Nawalan Ako ng Malay sa Gitna ng Meeting, Doon Nalaman ng Ex Ko na Buntis Ako—Pagkalipas ng Tatlong Buwan, Lumitaw Siya sa Tabi ng Higaan Ko Pagkapanganak, Naglagay ng Isang Lumang Larawan sa Tabi ng Anak Ko, Pero Isang Mensahe ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko
Nawalan Ako ng Malay sa Gitna ng Meeting, Doon Nalaman ng Ex Ko na Buntis Ako—Pagkalipas ng Tatlong Buwan, Lumitaw Siya sa Tabi ng Higaan Ko Pagkapanganak, Naglagay ng Isang Lumang Larawan sa Tabi ng Anak Ko, Pero Isang Mensahe ang Nagpalamig sa Buong Katawan Ko
Bahagi 1
Nawalan ako ng malay habang nagpe-present sa harap ng mahigit tatlumpung senior managers ng kumpanya.
Nang muli kong imulat ang mga mata ko, hindi kisame ng clinic ang una kong nakita.
Kundi ang mukha ng lalaking limang buwan ko nang pilit kinakalimutan.
Nakatayo siya sa tabi ng kama, nakatiklop hanggang siko ang manggas ng puting polo niya, at napakalamig ng ekspresyon na para bang may paparating na bagyo.
“Gaano ka na katagal buntis?”
Ilang segundo akong hindi sumagot.
Pagkatapos ay tahimik kong hinila pataas ang kumot.
“Halos anim na buwan.”
Agad nagbago ang tingin niya.
Pero bago pa siya makapagtanong, inunahan ko na siya.
“Huwag kang mag-alala, Gabriel. Limang buwan na tayong hiwalay.”
Diretso akong tumingin sa mga mata niya.
“Walang kinalaman sa’yo ang batang ito.”
Biglang natahimik ang buong clinic.
Si Gabriel Villanueva ay hindi lang basta ex-boyfriend ko.
Siya rin ang bagong CEO ng grupong pinagtatrabahuhan ko.
At siya rin ang lalaking malamig na nagsabi sa akin noong gabing naghiwalay kami—
“Hindi ko kayang ibigay sa’yo ang gusto mo.”
Noong gabing iyon, halos isang oras akong nakatayo sa ilalim ng bubong sa labas ng bahay niya.
Umaasang lalabas siya.
Umaasang pipigilan niya ako.
Umaasang kahit isang beses lang, sasabihin niyang huwag akong umalis.
Pero hindi siya lumabas.
Doon ko natutunan na kahit gaano kahigpit kang niyakap ng isang tao noon, kaya ka pa rin niyang bitawan na parang hindi ka niya kailanman minahal.
Matagal na nakatayo si Gabriel nang hindi gumagalaw.
Pagkaraan ng ilang sandali, mahina niyang tinanong,
“Sino ang ama?”
Napatawa ako nang mapait.
“Personal na bagay iyon.”
Humigpit ang panga niya.
“Mikaela.”
“Wala ka nang karapatang magtanong.”
Sa unang pagkakataon, wala siyang maisagot.
Sakto namang tumawag ang assistant niya at sinabing may mahalagang kliyenteng naghihintay.
Napilitan siyang umalis.
Bago siya tuluyang lumabas ng pinto, muli niya akong nilingon.
“Akala mo ba maniniwala ako sa sinabi mo?”
Hindi ako sumagot.
Isang linggo matapos iyon, natanggap ko ang approval para sa transfer ko sa isang branch sa isang coastal city sa timog.
Matagal ko nang isinumite ang request na iyon, bago pa bumalik si Gabriel sa bansa para pamunuan ang kumpanya.
Gusto ko lang lumayo.
Lumayo sa mga hallway na punong-puno ng alaala namin.
Lumayo sa lalaking hindi ko malaman kung dapat ko bang mahalin o kamuhian.
Pero may isang bagay na kakaiba.
Mas maganda ang company apartment na ibinigay sa akin kaysa sa karaniwang accommodation para sa empleyado.
Binawasan din ang workload ko.
Araw-araw, may nakahandang espesyal na pagkain sa cafeteria—kaunting mantika, maraming gulay, prutas, at protein.
Madalas ding ipaalala sa akin ng branch manager,
“Bawal kang mag-overtime. Direktang utos iyan mula sa head office.”
