PAGBABALIK NG AMANG MATAGAL NANG IPINAGLUKSA, ANG LIHIM NG KABIT, AT ANG KATOTOHANANG YAYANIG SA BUONG PAMILYA VILLAREAL
BAHAGI 2 – PAGBABALIK NG AMANG MATAGAL NANG IPINAGLUKSA, ANG LIHIM NG KABIT, AT ANG KATOTOHANANG YAYANIG SA BUONG PAMILYA VILLAREAL
— MARCELO! Hindi ka dapat nandito! Patay ka na dapat!
Ang matinis na sigaw ni Bianca ang bumasag sa katahimikan ng silid.
Napalingon ang lahat sa kaniya. Namumutla siya habang nakatitig sa matandang lalaking nakatayo sa tabi ng tatlong pulis. Nanginginig ang kaniyang mga kamay, at halos hindi na niya maigalaw ang kaniyang mga paa.
Ngunit ang lalaking tinawag niyang Marcelo ay hindi man lamang tumingin sa kaniya. Nakatuon lamang ang kaniyang mga mata sa akin.
— Elena, anak, patawarin mo si Papa. Alam kong napakatagal mong naghintay.
Parang may humigpit sa dibdib ko. Sampung taon kong iniyakan ang pagkawala ng aking ama. Sampung taon akong nagdala ng bulaklak sa kaniyang puntod tuwing Undas. At ngayon, nakatayo siya sa harap ko, buhay, ngunit may malalim na peklat sa kaniyang leeg at kaliwang pisngi.
— Papa? Totoo bang ikaw iyan?
Dahan-dahan siyang tumango.
— Ako ito, anak. Ako si Rafael Mendoza.
Hindi ko na napigilan ang aking sarili. Tumakbo ako patungo sa kaniya at niyakap siya nang mahigpit.
— Papa! Bakit ngayon ka lang bumalik? Alam mo ba kung gaano kita hinanap?
Naramdaman kong nanginginig ang kaniyang katawan habang yakap niya ako.
— Araw-araw kitang naaalala, anak. Pero kung bumalik ako noon, pareho kayong mapapahamak ng nanay mo.
Sa likuran namin, biglang sumigaw si Adrian.
— Imposible! Nakita ko ang bangkay mo! Ako mismo ang nagbayad sa punerarya!
Bumitaw si Papa sa pagkakayakap sa akin at malamig na tumingin kay Adrian.
— Ang nakita mo ay ang bangkay ng isang lalaking pinatay ng sarili mong kasabwat. At ang pinakamalaking pagkakamali ninyo ay ang paniniwalang wala nang nakaligtas.
Lumapit si Attorney Gabriel Santos.
— Mr. Villareal, mayroon na kaming sapat na ebidensiya upang muling buksan ang kaso ng sunog sa Batangas. At hindi lamang iyon. Iniimbestigahan din ang ilegal na paglipat ng pondo at pananakot sa mga saksi.
Sinubukan ni Adrian na tumakbo patungo sa pinto, ngunit agad siyang hinarang ng dalawang pulis.
— Wala kayong karapatang arestuhin ako! Kilala ninyo ba kung sino ako?
Malamig na sumagot ang isang pulis.
— May warrant of arrest kami laban sa iyo, Mr. Villareal. Maaari mong ipaliwanag ang iyong panig sa korte.
Habang nilalagyan siya ng posas, biglang lumuhod si Bianca.
— Hindi ako kasabwat! Wala akong alam sa sunog!
Tumingin sa kaniya si Papa.
— Kung wala kang alam, bakit mo ako tinawag na Marcelo?
Natigilan si Bianca.
— Dahil… dahil may nakita akong lumang litrato…
Umiling si Papa.
— Walang litrato ni Marcelo sa bahay ng mga Villareal. At walang ibang nakakaalam ng pangalang iyon maliban sa mga taong sangkot sa pagtatago sa akin.
