Binago ng Ampon Niyang Hacker ang Preno ng Kotse Ko, Pero Nang Piliin Siya ng Asawa Ko Habang Mamamatay Ako, Isang Maling Lagda ang Sumira sa Kanilang Lahat
Tatlong oras matapos sirain ng ampon niyang kapatid ang preno ng kotse ko, iniwan ako ng asawa ko sa ospital para puntahan siya sa isang bar.
Bago umalis, nagkamali pa siya sa pagpirma ng blood type ko.
At nang tanungin ako ng sistemang walong taon nang tahimik kung gusto kong hayaang ang maling dugong iyon ang pumatay sa akin…
Ngumiti ako.
“Oo. Ituloy natin.”
Sa mundo ng pinakamayayamang pamilya sa Maynila, halos walang gustong magkaroon ng problema kay Gabriel Villareal.
Thirty-six years old, chairman ng Villareal Capital, may hawak na mga bangko, real-estate funds at investment companies mula Makati hanggang Singapore.
Pero may isang tao siyang hindi kailanman kayang tanggihan.
Ang ampon niyang kapatid na si Yana Villareal.
Henyo si Yana sa computers.
Kayang pumasok sa isang secured network bago pa makagawa ng kape ang ordinaryong programmer.
Ang problema?
Para sa kanya, laro lang ang lahat.
Pag-hack sa smart home ng isang kaibigan para patayin ang kuryente sa gitna ng birthday party.
Pagpasok sa private account ng isang influencer para lang patunayang kaya niya.
Pagpapalit ng traffic-light sequence sa isang pribadong subdivision dahil “nakakatuwang panoorin ang gulo.”
At sa bawat problemang nililikha niya, iisa ang taong sumusunod para maglinis.
Si Gabriel.
Bayaran ang nasira.
Patahimikin ang nagreklamo.
Kausapin ang abogado.
Burahin ang balita.
Pitong taon ko iyong pinanood.
At dahil asawa ako ni Gabriel, pitong taon ko ring nilunok ang lahat.
Hanggang sa dumating ang araw na ako naman ang ginawa niyang laruan.
Pauwi ako mula Tagaytay nang biglang hindi kumagat ang preno ng SUV ko.
Pa-curve ang kalsada.
Sa kanan ko, bangin.
Sa harap, bakal na guardrail.
Tinapakan ko ang preno nang buong lakas.
Wala.
Hinila ko ang handbrake.
Halos wala ring epekto.
Sa huling segundo, ibinangga ko ang sasakyan sa gilid ng bundok para hindi tuluyang mahulog sa bangin.
Nang magkamalay ako, nasa emergency room na ako ng isang pribadong ospital sa Makati.
Doon ko nalaman ang totoo.
May unauthorized code na ipinadala sa electronic control system ng kotse ko.
At ang digital signature?
Kay Yana.
Nang sabihin iyon kay Gabriel, ang una niyang sinabi ay:
“Huwag mo namang isipin na gusto ka niyang patayin.”
Nakahiga ako sa stretcher habang nilalagyan ng oxygen.
“Ginalaw niya ang preno ko.”
“Alam ko.”
“Gabriel, muntik akong mahulog sa bangin.”
Napabuntong-hininga siya.
“Curious lang si Yana kung gagana ang program niya. Alam naman niyang may collision-assist system ang kotse mo.”
Napatingin ako sa kanya.
Parang may kung anong tuluyang namatay sa loob ko.
Hindi niya alam na bago ko siya nakilala, hindi talaga ako kabilang sa mundong ito.
Walong taon na ang nakalipas, nagising ako sa katawan ni Mara Alonzo, isang babaeng nakatakdang maging miserable na asawa ng pangunahing lalaki sa isang kuwentong hindi naman dapat naging buhay ko.
May kasama akong sistema.
Simple lang ang kondisyon.
Kapag namatay ako dahil sa direktang desisyon o pagkilos ng lalaking tinatawag ng sistemang “male lead,” matatapos ang misyon ko.
Makakabalik ako sa tunay kong mundo.
Pero nahulog ang loob ko kay Gabriel.
At unti-unti kong nakalimutang minsan pala, gusto kong umuwi.
Hanggang ngayong araw.
Inabot ng doktor kay Gabriel ang consent forms bago ang emergency procedure.
Nagmamadali siyang pumirma.
Maya-maya, tumakbo papasok ang assistant niya.
“Sir, may gulo po sa bar sa BGC. Si Miss Yana po—may mga lalaking nanggugulo sa kanya.”
Agad tumayo si Gabriel.
“Nasaan siya?”
Hindi man lang niya natapos basahin ang papel sa kamay niya.
