Tatlong Taon Akong Naging Kapalit na Nobya sa Kasal—Hanggang Bumalik ang Unang Pag-ibig ng Asawa Ko at Hinarap Ako sa Parking Lot, Galit Kung Bakit Ako ang Pinili Niya
Tatlong taon akong naging “kapalit na nobya” ng asawa ko.
Sa mismong araw ng kasal, iniwan siya ng babaeng dapat niyang pakasalan at lumipad palabas ng bansa.
Ako ang nagsuot ng wedding gown na minadaling ipaiksi.
At ngayong bumalik ang unang pag-ibig niya sa Maynila, ang bayaw ko mismo ang nagsabi sa akin:
“Ate Lia, base sa lahat ng mini-series na napanood ko… tatlong araw na lang, palabas ka na ng bahay.”
Dinagdagan ko lang ng dalawang dakot na goji berries ang niluluto kong sabaw.
Kung hihiwalayan man ako, ayokong tumakbo nang gutom.
Ang pangalan ko ay Lia Mendoza-de Vera.
At ang lalaking tatlong taon ko nang asawa ay si Rafael de Vera, CEO ng isang malaking property development company sa Makati.
Noong araw na bumalik sa Pilipinas si Celeste Alonzo, ang babaeng muntik nang maging Mrs. de Vera, may kaldero ng chicken soup sa hapag ng pamilya.
Ako ang nagluto.
Sumasakit kasi ang sikmura ni Rafael nitong mga nakaraang linggo. Halos magkape na lang siya buong araw kapag sunod-sunod ang meeting.
Habang nilalagyan ko ng huling dakot ng goji berries ang sabaw, sumugod sa kusina ang nakababatang kapatid niya na si Nico.
“Ate Lia!”
Hindi man lang ako lumingon.
“Kung naghahanap ka ng chips, nasa second drawer.”
“Hindi pagkain ang dala ko.”
Isinuksok niya ang cellphone sa harap ng mukha ko.
“Mas masarap pa rito. Bumalik na ang greatest love ni Kuya.”
Nasa screen ang bagong post ni Celeste.
Nakatayo siya sa arrival area ng NAIA, naka-cream coat, maayos ang buhok at mukhang walang bakas ng pagod mula sa biyahe.
Ang caption:
“Funny how life always leads you back to the city you never truly left.”
Napatingin ako sa bracelet sa pulsuhan niya.
Manipis na diamond bracelet.
Naalala ko iyon.
Tatlong taon na ang nakalipas, espesyal na ipinagawa iyon ni Tita Elena, nanay ni Rafael, bilang engagement gift kay Celeste.
Dalawang segundo ko iyong tinitigan bago ko ibinalik kay Nico ang phone.
“Ah.”
Namilog ang mata niya.
“Ah lang?”
“Ano ba gusto mo? Magpagawa ako ng tarpaulin sa EDSA na may nakasulat na ‘Welcome back, miss, huwag mong agawin ang asawa ko’?”
“Ate!”
Tinakpan niya ang mukha.
“Hindi mo naiintindihan. Classic plot ito.”
Inilapag ko ang sandok.
“Sige. Turuan mo ako.”
Agad siyang umayos ng upo.
“Una, babalik ang first love.”
“Check.”
“Pangalawa, pupuntahan siya ni Kuya sa airport.”
“Okay.”
“Pangatlo, papasok siya sa kumpanya ni Kuya.”
“Hmm.”
“Pang-apat, may party. Matitisod siya habang may hawak na wine glass, tapos sasalo siya sa dibdib ni Kuya.”
Napakunot-noo ako.
“At pagkatapos?”
Nagbilang siya sa daliri.
“Malalaman mong buntis ka. Tapos magkakaroon ka ng amnesia. Tapos aalis kang may dalang anak. Pagkalipas ng limang taon babalik ka, CEO na rin—”
“Nico.”
“O?”
“Kapag pinanood mo pa ako ng isang mini-drama habang kumakain, ako mismo ang magde-delete ng app mo.”
Mula sa sala, nagsalita si Tito Andres nang hindi inaalis ang mata sa business news.
“Suportado ko iyan.”
Sakto namang bumaba si Tita Elena.
“Ano na naman ang pinagtatalunan ninyo?”
Agad itinuro ni Nico ang phone.
“Ma, bumalik si Celeste.”
