SA LIKOD NG LIHIM NG AKING PAGKAKAPANGANAK, NATUKLASAN KO ANG TUNAY NA PAGKAKATAO NG AKING INA AT ANG KASALANANG MATAGAL NANG ITINAGO NG LAHAT
BAHAGI 2: SA LIKOD NG LIHIM NG AKING PAGKAKAPANGANAK, NATUKLASAN KO ANG TUNAY NA PAGKAKATAO NG AKING INA AT ANG KASALANANG MATAGAL NANG ITINAGO NG LAHAT
— Kapag nalaman mo kung sino ang tunay mong ina, Isabella, pagsisisihan mong bumalik ka pa sa Pilipinas!
Umalingawngaw sa buong punerarya ang nakakatakot na halakhak ni Veronica. Nakatingin siya sa akin na para bang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito. Samantala, nanatili akong nakatayo sa tabi ng kabaong ng aking ama, hawak ang lumang litrato ng isang batang babaeng hindi ko nakilala.
— Ano ang ibig mong sabihin? Sino ang tunay kong ina?
Hindi sumagot si Veronica. Sa halip, tumingin siya kay Mang Ernesto, na nakaluhod pa rin sa sahig.
— Sabihin mo sa kanya, Ernesto! Sabihin mo kung paano nagsimula ang lahat! Sabihin mo kung bakit hindi siya kailanman dapat naging isang Monteverde!
Nanginginig na tumayo ang matandang katiwala. Sa loob ng dalawampu't pitong taon, siya ang taong nag-aalaga sa akin kapag may sakit ako, naghahatid sa paaralan, at naghihintay sa aking pag-uwi. Hindi ko maisip na may napakalaking lihim siyang itinatago.
— Señorita Isabella, patawarin mo ako. Hindi ko sinabi ang katotohanan dahil iyon ang huling pangako ko sa iyong ama.
Lumapit si Attorney Rafael at inilapag ang isang lumang sobre sa aking kamay.
— Bago ka magalit sa kanila, basahin mo muna ito. Sulat ito ng babaeng nagsilang sa iyo.
Binuksan ko ang sobre. Sa loob ay may isang liham na nanilaw na sa paglipas ng panahon. Nakapangalan iyon sa akin.
"Mahal kong Isabella, kung dumating ang araw na mabasa mo ito, sana ay malaman mong hindi kita iniwan dahil hindi kita mahal. Iniwan kita dahil iyon lamang ang paraan upang mailigtas ang buhay mo."
Biglang nanghina ang aking mga tuhod.
Ipinagpatuloy ko ang pagbabasa.
Ang tunay kong ina ay si Teresa Villanueva, isang dating accountant ng Monteverde Hospitality Group. Dalawampu't walong taon na ang nakalilipas, nagtatrabaho siya sa unang hotel ng aking ama sa Batangas. Doon sila nagkakilala at nagmahalan.
Ngunit bago pa man nila maipahayag ang kanilang relasyon, natuklasan ni Teresa ang isang malaking pandaraya sa mga financial records ng kumpanya. May isang grupo ng mga taong gumagamit sa negosyo ng aking ama upang maglabas ng milyun-milyong piso sa pamamagitan ng mga pekeng supplier at proyekto.
Ang pinuno ng grupong iyon ay ang nakatatandang kapatid ni Veronica, si Ricardo Salazar.
Nang malaman ni Ricardo na may hawak na ebidensiya si Teresa, nagsimula ang mga pagbabanta.
Buntis na noon ang aking ina.
Isang gabi, sinunog ang maliit niyang bahay sa Batangas. Nakaligtas siya, ngunit malubha ang kanyang mga sugat. Tinulungan siya ng aking ama na magtago sa isang pribadong klinika.
Pagkatapos kong ipanganak, may dumating na mensaheng nagsasabing papatayin nila ako kapag hindi ibinigay ni Teresa ang mga dokumento.
Dahil dito, gumawa ang aking ama ng isang napakahirap na desisyon.
