DNA TEST NA ITINAGO NI PAPA SA LOOB NG ANIM NA TAON AT ANG KATOTOHANANG HINDI KAYANG TANGGAPIN NI MAMA
BAHAGI 2 — DNA TEST NA ITINAGO NI PAPA SA LOOB NG ANIM NA TAON AT ANG KATOTOHANANG HINDI KAYANG TANGGAPIN NI MAMA
Hindi ko agad naunawaan ang sinabi ng babae.
Tumingin ako kay Mama.
Nakahawak pa rin siya sa papel, ngunit nanginginig na ang mga daliri niya.
—Ma… ano ang nakasulat?
Hindi siya sumagot.
Lumapit ako at pilit kong binasa ang dokumento.
Hindi ko naiintindihan ang lahat ng terminong nakasulat doon, pero malinaw sa akin ang isang pangungusap sa ibaba.
“Probability of biological paternity: 0%.”
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
Tumingin ako kay Papa.
—Hindi mo ako anak?
Namutla siya.
—Lira, makinig ka muna sa akin.
—Sagutin mo lang ako.
Hindi ko namalayang nanginginig na rin ang boses ko.
—Hindi mo ba talaga ako anak?
Hindi siya nakasagot.
Si Mama naman ay biglang lumapit sa babae.
—Saan ninyo nakuha ang test na ito?
Sumagot ang babae.
—Anim na taon na ang nakalipas, si Gia mismo ang nagpagawa niyan.
—Bakit?
—Dahil may nalaman siyang tungkol sa ospital kung saan ipinanganak si Lira.
Napakunot ang noo ni Mama.
—Ano'ng ibig mong sabihin?
Bago makasagot ang babae, hinawakan ni Papa ang braso niya.
—Tama na.
Agad siyang itinulak ni Mama.
—Huwag mo siyang hawakan!
Napatingin sa amin ang ilang taong dumaraan.
Ngunit wala nang pakialam si Mama.
—Anim na taon mo akong niloko. Ngayon, wala ka nang karapatang sabihin kung kailan matatapos ang usapang ito.
Tahimik si Papa.
Huminga nang malalim ang babae.
—Ako si Marissa. Dati akong nagtatrabaho sa maternity ward ng ospital kung saan ipinanganak si Lira.
Napatingin ako sa kanya.
—Nurse kayo?
Tumango siya.
—Assistant ako noon. At nang araw na ipinanganak ka, nagkaroon ng malaking problema sa ward.
Mahigpit na hinawakan ni Mama ang kamay ko.
—Anong problema?
—Nagkaroon ng power interruption at sabay-sabay na inilipat ang ilang bagong silang na sanggol dahil may tumagas na tubig mula sa kisame ng nursery. Nagkagulo ang mga record at pansamantalang inilipat ang mga identification tag.
Namutla si Mama.
—Hindi…
Mahina niyang sinabi iyon.
—Hindi ninyo maaaring sabihing…
Tumingin si Marissa sa akin.
—May posibilidad na dalawang sanggol ang napagpalit.
Napaatras ako.
Hindi ako nakahinga nang maayos.
Biglang nagsalita si Papa.
—Posibilidad lang.
Lumingon ako sa kanya.
—Kaya mo ako pina-DNA test?
Tumango siya nang mabagal.
—May tumawag sa akin anim na taon na ang nakalipas. Isang dating empleyado ng ospital. Sinabi niyang may lumang incident report siyang nakita. Isa ang pangalan ng mama mo sa mga record.
—At hindi mo sinabi sa amin?
—Natakot ako.
Biglang natawa si Mama.
Hindi iyon masayang tawa.
—Natakot ka?
Itinaas niya ang DNA test.
—Nalaman mong hindi mo biological na anak si Lira, at ang ginawa mo ay itago sa amin?
—Dahil anak ko siya!
Malakas ang sagot ni Papa.
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Namumula ang mga mata niya.
—Labintatlong taon ko siyang pinalaki. Ako ang naghele sa kanya kapag ayaw niyang matulog. Ako ang nagturo sa kanyang magbisikleta. Ako ang nagdala sa kanya sa clinic noong nilagnat siya. Ano'ng gusto ninyong gawin ko nang makita ko ang test? Umuwi at sabihin sa isang pitong taong gulang na bata na baka hindi ko siya anak?
Napakurap ako.
Iyon pala ang edad ko nang malaman niya.
Pitong taong gulang.
Biglang nagtanong si Mama:
—Ano ang kinalaman ni Enzo?
Tahimik na umiyak si Marissa.
Pagkatapos ay inilagay niya ang kamay sa balikat ng anak niya.
—Si Enzo ang isa pang sanggol na kasama sa incident report.
Napatingin ako kay Enzo.
Ganoon din siya sa akin.
Para kaming parehong natatakot na maunawaan ang susunod na pangungusap.
Si Mama ang unang nakapagsalita.
—Ibig mong sabihin…
Tumango si Marissa.
—May posibilidad na si Enzo ang biological na anak ninyo.
Napahawak si Mama sa bibig niya.
Si Enzo naman ay napaatras.
—Ma…
—Anak, hindi ko rin alam noon.
—Pero alam mo na ngayon!
—Anim na taon ko pa lang nalaman!
—Anim na taon?
Halos mapasigaw siya.
—Kaya pala biglang dumating si Papa sa buhay natin?