Sandaling tumahimik ang buong sala.
Pero walang pagbabago sa mukha ni Tita Elena.
Lumapit lang siya sa hapag, binuksan ang takip ng kaldero at naamoy ang sabaw.
“Lia ang nagluto?”
“Opo.”
“Ang bango.”
Pagkatapos ay saka niya tiningnan si Nico.
“Huwag mong guluhin ang ate mo sa mga walang kuwentang theory.”
“Pero, Ma, muntik nang maging asawa ni Kuya si Celeste.”
Tahimik na kumuha ng mangkok si Tita Elena.
“Maraming tao ang muntik nang maging bahagi ng pamilya.”
Huminto siya bago nagsalin ng sabaw sa mangkok ko.
“Pero ang taong nakaupo sa hapag na ito ngayon, ang manugang ko.”
Hindi ako nakasagot agad.
Tatlong taon na akong nakatira sa bahay na iyon.
Pero may bahagi pa rin sa akin na pakiramdam ay bisita lang.
Isang taong napadpad sa maling kasal at hindi na nakahanap ng tamang exit.
Kaklase ko si Rafael noong high school.
Mas tamang sabihing kilala niya ako.
Ako, halos hindi ko siya pinapansin.
Siya iyong klase ng estudyanteng alam ng buong campus—matalino, tahimik, gwapo, mayaman.
Ako naman iyong transferee na nakaupo sa likod at ang tanging pangarap ay makakuha ng scholarship sa kolehiyo.
Pagkatapos ng graduation, lumipat kami ng pamilya sa Laguna.
Lumipas ang maraming taon bago kami muling nagkita.
Nagtatrabaho na ako noon bilang account strategist sa isang advertising agency sa BGC.
Kliyente namin ang kumpanya ng mga de Vera.
Doon ko talaga nakilala si Rafael.
Mahirap siyang katrabaho.
Eksakto ang gusto niya.
Diretso magsalita.
Halos walang pasensya sa maling numero.
Pero may mga bagay siyang naaalala na hindi ko inaasahan.
Kapag overtime kami, alam niyang hindi ako puwedeng puro kape dahil acidic ako.
Kapag umuulan at naiwan ko ang payong ko, bigla na lang sasabihin ng driver niya:
“Ma’am Lia, pinapasabay po kayo ni Sir.”
Inisip ko noon na mabait lang talaga siya.
Hanggang dumating ang kasal niya.
Sa Tagaytay dapat iyon.
Punô ang ballroom.
May reporters sa labas.
Mga negosyante, pulitiko at kaibigan ng dalawang pamilya ang naroon.
Pero isang oras bago magsimula ang ceremony, nawala si Celeste.
May iniwan siyang sulat.
“Ayokong pakasalan ang lalaking trabaho lang ang kayang mahalin.”
Lumipad siya papuntang Europe kasama ang isang travel photographer.
Nakita ko si Rafael sa private lounge.
Naka-tuxedo.
Walang emosyon ang mukha.
Pero mahigpit ang pagkakakuyom ng kamay niya.
Alam kong kapag nakansela ang seremonya, hindi lang personal na kahihiyan ang haharapin niya.
May malaking merger din sa pagitan ng dalawang pamilya na nakatali sa kasal.
Kaya hindi ko alam kung saan ko nakuha ang lakas nang sabihin ko:
“Kung kailangan mo… puwede kitang tulungan.”
Matagal niya akong tinitigan.
“Lia Mendoza.”
Parang unang beses niyang binigkas nang buo ang pangalan ko.
“Sigurado ka?”
Tumango ako.
Akala ko isang taon lang.
Isang kasunduang magliligtas sa dalawang pamilya mula sa iskandalo.
Pagkatapos, maghihiwalay kami nang tahimik.
Pero lumipas ang unang taon.
Walang divorce.
Lumipas ang pangalawa.
Wala pa rin.
Tatlong taon na ngayon.
Hindi kailanman sinabi ni Rafael na mahal niya ako.
Pero nang operahan ang nanay ko, kinansela niya ang flight niya papuntang Singapore at buong gabing nakaupo sa labas ng operating room.
Nang malaman niyang mahilig mangisda ang tatay ko, naghanap siya nang ilang linggo ng lumang Japanese fishing rod na matagal nang discontinued.
May supplementary card ako sa wallet.