Nagsimulang umiyak si Bianca.
— Hindi ko ginustong mangyari ito!
Lumapit si Attorney Gabriel.
— Bianca Salazar, may kailangan kang ipaliwanag. Tatlong buwan na ang nakalipas, may isang lalaking nagngangalang Marcelo Cruz na nagkunwaring caregiver sa isang rehabilitation center sa Cavite. Siya ang taong nagbantay kay Rafael Mendoza habang nagpapagaling ito mula sa kaniyang mga sugat.
Nanlaki ang aking mga mata.
— Ibig sabihin, may taong tumulong kay Papa?
Tumango ang abogado.
— Oo. Ngunit ang tunay na Marcelo Cruz ay namatay limang taon na ang nakalipas. Ginamit lamang ang kaniyang pangalan upang maitago ang pagkakakilanlan ng iyong ama.
Tumingin si Papa kay Bianca.
— At ang taong nagbigay ng pangalang iyon sa mga lalaking sumusubaybay sa akin ay ang kapatid mong si Daniel Salazar.
Napahawak si Bianca sa kaniyang tiyan.
— Hindi ko alam na gusto nilang patayin siya! Akala ko kailangan lang nilang malaman kung nasaan siya!
— Sino ang nag-utos sa iyo? — tanong ng pulis.
Hindi agad sumagot si Bianca.
Ngunit nang makita niyang nakaposas na si Adrian, bigla siyang napahagulgol.
— Si Lourdes Villareal!
Parang tinamaan ako ng kidlat.
— Ang biyenan ko?
Tumango si Bianca.
— Siya ang nagpakilala sa akin kay Adrian. Siya rin ang nagbigay ng pera para makapasok ako sa kompanya. Sinabi niyang kapag nakuha namin ang bahay sa Tagaytay, bibigyan niya ako ng sampung milyong piso.
Hindi ako makapaniwala.
Si Lourdes ang babaeng tinuring kong pangalawang ina. Siya ang naghatid sa akin sa mga doktor noong nahihirapan akong magbuntis. Siya ang nagsasabing dapat akong magtiwala sa asawa ko.
At ngayon, nalaman kong siya pala ang isa sa mga taong nagpaplano ng aking kapahamakan.
— Pero bakit? — bulong ko.
Sumagot si Papa.
— Dahil hindi si Eduardo ang tunay na namamahala sa ilegal na negosyo ng pamilya Villareal. Si Lourdes ang nag-aayos ng mga pekeng kontrata at paglilipat ng pera. Nang matuklasan ko ang kanilang ginagawa, siya ang nag-utos na patahimikin ako.
Napatakip ako sa aking bibig.
— At si Adrian?
— Sumunod siya sa utos ng kaniyang ina. Pero nang malaman niyang maaari siyang makakuha ng malaking bahagi ng kompanya, nagsimula siyang gumawa ng sarili niyang plano.
Biglang nagsalita si Adrian.
— Hindi ninyo naiintindihan! Kung hindi ko ginawa iyon, papatayin din ako ng sarili kong ina!
Tumingin ako sa kaniya.
— Kaya pinili mong sirain ang buhay ng pamilya ko?
Wala siyang maisagot.
Sa unang pagkakataon, hindi na ako nasaktan sa kaniyang katahimikan. Ang naramdaman ko ay matinding pagkasuklam sa lahat ng kasinungalingang pinaniwalaan niya sa akin.
Biglang tumunog ang cellphone ni Adrian na kinuha ng isang pulis bilang ebidensiya.
Nasa screen ang pangalang "Mama."
Nagkatinginan ang mga pulis.
Pinayagan ng kanilang pinuno na sagutin ang tawag sa loudspeaker habang nakahanda silang itala ang anumang sasabihin.
Mula sa kabilang linya, narinig namin ang boses ni Lourdes.