Minsan tinanong ko kung sino ang nag-utos.
Walang sumagot.
At ayoko na ring isipin.
Tatlong buwan ang lumipas.
Habang chine-check ko ang inventory report sa opisina, bigla akong nakaramdam ng matinding kirot sa tiyan.
Makalipas ang ilang segundo, pumutok ang panubigan ko.
Nagpanic ang mga katrabaho ko at mabilis akong dinala sa ospital.
Wala ang nanay ko.
Wala akong asawa.
Wala ring kamag-anak na humawak sa kamay ko.
Ang kasama ko lang ay isang babaeng katrabaho na tatlong buwan ko pa lamang nakikilala.
Pagkaraan ng mahigit apat na oras, umalingawngaw sa delivery room ang unang iyak ng anak ko.
Isang lalaki.
Nang unang inilagay ng nurse ang maliit niyang katawan sa dibdib ko, hindi ko napigilang umiyak.
Akala ko matatag ako.
Akala ko kaya kong harapin ang lahat nang mag-isa.
Pero sa sandaling makita ko ang munting nilalang na iyon, lahat ng sama ng loob at lungkot na itinago ko sa loob ng maraming buwan ay sabay-sabay na bumuhos.
Mahigpit ko siyang niyakap.
“Okay lang, anak.”
Bulong ko habang umiiyak.
“Kahit tayong dalawa lang, kakayanin natin.”
Malapit nang mag-umaga nang sa sobrang pagod ay makatulog ako.
Pero nang muli akong magising, may isa nang dagdag na tao sa loob ng silid.
Si Gabriel.
Nakaupo siya sa tabi ng bintana.
Gusot ang polo niya.
Namumula ang mga mata niya na para bang buong gabi siyang hindi natulog.
Instinctively, agad kong niyakap nang mahigpit ang anak ko.
“Ano’ng ginagawa mo rito?”
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip, may inilabas siyang lumang sobre mula sa bulsa niya.
Dahan-dahan niya itong binuksan.
At mula roon ay inilabas niya ang isang kupas na litrato.
Isang sanggol na lalaki, marahil isang buwan pa lang, nakahiga sa puting unan.
Inilagay ni Gabriel ang litrato sa tabi mismo ng mukha ng anak ko.
Isang beses akong tumingin.
Pagkatapos, tumingin ulit ako.
Biglang nanlamig ang likod ko.
Ang mga mata.
Ang hugis ng ilong.
Ang bahagyang kurba sa labi.
Pati ang maliit na biloy sa kaliwang pisngi.
Halos magkapareho.
Parang iisang hulma ang pinanggalingan.
Agad kong inagaw ang litrato mula sa kamay niya.
“Sino ito?”
Diretso akong tiningnan ni Gabriel.
“Ako.”
Parang natigil ang paghinga ko.
“Imposible…”
Napangiti siya, pero walang bahid ng saya sa mga mata niya.
“Sabihin mo ulit sa akin na hindi ko anak ang batang iyan.”
Mahigpit kong hinawakan ang kumot.
“Kahit magkamukha kayo, wala pa rin iyang pinatutunayan.”
Tumango siya.
“Tama.”
Kinuha niya ang cellphone niya.
“Kaya nagpa-DNA test ako.”
Parang may humampas sa ulo ko.
“Ano?”
“Paternity test.”
Hindi ko pinansin ang sakit ng katawan ko.
Agad akong bumangon.
“Kailan mo kinuha ang sample ng anak ko?! Sino ang nagbigay sa’yo ng permiso?!”
Lumapit si Gabriel para alalayan ako, pero agad kong itinulak ang kamay niya.
“Lumabas ka!”
“Mikaela, makinig ka muna—”
“Wala kang karapatang galawin ang anak ko!”
Napakalakas ng boses ko kaya pati ang nurse sa hallway ay napatingin sa loob.
Tumigil si Gabriel.
Makalipas ang ilang segundo, tahimik niyang inilapag ang cellphone sa kama.
May bagong file na nakabukas sa screen.
Resulta ng laboratory test.
“Hindi ko pa binubuksan.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pero sinabi mong—”
“Sinabi kong nagpa-test ako.”
Mabigat ang tingin niya sa akin.
“Hindi ko sinabing alam ko na ang resulta.”
Napabuntong-hininga siya.
“Gusto kong ikaw ang magbukas.”
Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon kabilis ang tibok ng puso ko.