May sarili akong bahagi sa closet niya.
May paborito akong tasa sa kusina.
Pero wala akong narinig na tatlong salitang hinihintay ng isang asawa.
Kaya nang gabing iyon, pagkauwi ko sa kuwarto, nakita ko ang lumang silver suitcase ko sa sulok ng walk-in closet.
Iyon ang maletang dala ko noong araw ng kasal.
Matagal ko iyong tinitigan.
At natawa ako sa sarili ko.
Kakabalik lang ng first love niya.
Bakit tinitingnan ko na agad ang maleta?
Kinabukasan, galing ako sa isang client meeting sa Makati nang may humarang sa akin sa basement parking.
Si Celeste.
Mas maganda siya sa personal kaysa sa mga litrato.
Lumapit siya, nakataas ang baba, at ilang segundo akong tiningnan mula ulo hanggang paa.
“So ikaw si Lia.”
“Depende. Kung may utang ako sa iyo, hindi.”
Hindi siya ngumiti.
“Alam mo bang dapat ako ang nakatayo sa lugar mo?”
Pinaikot ko ang susi ng kotse sa daliri.
“Pero hindi ikaw ang nandito.”
Kumunot ang noo niya.
“Hindi mo ba naiintindihan? Ako ang minahal ni Rafael bago ka pa dumating.”
Ngumiti ako.
“Posible.”
Lumapit siya ng isang hakbang.
“Then why are you so confident?”
Tiningnan ko siya sa mata.
“Dahil tatlong taon na akong kasama ng lalaking sinasabi mong kilalang-kilala mo.”
Bahagya akong ngumiti.
“At sa ngayon, kapag tumitingin siya… ako ang nakikita niya.”
Biglang tumawa si Celeste.
Hindi masaya.
Parang may alam siyang hindi ko alam.
Pagkatapos ay binuksan niya ang phone niya at ipinakita sa akin ang isang litrato.
Si Rafael.
Nasa arrival area ng NAIA.
Eksaktong oras na dumating si Celeste kahapon.
“Talaga ba?”
Mahina niyang tanong.
“Kung ikaw lang ang nakikita niya…”
Inilapit niya sa akin ang screen.
“…bakit siya mismo ang naghihintay sa airport nang bumalik ako?”
PARTE2
“…bakit siya mismo ang naghihintay sa airport nang bumalik ako?”
Hindi ako agad nakasagot.
Nasa larawan si Rafael, naka-dark suit, nakatayo ilang metro mula sa arrival gate.
Malinaw ang timestamp.
4:37 PM.
Ang flight ni Celeste ay lumapag nang 4:21.
Hindi iyon mukhang coincidence.
At mas nakakainis dahil eksaktong sinabi ni Nico kagabi:
Una, babalik ang first love. Pangalawa, pupuntahan siya ni Kuya sa airport.
Parang gusto kong tawagan ang bayaw ko at sabihin:
Congratulations.
One point ka na.
Pero hindi ko ibinigay kay Celeste ang reaksiyong hinihintay niya.
Ibinalik ko ang phone.
“Kung gusto mong malaman kung bakit naroon siya, mas madaling tanungin ang asawa ko kaysa gumawa tayo ng teleserye dito sa parking.”
Nawala ang ngiti niya.
“Hindi ka ba natatakot?”
“Takot saan?”
“Na kapag pinapili siya…”
Lumapit siya.
“…hindi ikaw ang piliin niya.”
Ilang segundo ko siyang tinitigan.
Pagkatapos ay binuksan ko ang pinto ng kotse.
“Celeste, tatlong taon na akong asawa ni Rafael.”
Huminto ako.
“Kung pagkatapos ng tatlong taon kailangan ko pa ring makipag-agawan sa isang taong umalis nang kusa, mas malaking problema iyon kaysa sa pagbalik mo.”
Iniwan ko siyang nakatayo roon.
Pero sa totoo lang?
Nanginginig ang kamay ko nang paandarin ko ang sasakyan.
Pagdating ko sa bahay, nasa hapag na si Rafael.
Nasa harap niya ang bowl ng sabaw na itinabi ko kagabi.
Nakaluwag ang kurbata niya at halatang galing sa mahabang araw.
Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumingin sa relo.
“Late ka.”
“May humarang sa parking.”
Huminto ang kutsara niya.
“Sino?”
