Dilim sa Ika-Tatlumpu’t Anim na Palapag
Bahagi 2: Ang Dilim sa Ika-Tatlumpu’t Anim na Palapag
Namatay ang ilaw.
Sa isang iglap, nilamon ng dilim ang malawak na opisina.
Tanging ang bahagyang kislap ng lungsod mula sa labas ng glass wall ang nagbibigay ng maputlang anino sa mukha ni Mariel Santos. Parang nagyelo ang dugo niya sa sinabi ng CEO.
Hindi ka makakalabas nang buhay sa gusaling ito ngayong araw.
Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya.
“Sir…” Halos hindi lumabas ang boses niya. “Ang nanay ko…”
“Manatili ka sa likod ko.”
Mababa ngunit matigas ang boses ng lalaki.
Siya si Rafael Villanueva, ang CEO ng Villanueva Media Group. Kanina, para siyang isang malamig na estranghero na bigla na lang nagsabing maaaring siya ang babaeng pinipilit ng ina nitong pakasalan. Ngayon, nakatayo siya sa harap ni Mariel na parang pader na hindi kayang gibain.
Dinukot ni Rafael ang cellphone niya. Walang signal.
Sumikip ang dibdib ni Mariel.
“Wala rin po ba?”
Tumingin si Rafael sa screen. “Jammed ang signal.”
“Jammed?”
“Hindi simpleng brownout ito.”
Sa labas ng opisina, may narinig silang mahinang kalabog. Parang may bumagsak na gamit. Sinundan iyon ng nagmamadaling yabag ng mga paa, saka isang biglang sigaw na mabilis ding naputol.
Napahawak si Mariel sa gilid ng mesa.
Si Rafael ay mabilis na lumapit sa drawer at kumuha ng maliit na flashlight. Nang binuksan niya iyon, manipis na liwanag ang tumama sa sahig.
“Makinig ka sa akin,” sabi niya. “Anuman ang marinig mo, huwag kang sisigaw. Huwag kang lalayo sa akin.”
“Nasa lobby ang nanay ko,” nanginginig na sabi ni Mariel. “Kailangan ko siyang puntahan.”
“Pupuntahan natin siya. Pero hindi tayo dadaan sa main elevator.”
“Bakit?”
“Dahil kung may taong nakapasok dito para patayin ang ilaw at signal, siguradong binabantayan niya ang elevator.”
Muling may kumalabog sa labas.
Mas malapit.
Napaatras si Mariel.
Lumapit si Rafael sa pinto. Dahan-dahan niyang pinihit ang lock, ngunit bago niya ito mabuksan, biglang may tumunog na malakas mula sa intercom.
Static muna.
Pagkatapos, isang boses ng lalaki ang narinig.
“Sir Rafael.”
Nanigas ang mukha ni Rafael.
Kilala niya ang boses.
“Lumabas kayo nang mahinahon. Wala kaming balak saktan ang intern kung ibibigay ninyo ang mga dokumento.”
Nanginginig na napatingin si Mariel sa folder na nasa mesa.
Ang mga dokumento.
Ang settlement agreement.
Ang bank transfer record.
Ang ebidensiya na may taong nagnakaw sa perang dapat sana ay para sa pamilya niya.
“Hindi mo sila makukuha,” malamig na sagot ni Rafael.
Tumawa ang boses sa intercom.
“Palagi kang ganyan, Rafael. Akala mo dahil CEO ka na, kontrolado mo na ang lahat.”
Mariing kumapit si Rafael sa flashlight.
“Sino siya?” bulong ni Mariel.
Hindi agad sumagot si Rafael. Ngunit nang magsalita siya, mabigat ang bawat salita.
“Arturo Salcedo.”
Parang may pumalo sa dibdib ni Mariel.
Arturo Salcedo.
Kilala niya ang pangalang iyon.
