Matapos ang gabing malamig na sinabi sa akin ng lalaking minahal ko, “Hindi ikaw ang hinihintay ko,” tuluyan akong nawala nang dalawang taon—pero nang muli kaming magkita, nobyo na siya ng matalik kong kaibigan, at isang pangungusap sa hapunan ang nagpalamig sa buong katawan ko.
Matapos ang gabing malamig na sinabi sa akin ng lalaking minahal ko, “Hindi ikaw ang hinihintay ko,” tuluyan akong nawala nang dalawang taon—pero nang muli kaming magkita, nobyo na siya ng matalik kong kaibigan, at isang pangungusap sa hapunan ang nagpalamig sa buong katawan ko.
Bahagi 1
Dalawang taon na ang nakalipas, tumayo ako sa harap ng lalaking minahal ko nang anim na taon at nagtanong ng pinakakatangahang tanong sa buong buhay ko.
“Paano kung sabihin kong… mahal talaga kita?”
Noong gabing iyon, kagagaling lang namin sa isang magulong birthday party kasama ang mga kaibigan.
Akala ko, matapos ang lahat ng yakap niya sa akin at ang mga sandaling hinihila niya ako palapit sa kanya, kahit paano ay may espesyal na namamagitan sa amin.
Pero si Adrian Villareal ay naupo lang sa gilid ng kama, dahan-dahang inayos ang cuff ng kanyang manggas, saka ako tiningnan nang malamig at kalmado.
“Camille, huwag mong bigyan ng ibang kahulugan ang nangyari.”
“Ang kagabi ay isang pagkakamali lang.”
Parang nanigas ang buong katawan ko.
Nagpatuloy siya.
“May taong matagal ko nang hinihintay.”
“At hindi ikaw iyon.”
Ilang simpleng salita lang iyon, pero parang binasag nito ang lahat ng natitirang dignidad ko.
Kinabukasan, itinapon ko ang lumang SIM card ko, nagbitiw sa trabaho sa malaking lungsod, at lumipat sa isang tahimik na probinsya malapit sa dagat.
Sa loob ng dalawang taon, hindi ako bumalik.
Hanggang noong nakaraang linggo.
Biglang nilagnat nang mataas ang roommate kong si Bea Mendoza sa kalagitnaan ng gabi.
Dinala ko siya sa isang pribadong ospital malapit sa sentro ng lungsod.
Bandang alas-tres ng madaling-araw, huminto sa harap ng emergency entrance ang isang itim na SUV.
Bumaba mula rito ang isang lalaking naka-itim na polo, basa pa ang buhok dahil sa ulan.
Sa sandaling nakita ko ang mukha niya, nanlamig ang mga kamay ko.
Adrian.
Ang lalaking minahal ko noon nang sobra, na sa isang mensahe lang ay kaya kong tawirin ang kalahati ng lungsod para makita.
At ngayon…
Siya pala ang nobyo ni Bea.
Maraming beses nang nagkuwento si Bea tungkol sa boyfriend niya.
Isang lalaking mula sa mayamang pamilya, nakatira sa kabisera, abala sa trabaho pero handang bumiyahe nang malayo kapag gusto siyang makita ni Bea.
Palagi niya iyong ikinukuwento sa akin nang may ningning sa mga mata.
“Magkasintahan kami noong college.”
“Pero dahil ordinaryong pamilya lang kami at napakalayo ng mundo namin sa isa’t isa, ako ang nakipaghiwalay at umalis.”
“Pero hinintay niya ako nang halos limang taon.”
Minsan, niyakap ko pa si Bea at sinabi kong napakaswerte niya.
Hindi ko alam…
Na ang lalaking tinutukoy niya ay si Adrian.
Sa labas ng silid ng ospital, tumayo si Adrian sa harap ko.
Tinitigan niya ako nang ilang segundo.
Walang gulat.
Walang bahid ng pagkabigla.
Para bang dalawang estranghero lang kami na unang beses nagkita.
“Ka-roommate ka ni Bea?”
