna ng café habang pinapanood siyang lumayo.
Sa mesa, naiwan ang gift bag.
Hindi ko agad binuksan.
Parang may takot akong makita kung ano ang laman.
Pero maya-maya, dumating si Bianca at umupo sa harap ko.
“Buksan mo.”
Umiling ako.
“Ayoko.”
“Para sa’yo ’yan.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
Napabuntong-hininga siya.
“Sinabi niya kanina.”
“Akala niya ako ang ka-chat niya, oo. Pero binili raw niya ’yan dahil may isang bagay akong—o ikaw pala—nasabi noon.”
Dahan-dahan kong binuksan ang bag.
Sa loob ay isang maliit na kahon.
At nang iangat ko ang takip…
nandoon ang duck keychain.
Iyong nakita kong itinapon niya.
Malinis.
Tinahi ang napunit na bahagi.
At nakalagay sa tabi nito ang silver ring.
Napahawak ako sa bibig ko.
May maliit na note sa ilalim.
Tatlong salita lang.
Hindi ko naitapon.
Tuluyan akong napaiyak.
“Saan niya kinuha ’to?”
Mahinang tumawa si Bianca.
“Sa basurahan, malamang.”
“Ang dramatic ng ex mo.”
Hindi ako natawa.
Sa halip, mas lalo lang sumakit ang dibdib ko.
Doon ko naintindihan.
Ang litrato ng basurahan ay totoo.
Pero pagkatapos niyang ipadala iyon…
binalikan niya rin.
Katulad ko.
Pareho kaming nagkunwaring marunong bumitaw.
Pareho rin kaming bumabalik sa mga bagay na ayaw naming mawala.
Lumipas ang tatlong araw.
Hindi ako minessage ni Marco.
Hindi rin ako nag-message.
Sa ikaapat na araw, hindi ko na kinaya.
Binuksan ko ang tunay kong account.
Matagal kong tinitigan ang pangalan niya.
Blocked pa rin ako.
Kaya gumawa ako ng bagay na unang beses kong ginawa sa buong relasyon namin.
Hindi ako naghintay.
Hindi ako nagmataas.
Hindi ko inisip kung sino ang mas may kasalanan.
Nag-book ako ng flight.
Pumunta ako sa timog.
Nang gabing iyon, nakatayo ako sa lobby ng building kung saan siya nagtatrabaho.
Halos dalawang oras akong naghintay.
Nang lumabas siya, halatang pagod.
Naka-roll ang sleeves ng polo niya.
May hawak na laptop bag.
Nang makita niya ako, huminto siya.
Hindi siya lumapit.
Hindi rin umalis.
“Bakit ka nandito?”
Nilunok ko ang kaba ko.
“Para magsorry.”
Tumahimik siya.
“Tapos?”
“Para sabihin ang totoo.”
“Alam ko na ang totoo.”
Umiling ako.
“Hindi lahat.”
Doon lang siya tuluyang tumingin sa akin.
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ako gumawa ng fake account dahil gusto kitang lokohin.”
“Ginawa ko ’yon dahil nami-miss kita.”
“Dahil binlock mo ako.”
“Dahil bawat araw, gusto kitang kausapin pero ayokong mauna.”
“Dahil masyado akong proud.”
Napakagat ako sa labi.
“At noong nalaman kong ikaw ang lalaking ipinapakilala kay Bianca…”
“natakot ako na baka tuluyan kitang mawala.”
Hindi siya nagsalita.
Kaya ipinagpatuloy ko.
“Sa simula, balak ko lang makipag-usap.”
“Pero habang tumatagal…”
“mas lalo kitang nakilala.”
“Yung ikaw na hindi ko napapansin noong tayo pa.”
“Yung tahimik na nag-aalala.”
“Yung mayabang pero nagte-text para tanungin kung nakakain na ako.”
“Yung nagrereklamo sa duck keychain pero dalawang taon naman palang hindi inaalis.”
Napangiti ako habang umiiyak.
“At oo…”
“nagsinungaling ako.”
“Pero hindi ako nagsinungaling nang sabihin kong natutuwa akong kausap ka.”
“Hindi ako nagsinungaling nang sabihin kong hinihintay ko ang good night mo.”
“Hindi ako nagsinungaling nang sabihin kong gusto kitang makilala nang mas mabuti.”
Huminga ako nang nanginginig.
“Marco…”
“ako ’yon.”
“Lahat ng naramdaman ko, ako ’yon.”
Tahimik pa rin siya.
Sobrang tahimik.
Hanggang sa napahiya na ako.
“Okay.”
Tumango ako.
“Naiintindihan ko kung ayaw mo na.”