Lumapit siya nang isang hakbang.
Biglang bumaba ang tono ng boses niya.
“Kung anak ko siya, gusto kong malaman kung bakit mo itinago sa akin.”
Iniwas ko ang tingin ko.
“At kung hindi?”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya,
“Lalabas ako sa buhay mo.”
Napakagat ako sa labi.
Sakto namang umilaw ang screen ng cellphone niya.
May bagong mensahe mula sa assistant ni Gabriel.
Isang linya lang.
“Sir, nandito na po sa ospital ang babaeng iyon. Sabi niya, may ebidensiya siyang niloko si Ms. Mikaela noong gabing naghiwalay kayo.”
Nabasa ko iyon.
Nabasa rin ni Gabriel.
Sabay kaming natahimik.
Dahan-dahan akong tumingala.
“Sinong babae?”
Nagbago ang mukha ni Gabriel.
Sa unang pagkakataon mula nang muli kaming magkita, hindi galit ang nakita ko sa mga mata niya.
Kundi takot.
Agad niyang kinuha ang cellphone.
Pero huli na.
Bumukas ang pinto ng hospital room.
Isang babaeng nakasuot ng itim na bestida ang pumasok.
May dala siyang makapal na folder.
Tumingin siya sa akin.
Pagkatapos sa sanggol na nasa mga bisig ko.
At sa huli, kay Gabriel.
“Hindi mo pa rin sinabi sa kanya?”
Parang tumigil ang puso ko.
Inilapag niya ang folder sa maliit na mesa.
“Noong gabing naghiwalay kayong dalawa…”
Huminto siya.
“…hindi kailanman ginustong iwan ka ni Gabriel.”
Napalingon ako agad sa kanya.
Pero bago pa ako makapagtanong, naglabas ang babae ng isang dokumento mula sa folder.
May pirma sa ibaba.
Pirma ko.
Pero wala akong maalalang pumirma ako ng ganoong papel.
Itinulak niya iyon palapit sa akin.
“Mikaela, limang buwan na ang nakalipas, hindi kayo naghiwalay dahil lang sa isang simpleng misunderstanding.”
Diretso niya akong tiningnan.
“May taong sadyang gumawa ng paraan para tuluyan kayong maghiwalay.”
Bumaba ang mga mata ko sa pinakailalim ng papel.
At nang makita ko ang pangalang nakasulat doon…
biglang nanginig ang mga kamay ko.
Bahagi 2 — Ang Pangalan sa Dulo ng Dokumento
Ang pangalang nasa pinakailalim ng papel ay hindi estranghero.
Teresa Villanueva.
Ina ni Gabriel.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Ilang segundo akong hindi makapagsalita.
Muli kong tiningnan ang dokumento, umaasang baka mali lang ang nabasa ko.
Pero malinaw ang pangalan.
Malinaw din ang pirma ko.
“Hindi maaari…”
Napailing ako.
“Hindi ko ito pinirmahan.”
Tumabi sa kama ang babaeng nakaitim.
“Ako si Nina, dating assistant ni Ma’am Teresa. Ako ang naghanda ng dokumentong iyan.”
Biglang tumigas ang mukha ni Gabriel.
“Nina, sabihin mo lahat.”
Huminga siya nang malalim.
“Limang buwan na ang nakalipas, nalaman ni Ma’am Teresa na buntis si Mikaela.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Paano niya nalaman?”
“May kopya siya ng medical reimbursement records ng kumpanya.”
Napakapit ako sa kumot.
Noong panahong iyon, ako mismo ay hindi pa sigurado sa pagbubuntis ko.
Nagpa-checkup lang ako dahil palagi akong nahihilo.
Hindi ko sinabi kay Gabriel.
Balak kong sabihin sa kanya kinagabihan.
Pero iyon din ang gabing nakipaghiwalay siya sa akin.
O iyon ang akala ko.
Patuloy si Nina.
“Tutol ang ina ni Gabriel sa relasyon ninyo. May kasunduan siyang gustong ituloy sa pamilya ng isang malaking investor. Kapag nalaman ng lahat na buntis ka, mawawala ang pagkakataon niyang ipakasal si Gabriel sa babaeng napili niya.”
“Hindi ako kailanman pumayag doon,” singit ni Gabriel.
“Alam ko,” sagot ni Nina. “Kaya gumawa siya ng ibang paraan.”
