Nakagigimbal na Lihim ng Aking Ina, ang Pagbagsak ng Taong Nagtaksil sa Akin, at ang Himala sa Bahay ng Pag-asa
Bahagi 2: Nakagigimbal na Lihim ng Aking Ina, ang Pagbagsak ng Taong Nagtaksil sa Akin, at ang Himala sa Bahay ng Pag-asa
Hindi ako makapagsalita habang nakatitig kay Teresa. Sa likuran niya, si Gabriel Santos ay tila nakakita ng multo. Namumutla ang kanyang mukha, at ang dating mayabang niyang mga mata ay puno na ngayon ng takot. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang reaksiyon niya sa isang babaeng anim na buwan ko lamang nakilala bilang isang pulubing ina sa gilid ng kalsada.
— Teresa, ano ang ibig mong sabihin? Kilala mo ba ang nanay ko?
Dahan-dahang tumango si Teresa. Nangingilid ang luha sa kanyang mga mata habang mahigpit niyang hawak ang lumang identification card.
— Hindi lamang po ako kilala ng inyong ina, Isabella. Labingdalawang taon akong nagtrabaho para sa kanya. Ako ang naging personal niyang accountant at tagapamahala ng ilang charitable projects na lihim niyang pinopondohan.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa aking ulo.
— Accountant? Pero sinabi mong dati kang namamahala ng school canteen!
— Totoo rin po iyon. Pagkatapos kong umalis sa trabaho ng inyong ina, naging manager ako ng isang school canteen sa Manila. Pero bago ang lahat ng iyon, ako ang taong pinagkatiwalaan niya sa mga pinakamahahalagang dokumento ng kanyang mga ari-arian.
Biglang sumigaw si Gabriel.
— Sinungaling ang babaeng iyan! Isabella, huwag kang maniwala! Isa lamang siyang manloloko na gustong agawin ang bahay mo!
Ngunit hindi natinag si Teresa.
— Kung manloloko ako, Gabriel, bakit nanginginig ang mga kamay mo? Bakit hindi mo matingnan nang diretso ang mga mata ko?
Napansin kong unti-unting umaatras si Gabriel patungo sa kanyang sasakyan. Ngunit bago siya makapasok, isang matandang lalaki ang lumabas mula sa likurang bahagi ng villa.
Nakasuot siya ng simpleng barong Tagalog at may dalang makapal na folder.
— Hindi ka aalis, Gabriel. Hindi pa tapos ang usapan natin.
Nanlaki ang aking mga mata.
— Attorney Villanueva?
Siya ang dating abogado ng aking ina. Matagal ko na siyang hindi nakikita mula nang matapos ang mga usapin tungkol sa mana.
Lumapit siya sa akin at bahagyang yumuko.
— Isabella, patawarin mo kami kung ngayon lamang namin naipaliwanag ang lahat. May mga bagay na kailangan naming tiyaking ligtas bago namin sabihin sa iyo ang buong katotohanan.
Napahawak ako sa aking dibdib.
— Ano ba talaga ang nangyayari? Bakit parang lahat kayo ay may alam na hindi ko alam?
Huminga nang malalim si Teresa.
— Ang inyong ina ay hindi lamang nagmamay-ari ng villa na ito. Mayroon siyang isang maliit na foundation na tumutulong sa mga mahihirap na pamilya sa Cavite at Batangas. Noong huling mga taon ng kanyang buhay, natuklasan niyang may nawawalang pera mula sa ilang investment account na konektado sa mga negosyong pinondohan niya.
Napalunok ako.
— At ano ang kinalaman ni Gabriel?
Tumingin si Teresa sa lalaking ngayon ay halos hindi na makagalaw.
— Isa siya sa mga taong may access sa mga account na iyon. Noong una, maliliit na halaga lamang ang nawawala. Ngunit nang masuri namin ang mga rekord, natuklasan naming may mga transaksiyong inililipat sa mga kumpanyang konektado sa kanyang pamilya.
Umiling si Gabriel.
— Wala kayong ebidensiya!
Binuksan ni Attorney Villanueva ang folder.
— Mayroon, Gabriel. At hindi lamang iyan. May mga bank records, certified copies ng mga kontrata, at mga komunikasyong nagpapakita kung paano mo ginamit ang mga kumpanyang kontrolado mo upang ilipat ang pera.
Parang nawalan ng lakas ang aking mga tuhod.
Bigla kong naalala ang mga huling buwan ng aking ina. Madalas siyang tahimik, laging may kausap sa telepono, at ilang beses niyang sinubukang kausapin ako tungkol kay Gabriel.
Ngunit palagi akong abala.
Minsan, sinabi niya:
— Anak, huwag mong ibigay ang buong tiwala mo sa isang tao dahil lamang matagal mo na siyang kasama.
Natawa pa ako noon.
— Mama, parang anak mo na rin si Gabriel. Walong taon na kaming magkasosyo. Hindi niya ako pagtataksilan.
