NAKAKAGULAT NA PAGKAKAKILANLAN NG TUNAY NA TAKSIL, ANG LIHIM NG NAKARAAN, AT ANG MAPANGANIB NA PLANO UPANG ILIGTAS ANG BUONG PAMILYA
BAHAGI 2: ANG NAKAKAGULAT NA PAGKAKAKILANLAN NG TUNAY NA TAKSIL, ANG LIHIM NG NAKARAAN, AT ANG MAPANGANIB NA PLANO UPANG ILIGTAS ANG BUONG PAMILYA
Dahan-dahang lumingon si Rafael Monteverde. Nanginginig ang kaniyang mga kamay habang sinusundan ng kaniyang mga mata ang direksiyong itinuro ng asawang si Maria mula sa telebisyon.
Sa likuran niya ay nakatayo si Arturo Villanueva, ang matagal na niyang kaibigan, personal na abogado, at pinagkakatiwalaang tagapayo sa loob ng mahigit tatlumpung taon.
Si Arturo ang taong tumulong sa kaniya noong namatay ang kaniyang asawa. Siya rin ang nangasiwa sa paghahanap sa nawawalang anak na si Angela.
At higit sa lahat, siya ang nag-ayos ng lahat ng dokumentong nagpapatunay na patay na si Maria.
— Arturo? — halos pabulong na tanong ni Rafael. — Hindi… hindi maaari.
Hindi kumibo ang abogado. Ngunit ang dating maamong mukha nito ay unti-unting napalitan ng isang malamig na ngiti.
— Napakatagal mong naloko, Rafael. Akala ko mas matalino ka kaysa rito.
Parang gumuho ang mundo ni Rafael.
— Ikaw ang may kagagawan ng lahat?
Tumawa si Arturo.
— Hindi ako nag-iisa. Pero oo, ako ang nagplano ng aksidente. Ako ang nagbayad sa mga taong sumira sa sasakyan ni Maria. At ako rin ang gumawa ng pekeng mga dokumento upang paniwalain kang patay na siya.
Napahawak si Isabella sa kaniyang dibdib.
— Bakit ninyo ginawa iyon? Wala naman silang kasalanan sa inyo!
Matalim siyang tiningnan ni Arturo.
— Dahil ang pamilya Monteverde ay may utang sa akin na hindi kayang bayaran ng kahit ilang bilyong piso.
Lumapit si Veronica.
— Arturo, tama na ang pagsasalita. Kunin na natin ang kailangan natin.
Ngunit itinaas ni Arturo ang kamay.
— Hindi, Veronica. Dalawampu't limang taon kong hinintay ang gabing ito. Karapatan kong ipaalam kay Rafael kung paano niya nawala ang lahat.
Muling humarap si Arturo kay Rafael.
— Noong bata pa tayo, ang aking ama ang tunay na utak sa likod ng unang malaking proyekto ng Monteverde Holdings. Ngunit nang magtagumpay ang kumpanya, siya ang nawalan ng posisyon. Namatay siyang mahirap habang ang pamilya mo ay naging bilyonaryo.
— Hindi iyan ang buong katotohanan! — mariing sagot ni Rafael. — Ang ama mo ang napatunayang nagnakaw ng pera ng kumpanya!
Biglang nagdilim ang mukha ni Arturo.
— Manahimik ka!
Itinaas niya ang kaniyang baril.
Napaatras si Isabella.
Ngunit sa telebisyon, muling nagsalita si Maria.
— Arturo, hanggang ngayon, kasinungalingan pa rin ang ginagamit mong sandata.
Lahat ay napatingin sa screen.
— Nasa akin ang orihinal na mga rekord ng kumpanya. Hindi ninakawan ng mga Monteverde ang ama mo. Ang ama mo mismo ang nagtangkang ilipat ang pera ng kumpanya sa sarili niyang account.
Namutla si Arturo.
— Imposible! Sinira ko ang lahat ng dokumento!
Ngumiti si Maria sa kabila ng kaniyang mga luha.
— Hindi lahat.