Naglabas siya ng ilang screenshots.
Mga mensaheng ipinadala mula sa numero ni Gabriel.
Hindi kita kayang pakasalan.
Huwag mo akong hintayin.
Hindi ko kailangan ang batang iyan.
Nang makita ko ang huling mensahe, nanlamig ang mga daliri ko.
Iyon mismo ang mensaheng natanggap ko kinabukasan ng paghihiwalay namin.
Iyon ang dahilan kung bakit hindi ko sinabi sa kanya ang tungkol sa pagbubuntis.
“Hindi ako ang nagpadala niyan.”
Halos pabulong ang boses ni Gabriel.
Tumingin ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, parang may nabasag sa loob ng lalaking palaging napakatatag.
Sinabi ni Nina na kinuha ng ina niya ang lumang cellphone ni Gabriel habang nasa business dinner ito at ipinakopya ang SIM.
Ang dokumentong may pirma ko naman ay resignation waiver na isinama sa isang stack ng HR forms na pinapirmahan sa akin.
Pero ang totoong nakasulat pala roon ay isang kasunduan na nagsasabing kusang-loob kong tinatapos ang anumang personal na relasyon kay Gabriel kapalit ng paglipat ko sa ibang branch.
“Ginamit niya ang pirma mo para palabasing ikaw ang kusang umalis,” sabi ni Nina.
Napapikit ako.
Biglang bumalik lahat.
Ang paghihintay ko sa ulan.
Ang hindi pagsagot ni Gabriel.
Ang mensaheng nagsabing ayaw niya sa bata.
Ang limang buwang pakiramdam na ako lang ang lumalaban para sa anak ko.
Napatingin ako kay Gabriel.
“Bakit hindi ka lumabas noong gabing iyon?”
Dahan-dahan siyang yumuko.
“Dahil isinugod sa ospital ang ama ko. Sinabi sa akin ni Mama na umuwi ka na at ayaw mo akong makita.”
“Sinungaling siya…”
“Alam ko na ngayon.”
Tumulo ang luha ko bago ko pa mapigilan.
Lumapit si Gabriel pero huminto nang isang hakbang ang layo.
Hindi niya ako hinawakan.
Parang natatakot siyang wala na siyang karapatang gawin iyon.
“Mikaela…”
Napailing ako.
“Hindi ko kaya ngayon.”
Tumango siya.
“Hindi kita pipilitin.”
Sakto namang umiyak ang anak namin.
Pareho kaming napalingon.
Lumapit si Gabriel sa kuna, pero bago niya buhatin ang bata, tumingin muna siya sa akin.
Naghihintay ng pahintulot.
Pagkaraan ng ilang segundo, mahina akong tumango.
Maingat niyang binuhat ang sanggol.
Agad tumahimik ang bata sa dibdib niya.
At nang makita kong nakayakap ang anak ko sa lalaking limang buwan kong sinubukang burahin sa buhay ko, parang may kumirot sa puso ko.
Pero hindi pa iyon ang katapusan.
Biglang tumunog ang cellphone ni Gabriel.
Isang tawag mula sa head office.
Sinagot niya.
Ilang segundo lang, nag-iba ang mukha niya.
“Ano?”
Napatingin siya sa akin.
Pagkatapos ay mahigpit niyang niyakap ang anak namin.
“Nasaan siya ngayon?”
Ibinaba niya ang tawag.
“Anong nangyari?” tanong ko.
Huminga siya nang malalim.
“Pumunta si Mama sa board meeting.”
Nanlaki ang mga mata ni Nina.
“Bakit?”
Tumingin sa akin si Gabriel.
“Dahil nalaman niyang narito si Nina.”
Saglit siyang tumigil.
“At sinabi niyang bago matapos ang araw na ito, sisiguraduhin niyang wala ka nang trabaho…”
Humigpit ang panga niya.
“…at hindi kailanman kikilalaning Villanueva ang anak natin.”
Bahagi 3 — Sa Unang Pagkakataon, Ako ang Pinili Niya sa Harap ng Lahat
Hindi ko alam kung matatawa ako o magagalit.
Kakapanganak ko lang ilang oras ang nakalipas.
Masakit pa ang buong katawan ko.
At ngayon, may isang babaeng hindi ko nakikita nang halos isang taon na nagdedesisyon kung ano ang apelyidong karapat-dapat gamitin ng anak ko.