Hindi na siya nakipagtalo.
Ngayon, saka ko lamang naunawaan kung bakit malungkot ang kanyang mga mata noong gabing iyon.
— Teresa, ibig mo bang sabihin, alam na ni Mama ang ginagawa ni Gabriel bago siya namatay?
Tumango siya.
— Opo. At may dahilan kung bakit hindi niya agad ito sinabi sa inyo. Nais niyang magkaroon muna ng sapat na ebidensiya upang hindi kayo madamay sa anumang gulong maaaring mangyari.
Napatingin ako kay Attorney Villanueva.
— Pero sinabi ng doktor na namatay si Mama dahil sa komplikasyon ng kanyang sakit.
Dahan-dahang sumagot ang abogado.
— Iyon ang opisyal na dahilan ng kanyang pagkamatay, Isabella. Wala kaming ebidensiyang may taong direktang nanakit sa kanya. Ngunit bago siya pumanaw, nakatanggap siya ng mga pagbabanta mula sa mga taong ayaw niyang ipagpatuloy ang imbestigasyon. Ang matinding pag-aalala ay nagdagdag sa bigat ng kanyang mga huling araw.
Hindi ko napigilang mapaiyak.
Hindi ko na mababawi ang panahong dapat sana ay nakinig ako sa kanya.
Ngunit sa gitna ng sakit, may isang bagay na malinaw sa akin.
Hindi ko hahayaang tuluyang masira ni Gabriel ang lahat ng pinaghirapan ng aking ina.
— Attorney, ano ang kailangan nating gawin?
Tumingin siya sa kanyang relo.
— May mga awtoridad nang nakaantabay sa labas. Naipasa na namin ang mga dokumento sa mga kinauukulang ahensiya. May mga reklamo nang inihain laban kay Gabriel kaugnay ng mga pinaghihinalaang pandaraya at pamemeke ng dokumento. Ngunit may isa pang bagay na kailangan mong makita.
Kumuha siya ng isang malaking sobre mula sa folder.
Nakasulat doon ang pangalan ng aking ina.
Binuksan ko iyon nang nanginginig ang mga kamay.
Sa loob ay isang notarized declaration at ilang dokumentong may kinalaman sa villa.
Ipinaliwanag ni Attorney Villanueva na bago pumanaw ang aking ina, gumawa siya ng malinaw na plano upang maprotektahan ang bahay laban sa anumang hindi awtorisadong paglilipat. Ang mga orihinal na dokumento ay iniingatan ng kanyang abogado, at may mga sertipikadong rekord na maaaring gamitin upang tutulan ang anumang pekeng bentahan.
— Kaya hindi maaaring basta angkinin ni Gabriel ang bahay na ito, Isabella. At ang mga dokumentong ipinakita niya sa mga tao rito ay may malalaking pagkakaibang kailangan niyang ipaliwanag.
Biglang sumugod si Gabriel.
— Ibigay mo sa akin ang mga iyan!
Ngunit bago niya maagaw ang sobre, dalawang lalaking nakasuot ng sibilyan ang humarang sa kanya.
Isa sa kanila ang nagpakilala bilang imbestigador.
— Mr. Santos, kailangan naming makausap kayo tungkol sa mga reklamong inihain laban sa inyo. Mangyaring sumama kayo sa amin para sa kaukulang proseso.
Nagpumiglas si Gabriel.
— Hindi ninyo ako maaaring basta dalhin! May abogado ako!
— May karapatan kayong kumonsulta sa abogado. Susundin namin ang wastong proseso, ngunit hindi ninyo maaaring sirain o agawin ang mga ebidensiya.
Sa harap ng lahat, unti-unting nawala ang kayabangan ni Gabriel.
Ngunit bago siya lumayo, bigla siyang tumingin sa akin.
— Isabella, makinig ka. Kaya pa nating ayusin ito. Ibabalik ko ang pera mo. Huwag mo lamang akong hayaang makulong!
Tinitigan ko ang lalaking minsan kong itinuring na kapatid.
Walong taon kaming magkasama sa pagtatayo ng negosyo. Nakasama ko siya sa mga gabing halos hindi kami natutulog upang tapusin ang mga kontrata. Pinagkatiwalaan ko siya sa pinakamahahalagang desisyon ng aking buhay.
At sa huli, siya pala ang taong sisira sa lahat.
— Gabriel, noong nawala ang kumpanya ko, hindi mo man lamang ako tinawagan. Noong kailangan kong ibenta ang lahat, nagtago ka. At ngayon, pati ang bahay na iniwan ng nanay ko, gusto mong kunin.
Hindi siya makasagot.
— Hindi ako maghihiganti sa pamamagitan ng kasinungalingan o karahasan. Pero haharapin mo ang lahat ng ginawa mo sa tamang paraan. Hindi ko na hahayaang may iba ka pang masaktan.
Napayuko siya.