Mahigpit kong hinawakan ang cellphone ko.
“Oo.”
Kinuha niya ang wallet niya.
“Magkano ang binayaran mo sa ospital? Ibabalik ko.”
“Hindi na kailangan.”
“Ayokong may utang ako sa ibang tao.”
Bigla kong naalala ang sinabi niya dalawang taon na ang nakalipas.
Pagkatapos ng gabing iyon, malamig din niyang sinabi sa akin:
“Kung gusto mo ng kabayaran, ibibigay ko.”
Binuksan ko ang QR code ko.
“Tatlong libo’t dalawang daang piso.”
Ini-scan iyon ni Adrian.
Sakto namang bumukas ang pinto ng kuwarto.
Mahinang tumawag si Bea.
“Adrian…”
Agad lumambot ang malamig niyang mukha.
Tumalikod siya at mabilis na pumasok.
Nanatili ako sa labas ng pasilyo at narinig kong natatawang tanong ni Bea.
“Nakita mo na si Camille, ’di ba?”
“Maganda siya, no?”
Isang segundo ng katahimikan.
Sagot ni Adrian:
“Hindi ko napansin.”
Napangiti ako nang mapait.
Mas mabuti na rin.
Baka talagang nakalimutan na niya ako.
Sapat na siguro ang dalawang taon para burahin ng isang tao ang isang pagkakamali mula sa alaala niya.
Kinabukasan, nauna akong bumalik sa apartment.
Bandang alas-sais ng gabi, tumunog ang doorbell.
Akala ko nakauwi na si Bea kaya dali-dali kong binuksan ang pinto.
Pero si Adrian ang nakatayo sa labas.
Hawak niya ang susi ng sasakyan.
“Kukuha lang ako ng ilang gamit ni Bea.”
Tumabi ako.
“Nasa dulo ng hallway ang kuwarto niya.”
Pumasok siya.
Nakalampas na siya sa akin nang ilang hakbang nang bigla siyang tumigil.
“Camille.”
Parang tumigil ang tibok ng puso ko.
Iyon ang unang beses mula nang magkita kami muli na tinawag niya ako sa pangalan.
Lumingon ako.
Tiningnan niya ang maluwag kong pajama at bahagyang kumunot ang noo.
“Sa susunod, tingnan mo muna kung sino ang nasa labas bago ka magbukas ng pinto.”
Napakurap ako.
“Bakit?”
“Hindi lahat ng tao sa labas ng pinto ay mabuti.”
Pagkasabi noon, tumalikod siya.
Tinitigan ko ang likod niya, hindi malaman kung matatawa ako o masasaktan.
Noon, noong mahal ko pa siya, baka hindi ako nakatulog buong gabi kung ganito lang siya nagpakita ng pag-aalala.
Ngayon, gusto ko na lang manatiling malayo sa kanya.
Pagkalipas ng dalawang araw, tuluyan nang nakalabas ng ospital si Bea.
May dala siyang malaking bouquet ng bulaklak at masayang ipinakita sa akin ang bago niyang kuwintas.
Isang maliit na pendant na hugis araw, pinalilibutan ng maliliit na diyamante.
“Custom-made ’to ni Adrian!”
Kumapit siya sa braso ko.
“Sabi pa niya, bago matapos ang taon, ipakikilala niya raw ako sa pamilya niya.”
Ngumiti ako.
“Congrats.”
Tinitigan ako ni Bea sandali bago biglang nagtanong.
“Samahan mo kami sa dinner ngayong weekend?”
Agad akong tumanggi.
“May gagawin ako.”
“Hindi puwede!”
Hinila niya ang kamay ko.
“Mag-iimbita si Adrian ng ilang malalapit niyang kaibigan. Wala akong kakilala sa kanila. Kailangan kitang kasama.”
Sa huli, napilitan din akong sumama.
Ginawa ang hapunan sa isang pribadong restaurant na tanaw ang dagat.
Pagpasok namin ni Bea sa private room, biglang tumahimik ang tawanan sa loob.