“Gabriel.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi kailangan ng anak ko ang apelyido ninyo.”
Natigilan siya.
“Ano?”
“Hindi ko siya ipinanganak para maging tiket papasok sa pamilya ninyo.”
Pinunasan ko ang luha sa pisngi ko.
“Kung ayaw siyang kilalanin ng nanay mo, mabuti. Hindi ko rin kailangan ang pahintulot niya.”
Natahimik ang silid.
Pagkatapos ay marahang ibinalik ni Gabriel ang bata sa tabi ko.
“Mali ka sa isang bagay.”
Napakunot-noo ako.
Lumuhod siya sa tabi ng kama.
“Hindi mo kailangan ang apelyido namin.”
Tumingin siya sa anak namin.
“Pero kailangan niya ang ama niya.”
Napakagat ako sa labi.
“At gusto kong maging ama niya, kahit hindi mo ako patawarin.”
Hindi ko agad siya nasagot.
Maraming buwan kong pinilit ang sarili kong maniwalang kaya kong gawin ang lahat nang mag-isa.
Pero ngayong nasa harap ko ang lalaking dapat sana’y kasama ko mula pa noong una, biglang naging mas mabigat ang lahat ng panahong nawala sa amin.
“Bakit mo ako pinadalhan ng apartment?”
Bigla kong tanong.
Sandaling natahimik si Gabriel.
“Alam mo?”
“Hindi ako tanga.”
Sa unang pagkakataon mula nang dumating siya, bahagya siyang ngumiti.
“Hindi ko alam noon kung anak ko ang dinadala mo. Pero alam kong buntis ka at mag-isa.”
“Pati pagkain?”
“Oo.”
“Bawal mag-overtime?”
“Ako rin.”
“Yung branch manager na palaging chine-check kung nakauwi na ako?”
Bahagyang umiwas ang tingin niya.
“Siguro medyo sumobra ako roon.”
Hindi ko napigilang mapatawa kahit umiiyak pa ako.
Pero mabilis ding nawala ang ngiti ko.
“Gabriel, hindi mabubura ng mga ginawa mo ang limang buwan.”
“Alam ko.”
“Hindi rin sapat na niloko tayo ng ibang tao. Hindi ka rin nagsikap na hanapin ako.”
Tumango siya.
“Iyon ang kasalanan ko.”
Walang dahilan.
Walang palusot.
Iyon ang unang bagay na sinabi niya na talagang tumama sa puso ko.
“Akala ko galit ka sa akin,” pagpapatuloy niya. “At dahil sa pride ko, hinayaan kitang umalis. Kung hinabol lang kita noong gabing iyon, baka walang nangyari sa lahat ng ito.”
Bago ako makasagot, muling tumunog ang cellphone niya.
Isa na namang tawag.
Pagkatapos nito, tumayo si Gabriel.
“Kailangan kong pumunta sa head office.”
“Ngayon?”
“Oo.”
Tumingin siya sa akin at sa sanggol.
“Pero babalik ako.”
Napailing ako.
“Gabriel, huwag mong gawing giyera ito dahil lang sa akin.”
“Hindi dahil lang sa’yo.”
Lumapit siya.
“Dahil sa pamilya ko.”
At umalis siya.
Kinahapunan, kumalat sa buong kumpanya ang video ng emergency board meeting.
Hindi ko sana papanoorin.
Pero ipinakita iyon sa akin ni Nina.
Nasa malaking conference room si Teresa Villanueva, eleganteng nakaupo sa dulo ng mesa.
Sa harap niya ang halos dalawampung board members.
“Ang empleyadong iyon,” malamig niyang sabi, “ay gumamit ng personal na relasyon para makakuha ng espesyal na trato mula sa CEO.”
Napakuyom ang kamay ko.
Pagkatapos ay bumukas ang pinto.
Pumasok si Gabriel.
Walang assistant.
Walang bodyguard.
Nag-iisa.
Tahimik siyang naglakad patungo sa gitna ng silid.
“Kung may gustong managot sa espesyal na trato kay Mikaela, ako ang managot.”
Nagkagulo ang mga tao.
Galit na tumayo ang ina niya.
“Gabriel!”
Pero hindi siya tumigil.
“Ipinadala ko ang apartment.”
Inilapag niya ang folder sa mesa.
“Ako ang nag-utos na bawasan ang trabaho niya.”
Isa pang papel.