Sa pagmamadali, mali ang nalagyan niyang marka sa blood-type confirmation.
Hindi niya napansin.
Hindi rin siya lumingon sa akin nang umalis.
Makalipas ang ilang minuto, muling narinig ko ang boses na walong taon nang hindi nagsasalita.
【Direktang pagkakamali ng male lead ang naglagay sa host sa mortal na panganib.】
【Kapag nagpatuloy ang incompatible transfusion, maaaring makumpleto ang misyon.】
【Proceed?】
Tinitigan ko ang kisame.
“Oo.”
Nang ihanda ng nurse ang dugo, ilang beses niyang sinuri ang chart.
“Ma’am Mara, may inconsistency po rito.”
Mahina akong ngumiti.
“Asawa ko ang pumirma, hindi ba?”
Nag-atubili siya.
Ngunit sa electronic record na nasa harap niya, pare-pareho ang nakasulat na impormasyon.
Nang magsimulang pumasok ang dugo sa katawan ko, lumitaw ang panibagong mensahe.
【Mission countdown initiated.】
【Remaining time: 72 hours.】
Makalipas ang halos kalahating oras, nagsimula akong manginig.
Masakit ang likod ko.
Mainit ang dibdib ko.
Pero bago pa makatawag ng doktor ang nurse, bumukas ang pinto.
Pumasok si Gabriel.
Kasunod niya si Yana.
Walang sugat si Yana.
Namumula lang ang mata niya at gusot nang kaunti ang sequin dress na suot niya.
Tiningnan ako ni Gabriel.
“Ano na naman ’yan?”
“Nilalamig ako.”
“Twenty-six degrees dito.”
Napailing siya.
“Hindi mo kailangang magdrama dahil sinamahan ko si Yana.”
Lumapit si Yana, nakayuko.
“Ate Mara… sorry talaga. Hindi ko sinasadyang masira nang todo ang brake system. Gusto ko lang malaman kung kaya kong pasukin remotely.”
Bumagsak ang luha niya.
Agad siyang hinila ni Gabriel sa likod niya.
“Tama na. Humingi na siya ng tawad.”
Napatawa ako nang mahina.
“Gabriel, muntik akong mamatay.”
“Pero hindi ka namatay.”
Napapikit ako.
Maya-maya, sinabi niya, “Maiiwan ka rito ngayong gabi. Natatakot pa si Yana, kaya sasamahan ko muna siya.”
Bago lumabas, tumingin siya sa akin nang malamig.
“At tigilan mo na ang pakikipagkompetensiya sa kapatid ko. Nakakapagod ka na.”
“Gabriel.”
Huminto siya.
“Kung mamatay talaga ako ngayon, ano’ng gagawin mo?”
Naiinis siyang tumawa.
“Eto na naman tayo.”
Binuksan niya ang pinto.
“Kapag may maliit na pagkakamali si Yana, lagi mong ginagawang usapang buhay at kamatayan.”
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ng kapatid niya.
“Halika na.”
Pagsara ng pinto, pumikit ako.
“Sistema.”
【Listening.】
“Patayin mo ang pain response hangga’t kaya.”
【Confirmed.】
Saglit itong natahimik.
Pagkatapos:
【Have a pleasant journey home, Host.】
Akala ko iyon na ang huli kong maririnig.
Pero makalipas ang sampung minuto, may tumunog na takong sa hallway.
Bumukas muli ang pinto.
Si Yana.
Mag-isa.
Pagkasara niya ng pinto, nawala ang nanginginig at kaawa-awang ekspresyon niya.
Ngumiti siya.
“Grabe, Ate Mara. Ang dali mo talagang paniwalain si Kuya na ikaw ang problema.”
Hindi ako sumagot.
Kumuha siya ng maliit na computer mula sa bag.
“Alam mo, sabi niya nag-iinarte ka lang.”
Mabilis na gumalaw ang mga daliri niya sa keyboard.
“Pero mukhang totoong may mali sa katawan mo.”
Lumapit siya sa IV stand.
“Baka dapat tulungan kitang gawing mas kapani-paniwala ang medical record mo.”
Isinaksak niya ang device sa terminal sa tabi ng kama.
“Kapag binura ko ang ilang logs, walang makakaalam kung ano talaga ang nangyari sa’yo.”
Pinindot niya ang Enter.
Biglang namatay ang ilaw ng monitor.
Muling bumukas.
Nanigas si Yana.
Dahil sa halip na medical chart ko ang lumabas sa screen…
Isang CCTV video ang kusang nag-play.
At malinaw na malinaw sa footage ang mukha niya habang kinakabit niya ang hacking device sa kotse ko noong gabi bago ang aksidente.
