Abala ang lahat sa Dangwa Flower Market. Nagkakagulo ang mga mamimili ng pulang rosas. Pero sa pwesto ni Leo, pambihirang order ang nagpatigil sa mundo niya. Babaeng nakapang-kasal—kumpleto sa belo—ang pumasok at naglapag ng kalahating milyong piso sa lamesa. Wala itong luha sa mata, pero nakakapaso ang tingin nito.

“Kailangan ko ng limampung korona ng patay. Yung pinakamalaki. Ipadala mo sa Grand Ballroom ng hotel sa BGC bago mag-alas otso ng gabi,” utos ng bride na si Clarisse.

Nanginig ang tuhod ni Leo. Sa sampung taon niya bilang florist, ngayon lang siya nakatanggap ng ganito. “Ma’am… sigurado po kayo? Para sa wedding reception?” utal niyang tanong. Matinding takot ang naramdaman niya na baka may gulo o madugong krimen na mangyayari mamaya at madamay pa siya.

“Gawin mo na lang ang trabaho mo. Dagdagan mo ng itim na ribbon. Nakasulat dapat: ‘Condolence sa Iyong Kalayaan, Mark’ at ‘Sana Masaya Ka sa Bago Mong Kabaong.’ Bayad na iyan, may tip ka pang singkwenta mil kapag on-time,” madiin nitong sagot bago mabilis sumakay sa itim na SUV.

Binalot ng kaba si Leo. Gusto niyang tumawag sa pulis dahil baka may mangyaring masaker. Ngunit dahil kailangan niya ng pera para sa operasyon ng anak, ipinikit na lamang niya ang mata at sinimulan ang nakakapangilabot na proyekto. Tinawag niya ang kanyang mga tauhan at nag-overtime sila para tapusin ang naglalakihang funeral wreaths.

Pasado alas-siyete nang dumating ang mga elf truck ni Leo sa sikat na hotel sa BGC. Nagtaka ang mga security guard, pero nang ipakita ni Leo ang gate pass mula sa bride, pinapasok sila.

Habang itinutulak nila ang mga bulaklak papasok sa magarbong Grand Ballroom, halos lumuwa ang puso ni Leo sa kaba. Inaasahan niyang makakakita ng duguang katawan o nag-iiyakang tao.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Ngunit pagbukas ng malaking pinto, bumungad ang eleganteng setup. May live orchestra na tumutugtog at umaapaw ang pagkain sa mga buffet table. Ang nakakabingi lang ay ang katahimikan ng lahat.

Nakatayo sa gitna ng stage si Clarisse, suot pa rin ang wedding gown, hawak ang mikropono. Sa kanyang gilid ay ang groom na si Mark, namumutla at pawis na pawis, kasama ang mga magulang nitong halatang hiyang-hiya.

“Papasukin niyo ang mga bulaklak!” sigaw ni Clarisse nang makita si Leo.

Mabilis ipinwesto ng tauhan ni Leo ang mga korona sa paligid ng ballroom. Nagtayuan ang balahibo ng mga bisita nang mabasa nila ang mga mensahe sa itim na ribbon. Nakatayo lang sa gilid si Leo, hindi alam kung tatakbo o manonood.

“Para sa mga hindi nakakaalam,” nagsimulang magsalita si Clarisse, kalmado ngunit may diin. “Ang lalaking nasa tabi ko ay hindi ko asawa. Kasi tatlong oras bago ang kasal natin sa simbahan kanina, nalaman kong kasal na pala siya sa probinsya at may tatlong anak. Ginamit lang niya ako at ang pera ko para mabayaran ang utang nila sa casino!”

Napasinghap ang mga bisita. Bumagsak ang balikat ni Mark at napatakip ng mukha ang ina nito.

“Kaya imbes na umiyak sa kwarto, itinuloy ko ang reception. Bayad na ang pagkain, sayang naman. Pero hindi ito selebrasyon ng pag-ibig. Ito ay ang burol ng reputasyon ng pamilya niyo, Mark!” patuloy ni Clarisse, sabay turo sa mga bulaklak. “Ang mga bulaklak na iyan ay para sa pagkamatay ng kasinungalingan mo. At oo nga pala, nandito rin ang tunay mong asawa. Pinalipad ko siya galing Iloilo kaninang tanghali.”

Mula sa likuran ng ballroom, naglakad papunta sa stage ang babaeng karga ang isang sanggol, kasunod ang dalawang bata. Halos himatayin si Mark sa gulat.

Nagpalakpakan ang mga bisita ng bride. Tumawa nang malakas ang tatay ni Clarisse at itinaas ang wine glass. Naging masayang party ang dapat sana’y malungkot na eksena. Habang palabas ng ballroom ang pamilya ni Mark na sinusundan ng mga camera, nakahinga nang maluwag si Leo.

Walang masaker, walang barilan. Ang tanging namatay lang sa gabing iyon ay ang panlilinlang ng isang manlolokong lalaki. Lumapit sa kanya si Clarisse at inabutan siya ng dagdag na sobreng may cash bilang pasasalamat.

Napangiti na lang ang florist habang pabalik sa Dangwa. Minsan, ang pinakamalalim na sugat ay hindi kailangang iyakan at itago sa dilim.

Minsan, kailangan mo lang itong ipagdiwang sa isang sikat na hotel, pakainin ang mga bisita, at bigyan ng napakaraming korona ng patay ang taong nanakit sa’yo para masigurong hindi na siya makakabangon sa hiya.

Ang tunay na hustisya ay inihahain nang napakalamig, may kasamang magagandang bulaklak, at natatapos nang hindi inaasahan.