Nang tuluyan siyang makaalis kasama ang mga imbestigador para sa pormal na pagtatanong, saka lamang ako nakahinga nang maluwag.
Ngunit hindi pa tapos ang mga sorpresa.
Dahan-dahang lumapit si Teresa at hinawakan ang aking kamay.
— Isabella, may isa pa akong kailangang ipagtapat. At natatakot akong baka magalit ka kapag nalaman mo.
Tumingin ako sa kanya.
— Ano pa iyon?
Napayuko siya.
— Noong araw na nakita mo kami sa ulan, hindi talaga iyon ang unang pagkakataong nakita kita.
Napakunot ang aking noo.
— Ano ang ibig mong sabihin?
— Kilala na kita mula noong bata ka pa. Madalas kang dalhin ng iyong ina sa opisina ng foundation. Pero maliit ka pa noon, kaya marahil hindi mo na ako maalala.
Biglang may isang malabong alaala na pumasok sa aking isip.
Isang babaeng may mahabang buhok na madalas magbigay sa akin ng kendi habang naghihintay ako sa opisina ni Mama.
— Ikaw ba si Ate Tess?
Napaluha si Teresa.
— Opo, Isabella. Ako iyon.
Napahawak ako sa aking bibig.
Si Ate Tess.
Ang babaeng minsang nag-alaga sa akin kapag abala si Mama.
Ang babaeng nagturo sa akin kung paano gumawa ng simpleng pandesal.
Hindi ko siya nakilala dahil sa paglipas ng panahon, sa pagod, at sa hirap na makikita sa kanyang mukha noong gabing iyon.
— Pero bakit ka napunta sa kalsada? Ano ang nangyari sa iyo?
Napahikbi si Teresa.
— Pagkatapos kong umalis sa foundation, nag-asawa ako. Naging maayos ang buhay namin sa loob ng ilang taon. Ngunit namatay ang asawa ko sa isang aksidente. Naubos ang aming ipon sa mga bayarin sa ospital at sa mga utang na naiwan. Nang magsara ang canteen na pinagtatrabahuhan ko, nawalan ako ng kita. Sa huli, hindi na namin mabayaran ang inuupahan naming kuwarto.
Hinawakan ko ang kanyang mga kamay.
— Bakit hindi mo ako hinanap?
Ngumiti siya nang malungkot.
— Sinubukan ko. Pero nagbago na ang opisina ninyo, at hindi ko alam kung paano ka makokontak. Noong araw na nakita kita sa kalsada, hindi ko agad namukhaan ang mukha mo sa loob ng sasakyan. Nang sabihin mo ang tungkol sa villa, saka ko lamang naisip na maaaring ikaw si Isabella Reyes.
Napaluha ako.
— At hindi mo sinabi sa akin?
— Natakot akong isipin mong sinamantala ko ang kabutihan mo. Gusto ko munang maayos ang bahay at magkaroon ng sariling kita upang hindi kami maging pabigat sa iyo.
Niyakap ko siya nang mahigpit.
— Ate Tess, hindi ka pabigat. Ikaw ang nagbalik ng buhay sa bahay ng nanay ko.
Sa unang pagkakataon matapos ang anim na buwan, naramdaman kong hindi na ako nag-iisa.
Ngunit nang akala kong iyon na ang katapusan ng lahat, lumapit si Miguel at hinila ang aking damit.
— Tita Isabella, may sorpresa pa po kami sa inyo.
Ngumiti ako sa kabila ng aking mga luha.
— Ano naman iyon, Miguel?
Itinuro niya ang malaking pinto sa likod ng bahay.
— Sabi po ni Lola Teresa, kapag bumalik kayo, kayo po ang unang dapat makakita nito.
Dahan-dahang binuksan ni Teresa ang pinto.
At sa sandaling makita ko ang nasa loob, napahawak ako sa aking dibdib.
Dahil sa harapan ko ay isang malaking silid na puno ng mga mesa, makinang panahi, oven, at mga kahong may nakahandang produkto.
Sa gitna nito ay may nakasabit na karatula:
“REYES HOPE KITCHEN — Isang Pangarap na Nagsimula sa Kabutihan.”
Ngunit ang pinakanakapagpaluha sa akin ay ang maliit na litrato sa ilalim ng karatula.
Larawan iyon ng aking ina na may hawak na isang tinapay.
Sa tabi nito ay may isa pang larawan.
Ako, noong pitong taong gulang pa lamang, nakangiti habang nakayakap kay Ate Tess.
At sa ilalim ng dalawang larawan, may nakasulat:
“Ang kabutihang ibinigay nang walang hinihinging kapalit ay babalik sa panahong higit mo itong kailangan.”
Hindi ko na napigilan ang aking sarili.
Lumuhod ako sa sahig at umiyak.
Hindi dahil sa pagkawala ng aking kayamanan.
Kundi dahil sa wakas, natagpuan ko ang tahanang matagal ko nang hinahanap.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)