Sa maingay at magulong lungsod ng Maynila, problemadong-problemado si Police Captain Alex.

Siya ang head ng task force na tumutugis sa tinaguriang “The Red Vandal.” Ang vandal na ito ay walang pinipiling oras at lugar.

Target nito ang mga bagong gawang imprastraktura ng gobyerno—mga waiting shed, mga bagong tayong tulay, mga pader ng public school, at maging ang bagong renovate na city hall.

Ang modus ng vandal: Bubuhusan niya ng pulang pintura ang mga poste o pader at guguhitan ng malaking ekis “X”.

Galit na galit si Alex dahil napapahiya ang kanilang istasyon. Ang tingin ng publiko ay inutil sila dahil hindi nila mahuli-huli ang isang taong nagdadala lang ng pintura.

Dagdag pa sa stress ni Alex ang kanyang kapatid na si Buboy.

Si Buboy ay may autism at non-verbal. Twenty-five years old na ito pero ang isip ay parang bata. Madalas itong tumakas sa bahay kapag nalingat ang nag-aalaga, kaya laging nag-aalala si Alex na baka mapahamak ito sa kalsada.

Isang gabi, nakatanggap ng tip si Alex. Namataan daw ang vandal sa ilalim ng bagong gawang flyover sa C-5.

Agad na sumugod si Alex kasama ang kanyang team. Tahimik silang lumapit sa dilim.

Nakita nila ang isang lalaking naka-hoodie na may hawak na spray paint at balde. Abalang-abala ito sa pagpipinta ng mahabang pulang linya at mga ekis sa pundasyon ng flyover.

“Dapa! Pulis ‘to!” sigaw ni Alex habang nakatutok ang baril.

Dahan-dahang humarap ang suspek. Nang tanggalin nito ang hood, halos mabitawan ni Alex ang kanyang baril.

Si Buboy. Ang kapatid niya.

Puno ng pulang pintura ang mga kamay at damit nito. Nakangiti si Buboy habang tinuturo ang poste, “Bad… bad stone… X marks… X marks…”

Hinuli ni Alex ang kapatid.

Sa presinto, halos sumabog siya sa galit at hiya.

“Buboy! Bakit mo ginagawa ‘to? Alam mo bang kahihiyan ka sa akin? Ako ang kapitan dito tapos ikaw ang kriminal na hinahanap namin? Ano na lang sasabihin ng mga tao? Na may kapatid akong sira-ulo na naninira ng property?”

Iyak lang nang iyak si Buboy habang nakaposas.

“Broken… inside… broken…” paulit-ulit niyang sinasabi habang kinakamot ang ulo.

Gusto nang ipasok ni Alex si Buboy sa mental institution kinabukasan din. Pagod na siya. Suko na siya sa pag-aalaga. Pakiramdam niya ay pabigat lang si Buboy sa career niya.

Kinabukasan, habang nasa loob sila ng presinto at pinipirmahan ni Alex ang commitment papers para dalhin si Buboy sa pasilidad, biglang dumagundong ang paligid.

LINDOL.

Isang napakalakas na 7.2 magnitude na lindol ang tumama sa Metro Manila.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Nagtilian ang mga tao. Gumewang ang lupa. Nagtago si Alex at ang mga pulis sa ilalim ng mga mesa.

Si Buboy naman ay kalmadong nakaupo sa sulok, tinatakpan ang tenga at naghe-hele sa sarili.

Tumagal ang yanig ng halos isang minuto.

Nang tumigil ang lindol, dali-daling lumabas si Alex para tingnan ang pinsala.

Ang presinto nila ay may mga bitak pero nakatayo pa.

Ngunit paglingon niya sa kalsada, nanlaki ang kanyang mga mata sa horror.

Ang bagong gawang flyover sa C-5—ang flyover kung saan niya hinuli si Buboy kagabi—ay gumuho.

Bumagsak ito at dumagan sa mga sasakyan sa ilalim. Maraming na-trap. Maraming nasaktan.

Pero may napansin si Alex na kakaiba.

Ang mga partikular na seksyon ng flyover na bumagsak at nadurog ay ang mismong mga parte na may pulang pintura at ekis na gawa ni Buboy.

Ang mga parte naman na walang marka ay nanatiling nakatayo at matibay.

Hindi lang iyon.

Dumating ang mga report sa radyo.

Ang pader ng elementary school na vinandalan din ni Buboy noong nakaraang linggo? Bumagsak iyon, pero dahil may pulang ekis, walang estudyante ang tumatambay doon dahil “bawal” daw at madumi tingnan.

Ligtas ang mga bata.

Ang waiting shed na nilagyan niya ng pintura? Gumuho rin, pero dahil amoy pintura pa, walang tao ang sumilong doon.

Biglang naalala ni Alex ang sinasabi ng doktor noon tungkol kay Buboy.

Si Buboy ay may hypersensitivity sa patterns at vibrations. Naririnig at nararamdaman niya ang mga bagay na hindi napapansin ng normal na tao.

Ang “pagsira” niya ay hindi vandalism.

Nakita ni Buboy ang mga hairline cracks at naramdaman ang hollow sounds sa loob ng semento na dulot ng substandard na materyales na ginamit ng mga korap na contractor.

Ang mga pulang ekis ay hindi dumi—mga babala iyon.

Sinusubukan ni Buboy na sabihin sa lahat na “Sira ito! Delikado ito!” sa tanging paraan na alam niya.

Bumalik si Alex sa loob ng presinto, puno ng alikabok at luha.

Nakita niya si Buboy, naglalaro ng paper plane.

Lumuhod si Alex sa harap ng kapatid at niyakap ang mga tuhod nito.

Ang kapatid na kinahiya niya at tinawag na “sira-ulo” ay siya palang may kakaibang talino na nagligtas ng maraming buhay, kabilang na ang buhay ng mga estudyante.

“Sorry, Buboy… Sorry…” humagulgol si Alex. “Ang galing mo… Ang galing-galing mo.”

Hinawakan ni Buboy ang mukha ni Alex at pinahiran ng mantsa ng pulang pintura mula sa daliri nito.

“Safe… Kuya… safe now.”

Matapos ang trahedya, naging bayani si Buboy.

Hindi siya dinala sa mental hospital.

Sa halip, kinuha siya ng Department of Public Works and Highways bilang isang special consultant.

Kasama ni Alex, umiikot sila sa mga proyekto.

Kapag tumigil si Buboy, tinapik ang pader, at nagsabing “Bad stone,” alam na nila agad na kailangang gibain at ulitin ang gawa dahil may anomalya.

Ang “Red Vandal” ay naging “The Red Guardian” ng Maynila, patunay na ang kakulangan sa paningin ng iba ay kalabisan at biyaya naman para sa taong nakakakita ng katotohanan.