Sa communications department, siya ang senior vice president. Siya ang lalaking ngumiti sa kanya kaninang umaga habang ipinapakilala siya ng team leader. Siya rin ang nagsabing, “Magtrabaho ka nang mabuti, bata. Sa kompanyang ito, ang mga taong tahimik ang mas tumatagal.”
Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit nanlamig ang katawan ni Mariel.
Ang apelyidong Salcedo ay matagal nang nakabaon sa alaala ng pamilya niya.
Si Dolores Salcedo, tiyahin ng kanyang ina, ang tumulong daw sa kanila matapos mamatay ang ama ni Mariel. Siya ang madalas magdala ng papeles sa bahay, nagpapapirma sa ina ni Mariel, at nagsasabing may mga dokumentong kailangan para makuha ang maliit na benepisyo ng gobyerno.
Noon, bata pa si Mariel. Wala siyang naintindihan.
Pero ngayon, biglang nagdugtong-dugtong ang lahat.
“Si Arturo…” halos pabulong niyang sabi. “Kamag-anak siya ng tiyahin ng nanay ko.”
Tumingin si Rafael sa kanya.
“Si Dolores Salcedo?”
Nanlaki ang mata ni Mariel. “Kilala n’yo siya?”
“Siya ang lumapit sa pamilya namin noon. Sinabi niyang siya raw ang legal representative ng pamilya Santos.”
Pakiramdam ni Mariel, gumuho ang sahig sa ilalim niya.
“Hindi abogado si Tiya Dolores.”
Tumigas ang panga ni Rafael.
“Kung ganoon, nagsimula ito sa kanya.”
Muling nagsalita ang boses ni Arturo sa intercom.
“Rafael, huwag ka nang magpaka-bayani. Alam mong mas maraming mawawala sa iyo kapag lumabas ito. Ang pangalan ng pamilya Villanueva ay madudungisan. Sasabihin ng lahat na yumaman kayo habang naghihirap ang pamilya ng lalaking nagligtas sa inyo.”
Hinawakan ni Mariel ang gilid ng mesa.
Tama siya.
Kapag lumabas ito, may masasaktan. May masasangkot. May mga taong magtatanong kung bakit hinayaan ng mga Villanueva na mangyari iyon sa loob ng labing-anim na taon.
Ngunit hindi iyon sapat para itago ang katotohanan.
“Hindi ang pamilya ko ang nagnakaw,” sabi ni Rafael. “Ikaw.”
Tumawa si Arturo.
“Hindi mo mapapatunayan.”
Sumagot si Rafael, “Nasa akin ang bank record.”
“Photocopy lang iyon.”
“Nasa akin din ang original archive request.”
Sandaling tumahimik ang intercom.
At doon naintindihan ni Mariel.
Takot si Arturo.
Hindi lang siya nananakot.
Natatakot siya na may hawak na si Rafael na hindi niya kayang burahin.
Biglang may kumatok sa pinto.
Tatlong beses.
Mabagal.
Parang babala.
Hinawakan ni Rafael ang braso ni Mariel at hinila siya patungo sa likod ng bookshelf. May maliit na panel roon na halos hindi mapapansin. Pinindot niya ang gilid, at bumukas ang isang makitid na daanan.
“Emergency passage,” sabi niya. “Diretso ito sa service stairs.”
“Paano ang mga dokumento?”
Kinuha ni Rafael ang folder, ngunit bago sila makapasok, may malakas na pagbangga sa pinto.
Napasigaw sana si Mariel, ngunit tinakpan niya ang sariling bibig.
Isang bangga pa.
Pumutok ang lock.
“Hurry,” utos ni Rafael.
Pumasok sila sa makitid na daanan. Isinara ni Rafael ang panel sa likod nila bago tuluyang mabuksan ang pinto ng opisina.
Sa dilim ng secret passage, halos magkadikit ang balikat nila. Naririnig ni Mariel ang sariling paghinga, mabilis at putol-putol. Sa kabilang panig ng dingding, may mga yabag. May nagbubukas ng drawer. May naghahagis ng papel.