PARTE2
“Anong—”
Napaatras si Yana.
Mabilis siyang yumuko sa maliit niyang computer.
Nag-type siya.
Isang command.
Dalawa.
Sampu.
Pero hindi nawawala ang video.
Sa screen, nakita ang sarili niyang pumasok sa underground parking ng bahay namin sa Forbes Park.
Alas-dos ng madaling-araw.
Naka-hoodie siya.
May maliit na device sa kamay.
Lumuhod siya sa tabi ng SUV ko at ikinabit iyon sa diagnostic port.
Pagkatapos, tumingin siya mismo sa CCTV.
Ngumiti.
Parang alam niyang may camera.
Parang sigurado siyang kaya niya rin iyong burahin.
“Patayin mo!”
Galit niyang pinindot ang keyboard.
Hindi gumalaw ang video.
Sa halip, may lumitaw na panibagong window.
REMOTE BRAKE OVERRIDE — TEST SUCCESSFUL
Kasunod nito ang timestamp.
Ang ruta ko papuntang Tagaytay.
At isang linya ng code:
Disable collision assistance after speed exceeds 70 km/h.
Nanlamig ang mukha niya.
Hindi pala siya nagtiwala na ililigtas ako ng safety system ng kotse.
Sinadya niyang patayin iyon.
“Hindi…”
Lumapit siya sa terminal at hinugot ang cable.
Patuloy pa rin ang video.
Ngumiti ako kahit halos wala na akong lakas.
“Akala ko ba henyo kang hacker?”
Bigla siyang tumingin sa akin.
“Ano’ng ginawa mo?”
“Wala.”
Totoo naman.
Wala akong ginawa.
Ang sistema ang gumawa.
【Host’s fatality evidence preservation protocol activated.】
【All direct-cause evidence has been mirrored to independent servers.】
Napatawa ako nang mahina.
Hindi iyon narinig ni Yana.
Abala siya sa pag-delete ng files.
Pagkatapos ay bumukas ang pinto.
“Mara?”
Boses ni Gabriel.
Pagpasok niya, agad lumapit si Yana.
“Kuya!”
Halos mabangga niya ito.
“May ginagawa siya sa system ng ospital! Hindi ko alam kung paano pero—”
Huminto si Gabriel nang makita ang monitor.
Nasa screen ang eksaktong sandali kung kailan pinindot ni Yana ang command para i-disable ang brakes.
Namutla siya.
“Yana.”
“Kuya, edited ’yan.”
“Yana.”
“Kayang gawin ng AI ’yan! Alam mo naman—”
Isa pang file ang kusang bumukas.
Audio recording.
Boses ni Yana.
“Kapag nasa downhill section na siya, saka mawawala ang preno. Huwag kang mag-alala. Kung makaligtas siya, matatakot lang siya. Kung hindi…”
Narinig ang pagtawa niya.
“…mas tahimik ang bahay.”
Hindi nagsalita si Gabriel.
Sa walong taon na magkasama kami, iyon ang unang pagkakataong nakita kong tuluyang mawalan ng kulay ang mukha niya.
“Hindi mo sinabi sa akin ’yan,” mahina niyang sabi.
Napakurap si Yana.
“Kuya—”
“Sinabi mong experiment lang.”
“Experiment nga!”
“Pinatay mo ang collision system.”
Nanginginig ang panga ni Gabriel.
“Alam mong puwede siyang mamatay.”
“Hindi naman siya namatay!”
Halos mapasigaw si Yana.
At nang marinig ko ang mga salitang iyon, natawa ako.
Parehong-pareho.
Iyon din ang sinabi ni Gabriel.
Pero ang tawa ko ay nauwi sa pag-ubo.
Agad lumapit si Gabriel.
“Mara?”
Hinawakan niya ang noo ko.
Doon lang niya naramdamang napakataas ng temperatura ko.
“Mara, bakit ang init mo?”
Tinulak ko ang kamay niya.
“Akala ko ba galit lang ako?”
Napatingin siya sa IV bag.
Pagkatapos sa chart.
At doon ko nakita ang sandaling naalala niya ang pinirmahan niyang dokumento.
“Mara…”
Napalunok siya.
“Ano’ng blood type mo?”
Hindi ako sumagot.
Kinuha niya ang chart.
Nakita niya ang markang siya mismo ang gumawa.
At bumagsak ang papel mula sa kamay niya.
“Hindi.”
Pinindot niya ang emergency button.
“Doktor! Nurse!”
Makalipas ang ilang segundo, nagtakbuhan ang medical team papasok.
Doon nagsimula ang kaguluhan.