Tumalikod ako.
Pero bago ako makalakad nang dalawang hakbang—
hinawakan niya ang pulsuhan ko.
“Ang bilis mo namang sumuko.”
Napalingon ako.
Masama pa rin ang mukha niya.
Pero namumula ang mga mata.
“Hindi ba ikaw ang lumipad nang daan-daang kilometro para lang magsorry?”
“Ngayon aalis ka agad?”
Napatitig ako.
“Galit ka pa ba?”
“Galit.”
“Gaano?”
“Mga dalawang buwan siguro.”
Napasinghap ako.
“Dalawang buwan?”
“Tatlong buwan mo akong niloko.”
“Tapos dalawang buwan lang galit mo?”
“Discount na ’yon.”
Hindi ko napigilang matawa habang umiiyak.
At iyon ang unang bitak sa pader sa pagitan namin.
Pero hindi pa rin niya ako niyakap.
Hindi pa rin niya sinabing bati na kami.
Sa halip, dinala niya ako sa isang maliit na café malapit sa office.
“May tanong ako.”
“Sige.”
“Bakit kailangan mong gumawa ng personality na kabaligtaran mo?”
Napayuko ako.
“Dahil akala ko ’yon ang gusto mo.”
Tumahimik siya.
“Yung hindi clingy.”
“Hindi selosa.”
“Hindi nagagalit.”
“Hindi needy.”
“Hindi ako.”
Matagal niya akong tinitigan bago nagsalita.
“Alam mo kung ano ang pinaka-nakakainis?”
“Ano?”
“Na naniwala kang ayaw ko sa totoong ikaw.”
Napakunot-noo ako.
“Pero lagi mo akong nirereklamo.”
“Oo.”
“Sinabi mong controlling ako.”
“Oo.”
“Sinabi mong iyakin ako.”
“Oo.”
Napairap ako.
“Then ano?”
Bahagyang yumuko siya.
“Hindi ibig sabihin na ayaw ko.”
“Complaints are not the same as rejection.”
Napatahimik ako.
Huminga siya nang malalim.
“Ang mali ko…”
“ginawa kitang pakiramdam na kailangan mong baguhin ang sarili mo para maging mas madaling mahalin.”
Doon ako napatingin sa kanya.
“Ang totoo?”
“Yung fake account mo, mabait.”
“Maayos kausap.”
“Very calm.”
Bahagya siyang ngumisi.
“Pero sobrang boring minsan.”
Napanganga ako.
“Ha?”
“Hindi nagagalit.”
“Hindi nagtatanong.”
“Hindi nang-aaway.”
“Hindi man lang nagseselos.”
Umiling siya.
“May mga gabing gusto kong asarin pero parang nakikipag-usap ako sa customer service.”
Napatawa ako nang malakas.
“Hoy!”
“At lagi kong naiisip…”
Humina ang boses niya.
“Kung ikaw sana ’to.”
Nawala ang ngiti ko.
Tinignan niya ang mesa.
“Noong una, hindi ko alam bakit.”
“Pero habang tumatagal, napapansin kong may mga salita kang pareho.”
“Mga emoji.”
“Yung paraan mong gumamit ng tatlong tuldok kapag galit.”
“Yung habit mong sabihin na ‘bahala ka’ kahit halatang hindi naman.”
Nanlaki ang mata ko.
“Alam mo?”
“Hindi.”
“Pero naghinala ako.”
“Kailan?”
“Yung tungkol sa duck keychain.”
Napahiya ako.
“Halatang-halata ba?”
“Sobrang.”
“Then bakit hindi mo ako kinompronta?”
Tumingin siya sa akin.
“Dahil natakot ako.”
“Na kapag ikaw pala talaga…”
“baka malaman kong ginagawa mo lang iyon para pagtawanan ako.”
Parang may humigpit sa puso ko.
Doon ko nakita na hindi lang pala ako ang natakot.
May pride siya.
Pero may takot din.
May sama ng loob.
Pero may paghihintay din.
Pareho lang kami.
Dalawang taong nagmamahalan pero parehong gustong ang isa ang unang bumalik.
“Marco.”
“Hm?”
“Pwede ba tayong magsimula ulit?”
Hindi siya sumagot agad.
Tumingin siya sa akin nang matagal.
Pagkatapos ay inilabas niya mula sa bulsa ang silver ring.
Iyong akala kong nasa gift box.
Nasa daliri niya pala ulit.
“Hindi.”
Bumagsak ang puso ko.
Pero bago pa ako tuluyang masaktan, dinugtungan niya:
“Hindi tayo magsisimula ulit.”
“Tutuloy natin.”