“Hahanapin nila tayo,” bulong niya.
“Alam ko.”
“Paano kung mauna sila sa lobby?”
“May taong pinagkakatiwalaan ako sa security. Siya ang tumawag bago naputol ang linya.”
“Pero sabi n’yo, nasa lobby si Mama.”
Huminto si Rafael at tumingin sa kanya gamit ang manipis na liwanag ng flashlight.
“Ilalabas natin siya.”
Sa sandaling iyon, hindi alam ni Mariel kung bakit, pero naniwala siya.
Bumaba sila sa service stairs. Bawat hakbang ay may kasamang kaba. Sa ika-tatlumpu’t apat na palapag, may narinig silang dalawang lalaki na nag-uusap sa kabilang bahagi ng pinto.
“Wala sa office.”
“Baka bumaba na.”
“Hanapin ang babae. Huwag hayaang makarating sa lobby.”
Pinisil ni Mariel ang folder sa dibdib niya.
Hindi na ito simpleng pagkakamali sa dokumento.
Ang maling folder na dala niya ang nagbukas ng lihim na itinago sa loob ng labing-anim na taon. At ngayon, may gustong manahimik siya bago pa makapagsalita.
Nagpatuloy sila pababa.
Sa ika-dalawampu’t siyam na palapag, bumalik ang emergency lights. Pulang ilaw ang bumalot sa hagdanan, nagbibigay ng nakakatakot na anino sa pader.
Biglang tumunog ang phone ni Rafael.
Isang bar ng signal.
Sinagot niya agad.
“Ben?”
Mabilis ang boses sa kabilang linya.
“Nasa basement service exit ako, sir. Pero may tatlong tao sa lobby. Ang nanay ng babae, hawak nila. Hindi nila sinasaktan, pero pinipigilan nilang umalis.”
Napahinto si Mariel.
“Hawak nila si Mama?”
Tumingin si Rafael sa kanya. Mabilis niyang sinabi sa phone, “Huwag kang kikilos hangga’t hindi kami bumababa.”
Ibinalik niya ang phone sa bulsa.
“Mariel.”
Umiling siya. “Hindi. Hindi ako magtatago habang hawak nila ang nanay ko.”
“Hindi kita pinagtatago. Pinoprotektahan kita.”
“Siya ang nanay ko.”
“Iyon ang dahilan kung bakit kailangan mong mabuhay at makapag-isip nang malinaw.”
Tumulo ang luha ni Mariel, ngunit hindi siya bumigay.
“Labing-anim na taon siyang lumaban mag-isa. Hindi ko siya iiwan ngayon.”
Matagal siyang tinitigan ni Rafael. Sa unang pagkakataon, lumambot ang malamig niyang mga mata.
“Katulad ka ng ama mo.”
Mas lalong sumakit ang dibdib ni Mariel.
“Hindi ko alam kung matutuwa ako riyan o maiiyak.”
“Pareho.”
Sa gitna ng takot, muntik siyang matawa.
Nagpatuloy sila hanggang ika-dalawampung palapag. Doon, may maliit na security room na konektado sa internal system. Gamit ang access card ni Rafael, nakapasok sila.
Sa loob, gumagana pa ang ilang monitor.
Nakita agad ni Mariel ang lobby.
At doon, parang piniga ang puso niya.
Nakatayo ang kanyang ina, si Aling Teresa Santos, sa gitna ng lobby. Suot nito ang simpleng floral blouse at lumang sandals na madalas nitong gamitin kapag nagtitinda ng almusal. Hawak ng isang lalaki ang braso nito. Sa harap niya, nakatayo si Arturo Salcedo, maayos pa rin ang suit, ngunit wala na ang mabait na ngiti sa mukha.
“Ma…” bulong ni Mariel.
Hinawakan ni Rafael ang keyboard at mabilis na nagpalit ng camera angle.
May isa pang camera sa gilid.
Sa screen, nakita nilang may hawak na envelope si Arturo.