Sa sandaling iyon, napansin ni Rafael ang isang bagay.
Hindi natatakot si Maria.
Sa halip, para bang may hinihintay siyang mangyari.
Dahan-dahang inilapit ni Rafael ang kamay sa balikat ni Isabella.
— Anak, makinig ka sa akin. Anuman ang mangyari, huwag kang lalayo kay Lourdes.
Naluha si Isabella.
— Papa, hindi ko kayo iiwan.
Napapikit si Rafael.
Sa unang pagkakataon, narinig niyang tinawag siyang Papa ng anak na matagal niyang hinanap.
Ngunit bago pa siya makapagsalita, biglang sumigaw si Adrian.
— Tama na! Hindi tayo nandito para makinig sa kuwento ng nakaraan!
Itinutok niya ang baril kay Rafael.
— Ilipat ninyo ang lahat ng shares sa pangalan ko. Ngayon din!
Malamig na tumingin si Rafael sa kaniyang pamangkin.
— Adrian, ginagamit ka lamang nila.
— Huwag ninyo akong lokohin!
— Kapag nakuha nila ang kumpanya, ikaw ang unang mawawala.
Sandaling natigilan si Adrian.
Ngunit mabilis na nagsalita si Veronica.
— Huwag kang makinig sa kaniya! Nais ka lamang niyang pagdudahin!
Sa gitna ng tensiyon, biglang tumunog ang cellphone ni Arturo.
Isang mensahe ang lumitaw.
"Nasa hotel na ang mga pulis. Nakumpirma na ang ebidensiya."
Namutla siya.
— Sino ang tumawag sa pulisya?
Mula sa screen, ngumiti si Maria.
— Ako.
Biglang bumukas ang isa pang video window sa telebisyon.
Makikita roon ang ilang opisyal ng Philippine National Police at mga imbestigador na nakatayo sa isang command room.
Isang opisyal ang nagsalita.
— Arturo Villanueva, Veronica Salcedo, at Adrian Monteverde, nakarekord ang inyong mga pahayag. Napapaligiran na ng aming mga tauhan ang hotel.
Nagkagulo ang mga armadong lalaki.
Isa sa kanila ang nagtangkang tumakbo palabas, ngunit nang buksan niya ang pinto, sinalubong siya ng mga pulis.
— Ibaba ang inyong mga armas!
Nagkaroon ng maikling kaguluhan.
Hinawakan ni Arturo si Isabella at inilapit ang baril sa kaniyang ulo.
— Walang lalapit! Kung may gagalaw, mamamatay ang babae!
Napahiyaw si Lourdes.
— Huwag! Maawa kayo sa anak ko!
Parang nawalan ng lakas si Rafael.
— Arturo, ako ang may kailangan sa iyo. Pakawalan mo ang anak ko!
Ngunit ngumisi si Arturo.
— Ngayon alam mo na kung ano ang pakiramdam ng mawalan ng anak.
Biglang nagsalita si Maria mula sa screen.
— Arturo, may isang bagay kang hindi alam.
Napalingon ang lalaki.
— Ano na naman?
— Ang perang hinahanap ninyo ay hindi na maaaring makuha sa pamamagitan ng pagpirma ni Rafael.
Natahimik ang lahat.
— Tatlong buwan na ang nakalilipas, nalaman ko ang tungkol sa trust account. Sa tulong ng mga awtoridad at ng mga legal na tagapangasiwa nito, napigilan ang anumang kahina-hinalang paglilipat. Nasa ilalim na ito ng mahigpit na proteksiyon.
Nanlaki ang mga mata ni Veronica.
— Nagsisinungaling ka!
— Hindi, Veronica. At ang lahat ng pekeng transaksiyong ginawa ninyo ay natuklasan na rin.
Biglang nanghina ang kamay ni Arturo.
Sa sandaling iyon, mabilis na kumilos si Isabella.
Naalala niya ang itinuro sa kanila sa hotel tungkol sa pag-iwas sa panganib at paghahanap ng pagkakataong makatakas.