“Pero iba na ang rules.”
Napakurap ako.
“Anong rules?”
“Una.”
“Kapag galit ka, huwag mong sasabihing break na tayo.”
Tumango ako.
“Okay.”
“Pangalawa.”
“Kapag may problema ka, sabihin mo.”
“Hindi fake account.”
Napangiwi ako.
“Okay.”
“Pangatlo.”
“Hindi ako magdedesisyon para sa career mo.”
“Tapos hindi mo rin kailangan isuko ang buhay mo para sa akin.”
Napahinto ako.
“Long distance?”
“Kung kailangan.”
“Paano kung mahirap?”
“Eh di mahirap.”
Nagkibit-balikat siya.
“Hindi naman requirement na madali para maging worth it.”
Doon bumigay ang luha ko.
At sa wakas…
tumayo siya.
Lumapit.
At niyakap ako.
Mahigpit.
Sobrang higpit.
Parang tatlong buwan niyang pinigil ang lahat.
Ibinaon ko ang mukha ko sa dibdib niya.
“Namiss kita.”
“Alam ko.”
“Bakit parang yabang mo pa rin?”
“Kasi namiss mo ako.”
Sinuntok ko siya sa dibdib.
“Marco!”
Tumawa siya.
At iyon ang tunog na hindi ko narinig nang ilang buwan.
Pagkaraan ng isang buwan, opisyal na kinansela ng pamilya ni Bianca ang usapan tungkol sa engagement.
Masaya pa nga siya.
Tatlong araw matapos iyon, nag-post siya ng litrato kasama ang tunay niyang boyfriend.
Caption niya:
Finally, wala nang arranged marriage. Salamat sa dalawang taong mas magulo pa sa teleserye.
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis.
Samantala, hindi kami agad naging perfect ni Marco.
Nag-aaway pa rin kami.
Nagseselos pa rin ako.
May pagkakataong hindi siya nakakasagot nang isang oras at gusto ko nang magwala.
Pero ngayon, sa halip na sabihin kong “bahala ka,” sinasabi ko:
“Naiinis ako. Tawagan mo ako pag free ka.”
At sa halip na sabihing “ang drama mo,” sagot niya:
“Okay. Fifteen minutes.”
Natuto rin siyang humingi ng tawad.
Ako rin.
Pagkaraan ng isang taon, nakakuha ako ng trabaho sa isang kumpanyang may branch sa parehong lungsod niya.
Hindi dahil sumunod ako sa kanya.
Kundi dahil iyon talaga ang gusto kong trabaho.
At nang sabihin kong lilipat ako, hindi niya sinabing:
“Sa wakas pinili mo rin ako.”
Ang sinabi niya:
“Congratulations.”
“Proud ako sa’yo.”
Doon ko alam na tama ang desisyon naming bumalik.
Hindi dahil hindi na kami nagkakamali.
Kundi dahil natuto na kaming hindi gawing sukatan ng pagmamahal ang pagsasakripisyo ng sarili.
Dalawang taon matapos ang araw na nakita kong “itinapon” niya ang singsing…
dinala niya ako sa parehong chicken barbecue shop kung saan niya ako inasar noon.
“Bakit dito?”
“Historical site.”
“Anong historical?”
“Dito ko sinabi na sayang ang tatlong taon ko sa’yo.”
Pinandilatan ko siya.
“Gusto mo bang hiwalayan kita ulit?”
Tumawa siya.
Pagkatapos ay lumuhod.
Nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
Inilabas niya ang isang maliit na kahon.
Sa loob ay bagong singsing.
Pero nakasabit sa kahon ang lumang duck keychain.
Napahagulgol ako.
“Ang pangit pa rin nito,” sabi niya.
Tumawa ako habang umiiyak.
“Then itapon mo.”
Umiling siya.
“Hindi na.”
Tumingala siya sa akin.
“May mga bagay kasi na kahit gaano ka-inis…”
“kapag mahalaga sa’yo, babalikan mo.”
“Gaya mo.”
“Gaya natin.”
Nanginginig ang kamay ko nang iabot ko sa kanya.
“Oo.”
“At Marco?”
“Hm?”
“Kapag sinabi kong hiwalay tayo sa susunod…”
Ngumiti siya.
“Hindi na kita paniniwalaan.”
Tumawa ako.
At sa pagkakataong iyon, hindi na namin kailangang maghintayan kung sino ang unang babalik.
Dahil pareho na naming alam—
ang totoong pagmamahal ay hindi iyong walang away, walang selos, o walang pagkakamali.
Ito iyong dalawang taong marunong nang lumingon sa isa’t isa…
bago pa maging huli ang lahat.