“Celeste.”
Hindi gumalaw ang mukha niya.
Pero inilapag niya ang kutsara.
“Ano ang sinabi niya?”
Umupo ako sa tapat niya.
“Na nasa airport ka kahapon.”
Tumahimik siya.
At sa maikling katahimikang iyon, tumigas ang dibdib ko.
Pagkatapos ay tinanong ko:
“Sinundo mo ba siya?”
“Hindi.”
Diretso.
Walang pag-aalinlangan.
“Bakit ka naroon?”
“May dumating na Japanese investor na kailangan kong salubungin. Same terminal.”
Kumuha siya ng phone at binuksan ang email thread niya.
Naroon ang pangalan ng investor.
Naroon ang flight number.
Naroon ang schedule.
4:30 PM.
Bago ko pa mabasa nang buo, inalis ko ang tingin.
“Okay.”
“Hindi okay.”
Napatingin ako sa kanya.
Nakasandal siya sa upuan at nakatitig sa akin.
“Bakit hindi mo ako tinawagan agad?”
“Para saan?”
“Para tanungin ako.”
“Rafael, hindi naman lahat kailangan gawing interrogation.”
“Pero naniwala kang posibleng sinusundo ko siya.”
Hindi ako sumagot.
Doon yata niya nakuha ang sagot.
Tumayo siya.
“Lia.”
“Ano?”
“Bakit nasa gitna ng closet ang suitcase mo kagabi?”
Nanigas ako.
Napansin pala niya.
Naglakad siya papunta sa akin.
“Aalis ka ba?”
“Hindi ko alam.”
“Dahil bumalik si Celeste?”
Napabuntong-hininga ako.
“Hindi lang dahil bumalik siya.”
“Then why?”
Tatlong taon kong nilunok ang tanong.
At sa wakas, lumabas din.
“Dahil hindi ko alam kung ano talaga ako sa buhay mo.”
Parang napako siya sa kinatatayuan.
Nagpatuloy ako.
“Rafael, naging asawa mo ako dahil iniwan ka niya sa araw ng kasal.”
“Hindi—”
“Hayaan mo muna akong matapos.”
Tumahimik siya.
“Akala ko isang taon lang tayo.”
Mahina ang boses ko.
“Akala ko tutulong lang akong ayusin ang gulo. Pero naging tatlo.”
Tumawa ako nang kaunti.
“May card ako. May closet space ako. Kilala mo ang gamot ng nanay ko. Alam mo kung anong fishing rod ang gusto ng tatay ko.”
Tumingin ako sa kanya.
“Pero ni minsan hindi mo sinabi kung bakit hindi mo ako pinapaalis.”
Tahimik siyang nakatingin sa akin.
Pagkatapos ay may ginawa siyang hindi ko inaasahan.
Kinuha niya ang coat niya.
“Sumama ka.”
“Ngayon?”
“Ngayon.”
Dinala niya ako sa lumang campus namin sa Quezon City.
Gabi na.
Sarado ang karamihan sa buildings, pero bukas ang main gate dahil may alumni event.
Naglakad kami hanggang sa lumang academic building.
Tumigil siya sa corridor sa second floor.
Sa harap ng dating classroom namin.
“Dito ka umuupo.”
Itinuro niya ang pinakahuling row sa tabi ng bintana.
Napakurap ako.
“Naaalala mo?”
“Lahat.”
Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.
Pumasok siya sa bakanteng classroom.
“Second semester ka dumating.”
Tumuro siya sa isang upuan.
“Lagi kang may yellow notebook.”
Napanganga ako.
“At tuwing dumadaan ako, hinihila mo ang paa mo sa ilalim ng upuan dahil iniisip mong nakaharang ka.”
Biglang uminit ang mukha ko.
Ilang taon na ang lumipas.
Ako mismo halos nakalimutan ko iyon.
“Hindi tayo nag-uusap noon.”
“Hindi ibig sabihin hindi kita napapansin.”
Bumuntong-hininga siya.
“Celeste and I grew up in the same circle. Our families assumed we would end up together.”
Matagal siyang natahimik.
“Akala ko rin noon, iyong pagiging komportable ko sa kanya, pag-ibig na.”
“Pero?”
“Tapos nakatrabaho kita ulit.”
Tumingin siya sa akin.
“Doon ko nalaman ang difference.”