Isang lalaking umiinom ang napako ang tingin sa akin.
Pagkatapos ay lumingon siya kay Adrian, halatang hindi makapaniwala.
“Adrian…”
“Bakit nandito siya?”
Biglang huminto ang kamay ni Adrian na may hawak na wine glass.
Nagtakang tumingin si Bea.
“Magkakilala kayo ni Camille?”
Walang sumagot.
Biglang tumayo ang lalaki.
Tiningnan niya ako, saka si Bea.
Lalong sumama ang ekspresyon niya.
“Bea, hindi mo alam?”
Kumunot ang noo ni Bea.
“Ano?”
May kakaiba na akong kutob.
May isang babaeng katabi ng lalaki ang biglang humawak sa braso niya.
“Huwag mo nang sabihin.”
Pero huli na.
Tumingin siya diretso kay Bea.
“Alam mo bang dalawang taon na ang nakalipas, halos mabaliw si Adrian sa paghahanap sa isang babae?”
Biglang namutla ang mukha ko.
Lumingon sa akin si Bea.
“Camille?”
Nagpatuloy ang lalaki.
“Nagpaikot siya ng tao sa mga ospital, airport, universities, pati private investigator kumuha siya.”
“Halos isang taon siyang naghanap.”
Piliting ngumiti si Bea.
“Siguro hinahanap niya ’yung ex niya…”
“Hindi.”
Umiling ang lalaki.
Pagkatapos ay itinaas niya ang kamay at itinuro ako.
“Ang babaeng hinahanap ni Adrian…”
“Siya.”
Biglang natahimik ang buong kuwarto.
Lumingon ako kay Adrian.
Hindi niya itinanggi.
Dahan-dahan lang niyang ibinaba ang baso sa mesa.
Nagsimulang manginig si Bea sa tabi ko.
“Adrian…”
“Sinabi mo sa akin na ako ang babaeng hinintay mo nang limang taon.”
Nabasag ang boses niya.
“Kung gano’n, bakit pagkatapos mawala ni Camille…”
“…hinanap mo siya nang halos isang taon?”
Nanatiling tahimik si Adrian.
Pero biglang may naalala ang lalaking nagsalita kanina.
Namula ang mukha niya sa pagkabigla.
“Sandali.”
“Huwag mong sabihing hanggang ngayon, hindi pa rin alam ni Camille…”
Biglang nanlamig ang boses ni Adrian.
“Tama na.”
“Ano ang hindi ko alam?”
Diretso kong tiningnan ang lalaki.
Lunok siya nang lunok.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagpahinto sa paghinga namin ni Bea.
“Noong gabing iyon dalawang taon na ang nakalipas…”
“Ang lalaking lasing na pumasok sa kuwarto ni Camille…”
“Hindi si Adrian.”
Bahagi 2: Ang Katotohanang Dalawang Taon Niyang Itinago, At Ang Isang Pangalan na Biglang Nagpabago sa Lahat
“Hindi si Adrian.”
Parang may biglang humigop ng lahat ng hangin sa kuwarto.
Hindi ako makapagsalita.
Si Bea naman ay nakatingin kay Adrian na tila hinihintay siyang tumanggi.
Pero hindi niya ginawa.
“Paolo.”
Malamig ang boses ni Adrian.
“Sabi ko tama na.”
Umiling ang lalaking tinawag niyang Paolo.
“Hindi. Dalawang taon na kayong nananahimik. Tingnan mo kung saan umabot.”
Humarap siya sa akin.
“Noong gabing iyon, si Marco, pinsan ni Adrian, ang unang pumasok sa kuwarto mo.”
Napaatras ako.
Hindi ko kilala ang pangalang iyon.
Ipinaliwanag ni Paolo na lasing na lasing si Marco at napagkamalan ang kuwarto ko bilang sariling guest room. Nang makita niyang nakatulog ako sa sofa, dali-dali siyang lumabas at tinawag si Adrian dahil natatakot siyang mapagbintangan.
