PAGDATING NG DOKTOR NA MAY DALANG NAKAGIGIMBAL NA KATOTOHANAN, ANG LIHIM SA PAGKAMATAY NI ISABELLA, AT ANG PAGLANTAD NG MALAWAKANG PANLOLOKO
BAHAGI 2: PAGDATING NG DOKTOR NA MAY DALANG NAKAGIGIMBAL NA KATOTOHANAN, ANG LIHIM SA PAGKAMATAY NI ISABELLA, AT ANG PAGLANTAD NG MALAWAKANG PANLOLOKO
Hindi ako makagalaw habang pinagmamasdan ang lalaking bumaba mula sa itim na sasakyan. Labinlimang taon na ang lumipas, ngunit hindi ko kailanman makakalimutan ang kaniyang mukha. Siya si Dr. Ricardo Villanueva, ang doktor na personal na nagpahayag sa akin na wala nang buhay ang aking asawang si Isabella. Siya rin ang pumirma sa death certificate na naging dahilan upang tuluyan kong tanggapin ang pagkawala ng pinakamamahal kong babae.
Ngunit bakit narito siya ngayon? At bakit tila inaasahan na siya ng aking kapatid?
— Dr. Villanueva? — nanginginig kong tanong. — Ano ang ginagawa ninyo rito?
Hindi agad sumagot ang doktor. Tumingin muna siya kay Eduardo, pagkatapos ay kay Clarissa, bago huminto ang kaniyang mga mata kay Sofia na nanginginig sa likuran ko.
— Gabriel, matagal na nating dapat pinag-usapan ang nangyari kay Isabella.
Biglang sumingit si Eduardo.
— Dok, hindi ito ang napag-usapan natin! Sinabi kong pumunta ka rito para tulungan akong ayusin ang problema!
Mabigat ang naging buntong-hininga ng doktor.
— Eduardo, labinlimang taon na akong nabubuhay na may konsensiyang hindi matahimik. Hindi ko na kayang ipagpatuloy ang pagtatakip sa ginawa ninyo.
Parang nawalan ng kulay ang mukha ni Clarissa.
— Ricardo! Huwag mong kalilimutan na sangkot ka rin!
Tumingin sa akin ang doktor.
— Totoo iyon. At handa akong panagutan ang aking kasalanan.
Mahigpit kong hinawakan ang kamay ni Sofia.
— Sabihin ninyo sa akin ang lahat. Ngayon din.
Ipinaliwanag ni Dr. Villanueva na noong mga huling buwan ng buhay ni Isabella, nagkaroon ito ng malubhang karamdaman na nangangailangan ng patuloy na paggamot. Ngunit hindi pa raw nawawala ang pag-asang gumaling siya. May nakatakdang espesyal na gamutan sa isang malaking ospital sa Maynila, at sapat ang perang ipinadala ko upang matustusan iyon.
Subalit may ibang plano sina Eduardo at Clarissa.
Noong panahong iyon, nalulugi ang maliit na negosyo ni Eduardo. Marami siyang utang, at nanganganib na mawala ang kanilang bahay. Nang malaman niyang may malaking ipon si Isabella mula sa aking mga padala, sinimulan niyang manipulahin ang mga desisyon tungkol sa paggamot nito.
— Sinabi nila kay Isabella na wala ka nang perang maipapadala — paliwanag ng doktor. — Sinabi rin nilang mas mabuting manatili na lamang siya sa bahay kaysa gumastos sa ospital.
Nanginginig ang aking buong katawan.
— Pero nagpapadala ako noon ng mahigit isang daang libong piso bawat buwan!
Yumuko ang doktor.
— Alam ko. Ngunit ang perang dapat sana ay para sa paggamot niya ay ginamit ni Eduardo upang bayaran ang kaniyang mga utang.
Napahawak ako sa aking dibdib.
Naalala ko ang huling pag-uusap namin ni Isabella. Mahina ang kaniyang boses, ngunit pilit siyang ngumiti sa video call.
— Gabriel, alagaan mo ang sarili mo. Huwag kang masyadong magtrabaho. Mahal na mahal kita.
Hindi ko alam na iyon na pala ang huling pagkakataong maririnig ko ang kaniyang tinig.
— At kayo? — tanong ko sa doktor. — Bakit hindi ninyo ako kinausap?
Pumatak ang luha sa mga mata ni Dr. Villanueva.
— Dahil binayaran nila ako upang itago ang mga tunay na pangyayari sa kaniyang paggamot. Tinanggap ko ang pera. At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko.
Biglang sumigaw si Eduardo.
— Sinungaling! Wala kang ebidensiya!
Dahan-dahang binuksan ng doktor ang kaniyang dalang bag at inilabas ang isang makapal na folder.
— Mayroon akong mga kopya ng medical records, mga resibo, at mga mensaheng ipinadala mo sa akin. Itinago ko ang mga iyon dahil alam kong darating ang araw na kailangan kong sabihin ang totoo.
Ngunit bago pa niya maibigay ang folder, biglang nagsalita si Sofia.
— Papa, may isa pa po akong alam.
Lumingon kaming lahat sa kaniya.
— Noong maliit pa ako, nakita kong umiiyak si Mama habang kausap si Tito Eduardo. Sinasabi niyang gusto niyang tumawag sa iyo. Pero kinuha ni Tito ang cellphone niya at sinabing wala ka nang pakialam sa amin.
Napapikit ako.
— Anak…
— Akala ko po noon, iniwan mo talaga kami. Pero bago namatay si Mama, may ibinigay siyang maliit na kuwintas sa akin. Sinabi niyang huwag kong kalilimutan na mahal na mahal niya ako at mahal na mahal mo rin ako.