“Ako ang nagbayad sa prenatal support na hindi sakop ng insurance.”
Isa pa.
“At ako rin ang ama ng anak niya.”
Biglang natahimik ang buong conference room.
Napahawak ako sa bibig ko.
Hindi pa man lumalabas ang DNA result.
Pero sinabi niya iyon sa harap ng lahat.
Walang pag-aalinlangan.
Walang hiya.
Walang takot.
Galit na tumawa si Teresa.
“Wala ka pang patunay.”
“Mayroon.”
May pumasok na legal officer.
Hawak niya ang isang sobre.
Binuksan ni Gabriel ang opisyal na laboratory result.
At malinaw niyang sinabi:
“99.99% probability of paternity.”
Napapikit ako.
Hindi ko alam kung bakit, pero doon ako tuluyang napaiyak.
Anak nga niya.
Anak namin.
Lumipas ang limang buwang itinanggi ko sa sarili ko ang bagay na noon pa man ay alam na siguro ng puso ko.
Pero hindi pa tapos si Gabriel.
Iniharap niya ang ebidensiyang dala ni Nina.
Mga mensahe.
Phone records.
Security logs.
At ang dokumentong nilagdaan ko nang hindi ko alam ang tunay na laman.
Namumutla ang mukha ng ina niya.
“I did it for you,” mariin nitong sabi. “Para sa kinabukasan mo.”
Umiling si Gabriel.
“Hindi mo ginawa para sa akin.”
Tahimik ang buong silid.
“Ginawa mo dahil gusto mong kontrolin ang buhay ko.”
“Anak kita!”
“At siya ang babaeng mahal ko.”
Napatigil ang lahat.
Pati ako.
Hindi ko alam kung ilang beses kong pinanood sa isip ko ang eksenang iyon.
Ang lalaking minsang hindi lumabas ng pinto para habulin ako…
ngayon ay pinili akong ipagtanggol sa harap ng buong kumpanyang hawak ng pamilya niya.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang hindi ko kailanman inaasahan.
“Effective today, magre-resign ako bilang CEO kung ipipilit ng board na tanggalin si Mikaela dahil sa personal na desisyon ko.”
Nagkagulo ang meeting.
Isang board member ang agad tumayo.
“Gabriel, hindi kailangan—”
“Kailangan.”
Diretso niyang tiningnan ang ina niya.
“Dahil ayokong lumaki ang anak ko sa pamilyang naniniwalang puwedeng sirain ang buhay ng ibang tao basta para maprotektahan ang pangalan natin.”
Pinatay ni Nina ang video.
Tahimik akong nakatingin sa screen.
“Baliw siya,” bulong ko.
Ngumiti si Nina.
“Siguro. Pero mukhang matagal na siyang baliw sa’yo.”
Gabi na nang bumalik si Gabriel.
Mukha siyang pagod na pagod.
Pagpasok niya sa silid, ang unang ginawa niya ay tingnan ang anak namin.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Hindi ako nag-resign.”
Napataas ang kilay ko.
“Hindi kita tinatanong.”
“Pero alam kong iniisip mo.”
Napangiti ako nang bahagya.
Umupo siya sa sofa.
“Nagbotohan ang board. Tinanggal si Mama sa executive committee habang iniimbestigahan ang ginawa niya.”
Tahimik ako.
“Galit ka ba?”
“Hindi ko alam.”
Totoo iyon.
Galit ako sa ina niya.
Pero mas nangingibabaw ang pagod.
Ayoko nang magdala ng panibagong poot habang hawak ko ang anak ko.
“Hindi ko hinihinging patawarin mo siya,” sabi ni Gabriel.
“Paano naman tayo?”
Doon siya natahimik.
Tumayo siya at lumapit.
Pero tulad kanina, huminto siya bago ako abutin.
“Hindi rin kita hihingan ng kapatawaran agad.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi?”
Umiling siya.
“Gusto kong pagtrabahuhan.”
“Paano?”
“Simula bukas, magpapalit ako ng diaper.”
Napatitig ako sa kanya.
“Gabriel…”
“Magpapadede ako gamit ang bottle kapag pagod ka.”
Napatawa ako.
“Hindi iyon romantic.”
“Hindi ako nagtatangkang maging romantic.”
Mas lumapit siya nang kaunti.
“Gusto kong maging present.”
Nawala ang ngiti ko.
