TATLONG ARAW BAGO ANG IKAPITONG KAARAWAN NI SOFIA, NABUKSAN ANG LIHIM NA MATAGAL ITINAGO NG PAMILYA NI PAOLO
BAHAGI 2 — TATLONG ARAW BAGO ANG IKAPITONG KAARAWAN NI SOFIA, NABUKSAN ANG LIHIM NA MATAGAL ITINAGO NG PAMILYA NI PAOLO
Tatlong araw na lang bago ang ikapitong kaarawan ni Sofia.
Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang pangungusap na iyon habang nakatitig ako sa screen ng cellphone.
“Huwag hayaang umabot sa ikapitong kaarawan ang pangalawang bata.”
Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ko.
—Paolo… ano ang ibig sabihin nito?
Hindi agad sumagot ang asawa ko.
Nakatitig lamang siya sa lumang larawan sa screen. Maputla ang kanyang mukha, at sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong tunay siyang natatakot.
—May kapatid akong babae noon—mahina niyang sabi.
Napatingin ako sa kanya.
—Ano?
—Hindi ko siya halos maalala. Apat na taong gulang lang ako nang mawala siya.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Sa lahat ng taon naming magkasama, ni minsan ay hindi niya nabanggit na nagkaroon siya ng kapatid.
—Bakit hindi mo sinabi sa akin?
—Dahil sinabi sa akin ng pamilya na namatay siya sa isang malubhang sakit. Ang pangalan niya ay Elisa. Anim na taong gulang siya noon.
Agad kong naalala ang batang nasa lumang medical record.
—Siya ang batang nasa litrato?
Tumango si Paolo.
Napaupo siya at tinakpan ng dalawang kamay ang mukha.
—Akala ko nakalimutan ko na ang mukha niya. Pero nang makita ko ang litrato… bumalik lahat.
Ipinaliwanag niyang noong bata pa sila, si Teresa ang madalas mag-alaga sa kanilang magkapatid dahil parehong nagtatrabaho ang kanilang mga magulang.
Madalas umanong magkasakit si Elisa.
Sumasakit ang tiyan.
Inaantok.
Nawawalan ng gana.
Minsan ay nahihilo at nanlalabo ang paningin.
Eksaktong mga sintomas ni Sofia.
Nanlamig ako.
—At namatay siya bago magpitong taong gulang?
Dahan-dahang tumango si Paolo.
Bago pa kami makapagsalita, lumapit ang doktor.
—May kailangang malaman ang mga awtoridad tungkol dito. Pero sa ngayon, ang pinakamahalaga ay ligtas si Sofia.
Tinanong ko kung gagaling ang anak ko.
Ipinaliwanag niyang maagap naming naipagamot si Sofia at patuloy siyang imo-monitor. Kailangan lamang tukuyin nang eksakto kung ano ang paulit-ulit na naibibigay sa kanya upang maitama ang paggamot.
Hindi ko napigilang umiyak.
Hindi dahil mahina ako.
Kundi dahil sa wakas, may pag-asa.
Hinawakan ni Paolo ang kamay ko.
—Mara, patawarin mo ako.
Tumingin ako sa kanya.
—Hindi ngayon ang oras para sa paghingi ng tawad. Hanapin natin si Teresa.
Dumating ang mga awtoridad at agad nilang pinuntahan ang apartment.
Hindi kami pinayagang sumama.
Sa pamamagitan ng security camera, nakita naming dumating sila makalipas ang ilang minuto.
Wala na si Teresa.
Ngunit naiwan ang itim na bag.
Nakuha rin nila ang maliit na supot mula sa punit na unan ni Sofia, ilang lalagyan sa cabinet, at ang kahong ginagamit ni Teresa tuwing hapon.
Makalipas ang ilang oras, tumawag ang imbestigador.
May natagpuan silang mga lumang litrato at notebook sa loob ng itim na bag.
Hindi pala ang maliit na supot ang mismong ginagamit kay Sofia. Naglalaman iyon ng mga lumang bagay na itinago ni Teresa kaugnay kay Elisa—mga resibo, larawan at ilang personal na gamit.
Ngunit sa kusina, may nakita silang bote ng isang matapang na gamot na para lamang sa matatanda at hindi dapat ibinibigay sa bata nang walang mahigpit na gabay ng doktor.
Nakita rin nila ang maliliit na bakas nito sa isang lalagyan na ginagamit ni Teresa sa paghahanda ng merienda.
Nang marinig iyon ni Paolo, napasuntok siya sa dingding.
—Bakit? Bakit niya gagawin iyon?
Ang sagot ay dumating kinabukasan.
Natagpuan si Teresa sa isang maliit na terminal habang naghihintay ng sasakyang palabas ng lungsod.
Hindi siya lumaban.
At nang tanungin tungkol kay Sofia, ang una niyang sinabi ay:
—Hindi ninyo naiintindihan. Pinoprotektahan ko ang pamilya.
Iyon ang pangungusap na lalo pang nagpagulo sa lahat.
Sa imbestigasyon, unti-unting lumabas ang katotohanan.