Nang bahagyang lumuwag ang pagkakahawak ni Arturo, yumuko siya at mabilis na lumayo.
Sabay na sumugod ang dalawang pulis.
Nalaglag ang baril ni Arturo sa sahig.
Sa loob ng ilang segundo, nakaposas na siya.
Napaupo si Isabella sa sahig, nanginginig sa takot.
Agad siyang niyakap ni Rafael.
— Anak! Diyos ko, anak ko!
Mahigpit na kumapit si Isabella sa kaniyang ama.
— Papa… akala ko hindi na kita makikilala.
Pareho silang humagulgol.
Dalawampu't limang taon ng paghihintay, kalungkutan, at pag-asa ang tila sumabog sa isang yakap.
Samantala, sinubukang tumakas ni Veronica sa likurang pinto, ngunit agad siyang naharang ng mga pulis.
Si Adrian naman ay nanatiling nakatayo, nanginginig ang mga kamay.
— Hindi ko gustong may mamatay… — mahina niyang sabi.
Tiningnan siya ni Rafael.
— Ngunit handa mong isugal ang buhay ng sarili mong pinsan para sa pera.
Hindi nakasagot si Adrian.
Ibinaba niya ang ulo habang nilalagyan siya ng posas.
Ngunit hindi pa tapos ang lahat.
Biglang nagsalita ang isang opisyal.
— Mr. Monteverde, may kailangan pa po kayong malaman.
Tumingin si Rafael.
— Ano iyon?
— Natagpuan na namin si Eduardo Monteverde. Ngunit may kakaibang nangyari.
Nanigas ang mukha ni Rafael.
— Ano ang ibig mong sabihin?
Huminga nang malalim ang opisyal.
— Nang makarating ang aming mga tauhan sa kaniyang pinagtataguan, wala na siyang malay. Isinugod na siya sa ospital.
Napatakip sa bibig si Isabella.
— Buhay pa po ba siya?
— Oo. Ngunit bago siya nawalan ng malay, may sinabi siyang mahalaga.
— Ano iyon? — tanong ni Rafael.
Tumingin ang opisyal kay Arturo, na nakaposas at nakaupo sa sahig.
— Sinabi niyang si Arturo ang tunay na may kagagawan ng lahat, at matagal na rin siyang binabantaan nito. May itinago raw siyang ebidensiya na magpapatunay kung sino talaga ang responsable sa pagkamatay ng mga inosenteng tao.
Biglang sumigaw si Arturo.
— Huwag kayong maniwala sa kaniya!
Ngunit hindi na siya pinansin.
Sa telebisyon, muling lumitaw ang mukha ni Maria.
— Rafael, may isa pa akong sasabihin.
Napatingin siya sa asawa.
— Maria?
Huminga nang malalim ang babae.
— Hindi ako nakabalik sa iyo noon dahil may mga taong nagbantang papatayin si Angela kapag nagpakita ako. Ngunit ngayon, tapos na ang pagtatago.
Tumulo ang luha ni Rafael.
— Nasaan ka?
Ngumiti si Maria.
— Lumabas ka sa silid, Rafael.
Napatayo siya.
Dahan-dahang lumapit sa pinto.
At nang buksan niya iyon, nakita niya ang isang babaeng nakatayo sa dulo ng maliwanag na hallway.
May uban na ang buhok nito. May bakas ng hirap sa mukha.
Ngunit hindi niya maaaring mapagkamalan ang mga matang iyon.
— Maria…
Napahawak sa bibig ang babae.
— Rafael…
Sa unang pagkakataon matapos ang dalawampu't limang taon, nagkita muli ang mag-asawang pinaghiwalay ng kasinungalingan.
Ngunit bago sila tuluyang magkayakap, napansin ni Rafael ang wheelchair sa likuran ni Maria at ang mga bakas ng matinding pinsala sa kaniyang mga binti.
Doon niya naunawaan na ang pagbabalik ng kaniyang asawa ay hindi lamang simula ng isang masayang muling pagkikita.
Ito rin ang simula ng pagharap sa lahat ng sugat na iniwan ng nakaraan.