Hindi ako makahinga nang maayos.
“Bakit mo pa rin pinakasalan sana si Celeste?”
“Because I was a coward.”
Diretso niyang sinabi iyon.
“May obligasyon sa pamilya. May merger. May kasunduan. At akala ko mas madaling sundin ang planong ginawa para sa akin kaysa guluhin ang lahat dahil sa isang bagay na hindi ko alam kung mutual.”
Umiling ako.
“Rafael…”
“Sa araw ng kasal, nang umalis siya, alam mo kung ano ang unang naramdaman ko?”
“Galit?”
“Relief.”
Napatingin ako sa kanya.
“Then you walked into that room.”
Bahagyang ngumiti siya.
“At sinabi mong tutulungan mo ako.”
Naalala ko ang tanong niya noon.
Sigurado ka?
“Nagtanong ako nang tatlong beses kung sigurado ka.”
Mahina siyang tumawa.
“Hindi dahil gusto kong tumanggi.”
Napalunok ako.
“Dahil natatakot akong masyado akong mabilis pumayag.”
Bumalik kami sa bahay halos hatinggabi.
Diretso siyang pumunta sa walk-in closet.
Kinuha niya ang silver suitcase ko.
“Alam mo ba kung bakit hindi ko ito pinatapon?”
Umiling ako.
“Dahil sinabi mo noong una nating gabi bilang mag-asawa…”
Tumingin siya sa akin.
“‘Kapag tapos na ang gulo, dito ko rin ilalagay ang mga gamit ko pag-alis.’”
Naalala ko.
At gusto kong lamunin ako ng lupa.
“Tatlong taon kong hinihintay na sabihin mong ayaw mo na itong gamitin.”
“Bakit hindi ikaw ang nagsabi?”
“Dahil akala ko utang na loob lang ang dahilan kung bakit ka nananatili.”
Pareho kaming natahimik.
Tatlong taon pala kaming naghihintayan.
Ako, hinihintay siyang sabihing gusto niya akong manatili.
Siya, hinihintay akong manatili nang walang obligasyon.
Nakakainis.
Nakakatawa.
At medyo gusto kong batuhin siya ng unan.
“Rafael.”
“Hmm?”
“Ang tanga natin.”
“Mostly you.”
Sinamaan ko siya ng tingin.
At sa unang pagkakataon matapos ang ilang araw, natawa ako nang totoo.
Pero hindi pa tapos si Celeste.
Kinabukasan, tama na naman ang hula ni Nico.
Pumasok siya sa kumpanya.
Hindi bilang empleyado ni Rafael, kundi bilang representative ng Alonzo Group, na may bagong joint project sa De Vera Holdings.
Pagkarinig ni Nico, tumakbo siya sa akin.
“Ate! Step three! Papasok siya sa company!”
“Nico.”
“Kapag natapon ang wine, tumakbo ka.”
At eksaktong dalawang araw pagkatapos, may corporate gala sa isang hotel sa BGC.
Kasama ako ni Rafael.
Nakita ko si Celeste sa kabilang dulo ng ballroom.
Naka-red gown siya.
At may hawak na wine glass.
Napapikit ako.
Grabe.
May sumpa yata ang mini-drama app ni Nico.
Lumapit si Celeste kay Rafael habang may kausap itong investors.
“Rafael.”
Tumingin siya.
“Can we talk?”
“About the project, email my office.”
“Hindi tungkol sa project.”
Napalingon ang ilang bisita.
Mababa ang boses ni Celeste.
“Three years ago, I made a mistake.”
Hindi nagsalita si Rafael.
“Akala ko kailangan kong umalis para malaman kung ano talaga ang gusto ko.”
Huminga siya.
“Ngayon alam ko na.”
Napatingin siya sa akin.
“At hindi ko maintindihan kung bakit siya ang nakakuha ng buhay na dapat ay para sa akin.”
Tahimik ang paligid.
Naramdaman kong maraming tainga ang nakikinig.
Tumingin si Rafael kay Celeste.
At sa sobrang kalmado ng mukha niya, lalo akong kinabahan.
“Celeste.”
“Yes?”
“Walang kumuha ng buhay mo.”
Kumunot ang noo niya.
“Iniwan mo iyon.”
Parang may bumagsak na salamin sa katahimikan.