“Pagdating ni Adrian, ikaw mismo ang kumapit sa kanya.”
Biglang nanikip ang dibdib ko.
May ilang piraso ng alaala ang bumalik.
Isang kamay sa noo ko.
Isang pamilyar na pabango.
Isang boses na paulit-ulit na nagsasabing, “Camille, gising.”
Paolo huminga nang malalim.
“Walang nangyari sa inyo na gaya ng iniisip mo.”
“Hinahatid ka lang sana niya sa bahay, pero nahilo ka. Nag-stay siya dahil ayaw ka niyang iwan mag-isa.”
Tumingin ako kay Adrian.
“Kung gano’n… bakit sinabi mong pagkakamali iyon?”
Sa unang pagkakataon, nakita kong nawala ang karaniwang kontrol sa mukha niya.
“Dahil hinalikan kita.”
Napatigil ako.
“Habang gising ka.”
“Hinawakan mo ako at sinabi mong huwag akong umalis.”
“Tapos hinalikan kita pabalik.”
Napapikit siya sandali.
“Alam kong mali iyon dahil noong panahong iyon, iniisip ko pa rin na may hinihintay akong ibang tao.”
Nanginig ang mga daliri ko.
“Si Bea?”
Hindi siya sumagot agad.
Pero sapat na ang katahimikan.
Namutla si Bea.
“So… ako nga.”
Tumango si Adrian.
“Naghintay ako sa alaala mo nang matagal.”
“Pero nang bumalik ka…”
Tumigil siya.
Tumingin sa akin.
“Hindi na ikaw ang taong hinahanap ko.”
Biglang tumayo si Bea.
Tumama ang upuan niya sa sahig.
“Pero naging tayo!”
“Bea—”
“Tatlong buwan, Adrian!”
Nangingilid ang luha niya.
“Kung hindi mo na ako mahal, bakit mo ako binalikan?”
Walang makasagot.
At iyon ang pinakamasakit na bahagi.
Hindi lamang ako ang nasaktan sa kuwentong ito.
Pati si Bea.
Dinampot niya ang bag niya at mabilis na lumabas.
Hinabol ko siya.
Sa labas ng restaurant, malakas ang hangin mula sa dagat.
“Bea!”
Huminto siya ngunit hindi lumingon.
“Alam mo ba?”
Mahina ang boses niya.
“Hindi.”
“Hindi mo alam na hinanap ka niya?”
“Hindi.”
“Hindi mo alam na may nangyari sa inyo?”
Napakagat ako sa labi.
“Akala ko… ibang bagay ang nangyari. At naniwala akong ayaw niya sa akin.”
Saka lang siya humarap.
Punô ng luha ang mga mata niya.
“Camille, mahal ko siya.”
“Alam ko.”
“Pero ikaw ang hinanap niya.”
Wala akong naisagot.
Ilang segundo kaming nakatayo sa malamig na hangin.
Pagkatapos ay hinubad ni Bea ang kuwintas na bigay ni Adrian.
At doon ko napansin ang likod ng maliit na pendant.
May napakaliit na ukit.
Hindi pangalan ni Bea.
Kundi dalawang letra.
C.V.
Mga initial ko.
At sa likod namin, narinig ko ang boses ni Adrian.
“Hindi ko ipinagawa ang kuwintas na iyan para kay Bea.”
Bahagi 3: Nang Malaman Ko Kung Para Kanino Talaga ang Kuwintas, Pinili Kong Umalis Muli—Pero Sa pagkakataong Ito, Hindi Niya Ako Hinayaang Mawala
Napatitig ako sa pendant.
C.V.
Camille Villanueva.
Hindi ko kayang alisin ang tingin.
Si Bea ang unang nagsalita.
“Anong ibig mong sabihin?”
Lumapit si Adrian ngunit huminto ilang hakbang ang layo.
“Matagal nang ginawa ang kuwintas na iyan.”
“Gaano katagal?”
“Isang taon at walong buwan.”
Nanigas ako.