Ipinagkatiwala niya ako sa kanyang matalik na kaibigang si Elena, isang babaeng hindi maaaring magkaanak. Si Elena ang babaeng kinilala kong ina sa buong buhay ko.
Pinalaki niya ako na parang sariling anak.
Samantala, ipinahayag ng aking ama sa publiko na si Teresa ay namatay sa sunog.
Ngunit buhay siya.
Napahawak ako sa aking dibdib.
— Kung buhay ang tunay kong ina, nasaan siya ngayon?
Tahimik na tumingin si Rafael kay Mang Ernesto.
Napaluha ang matandang lalaki.
— Nasa isang maliit na bayan siya sa Bohol, Señorita. Sa loob ng maraming taon, doon siya namuhay sa ibang pangalan. Hindi siya makabalik dahil patuloy siyang binabantaan.
— At alam ito ng daddy ko?
— Opo. Palihim siyang nagpapadala ng tulong at nakikipag-ugnayan sa kanya. Ngunit nang lumaki ka na, natakot siyang sabihin ang katotohanan dahil baka hanapin mo siya at malagay ka rin sa panganib.
Napaupo ako.
Dalawampu't pitong taon.
Dalawampu't pitong taon akong naniwalang alam ko ang buong kuwento ng aking pamilya.
Ngunit hindi pa pala.
Biglang nagsalita si Veronica.
— Napakaganda ng kuwento ninyo! Pero may isang bagay kayong nakalimutan. Patay na si Alejandro. Wala nang makapagpapatunay kung alin diyan ang totoo!
Ngumiti nang bahagya si Rafael.
— Nagkakamali ka, Veronica. May buhay pang mga saksi. At may mga dokumentong matagal nang nakatago.
Ipinakita niya ang isang sertipikadong kopya ng aking orihinal na birth record at ang mga dokumentong nagpapatunay sa legal na pag-aampon sa akin ni Elena. Ipinaliwanag niyang hindi sapat ang mga papeles lamang upang mapatunayan ang lahat ng nangyari, ngunit maaari itong maging simula ng pormal na imbestigasyon.
Pagkatapos ay bumaling siya kay Victor.
— At ikaw, Victor Ramos, may gusto ka bang sabihin tungkol sa aksidente ni Elena?
Biglang namutla si Victor.
— Wala akong kinalaman doon!
— Kung ganoon, bakit may record ng pagbabayad mula sa kumpanyang kontrolado mo papunta sa mekanikong nag-ayos ng kanyang sasakyan?
Hindi nakasagot si Victor.
Dahan-dahang tumayo si Mang Ernesto.
— Ako ang naghatid kay Elena sa sasakyan noong araw na iyon dahil inutusan ako ni Don Alejandro na samahan siya. Hindi niya alam na may nagplano nang sirain ang preno. Iyon ang dahilan kung bakit sinabi kong ang iyong ama ang nag-utos sa akin. Ngunit hindi niya iniutos ang aksidente.
Napahikbi ako.
Sa wakas, naunawaan ko ang kanyang sinabi kanina.
Hindi pinatay ng aking ama si Elena.
Ngunit ginamit ni Veronica ang kalahating katotohanan upang pagdudahan ko ang taong pinakamamahal ko.
Biglang sumugod si Victor kay Rafael upang agawin ang tablet. Ngunit agad siyang pinigilan ng dalawang pulis.
— Bitawan ninyo ako! Wala kayong karapatang hawakan ako!
Ipinakita ng isang imbestigador ang kanyang pagkakakilanlan.
— Mr. Ramos, may warrant kami para sa iyong pag-aresto kaugnay ng kasong pandaraya at pamemeke ng mga dokumento. Iniimbestigahan din ang iyong posibleng pagkakasangkot sa pagkamatay ni Elena Monteverde.
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita.
Samantala, dahan-dahang umatras si Veronica.
— Hindi ninyo ako maaaring isama! Wala kayong ebidensiya laban sa akin!
Ngunit bago siya makarating sa pinto, nagsalita si Rafael.