“Hindi obligasyon ni Lia na ibalik sa iyo ang isang bagay na pinili mong talikuran.”
Namula ang mukha ni Celeste.
“Pero ako ang minahal mo.”
“Minahal kita sa paraan na alam ko noon.”
Sagot niya.
“Pero ang babaeng pinili kong makasama ngayon…”
Lumapit siya sa akin.
Hinawakan ang kamay ko.
“…ang asawa ko.”
Walang sigaw.
Walang dramatic music.
Pero para sa akin, parang biglang tumahimik ang buong ballroom.
Pagkatapos ng gala, ako naman ang humarang kay Celeste sa parking lot.
Hindi para manumbat.
Para tapusin na.
Mukha siyang pagod.
“Panalo ka,” sabi niya.
Umiling ako.
“Hindi ito contest.”
“Madali mong sabihin.”
“Tama ka.”
Huminga ako.
“Dahil matagal ko ring inisip na kailangan kitang talunin para masabing ako ang pinili.”
Napatingin siya sa akin.
“Pero mali pala.”
“Ano ang tama?”
“Hindi ako pinili dahil mas maganda ako kaysa sa iyo. Hindi rin dahil mas mabait ako.”
Bahagya akong ngumiti.
“Pinili niya ako dahil ako ang gusto niyang makasama ngayon.”
Tahimik siya.
“At kung isang araw hindi na iyon totoo, hindi rin ako makikipaglaban para pilitin siyang manatili.”
Iyon yata ang unang pagkakataong nawala ang galit sa mukha niya.
Tumango siya nang bahagya.
Pagkatapos ay umalis.
Pag-uwi namin, nakahiga sa sofa si Nico habang nanonood ng mini-drama.
Pagkakita sa amin, agad siyang bumangon.
“Ano? Natapon ba ang wine?”
Hinagisan ko siya ng throw pillow.
“Delete mo na ’yang app.”
Tumawa si Rafael.
Si Nico naman ay parang nakakita ng multo.
“Kuya, tumawa ka?”
“Matulog ka na.”
“Ate Lia! Nakita mo? Character development!”
Mula sa taas, sumigaw si Tita Elena.
“Nico!”
“Opo! Matutulog na!”
Napailing ako.
Sa kuwarto, nakita kong bukas ang silver suitcase.
Walang laman.
“Rafael?”
Lumapit siya at isinara iyon.
Pagkatapos ay inilagay sa pinakamataas na shelf.
“Diyan na lang.”
“Bakit?”
“Souvenir.”
“Ng ano?”
Tiningnan niya ako.
“Ng pinakamasuwerteng disaster sa buhay ko.”
Napangiti ako.
Pero bago ako makatalikod, hinawakan niya ang kamay ko.
“Lia.”
“Ano?”
Tatlong taon kong hinihintay ang mga salitang iyon.
At nang sabihin niya, wala palang fireworks.
Walang orchestra.
Walang reporters.
Nasa loob lang kami ng walk-in closet, katabi ng mga nakasabit niyang polo.
Pero sapat na.
“Mahal kita.”
Parang may kung anong mabigat na matagal nakadagan sa dibdib ko ang tuluyang nawala.
Tiningnan ko siya nang ilang segundo.
“Tatlong taon bago mo nasabi?”
“Sorry.”
“Late fee.”
“Magkano?”
“Wala pang computation.”
Tumango siya.
“I’ll pay.”
Napatawa ako.
Pagkatapos ay isinandal ko ang noo ko sa dibdib niya.
Hindi pala ako naging kapalit na nobya.
Siguro iyon lang ang paraan kung paano nagsimula ang kuwento namin.
Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit kami nanatili.
May mga relasyong nagsisimula sa maling oras, maling plano, o sa isang sitwasyong hindi natin kailanman pinili. Pero ang tunay na halaga ng pag-ibig ay hindi nasusukat sa kung sino ang nauna. Nasusukat ito sa kung sino ang araw-araw na pumipiling manatili, makinig, magmalasakit at lumakad kasama mo.
Huwag mong maliitin ang sarili mo dahil pakiramdam mo “pangalawang pagpipilian” ka noon. Ang mas mahalagang tanong ay hindi kung sino ang nauna sa puso ng isang tao—kundi kung sino ang pinipili niyang panghawakan ngayon, at kung pinipili mo rin ang sarili mo habang nagmamahal.