Halos kasabay iyon ng panahong nawawala ako.
Ipinaliwanag niyang pagkatapos kong umalis, bumalik siya sa apartment na tinutuluyan ko noon.
Wala na ako.
Patay ang numero ko.
Nagbitiw na ako sa trabaho.
Walang alam ang mga kaibigan ko kung saan ako pumunta.
Noong una, galit daw siya.
Akala niya nagpapapansin lang ako.
Pero lumipas ang tatlong araw.
Isang linggo.
Isang buwan.
At doon niya napagtanto na talagang pinili kong burahin siya sa buhay ko.
“Bakit mo ako hinanap?” tanong ko.
Hindi niya iniwas ang tingin.
“Dahil sa unang linggong wala ka, doon ko unang napansin kung gaano karaming bahagi ng araw ko ang konektado sa iyo.”
Hindi ako gumalaw.
“Kapag umuulan, iniisip ko kung may payong ka.”
“Kapag may nakita akong masamang kape, naaalala kong reklamo ka nang reklamo pero inuubos mo pa rin.”
“Kapag dumadaan ako sa school ninyo noon, hinahanap ka ng mata ko kahit alam kong wala ka roon.”
Napatawa siya nang mapait.
“Napakatagal kong naniwala na ang paghihintay kay Bea ang patunay na marunong akong magmahal.”
“Tapos nawala ka.”
“At doon ko nalaman na ang isang tao palang tunay mong mahal… hindi mo kayang hintaying bumalik nang tahimik.”
“Hahanapin mo.”
Napababa ako ng tingin.
Masakit marinig ang mga salitang dalawang taon kong pinangarap.
Pero huli na ang lahat.
Nasa tabi namin si Bea.
At siya ang pinili niyang balikan.
“Tama na.”
Ibinalik ni Bea ang kuwintas sa palad ni Adrian.
“Hindi ko kailangan ng detalye.”
Napatingin kami sa kanya.
Pinunasan niya ang mga luha niya.
“Masakit, oo.”
“Tanga rin ako dahil gusto kong paniwalaan na puwedeng ibalik ang isang pag-ibig dahil lang pareho pa rin ang mga pangalan natin.”
Tumingin siya kay Adrian.
“Pero mas mali ka.”
Tumango si Adrian.
“Alam ko.”
“Hindi. Hindi mo alam.”
Nabasag ang boses ni Bea.
“Binalikan mo ako dahil pakiramdam mo may utang kang pagtatapos sa kuwento natin.”
“Ginawa mo akong sagot sa pangakong matagal nang patay.”
Hindi sumagot si Adrian.
Iyon na marahil ang pinakamatapat niyang pag-amin.
Lumapit sa akin si Bea.
Akala ko sasampalin niya ako.
Sa halip, mahigpit niya akong niyakap.
Nanigas ako.
“Galit ako,” bulong niya.
“Pero hindi sa ’yo.”
Napapikit ako.
“Bea…”
“Bigyan mo lang ako ng panahon.”
Pagkatapos ay kumalas siya at sumakay sa taxi.
Hindi ko siya pinigilan.
Hindi rin siya hinabol ni Adrian.
Kinabukasan, nag-empake ako.
Hindi dahil gusto kong tumakas.
Kundi dahil ayaw kong maging babae na naghihintay habang dalawang taong puno ng gulo ang inaayos ng ibang tao para sa akin.
Nag-iwan ako ng note kay Bea.
Hindi ako aalis dahil sa kanya.
Uuwi lang muna ako sa probinsya para maalala kung sino ako bago bumalik lahat ng ito.
Kapag handa ka nang kausapin ako, nandito lang ako.
Pagdating ko sa terminal, umuulan.
Nakakatawa.
Dalawang taon na ang nakaraan, umalis din ako habang umuulan.
Pero noon, nanginginig ako habang umaasang hahabulin niya ako.
Ngayon, wala akong hinihintay.
Hanggang sa may humawak sa hawakan ng maleta ko.
Lumingon ako.