Napatingin siya kay Papa.
—Hindi ka pala tumutulong dahil naaawa ka sa amin.
Walang maisagot si Papa.
Doon ko rin naunawaan.
Kaya binabayaran niya ang matrikula ni Enzo.
Kaya binibilhan niya ito ng sapatos.
Kaya may mga litrato siya nito.
Kung si Enzo ang biological niyang anak, marahil sinusubukan niyang maging ama rito nang palihim.
Ngunit may tanong pa rin akong hindi masagot.
—Kung ganoon… sino naman ang biological parents ko?
Tahimik ang lahat.
Si Marissa ang unang umiwas ng tingin.
Naramdaman kong lalo akong kinabahan.
—Alam ninyo?
Mahina kong tanong.
Walang sumagot.
—Alam ninyo kung sino sila?
Sa wakas, nagsalita si Papa.
—May isa pang pamilya sa report.
Parang nanlamig ang katawan ko.
—Nasaan sila?
—Hinahanap ko sila noon.
—At?
Pumikit siya.
—Natagpuan ko sila.
Napasinghap si Mama.
—Gia!
Doon ko nakita sa mukha ni Mama na kahit siya ay hindi ito alam.
—Natagpuan mo sila at hindi mo sinabi sa akin?
Tumango si Papa.
—Ayaw nilang malaman ang totoo.
—Bakit?
Hindi agad sumagot si Papa.
Si Marissa ang nagsabi.
—Dahil may sakit ang babaeng pinaniniwalaang biological mother ni Lira noon. Natakot ang asawa niya na kapag nalaman niya ang nangyari, hindi niya kayanin.
Nangingilid ang luha ko.
—May anak din silang pinalaki?
Tumango si Papa.
—Isang babae.
—Ilang taon?
—Kasing-edad mo.
Napalunok ako.
May isang batang babae sa kung saan na maaaring anak nina Mama at Papa.
At maaaring ako naman ang anak ng mga magulang niya.
Parang hindi na totoong buhay ang lahat.
Biglang hinawakan ni Mama ang mukha ko.
—Tumingin ka sa akin.
Hindi ko magawa.
—Lira.
Pinilit kong tumingin.
Umiiyak na siya.
—Anuman ang sabihin ng papel na iyan, anak kita.
Doon ako tuluyang napaiyak.
—Pero paano kung hindi?
Hinila niya ako sa dibdib niya.
—Hindi dugo ang nagbura ng labintatlong taon natin.
Naramdaman kong yumakap ako sa kanya nang mahigpit.
Sa kabilang panig, tahimik na umiiyak si Enzo.
Lumapit si Mama sa kanya.
Nag-atubili siya bago itanong:
—Enzo… maaari ba kitang makita nang mabuti?
Tumingin sa kanya ang binatilyo.
Unti-unting nanginginig ang labi ni Mama.
Marahil may nakita siyang pamilyar.
Mga mata.
Hugis ng mukha.
O isang bagay na isang ina lamang ang makapapansin.
Pero hindi niya ito niyakap.
Hindi niya ito tinawag na anak.
Sa halip, sinabi niya:
—Hindi natin kailangang magdesisyon ngayon kung sino ang dapat tawaging Mama o Papa.
Napatingin si Enzo sa kanya.
—Wala sa atin ang may kasalanan dito.
Pagkatapos ay humarap si Mama kay Papa.
Nagbago ang boses niya.
—Pero ikaw, may pagpipilian ka.
Yumuko si Papa.
—Alam ko.
—Hindi. Hindi mo alam.
Itinaas ni Mama ang resibo ng sanglaan.
—Hindi kita sinisisi dahil gusto mong tulungan ang batang pinaniniwalaan mong biological na anak mo.
Itinuro niya ako.
—Sinisisi kita dahil para mabigyan mo siya, hinayaan mong mawalan ang batang pinalaki mong anak.
Hindi makatingin si Papa sa akin.
—Habang bumibili ka ng laptop para kay Enzo, ibinenta ko ang huling alaala ng nanay ko para hindi mapatigil sa pag-aaral si Lira.
Namula ang mga mata ni Papa.
—Nagkamali ako.
—Hindi lang iyon pagkakamali.
Mahinang sagot ni Mama.
—Anim na taon iyong pagpili.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.
—Uuwi na kami.
Ngunit bago kami makalayo, nagsalita si Marissa.
—Sandali.
May inilabas siyang isa pang papel.
—May isang bagay pa kayong kailangang malaman.
Napalingon si Papa.
At sa unang pagkakataon, nakita kong tunay siyang natakot.
—Marissa, huwag.
Ngunit inilapag niya ang dokumento sa kamay ni Mama.
—Ang DNA test ni Lira ay anim na taon na ang nakalipas.
—Pero ang test ni Enzo…
Huminga siya nang malalim.
—Ginawa ko ulit dalawang buwan na ang nakaraan.
Binuksan ni Mama ang papel.
Mabilis na nagbago ang mukha niya.
Tumingin siya kay Papa.
Pagkatapos kay Enzo.
At sa wakas, sa akin.
—Hindi maaaring mangyari ito…
Lumapit ako.
—Ano iyon, Ma?
Iniabot niya sa akin ang papel.
At doon ko nakita ang resulta.
Si Enzo ay hindi rin biological na anak ni Papa.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)