Iyon pala ang salitang gusto kong marinig.
Hindi sorry.
Hindi mahal kita.
Kundi present.
Dahil iyon ang pinakamasakit na nawala sa akin nitong mga nakaraang buwan.
May kumatok sa pinto.
Pumasok ang nurse dala ang discharge documents at birth registration form.
“Ma’am, kailangan na lang po naming malaman ang pangalan ng baby at surname na gagamitin.”
Nagkatinginan kami ni Gabriel.
Hindi siya nagsalita.
Hindi niya ako pinilit.
Hinayaan niya akong pumili.
Tiningnan ko ang maliit na sanggol sa tabi ko.
Pagkatapos ay kinuha ko ang ballpen.
Isinulat ko ang napili kong pangalan.
At sa surname…
huminto ako.
Huminga nang malalim.
Saka ko isinulat ang Villanueva.
Napatingin sa akin si Gabriel.
Namula ang mga mata niya.
“Huwag kang umiyak,” sabi ko agad. “Hindi ibig sabihin nito na tayo na ulit.”
Tumawa siya habang pinupunasan ang mata niya.
“Okay.”
“Trial period ka pa lang.”
“Gaano katagal?”
“Hindi ko alam. Baka dalawampung taon.”
“Tatanggapin ko.”
Napailing ako.
Bago siya makapagsalita ulit, biglang humikab ang anak namin.
Sabay kaming napatingin.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, wala akong naramdamang takot sa kinabukasan.
Anim na buwan ang lumipas.
Hindi bumalik sa dati ang relasyon namin.
Mas mabuti iyon.
Dahil nagsimula kami ulit.
Dahan-dahan.
Walang sikreto.
Walang pride.
Walang ibang taong nagdedesisyon para sa amin.
Tuwing madaling-araw, si Gabriel ang unang bumabangon kapag umiiyak ang anak namin.
Natuto siyang magpalit ng diaper.
Natuto siyang gumawa ng gatas nang nakapikit.
At natuto rin siyang matulog nang nakaupo habang yakap ang anak namin sa dibdib.
Isang Linggo ng umaga, nadatnan ko silang dalawa sa sala.
Parehong tulog.
Parehong bahagyang nakabuka ang bibig.
Parehong nakakunot ang noo.
Hindi ko napigilang kumuha ng litrato.
Nagising si Gabriel sa tunog ng camera.
“Binabantayan mo kami?”
“Kinokolekta ko ang ebidensiya.”
“Para saan?”
Lumapit ako at ipinakita sa kanya ang lumang litrato niyang inilagay niya sa tabi ng anak namin noong araw na manganak ako.
Pagkatapos ay ipinakita ko ang bagong larawan nilang dalawa.
“Para patunayang hindi talaga kailangan ng DNA test.”
Napatawa siya.
Hinawakan niya ang kamay ko.
Sa pagkakataong iyon, hindi ko na ito binawi.
“Mikaela.”
“Hm?”
“Pwede ba kitang ligawan ulit?”
Tiningnan ko siya nang matagal.
“Akala ko ginagawa mo na.”
Napakurap siya.
At natawa ako.
Sa sofa sa pagitan namin, biglang nagising ang anak namin at kumapit sa daliri ng ama niya.
Inabot ni Gabriel ang isa kong kamay.
Tatlong kamay.
Magkakadikit.
At doon ko naunawaan—
hindi pala lahat ng pag-ibig na nasira ay kailangang ibalik sa dati nitong anyo.
May mga pag-ibig na kailangang tuluyang gumuho…
para kapag itinayo ulit,
mas matibay na ang pundasyon.
Makalipas ang isang taon, bumalik kami sa parehong lugar kung saan ako minsang naghintay sa ulan nang halos isang oras.
Pero ngayon, hindi na ako nakatayo sa labas.
Nasa tabi ko si Gabriel.
Karga niya ang anak namin.
At nang bumuhos ang ulan, inilabas niya ang payong at sabay kaming sumilong.
“May hinihintay ka pa ba?” tanong niya.
Tumingin ako sa lalaking minsang hindi lumabas para pigilan akong umalis.
Pagkatapos ay tumingin ako sa anak naming mahimbing na natutulog sa dibdib niya.
Ngumiti ako.
“Wala na.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
At sa pagkakataong iyon…
wala nang kailangang humabol.
Dahil pareho na kaming piniling manatili.