Hinawakan ni Sofia ang kaniyang leeg. Mula sa ilalim ng kupas niyang damit ay inilabas niya ang isang maliit na gintong kuwintas na may hugis-pusong palawit.
Agad ko itong nakilala.
Regalo ko iyon kay Isabella noong ikalimang anibersaryo ng aming kasal.
Binuksan ni Sofia ang palawit. Sa loob ay may maliit na larawan naming tatlo.
Hindi ko na napigilan ang aking mga luha.
— Sofia, anak, kailanman ay hindi kayo iniwan ng puso ko. Araw-araw ko kayong iniisip ng mama mo.
Niyakap ako ng aking anak nang mahigpit.
Ngunit ang aming sandali ay biglang ginambala ng galit na sigaw ni Eduardo.
— Tama na ang dramang iyan! Gabriel, kung gusto mong umalis kasama ang anak mo, umalis na kayo! Pero wala kayong makukuha sa bahay na ito!
Dahan-dahan akong humarap sa kaniya.
— Eduardo, ang bahay na ito ay itinayo gamit ang sarili kong pera.
Ngumisi siya.
— Pero hindi mo alam kung kanino na ito nakapangalan ngayon.
Biglang bumilis ang tibok ng aking puso.
— Ano ang ibig mong sabihin?
Kinuha ni Eduardo ang isang folder mula kay Clarissa at inilabas ang isang dokumento.
— May deed of sale na. At ayon sa mga papeles, ipinagbili mo sa akin ang bahay tatlong taon na ang nakalilipas.
Tiningnan ko ang dokumento.
May pirma itong kahawig ng sa akin, ngunit malinaw na hindi iyon akin.
— Pineke mo ang pirma ko!
Tumawa siya.
— Patunayan mo.
Sa pagkakataong iyon, hindi na ako nakipagtalo.
Inilabas ko ang aking cellphone at ipinakita sa kaniya ang screen.
— Kanina pa naka-record ang pag-uusap natin. At bago pa ako pumunta rito, nagpadala na ako ng mensahe sa aking abogado na si Atty. Lorenzo Reyes.
Biglang nawala ang ngiti ni Eduardo.
Nagpatuloy ako.
— Hindi ako basta-basta umuwi mula sa Europa. Tatlong linggo bago ako umalis, may natanggap akong abiso mula sa bangko tungkol sa isang kahina-hinalang transaksiyon na may kaugnayan sa ari-arian ko. Kaya humingi ako ng legal na tulong bago pa man ako sumakay ng eroplano.
Namutla si Clarissa.
— Gabriel, maaari naman nating pag-usapan ito bilang pamilya…
— Pamilya? — mariin kong tanong. — Pamilya ba ang tawag ninyo sa mga taong nagpagutom sa anak ko at nagnakaw ng kinabukasan niya?
Walang nakasagot.
Maya-maya, may dalawang sasakyang huminto sa tapat ng gate. Bumaba mula sa una ang aking abogado kasama ang dalawang kasamahan. Sa ikalawa naman ay may mga pulis na humingi ng pahintulot na pumasok.
Lumapit si Atty. Reyes.
— Sir Gabriel, nakuha na namin ang paunang resulta ng pagsusuri sa mga dokumento. May seryosong indikasyon ng pamemeke ng mga lagda at panlilinlang sa mga transaksiyon.
Napaatras si Eduardo.
— Hindi ninyo ako maaaring arestuhin nang walang sapat na dahilan!
Kalmadong sumagot ang abogado.
— May karapatan kang ipagtanggol ang iyong sarili. Ngunit kailangan mong sumagot sa mga reklamong ihahain laban sa iyo.
Biglang lumuhod si Clarissa.
— Gabriel, maawa ka! Nagkamali kami! Pero pamilya pa rin tayo!
Tumingin ako sa kaniya, saka sa aking anak na may mga pasa sa braso.
— Noong umiiyak si Sofia dahil sa gutom, naawa ba kayo? Noong gusto niyang mag-aral, tinulungan ba ninyo siya? Noong pinatulog ninyo siya sa bodega, naalala ba ninyong pamilya ninyo siya?
Humagulgol si Clarissa.
Samantala, si Bianca ay nakatayo lamang sa isang sulok, nanginginig habang pinagmamasdan ang pagbagsak ng marangyang buhay na matagal niyang tinamasa.
Akala ko ay tapos na ang lahat.
Ngunit biglang lumapit si Dr. Villanueva at bumulong sa akin.
— Gabriel, may isa pang bagay tungkol kay Isabella na hindi ko pa nasasabi.
Nanlaki ang aking mga mata.
— Ano pa iyon?
Tumingin siya kay Sofia bago muling nagsalita.
— Bago pumanaw ang asawa mo, may ginawa siyang hakbang upang protektahan ang kinabukasan ng inyong anak. May iniwan siyang isang legal na dokumento na hindi kailanman nalaman nina Eduardo at Clarissa.
Inilabas niya ang isang selyadong sobre.
— At kapag nabuksan ito sa harap ng inyong abogado, maaaring magbago ang lahat ng inaakala ninyo tungkol sa mga ari-arian ni Isabella.
Nanginginig kong tinanggap ang sobre.
Ngunit bago ko pa iyon mabuksan, biglang sumigaw si Eduardo mula sa likuran.
— Huwag mong bubuksan iyan, Gabriel! Dahil kapag nalaman mo ang laman niyan, tuluyan nang mawawasak ang pamilya natin!
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)