Si Adrian.
Basang-basa ang balikat ng polo niya.
“Huwag kang mag-alala.”
Hingal siya.
“Hindi kita pipigilan.”
Napakunot ang noo ko.
“Kung gano’n, bakit ka nandito?”
“Para sabihin ang mga bagay na dapat sinabi ko dalawang taon na ang nakalipas.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
“Camille, hindi kita hihilingang piliin ako ngayon.”
“Hindi rin kita hihilingang patawarin ako.”
“Nasaktan kita dahil masyado akong sigurado na alam ko ang gusto ko.”
“Nasaktan ko si Bea dahil masyado akong duwag para amining nagbago na iyon.”
Huminga siya nang malalim.
“Pero hindi na ako magsisinungaling.”
“Minahal kita.”
“Hindi ko lang nalaman sa tamang oras.”
Naramdaman kong kumirot ang dibdib ko.
“Past tense?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Hindi.”
“Sadyang ayokong gamitin ang salitang ‘mahal kita’ para pilitin kang manatili.”
Doon ako unang napaiyak.
Hindi noong tinanggihan niya ako.
Hindi noong nalaman kong nobyo siya ni Bea.
Kundi ngayon.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi niya ako hinihila palapit.
Binibigyan niya ako ng kalayaang umalis.
Sumakay ako ng bus.
Hindi niya ako pinigilan.
Tatlong buwan kaming hindi nagkita.
Sa panahong iyon, bumalik ako sa maliit na coastal town.
Nagtrabaho ako sa isang maliit na design studio at inayos ang buhay ko.
Unti-unti ring bumalik ang komunikasyon namin ni Bea.
Sa una, puro simpleng mensahe lang.
Kumain ka na?
May naiwan kang mug dito.
Pagkaraan ng ilang linggo, tumawag siya.
Umiyak kami pareho.
Humingi ako ng tawad kahit paulit-ulit niyang sinasabing wala akong kasalanan.
Inamin din niya na matagal na silang naghiwalay ni Adrian.
“Hindi dahil sa ’yo,” sabi niya.
“Kundi dahil ayokong maging babaeng kailangan niyang piliin dahil sa konsensya.”
Bago niya ibaba ang tawag, natawa siya.
“At Camille?”
“Ano?”
“Kung sakaling bumalik ka sa kanya… pahirapan mo muna.”
Napatawa rin ako sa unang pagkakataon.
“Promise.”
Hindi ako agad bumalik kay Adrian.
At hindi rin siya nagmadali.
Tuwing Linggo, may dumarating na simpleng postcard.
Walang mamahaling regalo.
Walang drama.
Minsan larawan ng ulan sa lungsod.
Minsan larawan ng kape.
Minsan isang linya lang:
Hindi kita hinihintay para may utang kang pagbabalik. Hinihintay kita dahil gusto ko.
Sa ikatlong buwan, may isang postcard na walang mensahe.
Nakasabit lang dito ang maliit na pendant na hugis araw.
Ang pendant na may initials kong C.V.
Sa likod nito, may bagong ukit.
Kapag handa ka na.
Kinabukasan, bumiyahe ako pabalik sa lungsod.
Hindi ko sinabi kahit kanino.
Dumiretso ako sa lumang café na madalas naming puntahan noon.
Nandoon siya.
Mag-isa.
May laptop sa harap at malamig nang kape sa mesa.
Nang makita niya ako, napako lang siya sa upuan.
Wala iyong dating yabang.
Walang nakahandang linya.
“Camille?”
Inilapag ko sa mesa ang pendant.
Namuti ang mukha niya.
“Hindi ko ibinabalik.”
Hindi siya gumalaw.
Isinuot ko ang kuwintas.
“Pero may kondisyon.”
“Ano?”
“Hindi mo na ako pwedeng mahalin dahil nawala ako.”
“Hindi mo rin ako pwedeng mahalin dahil hinanap mo ako nang isang taon.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Kung magsisimula tayo, magsisimula tayo mula ngayon.”