— Veronica, may isa pang video si Alejandro. At sa pagkakataong ito, hindi lamang ang nakaraan ang ibubunyag nito.
Muling lumiwanag ang screen.
Lumitaw ang aking ama, nakaupo sa parehong opisina. Mas pagod ang kanyang mukha, ngunit malinaw ang kanyang pananalita.
— Isabella, kung umabot ka sa bahaging ito, malamang ay alam mo na ang tungkol kay Teresa. Patawarin mo ako dahil hindi ko nasabi nang mas maaga. Natakot akong mawala ka sa akin kapag nalaman mo ang katotohanan.
Huminga siya nang malalim.
— Ngunit may isa pa akong kailangang aminin. Noong nakaraang buwan, natuklasan kong may taong unti-unting naglalagay ng ipinagbabawal na gamot sa aking mga iniinom. Hindi ko alam kung iyon ang dahilan ng paghina ng aking kalusugan. Kaya nagpakuha ako ng mga pagsusuri at ipinadala ang mga resulta kay Rafael.
Napahawak si Veronica sa kanyang leeg.
Nagpatuloy ang aking ama.
— Hindi ko alam kung gaano pa katagal ang mayroon ako. Ngunit kung may mangyari sa akin, nais kong magkaroon ng malaya at patas na imbestigasyon. Huwag kang maghiganti, anak. Huwag mong hayaang maging katulad ka ng mga taong sumira sa ating pamilya.
Nagsimulang tumulo ang aking mga luha.
— Daddy…
— Ang kumpanya ay maaari nating muling itayo. Ang pera ay maaaring mawala at bumalik. Ngunit ang pagkakataong yakapin ang mga taong mahal natin ay hindi na palaging dumarating. Hanapin mo ang mama mong si Teresa. Matagal ka na niyang hinihintay.
Biglang namatay ang video.
Walang nagsalita.
Makalipas ang ilang sandali, lumapit ang isa pang imbestigador kay Veronica.
— Mrs. Salazar, kailangan naming kayong samahan para sa pagtatanong. May mga bagong ebidensiyang kailangang suriin kaugnay ng pagkamatay ni Mr. Monteverde.
Nagsimulang sumigaw si Veronica.
— Hindi! Wala akong kasalanan! Si Victor ang may pakana ng lahat!
Biglang lumingon si Victor.
— Sinungaling ka! Ikaw ang nag-utos na palitan ang mga gamot ni Alejandro!
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Sa harap ng lahat, nagsimula silang magsisihan.
Ngunit hindi na ako nakinig.
Lumapit ako sa kabaong ng aking ama at marahang hinaplos ang malamig na kahoy.
— Daddy, hindi ko alam kung paano ko haharapin ang lahat ng ito. Pero ipinapangako kong hindi ko hahayaang masayang ang buhay na ibinigay ninyo sa akin.
Pagkatapos ay lumingon ako kay Rafael.
— Attorney, gusto kong pumunta sa Bohol. Ngayon din.
Tumingin siya sa akin nang may pag-aalala.
— Isabella, may kailangan ka pang malaman bago ka umalis.
— Ano pa po iyon?
Dahan-dahan niyang inilabas ang isang maliit na litrato mula sa kanyang bulsa.
Sa larawan ay isang babaeng may mahabang buhok, nakaupo sa harap ng isang maliit na bahay na napapalibutan ng mga bulaklak.
Sa kanyang kandungan ay may isang batang lalaki na humigit-kumulang sampung taong gulang.
— Ito si Teresa, Isabella. At ang batang kasama niya…
Huminto si Rafael.
— Siya ang nakababata mong kapatid.
Napatitig ako sa litrato.
May kapatid ako?
Bago pa ako makapagsalita, idinagdag ni Rafael ang mga salitang lalo pang nagpabilis ng tibok ng aking puso.
— Ngunit tatlong araw na ang nakalilipas, may mga hindi kilalang lalaking nagpunta sa kanilang bahay. Mula noon, hindi na namin sila makontak.