Pinatigil ang transfusion.
Kinuha ang dugo ko.
Tinawag ang specialists.
At sa loob lamang ng ilang minuto, ang malamig at kontroladong si Gabriel Villareal ay naging isang lalaking halos sumigaw sa bawat doktor.
“Gawin ninyo ang lahat!”
“Sir, please step outside.”
“Hindi ako lalabas!”
“Sir, nalalagay sa peligro ang pasyente—”
“Asawa ko siya!”
Doon ako muling napangiti.
Asawa.
Ngayon niya naalala.
Sa gilid ng silid, nakatayo si Yana.
Tahimik.
Hindi na umiiyak.
Ang mga mata niya ay nakatutok lang sa computer.
Maya-maya, biglang tumalikod siya.
Pero dalawang security officer na ang nasa pinto.
Kasama nila ang chief administrator ng ospital.
“Miss Villareal, hindi po kayo maaaring umalis.”
“Ano?”
“May unauthorized access sa hospital network gamit ang device ninyo.”
Sumigaw si Yana.
“Hindi ninyo alam kung sino ako!”
Tumawa nang mapait si Gabriel.
“Alam nila.”
Tumingin siya rito.
“At ngayon, ako rin, parang ngayon lang talaga kita nakilala.”
Parang sinampal si Yana.
“Kuya?”
“Huwag mo akong tawaging ganyan.”
Nabasag ang mukha niya.
“Lahat ng ginawa mo… lahat ng binayaran ko, lahat ng tinakpan ko…”
Napatingin si Gabriel sa akin.
At doon siguro niya naintindihan.
Hindi lang si Yana ang may kasalanan.
Siya rin.
Tuwing sinasabi niyang bata pa siya.
Tuwing sinasabi niyang wala naman talagang nasaktan.
Tuwing gumagamit siya ng pera at impluwensiya para burahin ang resulta ng bawat kalokohan nito…
Siya mismo ang nagturo kay Yana na walang totoong consequence ang anumang ginagawa niya.
“Kuya, ginagawa ko lang naman lahat dahil ayaw ko sa kanya!”
Biglang sigaw ni Yana.
Natahimik ang lahat.
Humihingal siya.
“Simula nang pakasalan mo siya, nagbago ka!”
“Minsan hindi mo sinasagot tawag ko.”
“Minsan siya muna ang inuuwian mo.”
“Minsan sinasabihan mo akong maghintay!”
Lumapit siya kay Gabriel.
“Kaya gusto ko lang siyang matakot. Gusto kong maalala niya na ako ang unang pinili mo!”
Napapikit si Gabriel.
Pero hindi pa tapos si Yana.
“Eh tama naman ako!”
Itinuro niya ako.
“Noong naaksidente siya, sino ang iniwan mo?”
Tahimik ang silid.
“Sino ang pinuntahan mo sa bar?”
“Yana, tama na.”
“Ako!”
Tumawa siya habang umiiyak.
“Pinili mo ako, Kuya.”
At sa wakas, tumingin sa akin si Gabriel na parang ngayon lang niya tunay na nakita kung gaano kalalim ang sugat na ginawa niya.
Hindi iyong nasa katawan ko.
Kundi iyong pinabayaan niyang lumalim sa loob ng maraming taon.
“Mara…”
Lumapit siya.
“Patawarin mo ako.”
Tinitigan ko siya.
Dati, isang pangungusap lang na ganoon mula sa kanya, kaya kong kalimutan ang lahat.
Pero pagod na ako.
“Gabriel.”
“Yes?”
“Naalala mo noong first anniversary natin?”
Napakurap siya.
“Naghintay ako sa restaurant nang tatlong oras.”
Namutla siya.
Dahil naalala niya.
Na-hack ni Yana ang account ng isang senator at kinailangan niyang ayusin.
“Second anniversary natin, hindi ka rin dumating.”
“Mara…”
“Noong namatay ang lola ko, iniwan mo ako sa funeral dahil nag-lock si Yana sa condo at ayaw buksan ang pinto.”
Tumulo ang luha niya.
“At noong birthday ko last year, hindi ka sumipot dahil nalasing siya sa Siargao.”
Napangiti ako nang mahina.
“Hindi kita iniwan ngayon, Gabriel.”
“Ako ang matagal mo nang iniiwan.”
Bumagsak siya sa upuan sa tabi ng kama.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Mara, please.”
Ngayon ko lang narinig na nakiusap ang lalaking hindi kailanman nakiusap kaninuman.
“Aayusin ko.”
“Isusuko ko siya sa pulis.”
“Hindi ko na siya poprotektahan.”
“Ibibigay ko lahat ng kailangan mo.”