— Adrian, tapos na ba? Napapirma mo na ba si Teresa? Naghihintay na ang mga tao natin sa Tagaytay. Kapag nakuha natin ang bahay, siguraduhin mong wala nang makapagsasalita tungkol sa nakaraan.
Namutla si Adrian.
— Mama…
— Ano? Bakit ganyan ang boses mo?
Lumapit si Papa sa cellphone.
— Magandang hapon, Lourdes. Matagal na tayong hindi nagkikita.
Ilang segundo ang lumipas na walang nagsalita.
Pagkatapos, narinig namin ang isang basong nabasag sa kabilang linya.
— Rafael? Hindi… Hindi maaari!
— Buhay ako, Lourdes. At sa pagkakataong ito, hindi mo na mabubura ang katotohanan.
Biglang naputol ang tawag.
Agad na nagbigay ng utos ang pinuno ng mga pulis sa kaniyang mga tauhan.
— Puntahan ang bahay ni Lourdes Villareal. Huwag hayaang makaalis siya habang kinukuha natin ang kinakailangang warrant.
Ngunit hindi pa doon natapos ang mga sorpresa.
Habang inaakay palabas si Adrian, biglang hinawakan ni Bianca ang kaniyang tiyan at napaupo sa sahig.
— Masakit… Ang sakit ng tiyan ko!
Agad akong lumapit upang tawagin ang mga nars.
Kahit gaano kasakit ang ginawa niya sa akin, hindi ko kayang pabayaan ang isang babaeng nagdadalang-tao.
Dumating ang mga doktor at mabilis siyang isinakay sa wheelchair.
Bago siya dalhin sa emergency department, hinawakan niya ang kamay ko.
— Elena, may kailangan kang malaman.
Tumingin ako sa kaniya.
— Ano na naman?
Umiiyak niyang sinabi:
— Hindi anak ni Adrian ang dinadala ko.
Natigilan ang lahat.
— Ano?
— Binayaran ako ni Lourdes para magkunwaring buntis sa anak niya. Totoong buntis ako, pero ang ama ng bata ay ang dati kong kasintahan na si Daniel Reyes. Ginamit nila ang pagbubuntis ko para tuluyan kang mapaalis sa pamilya.
Napatitig ako sa kaniya.
Maging si Adrian ay tila hindi makapaniwala.
— Bianca! Niloko mo ako?!
Ngunit bago siya makalapit, hinila na siya ng pulis palayo.
Tumingin si Bianca sa akin sa huling pagkakataon.
— Elena, patawarin mo ako. Hindi ko alam na ang perang ipinangako nila ay kapalit pala ng buhay ng ibang tao.
Hindi ako sumagot.
Dahil sa sandaling iyon, isang bagay lamang ang malinaw sa akin.
Ang sampung taon kong kasal ay hindi lamang puno ng pagtataksil.
Isa itong mahabang bitag na ginawa ng mga taong handang pumatay para sa pera.
At habang nakahawak ako sa kamay ng aking ama, biglang lumapit si Attorney Gabriel na may dalang isang maliit na sobre.
— Elena, may isa pang bagay na iniwan ang iyong ama para sa iyo. Hindi ito tungkol sa sunog o sa kompanya.
Tumingin ako kay Papa.
Ngumiti siya nang malungkot.
— Anak, panahon nang malaman mo kung bakit hindi ako nakabalik sa loob ng sampung taon. At kung sino ang taong tahimik na nagligtas sa buhay mo sa lahat ng panahong iyon.
Dahan-dahan kong binuksan ang sobre.
Sa loob ay isang lumang larawan.
At nang makita ko ang taong nakatayo sa tabi ni Papa, napahawak ako sa aking dibdib.
Dahil ang lalaking iyon ay isang taong matagal ko nang kilala.
Isang taong araw-araw kong nakikita, ngunit hindi ko kailanman pinaghinalaang may kinalaman sa pinakamalaking lihim ng aking buhay.