Maraming taon na ang nakalipas, si Elisa ay may kondisyon na nangangailangan sana ng tuloy-tuloy na gamutan. Ngunit naniwala si Teresa sa isang matandang pamahiin ng kanilang pamilya na ang ikalawang babaeng bata sa isang partikular na sangay ng angkan ay nagdadala umano ng kamalasan kapag umabot sa pitong taong gulang.
Walang katotohanan ang paniniwalang iyon.
Isa lamang iyong mapanganib na pamahiin na naipasa sa ilang nakatatanda sa kanilang pamilya.
Ngunit pinaniwalaan iyon ni Teresa.
Noong magkasakit si Elisa, sa halip na sundin nang maayos ang payo ng mga doktor, palihim niyang binibigyan ang bata ng kung anu-anong sangkap na inaakala niyang “magpapakalma” sa katawan nito.
Hindi niya inamin na nais niyang patayin ang bata.
Sa isip niya, “pinipigilan” lamang niya ang sinasabing sumpa.
Ngunit ang ginawa niya ay nagpalala sa kondisyon ni Elisa.
Nang dalhin sa ospital ang bata, huli na.
Pagkatapos ng pagkamatay ni Elisa, itinago ng pamilya ang tunay na nangyari.
Ang opisyal na paliwanag kay Paolo, na bata pa noon, ay namatay ang kapatid niya dahil sa sakit.
Lumipas ang maraming taon.
Nang isilang si Sofia, nakita ni Teresa ang matinding pagkakahawig nito kay Elisa.
At muling bumalik ang dati niyang takot.
Habang papalapit ang ikapitong kaarawan ni Sofia, lalong lumala ang kanyang pagkahumaling.
Kaya pala siya nagpilit tumira sa bahay namin.
Hindi dahil ipinapaayos ang kanyang bahay.
Sinadya niyang lumapit kay Sofia.
Napaupo ako nang marinig ko iyon.
Hindi ko alam kung galit, takot o awa ang nangingibabaw sa dibdib ko.
Ngunit nang makita kong natutulog si Sofia sa hospital bed, naging malinaw sa akin ang isang bagay.
Hindi mahalaga kung ano ang dahilan ni Teresa.
Walang pamahiin, takot o nakaraan ang maaaring maging dahilan upang ilagay sa panganib ang isang bata.
Kinagabihan, nagising si Sofia.
—Mommy…
Agad akong lumapit.
—Nandito ako, anak.
—Birthday ko na po ba?
Napangiti ako kahit puno ng luha ang mga mata ko.
—Hindi pa. Tatlong tulog pa.
Mahina siyang ngumiti.
—Pwede pa rin po ba akong magkaroon ng cake?
Napatawa ako habang umiiyak.
—Oo naman.
Lumapit si Paolo at hinawakan ang kamay ng anak namin.
—Anong cake ang gusto mo?
—Rabbit cake.
Nagkatinginan kami ni Paolo.
Naalala namin ang punit niyang rabbit pillow.
Ngunit sa halip na matakot, hinaplos ko ang buhok ni Sofia.
—Rabbit cake ang pinakamalaki na mahahanap natin.
Ngumiti siya.
At sa simpleng ngiting iyon, parang may liwanag na muling pumasok sa silid.
Kinabukasan, sinabi ng doktor na bumubuti na ang mga resulta ni Sofia.
Wala nang bagong exposure sa sangkap.
Unti-unti nang bumabalik sa normal ang kanyang katawan.
Kung magpapatuloy iyon, maaari siyang makauwi pagkatapos ng ilang araw.
Ngunit isang problema ang nanatili.
Ang ikapitong kaarawan niya ay dalawang araw na lang.
—Ayokong sa ospital siya mag-birthday—sabi ni Paolo.
Tiningnan ko ang anak naming mahimbing na natutulog.
—Hindi mahalaga kung saan siya mag-birthday.
—Ano'ng ibig mong sabihin?
—Ang mahalaga, darating siya sa ikapitong kaarawan niya nang ligtas.
Tahimik si Paolo.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.
—Mara, simula ngayon, hindi na ako basta maniniwala kapag sinasabi ng pamilya kong huwag tayong mag-alala. Dapat pinakinggan kita.
—Pareho tayong may pagkukulang.
—Pero ako ang nagdala kay Teresa sa bahay.
Umiling ako.
—At ako ang nakakita ng mga palatandaan pero naghintay din ako. Hindi natin mababago iyon. Ang kaya nating baguhin ay kung paano natin poprotektahan si Sofia mula ngayon.
Tumango siya.
Kinabukasan, may dumating na kahon sa ospital.
Kinabahan ako nang makita iyon.
Ngunit nang buksan ng nurse, napangiti siya.
Isang bagong rabbit pillow ang laman.
Kasama ang isang maliit na card mula sa guro at mga kaklase ni Sofia.
“Pagaling ka, Sofia. Hinihintay ka namin.”
Nang makita iyon ng anak ko, niyakap niya ang unan.
—Mommy, hindi na po ito sisirain, di ba?
Napatigil ako.
Pagkatapos ay yumuko ako at hinalikan siya sa noo.
—Hindi, anak. Ligtas ka na.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming linggo, naniwala ako sa sarili kong sinabi.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)