Kinuha ni Rafael ang audio feed.
Narinig nila ang boses ni Arturo.
“Teresa, simple lang. Sabihin mong natanggap mo ang pera noon. Sabihin mong kusang-loob mong pinirmahan ang papeles. Kapag ginawa mo iyon, makakalabas kayo ng anak mo nang ligtas.”
Mahina ngunit malinaw ang sagot ni Aling Teresa.
“Hindi ako magsisinungaling.”
Nanlaki ang mga mata ni Mariel.
Kahit nanginginig ang kamay ng kanyang ina, tuwid itong nakatayo.
“Dolores lied to me,” sabi ni Teresa sa Filipino na may halong bigat ng galit. “Sinabi niya noon, papeles iyon para sa death certificate at maliit na tulong mula sa munisipyo. Hindi niya sinabi na pera iyon mula sa pamilya Villanueva.”
Namula ang mukha ni Arturo.
“Patay na si Dolores. Wala kang mapapatunayan.”
“Pero buhay pa ako.”
Napapikit si Mariel habang tumutulo ang luha.
Sa loob ng labing-anim na taon, akala niya tahimik lang ang nanay niya dahil tanggap na nito ang kapalaran.
Hindi pala.
May sakit itong kinimkim.
May panlolokong hindi nito alam kung paano lalabanan.
Bumaling si Rafael kay Mariel.
“Naitala ng system ang audio.”
“Magagamit ba iyan?”
“Oo. Pero kailangan pa natin ng mas matibay.”
“Kailangan nating makarating sa lobby.”
“Hindi. Kailangan nating ilabas ang totoo sa harap ng lahat.”
Tiningnan siya ni Mariel.
“Ano ang plano mo?”
Dahan-dahang kinuha ni Rafael ang microphone ng internal broadcast system.
“Gusto niyang takutin tayo sa dilim,” sabi niya. “Kung ganoon, sindihan natin ang buong gusali.”
Pinindot niya ang isang switch.
Sa lobby, biglang bumukas ang malaking LED wall na karaniwang ginagamit para sa company announcements.
Nawala ang corporate slogan.
Napaltan iyon ng live security footage.
Si Arturo.
Si Aling Teresa.
Ang boses nila.
Lahat ng tao sa lobby ay napalingon.
Maging ang mga empleyadong nakulong sa iba’t ibang palapag ay nagsimulang makapanood sa hallway monitors.
Napatingala si Arturo.
Nakita niya ang sariling mukha sa LED wall.
At sa speaker ng buong gusali, umalingawngaw ang boses ni Rafael.
“Arturo Salcedo.”
“Sa ngalan ng Villanueva Media Group, tinatanggal na kita sa lahat ng posisyon mo, epektibo ngayon din.”
Nanigas si Arturo.
“Rafael!”
“Security is recording everything. The police are on their way.”
Humigpit ang hawak ng lalaki sa braso ni Teresa.
Sumigaw si Mariel, kahit alam niyang hindi siya maririnig ng ina.
“Ma!”
Mula sa screen, nakita ni Teresa na tumingala ito sa camera. Para bang alam niyang nanonood ang anak niya.
At sa unang pagkakataon, ngumiti ito.
Mahina, pagod, pero matapang.
“Mariel,” sabi ni Teresa, habang nakatingin sa camera. “Anak, huwag kang matakot.”
Nabasag ang puso ni Mariel.
Sa tabi niya, pinatay ni Rafael ang microphone at tumakbo palabas ng security room.
Sumunod si Mariel.
Hindi na siya ang intern na nanginginig sa reception desk kaninang umaga.
Anak siya ng lalaking lumusong sa baha para magligtas ng buhay.
Anak siya ng babaeng hindi yumuko kahit hawak ng masasamang tao.
At ngayong araw, hindi siya tatakbo palayo sa katotohanan.
Bababa siya.
Lalaban siya.
At kukunin niya pabalik ang pangalang ninakaw sa pamilya nila.