“Walang utang.”
“Walang nakaraan na ginagamit bilang dahilan.”
“Walang pangako na hindi kayang panindigan.”
Matagal siyang nakatitig sa akin.
Pagkatapos ay tumango.
“Okay.”
Napangiti ako.
“Okay lang?”
“Kung sampung kondisyon pa ang idagdag mo, papayag pa rin ako.”
Napatawa ako.
At iyon ang unang pagkakataon na nagsimula kami nang tama.
Hindi agad naging madali.
May mga araw na nag-aaway kami.
May mga sandaling bumabalik ang takot ko.
May pagkakataong napapaisip si Adrian kung karapat-dapat ba siyang pagkatiwalaan ko.
Pero sa pagkakataong ito, wala nang biglang pagkawala.
Wala nang katahimikang ginagamit bilang parusa.
Kapag nasasaktan ako, sinasabi ko.
Kapag natatakot siya, umaamin siya.
Isang taon pagkatapos noon, bumalik kami sa parehong probinsyang tinakbuhan ko dati.
Kasama namin si Bea.
May bago na siyang boyfriend—isang tahimik na architect na unang beses naming nakitang kayang patahimikin siya sa isang tingin.
Habang naglalakad kami sa tabing-dagat, lumapit si Bea sa akin.
“Masaya ka?”
Tumingin ako kay Adrian.
Nasa malayo siya, bumibili ng coconut juice, at nakikipagtalo sa tindero dahil gusto niyang bawasan ang yelo sa akin kahit hindi ko naman hinihingi.
Napangiti ako.
“Oo.”
Sumiko si Bea.
“Buti naman. Matagal kitang pinatawad.”
“Talaga?”
“Oo.”
Ngumisi siya.
“Si Adrian, hindi pa.”
Pareho kaming natawa.
Kinagabihan, habang palubog ang araw, inilabas ni Adrian mula sa bulsa niya ang isang maliit na kahon.
Napaatras ako.
“Huwag mong sabihing—”
“Relax.”
Binuksan niya iyon.
Walang singsing.
Isang bagong pulang sinulid lang.
Napatawa ako.
“Ano ’yan?”
“Dalawang taon akong naghintay bago ko naintindihan kung sino talaga ang gusto kong hintayin.”
Dahan-dahan niyang itinali ang pulang sinulid sa pulsuhan ko.
“Kaya ngayon, ayokong magmadali.”
Tumingin siya sa akin.
“Kapag dumating ang araw na handa kang marinig ang tanong, saka ako bibili ng singsing.”
Nanubig ang mga mata ko.
“At kung matagal?”
“Maghihintay ako.”
“Kung limang taon?”
“Okay.”
“Kung sampu?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Camille, minsan na kitang nawala.”
“Hindi na problema sa akin ang paghihintay.”
Hindi ko siya sinagot.
Sa halip, ako ang yumakap sa kanya.
Sa pagkakataong ito, walang alak.
Walang maling alaala.
Walang ibang taong hinihintay.
At habang humahampas ang alon sa dalampasigan, naisip ko kung gaano kakaiba ang buhay.
Dalawang taon ang nakalipas, umalis ako dahil akala ko ako ang pagkakamaling gusto niyang kalimutan.
Ngayon alam ko na ang totoo.
Hindi ako ang pagkakamali.
Ang pagkakamali ay ang dalawang taong pareho kaming natakot magsabi ng totoo.
At kung may isang bagay akong natutunan sa lahat ng nangyari, iyon ay ito:
May mga taong minamahal natin sa maling panahon.
May mga taong hinihintay natin kahit matagal nang tapos ang kuwento.
Pero minsan, kapag sapat na tayong matapang para bitawan ang lumang sakit…
Ang taong akala nating tuluyan nang nawala ay babalik.
Hindi para ipagpatuloy ang dating kuwento.
Kundi para magsimula ng bago.
Sa pagkakataong ito—
nang walang pagtatago,
nang walang maling tao,
at nang pareho na kaming handang manatili.