“Basta huwag kang umalis.”
Sa isip ko, lumitaw ang countdown.
【17 hours remaining.】
Hindi lahat ng pinsala ay kayang ayusin ng pera.
At hindi lahat ng “sorry” ay kailangang tanggapin para makalaya ka.
Kinabukasan, dumating ang mga imbestigador.
Ibinigay ng system ang kompleto at hindi naburang digital trail.
Napatunayang ilang buwan nang tina-track ni Yana ang schedule ko.
Hindi aksidente ang nangyari.
Hindi simpleng laro.
Planado niyang takutin ako nang sapat para kusa akong umalis sa buhay ni Gabriel.
At hindi lang pala ako ang naging biktima.
May dating empleyadong na-blacklist.
May negosyanteng nasiraan ng kumpanya dahil sa leaked files.
May babaeng nawalan ng trabaho matapos i-hack ni Yana ang personal niyang account.
Lahat ng kaso, konektado sa iisang pangalan.
At halos lahat…
si Gabriel ang nagbayad para mawala.
Pagsapit ng huling gabi, umupo siya sa tabi ko.
Wala na ang mamahaling suit.
Wala na ang malamig na boses.
Mukha lang siyang lalaking sa wakas ay naunawaan ang presyo ng bawat pagkakataong pinili niyang huwag makita ang mali.
“Kung may isa pa akong pagkakataon…” bulong niya.
“Hindi na.”
Nanginginig ang kamay niyang nakahawak sa akin.
“Please.”
Umiling ako.
“Kapag paulit-ulit mong pinapatawad ang taong nananakit ng iba, hindi na iyon pagmamahal.”
Tumingin ako sa kanya.
“Pakikipagsabwatan na iyon.”
Bumagsak ang mga luha niya.
【Mission completion: 99%.】
Huminga ako nang malalim.
“Gabriel.”
“Hmm?”
“Sa susunod na buhay mo… kapag may taong mahal mo, huwag mong hintaying mawala siya bago mo paniwalaan ang sakit niya.”
Iyon ang huli kong sinabi.
【Mission completed.】
【Cause confirmed: direct decision and negligence of male lead.】
【Return authorization granted.】
Nawala ang tunog ng monitor.
Nawala ang ospital.
Nawala ang kamay ni Gabriel.
At nang muli kong imulat ang mga mata…
May araw na tumatama sa kurtina.
May amoy ng sinangag at kape.
At may babaeng sumisigaw mula sa kusina.
“Mara! Mahuhuli ka na naman sa trabaho!”
Napaupo ako.
Nasa maliit kong kwarto ako sa Quezon City.
Nasa ibabaw ng mesa ang lumang cellphone ko.
Sa screen:
June 18, 2018.
Ang araw bago ako mawala sa tunay kong mundo.
Buhay ako.
Wala si Gabriel.
Wala si Yana.
Wala ang Villareal family.
Hinawakan ko ang mukha ko.
At sa unang pagkakataon matapos ang walong taon, umiyak ako hindi dahil nasaktan ako.
Kundi dahil nakauwi na ako.
Bago tuluyang mawala, nagbigay ang system ng huling report.
Si Yana Villareal ay kinasuhan kaugnay ng cybercrime, sabotage at tangkang pagpatay.
Bumagsak ang ilang kumpanya ng Villareal Group matapos mabuksan sa imbestigasyon ang mga dating kasong tinakpan ni Gabriel.
Binitiwan niya ang posisyon bilang chairman.
At taon-taon, sa araw ng kamatayan ni Mara Alonzo sa mundong iyon, mag-isa siyang pumupunta sa puntod nito.
Walang media.
Walang bodyguard.
Walang bulaklak na mamahalin.
Isang simpleng puting sampaguita lang.
Pero hindi na iyon mahalaga sa akin.
Dahil may mga paghingi ng tawad na dumarating nang huli.
At may mga pintuang kapag isinara mo na, hindi mo kailangang bumalik para tingnan kung may naghihintay pa sa kabilang panig.
Nagsimula akong muli.
Sa mundong ito, pinili kong mabuhay para sa sarili ko.
At iyon ang pinakamagandang gantimpalang natanggap ko.
Minsan, ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa kung gaano karaming beses kang nagpapatawad. Nasusukat din ito sa tapang mong kilalanin kung kailan sapat na. Huwag hayaang maging dahilan ang “pamilya,” “pagmamahal,” o “pag-unawa” para paulit-ulit na maliitin ang sakit mo. Ang taong tunay na nagmamahal sa’yo ay hindi kailangang mawala ka muna bago niya matutunang pahalagahan ka.
